ข้ามเวลามาเป็น...กลาดิเอเตอร์

ตอนที่ 80 : [ภาค 3] ตอนที่ 47 “ถ้าอยากจูบข้า วันหลังขอดี ๆ ก็ได้...” [1/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 504
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    8 พ.ย. 63

 

 

47

“ถ้าอยากจูบข้า วันหลังขอดี ๆ ก็ได้...”

 

 

การต่อสู้ที่โคลอสเซียมกับเจ้าบาบารอสจอมเฉือนจบไปนานหลายชั่วโมงแล้ว แต่ฉันรู้สึกว่าเสียงโห่ร้องของผู้ชมยังดังก้องอยู่ในหัว ขนยังลุกชัน หัวใจยังเต้นโครมคราม เมื่อนึกถึงเรื่องที่ว่า...ฉันคือโรมิลุส!

 

โรมิลุส...ชายผู้ที่จะนำกองกำลังทาสรบกับกองทัพโรมันอันเกรียงไกรเพื่ออิสรภาพ ชายผู้ที่จะตายด้วยน้ำมือของแม่ทัพวัลแคนในตอนจบ

 

ฉันเข้าใจมาตลอดว่าฉันย้อนเวลามาเพื่อช่วยเขา แต่กลายเป็นว่าฉันต้องเป็นเขาเอง!

 

ฉันรู้สึกอย่างกับว่าตัวเองกำลังลากช้างร้อยเชือก เพื่อไต่ขึ้นภูเขาไฟฟูจิที่โรยด้วยลวดหนาม โดยที่บ่าก็มีหินหนักหลายสิบตันอยู่ด้วย!

 

ตอนนี้เป็นยามค่ำ ฉันกลับมาอยู่ในโรงเรียนวัลคาเนียแล้ว กำลังยืนพิงต้นไม้ที่ริมลานซ้อม ส่วนกลาดิเอเตอร์คนอื่น ๆ ไปฉลองกันในหอพัก เสียงเจี๊ยวจ๊าว สนุกสนานด้วยอภินันทนาการจากฉัน ค่าตัวที่ฉันได้รับจากชัยชนะ ฉันยกให้พวกเขาไปจัดการซื้อเหล้าไวน์กับผู้หญิง

 

ก่อนอื่น...ต้องเริ่มซื้อใจเจ้าพวกนี้!

 

แม้ฉันจะพอรู้แล้วว่าตัวเองคือโรมิลุส แต่ก็ยังคิดไม่ตกว่าต้องทำยังไงต่อไป 

 

‘ฉันจะนำกองทัพทาสไปสู้กับโรมันได้ยังไง ฉันแทบไม่รู้จักใครเลย แต่เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าเป็นแบบนี้ เท่ากับว่าตอนจบฉันก็จะตายด้วยน้ำมือของแม่ทัพวัลแคน แต่ตอนนั้นฉันลองใช้มีดปาดคอเขาแล้ว ทำไมมันไม่เข้าล่ะ ตกลงฉันต้องทำยังไงถึงจะถือว่าภารกิจสำเร็จ ต้องฆ่าใครบ้าง หรือต้องช่วยใครบ้าง’

 

ฉันคิดอย่างหงุดหงิด มองขึ้นฟ้าที่สว่างด้วยดวงจันทร์กลมโต

 

‘นี่เทพีมิเนอร์วา ท่านช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าข้าต้องทำยังไง ถึงจะถือว่าภารกิจสำเร็จ’

 

มาถึงขั้นนี้ ฉันไม่กลัวแล้วว่าปลายทางจะไกลแค่ไหน จะลำบากเพียงใด ฉันแค่อยากรู้ว่าปลายทางคืออะไร จะได้ไปถูก

 

‘…’

 

ฉันเงี่ยหูฟัง รอเสียงตอบกลับ แต่ก็ไม่มี 

 

‘ฮึ่ม! ถ้าไม่บอก ข้าจะเอามีดแทงคอตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด เผื่อวิญญาณจะได้วาบกลับไปยุคปัจจุบัน ไม่ทงไม่ทำภารกิจแล้ว’

 

ฟิ้ววววว!!

 

ฉันเหมือนได้ยินเสียงอะไรแล่นผ่านศีรษะอย่างรวดเร็ว แหงนมองก็เห็นเจ้านกฮูกสีทองกำลังถลาลงมาเกาะกิ่งไม้เหนือศีรษะ

 

ฉันจำได้ว่านี่คือนกฮูกของเทพีมิเนอร์วา

 

ฟึบ!

 

มันกระพือปีกแล้วสลัดขนสีทองร่วงลงมา ฉันคว้าไว้ มันขยิบตาให้ฉันแล้วบินจากไป ฉันมองขนนกที่มีลวดลายแปลกตา

 

อะไรกัน ลายแทงหรือไง

 

ฉันพลิกหน้าพลิกหลัง กลับหัวอ่าน พยายามหาข้อความที่ซ่อนอยู่ แต่ก็ไม่เห็นอะไร ฉันเดินไปที่กลางสนาม ชูขนนกขึ้นสูงเพื่อส่องกับดวงจันทร์ ทันใดนั้นมันก็โปร่งแสง ปรากฏเป็นรูปคล้ายกับอาคาร

 

“อะไรหว่า” ฉันพึมพำ

 

“วิหารมิเนอร์วา”

 

เสียงนิ่ง ๆ ตอบกลับมาจากด้านหลัง ฉันแหงนหน้าขึ้นมอง เห็นใบหน้าของไลโอนัสโน้มลงมาใกล้ เขามายืนด้านหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

 

ฉันมองขนนกอีกครั้ง หรือนี่จะหมายความว่าให้ฉันไปพบนางที่วิหาร

 

“วิหารมิเนอร์วาอยู่ที่ไหน” ฉันรีบถาม

 

“ออกจากโรงเรียน แล้วตรงไปทางตะวันออก”

 

“ท่านพาข้าไปได้หรือไม่”

 

ไลโอนัสกำลังจะพูดต่อ แต่นัยน์ตาสีดำก็เหลือบไปมองทางขวา ก่อนที่เจ้าตัวจะขยับถอยห่าง ฉันเหลือบมองบ้าง ก็เห็นทหารคนหนึ่งกำลังยืนจ้องมาทางนี้

 

ฉันสังเกตได้ว่าตั้งแต่สิ้นสุดการประลอง ทหารของแม่ทัพวัลแคนก็คอยสะกดรอยตามไลโอนัส มองเขม็งโดยเฉพาะเวลาที่ไลโอนัสจะเข้ามาคุยกับฉัน

 

‘หรือแม่ทัพจะรู้แล้วว่าไลโอนัสรู้เพศที่แท้จริงของฉัน’

 

ฉันจำได้ว่าตอนที่อยู่ใต้โคลอสเซียม แม่ทัพวัลแคนมองไลโอนัสด้วยสายตาที่น่ากลัวมากทีเดียว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

430 ความคิดเห็น

  1. #344 aajung403 (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 22:38

    ความหึงหวงมันรุนแรงงง @w@
    #344
    0