ข้ามเวลามาเป็น...กลาดิเอเตอร์

ตอนที่ 71 : ตอนที่ 40 “ไม่อยากเป็นเมียข้าขนาดนั้นเลยรึ ?”

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    8 พ.ย. 63

40

“ไม่อยากเป็นเมียข้าขนาดนั้นเลยรึ ?”

 

 

ฉันลุกนั่งอย่างว่องไว ลุกเร็วไปหน่อยจนเจ็บแปล๊บที่หลัง 

 

“นอนเถอะ ข้าไม่ได้โหดเหี้ยมถึงขนาดจะทำอะไรเจ้าในสภาพนี้หรอก”

 

ฉันนั่งพับเพียบบนเตียง ไม่ได้ลงจากเตียง แต่ก็ไม่ได้กลับไปนอนต่อ ถึงยังไงก็ยังไม่ไว้ใจเขา ฉันถามประชด “ท่านน่ะหรือไม่โหดเหี้ยม” 

 

แม่ทัพวัลแคนส่งน้ำให้ ฉันไม่อยากรับ จึงเบือนหนี

 

“อยากจะดื่มเอง หรือให้ข้าป้อนทางปาก” เขายื่นข้อเสนอ เอาจริงเสียด้วย

 

ฉันจำใจรับแก้วมา แล้วดื่ม

 

ตลอดเวลา เขามองฉันนิ่ง บอกไม่ถูกเลยว่าคิดอะไรกันแน่ ทั้งที่ตลอดมา เขาชอบมองฉันอย่างเยาะเย้ยท้าทาย แต่ตอนนี้กลับดูอย่างกับว่าสงสารฉันจับใจ แถมยังเรียกฉันว่าเรเนีย ไม่ได้เรียกโรมิลุส ทาสน้อย หรืออะไรก็ตามที่เคยเรียก

 

“ข้าเคยเตือนเจ้าแล้วว่าอย่าลืมสถานะตัวเอง”

 

“สิ่งที่ข้าทำมันยังไม่เพียงพอสำหรับทาสอีกหรือไง ถ้าข้าไม่ยอมรับสถานะนี้ล่ะก็ ข้าคงเอาดาบแทงแม่ทัพไทบีเลียสไปแล้ว” ฉันโพล่งออกมาอย่างอัดอั้น

 

“หากเจ้าปล่อยให้แม่ทัพไทบีเลียสทำร้ายเจ้า ข้าคงมีเหตุผลที่จะเอาผิดแม่ทัพได้ เพราะเขาทำร้ายทาสของข้า”

 

“อย่างท่านน่ะหรือจะยอมทำร้ายพวกเดียวกันเพื่อข้า”

 

“น้อยใจหรือที่ข้าไม่ปกป้องเจ้า”

 

ฉันย่นจมูกใส่ “ข้าไม่ได้น้อยใจ แต่ท่านก็รู้ว่าข้าไม่ได้แตะเขาเลยสักนิด ถ้าข้าเป็นท่าน ข้าจะปกป้องลูกน้องตัวเอง”

 

“ข้ารู้เจ้าไม่ได้ทำ แต่ถ้าข้าไม่สั่งลงโทษ ไทบีเลียสจะไม่หยุดราวีเจ้า และอาจพาทาสชาวเธรซคนอื่น ๆ มาให้เจ้าสังหาร”

 

“พูดอย่างกับหวังดีต่อข้า ท่านเองก็คงสะใจที่ท่านเจ้าเมืองตาย” ฉันเบือนหน้าหนี ไม่อยากให้เขาเห็นความเสียใจ

 

แม่ทัพวัลแคนจับคางฉันแล้วหันให้ไปสบตา

 

“ถ้าข้าประสงค์จะให้พ่อเจ้าตายในงาน ข้าคงสั่งให้เจ้าแทงเขาซ้ำเมื่อตอนที่เจ้าแกล้งปาดคอเขาเบา ๆ ไปแล้ว”

 

ฉันมองตาเขา รู้สึกได้ว่าเขาพูดจากใจจริง ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดขอบใจ หรืออะไร เพราะถึงอย่างไรท่านเจ้าเมืองก็ไม่ฟื้นกลับมาแล้ว ฉันปัดมือเขาออกไป แล้วจมสายตาไว้ที่พื้นแทน

 

เขาพูดต่อ “ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตอนนี้ เป็นเพราะเจ้าเลือกผิด เรเนีย ถ้าเจ้ายอมเป็นเมียข้าตั้งแต่แรก เจ้าคงได้อยู่อย่างสุขสบาย พ่อเจ้าคงไม่ต้องมีจุดจบน่าอนาถเช่นนั้น”

 

“ท่านเจ้าเมืองตายอย่างมีเกียรติ”

 

“...” อีกฝ่ายเงียบไป หรี่ตามองฉันราวกับพิเคราะห์อะไรบางอย่าง “ข้าเพิ่งนึกได้ว่า เจ้าไม่เคยเรียกเขาว่าพ่อ หรือนี่หมายความว่า...เจ้าไม่ใช่เรเนียจริง ๆ”

 

“เอ๊ะ...” ฉันเบิกตากว้างอย่างตกใจ เขา...รู้ได้ยังไง

 

“วันแรกที่ข้าตามเจ้าไปในช่องลับที่เมืองอิมเมจีเนีย ข้าได้ยินเจ้าเล่าให้เพลโตฟังว่าเจ้าชื่อเรนะ เป็นลูกสาวของหัวหน้าตระกูลชิโรคิน มาจากสองพันปีข้างหน้า วิญญาณเจ้าเข้ามาในร่างของท่านหญิงเรเนียที่ฆ่าตัวตายด้วยการดื่มไวน์ผสมเมล็ดตูมกา เพื่อทำภารกิจของเทพีมิเนอร์วา”

 

ฉันอึ้ง ไม่คิดว่าเขาจะจำได้อย่างแม่นขนาดนี้

 

“ข้าคิดว่าเจ้าแค่แกล้งอำเจ้าเพี้ยนนั่น แต่ดูท่า...จะเป็นเรื่องจริงสินะ มิน่าเจ้าถึงดูไม่เหมือนผู้หญิงอื่น แถมยังกล้าสังหารเจ้าเมือง ถ้าเขาเป็นพ่อของเจ้าจริง เจ้าคงไม่นิ่งเฉยขนาดนั้น และคงต้องหลั่งน้ำตาบ้าง”

 

ฉันเอียงหน้าหนี แก้ตัวไม่ออก “ไม่ว่าข้าจะใช่ลูกของท่านเจ้าเมืองหรือไม่ แต่เขาจะไม่ตายเปล่า”

 

“สายตาเจ้าราวกับจะฆ่าไทบีเลียส หึ...เจ้าในสภาพนี้น่ะหรือจะทำอะไรได้ ต่อให้เจ้ามาจากโลกอนาคตอีกกี่พันปี แต่เจ้าก็ยังเป็นแค่เด็กผู้หญิง”

 

ฉันได้แต่ตอบในใจ ตอนนี้ยังทำไม่ได้ แต่สักวันจะทำได้แน่! 

 

“ท่านเองก็ไม่ชอบแม่ทัพไทบีเลียสไม่ใช่หรือ รู้ไหมว่าเขากำลังรอวันฆ่าท่านอยู่ ในอนาคต ท่านจะตายด้วยน้ำมือของเขา”

 

“จะยั่วให้ข้าไปฆ่าไทบีเลียสหรือ” คนฟังรู้ทัน “จริงอยู่ที่ข้าไม่ชอบหมอนั่น แต่ยังไงมันก็เป็นชาวโรมันเช่นเดียวกับข้า เจ้าคงไม่คิดว่าข้าจะยอมฆ่ามันเพียงเพื่อช่วยเจ้าที่เป็นแค่ทาสหรอกนะ”

 

“...”

 

“หากเจ้ายอมขอโทษข้าจากใจจริง และอ้อนวอนข้า ข้าจะยอมรับเจ้าไปเลี้ยงดูเป็นทาสข้างกาย ให้รอคอยข้าอยู่แต่ในห้องนอน ข้าจะช่วยสร้างเรื่องว่ากลาดิเอเตอร์โรมิลุสน่ะตายไปแล้ว” แม่ทัพวัลแคนยื่นข้อเสนอ 

 

ฉันประหลาดใจกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของเขา

 

หากฉันไม่ใช่หญิงสาวจากยุค 2020 ไม่ใช่คนที่ย้อนเวลามาเพื่อทำภารกิจ ไม่ใช่คนที่มีครอบครัวให้ต้องกลับไปหา ฉันอาจจะยอมรับไมตรีจากเขา เพราะเวลานี้ ฉันรู้สึกได้ว่าเขากำลังจริงใจกับฉัน

 

“ไม่” ฉันยืนกรานหนักแน่น

 

“ไม่อยากเป็นเมียข้าขนาดนั้นเลยรึ” เขาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

 

“...” ความเงียบของฉันคือคำตอบ

 

“รู้ใช่ไหมว่าต่อให้เป็นทาส ข้าก็ขืนใจเจ้าได้” 

 

ฉันเริ่มระแวง “ถ้าท่านยังมีศักดิ์ศรี ท่านควรรอให้ข้าเป็นฝ่ายขอร้องท่านเอง แบบนั้นจึงจะถือว่าท่านชนะข้าอย่างหมดจด” 

 

เขาเงียบไป ยื่นมือมาลูบแก้มฉัน เชยคางฉัน ก่อนจะโน้มลงมาจูบ ฉันพยายามต่อต้าน แต่ร่างกายระบมจนแทบขยับไม่ไหว 

 

“ดี...ข้าก็อยากรู้นักว่าเจ้าจะทนได้นานแค่ไหน ข้าจะรอดูวันที่เจ้าหมดสภาพมาคุกเข่าขอร้องข้า แต่ขอบอกไว้ก่อน...ข้ามันไม่ใช่พวกที่ชอบอดทนต่อสิ่งที่แสนเย้ายวนนัก เรนะ” 

 

แม่ทัพวัลแคนออกจากห้องไป ฉันแว่วเสียงคำสั่งด้านนอก “โอเรน รักษาเด็กของข้าให้ดี ใช้ยาที่ดีที่สุด ต้องการอะไรก็ไปเบิกเอา”

 

“ขอรับ” 

 

หลังจากนั้นหมอโอเรนก็เข้ามาดูฉัน แล้วถามอย่างแคลงใจ “เรื่องจริงหรือ ที่เจ้ามาจากโลกอนาคต”

 

“อือ...ไว้ค่อยเล่า” ฉันบอกปัดอย่างเหนื่อย ๆ

 

หมอโอเรนเงียบไป “ทำไมเจ้าไม่รับข้อเสนอของนายท่าน”

 

“ให้เป็นเมียเขาน่ะเหรอ”

 

“เจ้าจะสบาย ไม่ต้องมาลำบากแบบนี้”

 

“ข้าไม่ได้ต้องการความสบาย”

 

“แล้วเจ้าต้องการอะไร”

 

“ข้ามีเหตุผลบางอย่าง สักวันท่านจะรู้เอง”

 

หมอโอเรนมองอย่างไม่เข้าใจ “รู้ไหม มีผู้หญิงมากมายอยากจะเป็นท่านหญิงแห่งบ้านวัลคาเนีย บางคนถึงขั้นยอมมอบกายถวายของให้ แต่ก็เป็นได้แค่ของเล่น ไม่เคยมีใครได้เป็นท่านหญิงจริง ๆ นายท่านเคยเปรยว่าเขาต้องการผู้หญิงที่เป็นเหมือนดาบประจำกาย ไม่ใช่ผ้าห่มที่ดีแต่พับไว้บนเตียงนอน”

 

“แล้วยังไง ข้าอาจเป็นดาบ แต่จะเป็นดาบที่ฆ่าเขามากกว่าจะช่วยเขา”

 

“เจ้าคิดจะฆ่านายท่าน ?” หมอโอเรนถามอย่างตกใจ

 

ถ้าเรื่องราวไปเป็นตามตำนาน ตอนจบก็คงต้องสู้กันถึงตาย

 

“ข้าอยากนอนแล้ว” ฉันตัดบทแล้วล้มตัวลง 

 

“ข้ารับใช้บ้านนี้มานาน นายท่านเป็นคนรักสนุก อยากได้สิ่งใดต้องได้ เขาจะขืนใจเจ้าเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นก็ย่อมได้ แต่ไม่ทำ แววตาที่นายท่านมองเจ้า มีทั้งชื่นชมและชื่นชอบ ข้าไม่เคยเห็นเขามองใครแบบนั้น”

 

“...”

 

หมอโอเรนทิ้งท้ายให้ฉันได้คิด ก่อนจะออกจากห้องไปเพื่อให้ฉันพักผ่อนหมอโอเรนทิ้งท้ายให้ฉันได้คิด ก่อนจะออกจากห้องไปเพื่อให้ฉันพักผ่อน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

431 ความคิดเห็น

  1. #337 Nur-aineeKasor (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 21:22
    ชอบท่านแม่ทัพอ่ะ ลงเรือนี้ตั้งแต่เริ่มล่ะ อย่าให้เรือนี้จมเลย ขอร้อง 555
    #337
    0
  2. #336 kimjaeyung21 (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 19:27

    อิพรี่วัลแคนนนนแง~~~~คลั่งรักได้ไหมคะ
    #336
    0