ข้ามเวลามาเป็น...กลาดิเอเตอร์

ตอนที่ 69 : ตอนที่ 39 “จูบแก้มข้าทำไม ?” [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    8 พ.ย. 63

39

 

“จูบแก้มข้าทำไม ?”

 

 

บูตัสเดินจ้ำเพื่อรีบพาฉันไปห้องพยาบาล มือซ้ายและขวาประคองใต้ต้นขาฉัน จับไว้เพื่อไม่ให้ฉันหงายหลังล้ม ส่วนฉันก็กอดคอบูตัสไว้ เอียงหน้าซบไหล่ของเขาอย่างอ่อนเพลีย รู้สึกได้ถึงเลือดที่กำลังไหลรินจากแผ่นหลัง ลงต้นขา และหยดลงพื้นเป็นทางยาว

 

“บูตัส”

 

“ว่า ?”

 

“เดินเบา ๆ หน่อย” เพียงเท่านั้น ฝีเท้าก็นุ่มนวลขึ้นอย่างกับเดินบนทางที่เต็มไปด้วยหลุมระเบิด

 

“เจ้าจงใจหลบแม่ทัพไทบีเลียสใช่ไหม” เขาถาม

 

“อือ”

 

“กะแล้วเชียว เป็นการกระทำที่โง่เง่ามาก แต่...ข้าก็ชอบว่ะ บางครั้งข้าก็อยากจะทำแบบนั้นบ้าง”

 

ฉันไม่ได้ตอบอะไร เจ็บจนขยับไม่ไหวแล้ว

 

“ชายชาวเธรซผู้นั้น เป็นเจ้านายเจ้าหรือ”

 

“ยิ่งกว่านั้น” ฉันตอบแผ่ว

 

“ยังไง”

 

“...”

 

“ว่าไง” เจ้าตัวเอียงหน้ากลับมาถาม กลายเป็นว่าแก้มของเขาโดนริมฝีปากของฉัน เพราะฉันกำลังเอียงหน้าบนไหล่ของเขาอยู่

 

บูตัสสะดุ้งไปทั้งตัว ขนลุกเกรียว “จูบแก้มข้าทำไม”

 

“เจ้าหันหน้ามาเองต่างหาก” ฉันตอบอย่างเหนื่อย ๆ “วางข้าลงก็ได้”

 

บูตัสกระชับต้นขาฉันแน่นขึ้นราวกับไม่อยากให้ลง พึมพำเสียงเบา “ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไร ตกลงชายผู้นั้นเป็นใคร”

 

“พ่อข้า”

 

“ว่าไงนะ!”

 

“ก็ไม่เชิงว่าพ่อ...แต่ก็เหมือนพ่อ...”

 

“หมายความว่ายังไง”

 

ฉันเหนื่อยเกินกว่าจะพูดอะไรอีก บูตัสซักถามอีกแต่พอฉันมอบความเงียบกลับไปให้ เขาก็เลิกถาม

 

“เสียใจด้วย โรมิลุส” นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อฉันอย่างจริงใจ ไม่ใช่เรียกว่าไอ้ตัวเล็ก

 

ไม่นานพวกเราก็มาถึงห้องพยาบาล หมอโอเรนรอที่เตียงแล้ว มีสองแฝดทารัสและทาลอส กับเพลโตเป็นลูกมือช่วยปรุงยา

 

เพลโตรีบวิ่งมาดูฉัน “ท่านเป็นยังไงบ้าง ทำไมเลือดไหลเยอะขนาดนี้”

 

บูตัสประคองฉันนอนคว่ำบนเตียงอย่างระมัดระวัง

 

“จะมีครั้งไหนบ้างที่ข้าได้พบเจ้าในสภาพปกติ” หมอโอเรนส่ายหน้า “ไหนดูแผลหน่อยซิ อ่า...ถือว่าพี่ข้ายังเมตตาเจ้าอยู่นะ ถ้าเป็นคนอื่น คงเนื้อเละแล้ว” 

 

หมอโอเรนแตะที่แผลฉัน กำลังจะใช้มีดตัดเสื้อ แต่พอเห็นว่าหนุ่ม ๆ ยังยืนกอดอกชะเง้อมองอย่างเป็นห่วง ก็ทักขึ้นว่า 

 

“ฮึ่ม...จะเปลี่ยนจากกลาดิเอเตอร์มาเป็นหมอแล้วหรือ”

 

บูตัสทำปากงุบงิบแล้วยอมออกจากห้องไป รวมถึงอีกสามหนุ่ม

 

ฉันนอนคว่ำ เอียงแก้มแนบแขนสองข้าง ได้ยินเสียงตัดเสื้อดังแควก ๆ จากด้านหลัง 

 

“ข้าจะเปลื้องผ้าเจ้าทั้งหมด เพื่อเช็ดตัวให้เจ้าก่อน”

 

หากเป็นเวลาปกติ ฉันคงบอกว่าขอทำเอง แต่ตอนนี้ มันล้าไปหมดจนไม่อยากขยับ ไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว ภาพของเจ้าเมืองยังคงติดตรา มือที่จับดาบปาดคอเขายังสั่น ๆ ไหนจะเสียงแส้ฟาดกลางหลังทั้งที่ฉันไม่สมควรจะได้รับ!

 

หมอโอเรนคงสัมผัสได้ถึงความเศร้า จึงเงียบไป ใช้มีดตัดเสื้อผ้าฉันออกไปจนเปลือย จากนั้นเขาก็เอาผ้าชุบน้ำอุ่น ๆ มาเช็ดทำความสะอาดร่างกายฉัน

 

“ทารัสกับทาลอสเล่าให้ฟังแล้ว เจ้าเมืองผู้นั้น คือพ่อของเจ้าใช่ไหม”

 

ฉันไม่อยู่ในอารมณ์ที่อยากจะอธิบายความจริงว่าฉันไม่ใช่ท่านหญิงเรเนีย แต่เป็นเด็กสาวชื่อเรนะที่มาจากโลกอนาคตอีกสองพันกว่าปีข้างหน้า

 

“เจ้าทำถูกแล้ว เจ้าช่วยปลดปล่อยเขาจากความทรมาน” 

 

“เขาตายอย่างกล้าหาญ การตายของเขาจะไม่สูญเปล่า” 

 

“เจ้าคิดจะทำอะไร ฆ่าแม่ทัพไทบีเลียสเพื่อแก้แค้นให้พ่อเจ้าหรือ”

 

“สักวัน”

 

“เจ้ามุ่งมั่นกล้าหาญดี เรนะ แต่งานนี้คงไม่ง่ายนักหรอก”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

431 ความคิดเห็น

  1. #331 0936598202 (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 19:49
    เห้ย!หรือว่าพี่หมอจะเป็น..เป็น
    เป็นคนที่เธอไม่ต้องการ~ พ่าม!
    #331
    4
    • #331-3 0827993574(จากตอนที่ 69)
      18 สิงหาคม 2563 / 13:59
      เปลือกหอยหว่าลึว่าเม็ดทราย5555
      #331-3
    • #331-4 blondegirl(จากตอนที่ 69)
      18 สิงหาคม 2563 / 15:00
      เล่นอะไรกันนน 5555
      #331-4