ข้ามเวลามาเป็น...กลาดิเอเตอร์

ตอนที่ 57 : ตอนที่ 33 “เจ้าหน้าแดง” [1/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 615
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    8 พ.ย. 63

33

“เจ้าหน้าแดง”

 

 

 

เช้าวันต่อมา ทุกอย่างเข้าสู่โหมดปกติ 

 

ฉันรีบตื่นไปใช้ห้องน้ำทำธุระ ล้างหน้าบ้วนปาก น้ำยังไม่อาบไม่ได้เพราะใช้ได้แค่ตอนกลางคืนเท่านั้น หลังจากทำธุระเสร็จ ก็ไปที่โรงอาหาร หยิบจานที่วางกองไว้บนโต๊ะ แล้วเดินต่อแถวไปรับอาหารด้านในสุด ทาสตัวใหญ่สองคนเป็นผู้รับหน้าที่ใช้กระบวยตักอาหารจากหม้อใบโตใส่จานให้เหล่ากลาดิเอเตอร์

 

ปริมาณอาหารแบ่งตามระดับของกลาดิเอเตอร์

 

“แค่นี้เองเหรอ” ฉันมองข้าวโอ๊ตเหลว ๆ กับชิ้นเนื้อแค่สามชิ้น ถึงมันจะไม่น่ากิน แต่ตอนนี้ร่างกายต้องการพลังงาน 

 

“เอาไว้เจ้าเป็นกลาดิเอเตอร์ขั้นสูงเมื่อไหร่ ข้าจะตักให้เจ้าแบบไม่อั้น” ทาสคนนั้นตอบอย่างหงุดหงิด แล้วไล่ฉันให้เดินออกไป เพื่อจะได้ตักให้คนอื่นต่อ

 

ฉันกับเพลโตเดินไปนั่งที่โต๊ะไม้ยาว เพลโตนั่งข้างฉัน กำลังจะตักอาหารของตัวเองให้ ฉันรีบยกจานหนีแล้วเอ็ด

 

“เจ้าเองก็ต้องใช้แรงเหมือนกัน”

 

“ข้าไม่เป็นอะไรหรอกขอรับ”

 

“ไม่ได้ เจ้าน่ะกินเข้าไปเยอะ ๆ จะได้มีแรงซ้อมกับเจ้าคุโรบูตะ”

 

“คุโรบูตะ ?” เพลโตเลิกคิ้วงง ฉันอมยิ้ม ลืมบอกไปว่าเผลอตั้งฉายานี้ให้

 

คุโรบูตะเป็นภาษาญี่ปุ่น แปลได้ตรงตัวว่าหมูดำ คุโระแปลว่าสีดำ และบูตะแปลว่าหมู เนื้อมีความพิเศษ เป็นสีแดงเข้มและนุ่มละมุนกว่าเนื้อหมูทั่วไปเพราะมีไขมันสีขาวลวดลายคล้ายหินอ่อนแทรกตามกล้ามเนื้อมากถึง 30% 

 

ด้วยความพิเศษนี้ หลายคนจึงยกย่องให้คุโรบูตะเป็นราชันต์แห่งหมู ซึ่งฉันว่าก็เหมาะกับบูตัสดี เขากล้ามใหญ่ที่สุดในโรงเรียนนี้ แถมชื่อบูตัส ฟังไปฟังมาก็คล้ายกับ บูตะ ที่แปลว่าหมู

 

ฉันอธิบายให้เพลโตฟัง เจ้าตัวหัวเราะชอบใจ 

 

“จะว่าไป จมูกของบูตัสก็คล้ายหมูเหมือนกัน โดยเฉพาะเวลาทำหน้าโมโหใส่ข้า จมูกเขาจะเป็นแบบนี้...” เพลโตใช้นิ้วดันปลายจมูกขึ้นจนเหมือนกับหมู

 

“ฮ่า ๆ ๆ” ฉันระเบิดหัวเราะ

 

“มีอะไรน่าขำนักเรอะ!” 

 

เสียงกรุ่น ๆ ดังมาจากด้านหลัง เพลโตหน้าซีด กลืนน้ำลายลงจนลูกกระเดือกขยับ ฉันหันหลังไปก็เจอเจ้าของฉายาคุโรบูตะกำลังยืนถือจานข้าว จ้องมองมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

 

“มะ...ไม่มีอะไรขอรับ เราก็แค่คุยกันว่าท่านเหมือนหมู เอ้ย! เราอยากกินหมู” เพลโตรีบแก้ตัว

 

ฉันไม่ได้กลัวบูตัสเท่าไหร่ ก็เลยไม่สนใจ หันกลับไปกินข้าวต่อ แต่อีกฝ่ายไม่ยอมเลิกรา เดินอ้อมมานั่งประจันหน้ากับฉัน วางจานข้าวดังตึงจนข้าวกระฉอกออกมานิดหนึ่ง จากนั้นเจ้าตัวก็นั่งลงเก้าอี้อย่างแรงจนไม้แทบหัก 

 

“นี่ ถ้าจะชวนทะเลาะกันอีกล่ะก็ พอเลย ข้าไม่อยากหวิดถูกย่างสดในคุกแล้ว” ฉันพูดอย่างเบื่อ ๆ

 

“ข้าก็ไม่ได้มาชวนทะเลาะ” 

 

“แล้วมีอะไร” 

 

“เรื่องไฟไหม้คืนนั้น...” บูตัสเอาศอกค้ำโต๊ะ แล้วชี้มาทางฉัน “ที่เจ้ารอดได้ ก็เพราะข้าช่วยดึงลูกกรงส่งเจ้าออกไป”

 

ฉันเลียนแบบท่าทาง ชี้กลับไปบ้าง “และที่เจ้ายังรอดได้ ก็เพราะข้ารักษาสัญญา ตามให้ไลโอนัสกลับไปช่วยเจ้า ทั้งที่ข้าจะไม่ช่วยเจ้าก็ได้”

 

“แต่ข้าเริ่มช่วยเจ้าก่อน” เขาขยับนิ้วชี้มาปัดนิ้วชี้ของฉัน

 

ฉันปัดกลับ “แต่ถ้าเจ้าไม่หาเรื่องข้าตอนกินน้ำ เราทั้งคู่ก็คงไม่ต้องถูกขัง”

 

“นั่นเพราะเจ้ามันไม่เจียม”

 

ยามนี้นิ้วชี้ของเราแตะกันและกัน ใบหน้าก็โน้มเข้ามาใกล้กัน 

 

ฉันถอนหายใจอย่างรำคาญ “เอาที่สบายใจแล้วกัน อยากจะเชื่อว่าตัวเองมีบุญคุณท่วมหัวกับข้าก็เชิญ ข้าขี้เกียจทะเลาะ แค่นี้ชีวิตก็วุ่นวายมากพอแล้ว”

 

เจ้าตัวเงียบไป สงสัยจะอึ้งที่ฉันไม่ต่อล้อต่อเถียงด้วย

 

“ได้ยินว่าเจ้าจงใจไว้ชีวิตคาร์ลอส ใช่ไหม” เขาถาม

 

“เปล่าสักหน่อย ข้าแค่แรงไม่พอ”

 

“ก็ว่างั้น มือเล็ก ๆ แบบนี้ จะไปมีแรงฟันคอใครได้ยังไง” บูตัสจับมือฉันขึ้นมาจ้อง

 

“อยากลองดูไหมล่ะว่าจะฟันคอเจ้าขาดไหม” ฉันดึงมือกลับ เลิกสนใจบูตัส ก้มหน้ากินข้าวต่อไป แต่แล้วบูตัสก็เทข้าวตัวเองใส่ชามฉันจนแทบล้น

 

“นี่...!”

 

“อยากกินเยอะ ๆ ไม่ใช่เรอะ” เขาพูด ทำให้คำด่าของฉันที่กำลังจะพุ่งออกไป ชะงักแค่ในลำคอ

 

“ข้ามันกลาดิเอเตอร์ชั้นสูง ตักได้ไม่อั้น อยากกินอีกก็บอกข้าแล้วกัน”

 

“หา ?” ทั้งฉันและเพลโตอุทานอย่างงุนงง อะไรของหมอนี่ ตอนแรกเหมือนจะหาเรื่อง ตอนนี้มาหวังดี

 

“วันหน้าวันหลังจะได้มีแรงฟันคอศัตรู ไม่อ่อนแอน่ารำคาญแบบนี้!”

 

เขาส่งจานข้าวที่เหลืออีกครึ่งให้เพลโต “เจ้าด้วยไอ้เปี๊ยก กินเยอะ ๆ แล้วอย่ามาเป็นลมตอนซ้อมกับข้าล่ะ”

 

จากนั้นเจ้าตัวก็ลุกเดินไปเอาข้าวจานใหม่

 

“เขาคิดจะทำอะไรกันแน่ ใส่ยาพิษหรือเปล่าว้า” เพลโตเอาช้อนเขี่ย ๆ 

 

“ได้ยินนะโว้ย!” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

431 ความคิดเห็น

  1. #295 aajung403 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 20:44

    ฮั่นแนนนนนนนน่
    #295
    0
  2. #283 namnung609 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 01:45
    บูตัสน่ารักกกกก
    #283
    0
  3. #282 หิวข้าวแล้วข่าา (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 21:10

    โอ๊ย จากห่ามๆกลายเป็นน่ารักซะงั้น คุโรบูตะชั้นขำา เกลียดความอธิบายได้สาระมาก555555

    #282
    0
  4. #281 1394 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 20:51
    เน่~~~เจ้าคุโระบูตะยังไงยะๆ
    #281
    0