ข้ามเวลามาเป็น...กลาดิเอเตอร์

ตอนที่ 47 : ตอนที่ 26 “ถอดเสื้อออกสิ โรมิลุส” [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 776
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    8 พ.ย. 63

“อะไรนะ” ฉันอุทาน

 

“คาร์ลอสทำผิดกฎ คิดฆ่าคนในโรงเรียนด้วยกันเอง ต้องได้รับโทษสูงสุด ข้าเบื่อจะเห็นโอวีเดียสลงโทษเองแล้ว คราวนี้ข้าอยากเห็นฝีมือของเจ้าบ้าง โรมิลุส” 

 

“...”

 

“ถ้ายังอยากอยู่ที่โรงเรียนนี้ ก็จงทำตามคำสั่งเพื่อแสดงความภักดี หรือไม่ก็ไปเป็นทาสที่บ้านอื่น” แม่ทัพวัลแคนยื่นคำขาดอย่างไม่ใยดี

 

มาสเตอร์โอวีเดียสพยักหน้าให้ฉัน เพื่อบอกว่าลงมือเถอะ กลาดิเอเตอร์คนอื่น ๆ มองฉันและคาร์ลอสอย่างเห็นใจ

 

ฉันลุกขึ้นเดินไปหยุดอยู่หน้าคาร์ลอส มองตะปูที่ตอกลึกฝังแขนติดกับไม้กางเขน ยังมีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด

 

“ฆ่าข้าสิ” คาร์ลอสพูดเสียงแหบแห้ง “ถึงเจ้าไม่ทำ ข้าก็ต้องตายอยู่ดี ฉะนั้นรีบฆ่าข้าซะ เจ้าจะได้อยู่ที่นี่ต่อได้”

 

“เจ้าพูดอย่างกับหวังดีต่อข้า” ฉันประหลาดใจ คิดว่าเขาจะอ้อนวอนขอให้ฉันไม่ฆ่าเขาเสียอีก

 

“ข้าไม่ได้หวังดีกับเจ้า ก็แค่...อยากขอโทษที่เกือบทำให้เจ้าตาย ทั้งที่เจ้าไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ตอนนั้นข้าเพียงต้องการฆ่าบูตัสเท่านั้น”

 

“เจ้าแค้นผิดคนแล้ว คนที่ทำให้พี่เจ้าตายคือคนที่ออกคำสั่งให้พี่ชายของเจ้ากับบูตัสต้องสู้กัน” ฉันบอกเสียงเบา

 

คาร์ลอสอึ้ง ประกายแค้นในดวงตาผ่อนลง “นั่นสินะ...แต่ข้าจะไปมีปัญญาแก้แค้นคนพวกนั้นได้ยังไง”

 

“เจ้าก็เลยระบายความแค้นกับคนที่ไม่สมควรจะได้รับน่ะหรือ มันถูกต้องแล้วหรือไง เจ้าน่าจะรออีกหน่อย ไม่นานคงได้แก้แค้นสมใจ”

 

“เจ้าคิดหรือว่าคนอย่างเราจะทำอะไรผู้เป็นดั่งเทพจูปิเตอร์ได้”

 

“แม้แต่คนอย่างเราก็เป็นเทพจูปิเตอร์ได้ ถ้าต้องการ”

 

เขามองฉันอย่างอึ้ง ๆ ไม่รู้ว่าเห็นอะไรในตัวฉัน เขาเหยียดยิ้มออกมา

 

“น่าเสียดายที่เราเจอกันช้าไป ไม่งั้นข้าอาจช่วยสนองความคิดบ้า ๆ ของเจ้าได้ แต่ตอนนี้ เจ้ารีบฆ่าข้าซะ ไม่งั้นเจ้าจะตายด้วยอีกคน อย่าต้องให้มีคนตายเพิ่มอีกเลย แล้วก็...ฝากไปบอกบูตัสด้วยว่า ข้าขอโทษ”

 

น้ำเสียงแผ่วพร่าของเขาถ่ายทอดความรู้สึกผิด เขาหลับตาลง แหงนหน้าขึ้นเพื่อรอให้ฉันบั่นคอ

 

ฉันไม่เคยลังเลที่จะฆ่าใคร หากคนนั้นเป็นศัตรู

 

คาร์ลอสเองก็เช่นกัน...เขาเกือบทำให้ฉันตาย แต่ตอนนี้ฉันกลับลังเลที่จะฆ่าเขา เพราะฉันได้รู้เหตุผลที่เขาทำลงไป ได้รู้ว่าที่พี่เขาต้องตายก็เพราะคำสั่งบ้า ๆ จากจักรพรรดิคลอเดียส 

 

แถมตอนนี้คาร์ลอสก็ดูสำนึกผิด ยังบอกให้ฉันฆ่าเขาเพื่อจะได้อยู่ต่อไป

 

ฉันมองดาบในมือ ใบดาบเงาวับสะท้อนหน้าตัวเอง ตอกย้ำว่าฉันคือใคร และมีเป้าหมายอะไร 

 

ฉันถอยหนึ่งก้าว พูดกับคาร์ลอสเสียงเบา “อย่าลืมสัญญาของเจ้าล่ะ” 

 

“... ?” เขาลืมตาขึ้นอย่างสงสัย แต่ยังไม่ทันถาม...

 

ฟึบ!

 

ฉันตวัดดาบไปที่คอของคาร์ลอสจนเลือดสาดกระเซ็น เขาเปล่งเสียงร้องออกมา จ้องฉันอย่างตกใจ ก่อนจะคอพับคางชิดอก แล้วนิ่งไป เลือดไหลลงตามลำคอ หน้าท้อง และร่วงสู่ผืนดิน

 

“พอใจหรือยัง นายท่าน” ฉันหมุนตัวกลับไปประจันหน้า

 

“ยัง ข้าคิดว่าชุดเจ้ามันออกจะรุ่มร่ามไปหน่อยสำหรับการฝึกซ้อมที่นี่” เขายิ้มมุมปาก 

 

“ถอดเสื้อออกสิ โรมิลุส”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

431 ความคิดเห็น

  1. #217 MrsGayking (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 08:45
    อยากซื้อ e book จังเลยค้าบบบ เมื่อไหร่ขะมีของภาค2 อ่าาาา
    #217
    3
    • #217-2 MrsGayking(จากตอนที่ 47)
      13 มิถุนายน 2563 / 08:47
      รอเลยค้าบบบ
      #217-2
    • #217-3 MrsGayking(จากตอนที่ 47)
      13 มิถุนายน 2563 / 08:47
      รอเลยค้าบบบ
      #217-3