ข้ามเวลามาเป็น...กลาดิเอเตอร์

ตอนที่ 45 : ตอนที่ 25 “กลัวเจ้าเจ็บ” [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 126 ครั้ง
    8 พ.ย. 63

 

ฉันเดินออกจากหอพัก กลับสู่ลานซ้อมที่เต็มไปด้วยหนุ่ม ๆ สายเลือดนักสู้ สภาพห่มแค่ผ้าเตี่ยว เนื้อตัวเต็มไปด้วยมัดกล้ามชุ่มเหงื่อมันวาวใต้แสงอาทิตย์

 

“โรมิลุส!!!” เจ้าเพลโตรีบผละจากหุ่นไม้แล้ววิ่งมาหาฉัน ขอบคุณสวรรค์ที่เจ้านั่นเรียกฉันว่าโรมิลุส ไม่ใช่ท่านหญิง

 

“ท่านเป็นยังไงบ้าง หายดีแล้วหรือขอรับ” เพลโตสำรวจรอบตัวฉัน

 

“ข้าหนังเหนียวจะตาย ไฟแค่นั้นทำอะไรข้าไม่ได้หรอก” 

 

“ดี ถ้างั้นก็คงกลับมาซ้อมต่อได้” คราวนี้เป็นเสียงมาสเตอร์โอวีเดียส 

 

ฉันยิ้มให้มาสเตอร์ ก่อนจะหยุดยิ้มเพราะเห็นบางอย่างที่ชวนขนลุกที่มุมสุดของลานซ้อม ทีแรกคิดว่าเป็นหุ่นไม้ แต่กลับไม่ใช่ มันเป็น...ร่างคน!

 

ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งถูกตรึงบนไม้กางเขน มีตะปูเล่มยักษ์ปักแขนซ้ายและขวา คอพับ คางชิดอก หน้าท้องยังกระเพื่อมขึ้นลงแผ่ว ๆ

 

เขายังมีชีวิต!

 

“นี่คือคาร์ลอส...ชายที่วางเพลิงพวกเจ้าเมื่อคืนนี้”

 

มาสเตอร์เดินมายืนข้างฉันฝั่งขวา แล้วอธิบาย “กฎของโรงเรียนนี้คือห้ามทะเลาะกัน โทษที่นายท่านพิจารณาให้คาร์ลอสได้รับ คือตรึงกางเขนประจานไว้ครึ่งวัน หากเขายังคงรอด เขาจะถูกขายไปเป็นทาสบ้านอื่น”

 

“เขาบอกหรือเปล่าว่าทำไปทำไม”

 

“เขาแค้นที่บูตัสฆ่าพี่ชายของเขา” มาสเตอร์พูด “ในงานเลี้ยงเมื่อสองอาทิตย์ก่อน จักรพรรดิคลอเดียสมีรับสั่งว่าอยากชมการต่อสู้ของกลาดิเอเตอร์ โรงเรียนเราส่งไปสองคน คือบูตัสและคาร์เตอร์ ทั้งสองเอาชนะกลาดิเอเตอร์จากโรงเรียนอื่นได้หมด จากนั้นจักรพรรดิคลอเดียสก็ทรงสั่งให้ทั้งสองสู้กันจนเหลือเพียงคนเดียว”

 

“ทำไมถึงได้สั่งให้สู้กันถึงตายล่ะ”

 

“เป็นความสนุกขององค์ราชา”

 

“แต่เขาสองคนเป็นฝ่ายเดียวกันไม่ใช่หรือ”

 

“เมื่อเป็นคำสั่ง ก็ไม่อาจเลี่ยงได้”

 

“แค่นี้เองหรือ ทุเรศไปไหม” ฉันถามอย่างฉุนกึก “แล้วแม่ทัพวัลแคนไม่คิดจะปกป้องลูกน้องเลยหรือไง”

 

“ตอนนั้นนายท่านไปออกรบ เป็นข้าที่ดูแลที่นี่”

 

“แต่ท่านก็ไม่ปกป้องพวกเขา...”

 

“จักรพรรดิคลอเดียสมีอำนาจสูงสุด เจ้าคิดว่าข้าสมควรจะต่อต้านหรือ” 

 

“แต่พวกเขาสู้ตรากตรำฝึกฝน จนได้เป็นกลาดิเอเตอร์ตามความฝัน แทนที่จะได้ต่อสู้กับคู่แข่งโรงเรียนอื่น แต่กลับต้องมาตายเพราะคำสั่งให้ฆ่ากันเอง เพียงเพื่อสนองความสนุกของจักรพรรดิเนี่ยนะ”

 

ฉันเผลอพูดเสียงดัง จนกลาดิเอเตอร์คนอื่นถึงกับหยุดซ้อมแล้วหันมอง ส่วนไลโอนัส จากที่ยืนเงียบ ๆ ข้างฉัน ตอนนี้วางมือบนไหล่แล้วบีบเบา ๆ เตือนสติ

 

“ทำเพื่อความสนุกของจักรพรรดิ มันผิดยังไงหรือ”

 

เสียงนี้มัน...

 

แม่ทัพวัลแคน!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 126 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

425 ความคิดเห็น

  1. #207 kwang30432 (@kwang30432) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 13:37

    รอนะคะ
    #207
    0
  2. #206 หิมะสีเลือด (@Stsufwrt) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 13:26

    เป็นเราก็ทนดูเฉยๆไม่ได้ราชาที่เอาแต่สนุกกับชีวิตคนอื่นเดียวก็ล่มจม

    #206
    0