ข้ามเวลามาเป็น...กลาดิเอเตอร์

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 15 “เจ้าเป็นกลาดิเอเตอร์มานานหรือยัง ?”

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,472
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 240 ครั้ง
    6 พ.ย. 63

15

“เจ้าเป็นกลาดิเอเตอร์มานานหรือยัง”

 

 

“พร้อมจะเจอปีศาจแห่งโรมหรือยัง!”

“พร้อม! พร้อม! พร้อม!”

ฉันแหงนมองไปยังชั้นบนสุด แม่ทัพวัลแคนมองลงมาที่ฉัน สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความดูแคลน ไม่มีเหลือ มีแต่ความกระหายและชอบใจ เขาโน้มไปกระซิบข้างหูจักรพรรดิคลอเดียส องค์ราชาพยักหน้า แล้วพูดอีกครั้ง

“ประชาชนที่รัก! เราต่างรู้ดีว่า ไม่เคยมีใครบนผืนทรายที่เอาชนะปีศาจแห่งโรมได้ ชะตากรรมของเจ้าชาวเธรซโอหังสามคนนี้ก็คงไม่ต่างกัน! ข้าเชื่อว่าไม่กี่พริบตาหลังจากสิ้นสัญญาณแตรสัตว์ พวกมันคงจะคอขาด”

“ใช่! ใช่! ใช่!” 

“หากเป็นเช่นนั้น คงจะน่าเบื่อแย่ จริงหรือไม่”

“ใช่! ใช่! ใช่!” 

“ถ้าเช่นนั้น เรามาเพิ่มกติกาพิเศษ กระตุ้นความบันเทิงสักนิด” จักรพรรดิคลอเดียสเว้นจังหวะ เพื่อกระตุ้นความใคร่รู้ 

“หากเชลยผู้ต้อยต่ำของเรายืนหยัดปีศาจแห่งโรมได้นานเกินหนึ่งรอบนาฬิกาน้ำ ข้าจะยอมรับในความสำนึกผิดของมัน และจะยอมให้มันมีชีวิตอยู่ต่อไปตามลิขิตของเทพีมิเนอร์วาผู้เป็นเจ้าของเทศกาลในวันนี้!”

ทุกคนหันไปมองนาฬิกาน้ำที่ตั้งตระหง่านริมระเบียง ในโครงนาฬิกามีภาชนะแก้วใสที่บรรจุน้ำจนเต็ม ที่ก้นแก้วอุดด้วยขี้ผึ้ง

“แบบนี้เราก็มีโอกาสรอดแล้ว” เพลโตพูดอย่างดีใจ เจ้าเมืองก็ยิ้มเช่นกัน

ฉันกลับคิดตรงข้าม เพราะยิ่งมีเวลาสู้น้อย อีกฝ่ายยิ่งต้องโจมตีหนักหน่วงเพื่อจบศึกให้เร็วที่สุด

เมื่อจักรพรรดิคลอเดียสกล่าวจบ ทหารก็เป่าแตรสัตว์เป็นเสียงทุ้มยาว ทหารอีกคนที่ยืนข้างนาฬิกาน้ำ เปิดจุกขี้ผึ้งออก น้ำค่อย ๆ ไหลผ่านช่องแคบลงสู่ภาชนะรองด้านล่าง เป็นสัญญาณเริ่มจับเวลา!

กลาดิเอเตอร์ยังยืนนิ่ง ราวกับหยั่งเชิงพวกเรา

“เพลโต วิ่งไปทางซ้ายที ส่วนท่านเจ้าเมือง อย่าขยับ” ฉันกระซิบ

เพลโตวิ่งฉีกออกไปตามคำสั่ง กลาดิเอเตอร์คนนั้นชำเลืองมอง ก่อนจะไล่ตามจนถึงตัว เงื้อดาบจะฟันกลางหลัง แต่แล้วก็ชะงัก เขารีบหันกลับมาแล้วยกดาบตัวเองขึ้น กันมีดของฉันที่หวังแทงกลางหลัง

ทั้งที่หันหลัง แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงการจู่โจมของฉัน ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ

“เพลโตหลบไป ท่านเจ้าเมืองด้วย!” 

ฉันไม่เสียเวลาใช้แผนหลอกล่อ เปลี่ยนเป็นจู่โจมไม่ยั้ง เสียงอาวุธปะทะกัน เสียงลมวืดดังสนั่น ประสานกับเสียงเชียร์จากเหล่าผู้ชม 

กลาดิเอเตอร์ฟันลงมา ฉันเอนตัวไปด้านหลัง คมดาบห่างจากคอไปแค่ไม่กี่เซนติเมตร ฉันตีลังกาเตะข้อมือของเขา มันโดน แต่ดาบก็ไม่หลุด ฉันพลิกตัวกลับมา พุ่งมีดใส่หน้าท้อง เขายกโล่กันได้ แล้วฟาดดาบลงมา 

วืด!

ฉันเบี่ยงหลบ วิ่งไต่โล่ของเขา สปริงตัวไปหยุดด้านหลังด้วยความเร็วในพริบตา พุ่งมีดหวังแทงหลัง เขาหันกลับแล้วฟาดดาบลง ฉันหลบแล้วพุ่งผ่านลำตัวของเขา เฉือนมีดเข้าสีข้าง

ฟึบ!

เลือดหยดแรกของปีศาจแห่งโรม...หลั่งลงสู่สนาม!

ผู้ชมส่งเสียงฮือฮากันอย่างตกใจ

กลาดิเอเตอร์คนนั้นชะงัก ก้มมองแผลตัวเอง แล้วมองฉัน ดวงตาสีดำเป็นประกายวาวเหมือนกับถูกใจที่ได้เจอคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ 

เขาโยนโล่หนักอึ้งทิ้งไป แล้วจู่โจมฉันหนักหน่วงยิ่งขึ้น

“เพลโต! เอาโล่ไปกัน!” ฉันตะโกนบอก คอยดึงคู่ต่อสู้ให้ถอยห่าง 

เพลโตคลานมาหยิบโล่ “ให้ข้าช่วยอะไรท่านดี...”

“ไปช่วยอยู่เงียบ ๆ !”

“ขะ...ขอรับ!” 

เพลโตกลับมาพยุงท่านเจ้าเมือง พากันเดินกะโผลกกะเผลกถอยไปหลบที่มุมสนามอย่างรู้งาน ยกโล่ตั้งบังตัวเองจนมิด แต่ก็ยังไม่วายแอบชะโงกหน้าดู

ฉันกระชับมีดแน่น ถอยหนีการจู่โจมอันรุนแรงจากอีกฝ่าย ยิ่งพอเขาไม่มีโล่แล้ว เขายิ่งว่องไวขึ้นหลายเท่า มีดเล็ก ๆ ของฉันไม่อาจรับดาบได้

“เจ้าเป็นกลาดิเอเตอร์มานานหรือยัง” ฉันถาม

“...” อีกฝ่ายฉงน สงสัยจะไม่เคยเจอคู่ต่อสู้คนไหนชวนคุยแบบนี้

“ข้ากำลังตามหากลาดิเอเตอร์ที่ชื่อโรมิลุส เจ้ารู้จักบ้างไหม”

 ฉันยังไม่ลืมภารกิจว่าต้องตามหาโรมิลุส ตอนนี้เขาอาจเป็นทาส หรืออาจกลายเป็นยอดกลาดิเอเตอร์ตามตำนานแล้ว ที่ฉันไม่ได้ถามกลาดิเอเตอร์สามคนก่อนหน้า ก็เพราะทหารโรมันบอกแล้วว่าพวกนั้นชื่อเซรุส เบรุส และเรลุส

ชายผู้นี้ไม่ตอบ เอาแต่จู่โจมฉันจนฉันหายใจแทบไม่ทัน 

ฉันกลิ้งหลบแล้วฟันไปที่ใต้เข่า เขาถอยหลบ ยันเท้าใส่ฉัน ฉันหลบไม่ทัน โดนถีบจนกระเด็นไปไกล

จุกชะมัด ขืนสู้กันตรง ๆ ต่อไป ฉันคงไม่รอด เหนื่อยจนขยับไม่ไหวแล้ว...

ฉันกัดฟันลุกขึ้น แล้วรีบหลบเพราะเขาไม่ยอมให้ฉันพัก ฉันหาจังหวะแทงมีดใส่ท้อง แต่เขารู้ทัน เบี่ยงหลบ ฟาดดาบลง 

ฉันโยกหลบ ปล่อยมีดร่วงจากมือในจังหวะที่พุ่งเข้าหาเขาด้วยมือเปล่า เขาบีบคอฉันไว้แน่น ร่างฉันห้อยต่องแต่งกลางอากาศ 

หึ!

ฉันกระตุกยิ้ม จับมือเขาที่กำรอบคอฉัน แล้วเหวี่ยงปลายเท้าเสยไปใต้คอ 

เท้า...ที่มีมีดเสียบไว้ที่ร่องนิ้วรออยู่แล้ว!

ฉันจงใจปล่อยมีดจากมือ เพื่อหย่อนไปในร่องนิ้วเท้า จงใจให้เขาบีบคอฉันไว้กลางอากาศ เพื่อจะใช้มีดแทงคอ!

ทุกอย่างเป็นแผน!

เสร็จฉันล่ะ!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 240 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

425 ความคิดเห็น

  1. #414 คุโรคิคิ (@loveb55553) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2563 / 21:03
    ไม่ใช่โรมิลุสก็คือนางหรอ ตามตำนานโลมิลุสก็ลูกชายพ่อของเรเนีย แต่ตอนนี้มีแต่คนงงว่าใครวะโรมิลุสบอกมีอค่เรเนียเป็นลูกคนเดียว ยิ่งตอนให้เลือกเอาลูกชายลูกสาวอีก เราว่าโลกนี้ที่นางข้ามมาอยู่มันไม่มีโรมิลุสตั้งแต่แรก มีแต่นางนี่แหละคือโรมิลุสเวอร์ผู้หญิง
    #414
    0
  2. #386 oum101 (@oum101) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 06:28
    อย่าบอกว่ามีไรมาขัดอีก แบบนี้ตั้งแต่ต้นเรื่อง ไม่เห็นเสร็จสักที
    #386
    0
  3. #141 ลุนแลงอ้ะ (@YMeDaling) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 01:00
    เห้อ ถึงจะถ่วงเพราะเซ่อซ่าแต่ก็น่ารักอยู่นะเจ้าเพลโต
    #141
    0
  4. #140 ลุนแลงอ้ะ (@YMeDaling) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 01:00
    เห้อ ถึงจะถ่วงเพราะเซ่อซ่แต่ก็น่ารักอยู่นะเจ้าเพลโต
    #140
    0
  5. #102 หิมะสีเลือด (@Stsufwrt) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 22:38

    อยากเอากระทะฟาดใส่เพลโตมห้รู้แล้วรู้รอด

    #102
    0
  6. #88 mtpsz (@supakron1218) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 23:59
    เบื่อเพลโต รู้ว่าอยากช่วยแต่ไม่ประมานตน กลายเป็นตัวถ่วงตลอด โทดทีค่ะอินไปหน่อย
    #88
    0
  7. #86 dogkao_ai (@aajung403) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 14:47
    กรี้สสสสสสสสสสสส ส่วนนั่นทาบทับจนบี้เเบน---แค่กๆๆ

    เอาเป็นว่าตอนนี้ปีศาจโคลอสเซียมคือดีย์ต่อใจเสียยิ่งกว่าวัลแคนซะอีก โมเม้นท์คือเริศ ไทม์ไลน์คือเรย์ฝุดๆ
    #86
    0
  8. #60 Marius Yo (@tongue) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 19:24
    มีคนสนใจคนแถวนี้แล้วด้วย
    #60
    0
  9. #51 Wonwiwa (@Wonwiwa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 22:21

    อยู่บ้านได้แต่นั่งๆ นอนๆค่ะ5555 กินจนน้ำหนักขึ้น // แต่งสนุกมากเลยค่ะ รอนะคะ
    #51
    0
  10. #50 piyada chatpam (@phiyada2930) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 13:47
    กรี้ดดดดด กว่าจะอัพได้
    #50
    0