ข้ามเวลามาเป็น...กลาดิเอเตอร์

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 14 ปีศาจแห่งโรม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 238 ครั้ง
    6 พ.ย. 63

14

ปีศาจแห่งโรม

 

 

ไม่!!

 

ฉันรีบลุกขึ้น แล้วแทงดาบใส่หลังกลาดิเอเตอร์จนทะลุออกถึงท้อง ชักดาบออก แล้วฟันคอจนหลุดจากบ่า

 

ประชาชนฮือฮาอย่างตื่นตะลึง ฉันไม่สนใจเสียงอันบ้าคลั่งพวกนั้น แต่ทรุดลงไปนั่งข้างท่านเจ้าเมือง มองมีดสั้นที่ปักคาร่าง 

 

“ข้าบอกแล้วไงว่าอย่ามาขวาง!”

 

“ขอโทษ...แต่ข้าปล่อยให้เจ้าตายไม่ได้” ท่านเจ้าเมืองพยายามยิ้ม “เรนะ...เจ้าเก่งเหลือเกิน...สมแล้วที่เทพีมิเนอร์วาเลือกเจ้า”

 

“ถ้าเก่งจริง ข้าคงช่วยทุกคนได้หมดแล้ว” ฉันเสียงสั่น มองเชลยหลายคนที่นอนจมกองเลือด

 

“บอกแล้วไง เราต้องยอมเสียเบี้ยเพื่อให้คิงคว้าชัย” เจ้าเมืองพูดเสียงสั่นราวกับคนใกล้จะหมดลม

 

“หยุดพูดได้แล้ว ท่านเจ้าเมือง”

 

ท่านเจ้าเมืองยื่นมือสั่น ๆ มาลูบแก้มฉัน “เรนะ...ข้าขอให้เจ้ามุ่งสู่ภารกิจให้สำเร็จ ข้า...กับเรเนีย จะเฝ้ามองเจ้าจากบนสวรรค์...”

 

“จากสวรรค์อะไรเล่า อย่ามาทำสำออย! มีดแค่ปักต้นขาท่าน ไม่ได้ปักกลางกบาลสักหน่อย!” 

 

ดวงตาที่กำลังปรือลง ดีดผึงทันที “ฮะ...?!” 

 

เจ้าเมืองเหลือบมองมีดที่ปักต้นขาข้างซ้าย แล้วหัวเราะอย่างเก้อเขิน “อ้าวเหรอ...แหะ ๆ”

 

ถ้าไม่ติดว่าอาวุโสกว่า จะตบกบาลแรง ๆ สักที

 

ฉันผละจากเจ้าเมืองจอมดราม่า แล้วเดินไปดูเพลโต เขาเป็นคนที่อยู่ท้ายขบวนผู้ถือโซ่ เขา...คงไม่รอดเช่นกัน...

 

ฉันเดินไปด้วยหัวใจสั่นไหว สามคนแรกมีดาบยาวปักทะลุคอ นอนตายด้วยกัน เพลโตเองก็มีเลือดชุ่มหน้าและคอ นอนแน่นิ่งราวกับหลับไป

 

ถึงหมอนี่จะเพี้ยน แต่ก็เป็นคนที่จริงใจกับฉัน เป็นเด็กที่แสนซื่อ เป็นเหมือนน้องชายฉัน...

 

ขอบคุณนะ ฉันจะไม่มีวันลืมนายเลย เจ้าเพี้ยน...เอ๊ะ...

 

ฉันสังเกตว่าที่คอไม่มีรูจากการโดนดาบแทง ฉันลูบเบา ๆ ก็ไม่เห็นมีรอยแผล เอามือแตะชีพจรก็ยังจับสัญญาณได้

 

อย่าบอกนะว่า...

 

หมับ!

 

“โอ๊ยยย จะ...เจ็บ!” เพลโตสะดุ้งเฮือก ร้องลั่นเมื่อโดนฉันหยิกแก้มแรง ๆ

 

เจ้าตัวลุกนั่ง หันซ้ายขวาอย่างเหวอ ๆ “เกิดอะไรขึ้นขอรับ”

 

กะแล้วเชียว หมอนี่แค่เป็นลมสลบไป! พอกันทั้งเจ้าเมืองทั้งทาส!

 

ฉันไม่รู้จะโมโหใครดี โมโหตัวเองที่คิดไปไกล หรือโมโหเจ้าเพลโตที่ดันสลบไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่ก็ดีแล้วที่รอดมาได้ 

 

ฉันกอดเพลโต เขานั่งตัวเกร็งอย่างเขินจัด หน้าแดงแข่งกับเลือด

 

“ทะ...ท่านหญิง”

 

พวกเราฉลองชัยชนะกันได้ไม่นาน ทหารโรมันก็เข้ามาเก็บกวาดผืนทราย เอาซากศพทั้งกลาดิเอเตอร์สามคนและเชลยฝั่งฉันออกไป เคลียร์พื้นที่สำหรับการนองเลือดรอบต่อไป!

 

อาวุธทุกชิ้นถูกนำออกไป เหลือเพียงมีดสั้นประมาณคืบมือ เป็นมีดเล่มเดียวกับที่ปักคาต้นขาของท่านเจ้าเมือง ฉันแอบดึงออกมาแล้วซ่อนไว้หลังแขน

 

ดึงออก...ขณะที่ท่านเจ้าเมืองไม่ทันระวังตัว!

 

ท่านเจ้าเมืองค้อนขวับให้ฉัน น้ำตาเล็ด ฉันยิ้มแห้ง ๆ อย่างขอโทษ คือมันต้องรีบดึงจริง ๆ ไม่งั้นพวกทหารอาจสังเกตเห็นแล้วยึดไป

 

ไม่กี่อึดใจ ผืนทรายที่เคยชโลมด้วยเลือดก็กลับมาเอี่ยมอ่องอย่างกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น เสียงมัจจุราชผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งจักรวรรดิโรมันดังขึ้นอีกครั้ง

 

“บางทีเทพพลูโตคงจะงานยุ่ง จึงต้องเรียกเซอร์เบอรัสกลับไปรับใช้” 

 

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ประชาชนนับหมื่นหัวเราะลั่น

 

พวกเขาไม่ได้ดูโกรธแค้นเลยที่กลาดิเอเตอร์สามคนนั้นตายไป จะโกรธทำไม ในเมื่อพวกเขามองว่านี่ก็แค่เกมธรรมดา เกมที่มาสนองความบันเทิงให้พวกชนชั้นสูง ใครจะตายหรือจะอยู่ก็ช่าง ขอแค่พวกเขาสนุกก็พอ

 

“เจ้าเด็กนี่ดวงแข็งไม่ใช่น้อย จึงรอดคมเขี้ยวจากเซอร์เบอรัสได้ เรามาลองดูกันดีกว่าว่ามันจะแข็งพอที่จะต้านทานปีศาจแห่งโรมได้หรือไม่”

 

“เฮ!!!!!”

 

สิ้นคำ ลูกกรงเหล็กใต้โคลอสเซียมก็ถูกดึงขึ้น ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับเสียงโห่ร้องต้อนรับอย่างฮึกเหิมจากประชาชนทั่วสารทิศ 

 

“ปีศาจแห่งโรม ปีศาจแห่งโรม ปีศาจแห่งโรม!”

 

ดูท่าจะเป็นคนดังประจำโคลอสเซียม

 

ใช่โรมิลุสหรือเปล่านะ ฉันมองอย่างสงสัย

 

ชายผู้นั้นก้าวมายังผืนทรายอย่างสุขุม ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามทรงพลังงดงาม ศีรษะสวมหมวกเหล็กปิดทั้งใบหน้า มีเพียงตะแกรงเหล็กเว้นช่องดวงตา ฉันไม่รู้ว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง แต่รู้สึกได้ว่า...

 

คนนี้ไม่ธรรมดา!

 

แขนสวมเกราะเหล็กสีเงินแวววาวเหมือนเกล็ดงูเรียงซ้อนกัน ท่อนล่างห่มผ้าเตี่ยวทำจากหนัง และทับด้วยเข็มขัดเหล็ก ขาพันด้วยหนังสัตว์จนเหมือนกางเกงสีน้ำตาล มีสนับเหล็กที่หน้าแข้ง มือขวาจับดาบ มือซ้ายถือโล่สี่เหลี่ยมสีแดงทรงผืนผ้า กลางโล่ประทับตราตัว V ตรงปลายเส้นแต่ละข้างของตัว V แผ่สยายเป็นปีกเหยี่ยว ใต้ตรานั้นมีตัวอักษรที่อ่านได้ว่า 

 

โรงเรียนวัลคาเนีย

 

“สู้กันอีกแล้วเหรอ ไม่นะ...” เพลโตทำท่าจะเริ่มร้องไห้อีกรอบ เจ้าเมืองเองก็ยืนแทบไม่ไหวแล้ว เลือดจากแผลที่ต้นขายังไม่หยุดไหลเลย

 

ลูกกรงปิดลง คราวนี้มีกลาดิเอเตอร์เพียงคนเดียว เพลโตยิ้มอย่างมีหวัง 

 

“อย่างน้อยก็แค่คนเดียว เราเหลือกันตั้งสามคน ไม่น่ายากเนอะ”

 

สามคน...? ฮัลโหล! คนหนึ่งขาเดี้ยง คนหนึ่งแค่เดินไม่ให้สะดุดยังยาก ฉันยังจะหวังอะไรจากพวกนายได้อยู่อีก ?!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 238 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

430 ความคิดเห็น

  1. #413 loveb55553 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2563 / 20:56
    อ้าวไหนบอกดึงมีดออกแล้ว ทำไมบอกยังปักอยู่
    #413
    0
  2. #385 oum101 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 06:24
    แต่ละคนนี่แบบ... อืมม
    #385
    0
  3. #346 NettMark (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 21:14
    ท่านเจ้าเมืองก้บเพลโตตลกมาก5555555555 สีสันจริงๆ
    #346
    0
  4. #48 phiyada2930 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 14:29
    จ่ะ รอจ่ะ
    #48
    0