ข้ามเวลามาเป็น...กลาดิเอเตอร์

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 12 เซอร์เบอรัสแห่งโรม [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 229 ครั้ง
    6 พ.ย. 63

ทหารโรมันที่ยืนเฝ้าประตู หัวเราะเย้ยใส่พวกเรา 

“เจ้าพวกโง่ เตรียมตัวตายซะ กลาดิเอเตอร์สามคนนั้นคือเซรุส เบรุส และเรลุส ฉายา...เซอร์เบอรัสแห่งโรม เป็นยอดกลาดิเอเตอร์ของแม่ทัพไทบีเลียส”

ตามตำนานกรีกและโรมัน เซอร์เบอรัส...คือสุนัขสามหัวที่เฝ้าประตูนรกของเทพฮาเดส (ชื่อตามตำนานกรีก) หรือเทพพลูโต (ชื่อตามตำนานเทพโรมัน) 

ตอนนี้ทหารโรมันออกไปลากศพเข้ามา เก็บกวาดเศษซากบนผืนทราย เอาทรายชุดใหม่มากลบให้พื้นเรียบ เตรียมพร้อมสำหรับการสู้รอบต่อไป

พวกเราสิบคนถูกผลักให้เดินเรียงแถวไปยังลานประลอง ฉันแหงนมองขึ้นไปยังชั้นบนสุดที่จัดไว้อย่างหรูหรา เห็นจักรพรรดิคลอเดียสในฉลองพระองค์ชุดสีขาวขลิบขอบทอง กลางลำตัวพาดด้วยผ้าคลุมตอกาสีม่วง และมงกุฏสีทองบนเส้นผมสีดำขลับ นั่งบนเก้าอี้พนักสูง 

ข้างกายมีเหล่าวุฒิสภาโรมัน คนชั้นสูงอีกมากมายที่ฉันไม่รู้จัก เว้นแต่คนหนึ่งที่คุ้นเคยกันอย่างดี...แม่ทัพวัลแคน!

เขามองมาที่ฉัน ปากขยับแบบไร้เสียง ‘ลาก่อน เด็กน้อย’

จักรพรรดิคลอเดียสลุกขึ้นยืน ก้าวมาใกล้ระเบียง “ประชาชนที่รัก! เชลยพวกนี้คือเจ้าพวกเธรซจากเมืองอิมเมจีเนีย เมืองต่ำต้อยอันไกลโพ้น เมืองที่ไม่ต่างอะไรจากเศษธุลี แต่ริอ่านเทียบรัศมีสีทองของโรม นี่คือบทเรียนที่พวกมันจะได้รับ!”

“ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!”

จักรพรรดิคลอเดียสก้มมองลงมา “เซอร์เบอรัส...สามกลาดิเอเตอร์ผู้เกรียงไกรของแม่ทัพไทบีเลียส จงสำแดงเขี้ยวปีศาจให้พวกมันได้รู้ว่า หากต่อต้านชาวโรมันจะเป็นเช่นไร! เริ่มได้!”

สิ้นคำสั่ง เสียงเป่าแตรสัตว์ก็ดังลากยาว

“เฮ! เฮ! เฮ!” ประชาชนเชียร์เสียงกระหึ่ม

กลาดิเอเตอร์สามคนแสยะยิ้มแล้ววิ่งเข้ามา พวกเราหลายคนวิ่งหนีกันอย่างตื่นตระหนก ท่านเจ้าเมืองขยับมาบังฉัน 

“เรนะ อยู่ใกล้ข้าไว้ เพลโต ปกป้องเรนะให้ถึงที่สุด”

“ขะ...ขอรับ!”

“ท่านมีแผนอะไรบ้างหรือไม่” ฉันประเมินสถานการณ์อย่างเร่งด่วน ขืนทุกคนแตกตื่นแบบนี้ ได้ตายยกทีมแน่ 

“อ๊ากกก!!”

นั่นไง...ฝั่งเราโดนฟันคอขาด ไส้ไหลไปแล้วสี่คน 

พวกกลาดิเอเตอร์เตะคอของเชลยอย่างสนุกราวกับเตะลูกบอลไร้ค่า เตะโด่งมาทางพวกฉัน ชี้ดาบท้าทาย 

“ไอ้พวกกระจอก มีดีแค่นี้เองรึ ?! ฮ่าฮ่า”

ฉันมองหัวชุ่มเลือดที่หล่นลงแทบเท้า ดวงตาของชายคนนี้ยังเบิกค้าง ฉันจำได้ว่าชายคนนี้ดูแลฉันดีมากตลอดช่วงเวลาเดินทาง ชายคนนั้นก็ด้วย...คนที่โดนฟันไส้ไหล เขาคอยกันพื้นที่ให้ฉันเวลาที่ฉันต้องถ่ายหนักเบา

ขอบใจที่ช่วยฉันมาตลอด ฉันจะแก้แค้นให้พวกนายเอง...

ฉันหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วจ้องหน้าพวกกลาดิเอเตอร์

อยากเจอของดีนักใช่ไหม

“ท่านเจ้าเมือง ข้าขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม” 

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะปกป้องเจ้าให้ถึงที่สุด”

“ไม่”

 เจ้าเมืองขมวดคิ้ว “ถ้าเช่นนั้น เจ้าต้องการอะไร”

 “สิ่งที่ข้าต้องการคือ...” ฉันลากเสียงเหี้ยม “อย่ามาขวางข้า”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 229 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

425 ความคิดเห็น

  1. #85 dogkao_ai (@aajung403) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 14:36

    เอาจริงคือเรานะยังเป็นวัยรุ่นใช่มั้ยเเต่รังสีความเจ๊เเละเเม่ช่างเจิดจรัส
    #85
    0
  2. #58 Marius Yo (@tongue) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 19:17
    ฟาดได้ฟาดแม่!
    #58
    0
  3. #33 j.spps (@ssenjoy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 02:00

    รอดูเรนะ โชว์ฝีมือไม่ไหวแย้วววว

    #33
    0
  4. #32 Hoshi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 22:37

    เรนะฉลาดอยู่แล้ว อย่าให้เสียชื่อทายาทตระกูลซามูไร

    #32
    0
  5. วันที่ 12 เมษายน 2563 / 21:32

    ทุกคนมีจุดอ่อน ได้ยินคำนี้เเล้วดีใจพอคำต่อไปถึงกับเข่าอ่อน555
    #31
    0