ข้ามเวลามาเป็น...กลาดิเอเตอร์

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 9 “เตรียมนางให้พร้อมสำหรับข้าคืนนี้” [1/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,831
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 273 ครั้ง
    6 พ.ย. 63

9

“เตรียมนางให้พร้อมสำหรับข้าคืนนี้”

 

 

ขบวนทหารโรมันหลายร้อยคนภายใต้การนำของแม่ทัพวัลแคนเคลื่อนทัพอย่างเป็นระเบียบ เบื้องหลังของขบวนคือเพลิงมรณะที่ลุกโชนไปทั่วเมืองอิมเมจีเนีย เชลยศึกหลายคนได้แต่เหลียวมองทั้งน้ำตา

แม่ทัพวัลแคนสั่งเดินขบวนต่อเนื่องข้ามวัน เย็นวันถัดมาพอตะวันใกล้จะลับฟ้า เขาก็สั่งให้หยุดขบวน “เราจะพักที่นี่หนึ่งคืน”

ทหารขานรับ แยกย้ายไปตั้งกระโจม เตรียมอาหาร จัดขบวนเฝ้ายาม

แม่ทัพวัลแคนให้ฉันไปพักในกระโจมของเขา พร้อมส่งสาวใช้หนึ่งคนที่ถูกจับมาด้วยให้คอยปรนนิบัติรับใช้

“เตรียมนางให้พร้อมสำหรับข้าคืนนี้” แม่ทัพวัลแคนมองฉันด้วยสายตาที่แทบจะกลืนกินฉันไปทั้งตัว ก่อนจะออกไป

ฉันเดินไปใกล้ทางเข้ากระโจม แหวกผ้ากั้นออก เห็นทหารตัวโตสองคนยืนเฝ้า ไม่แค่นั้น แต่ทั่วค่ายยังมีทหารเดินขวักไขว่

ถ้าจัดการทหารกลุ่มนั้น แย่งดาบมาได้ คงพอหนีไปได้ แต่จะหนีไปที่ไหนล่ะ ภารกิจของฉันคือไปช่วยโรมิลุส ซึ่งหากเป็นไปตามตำนาน เขาจะต้องถูกแม่ทัพวัลแคนจับตัวไปที่โรม ถูกบังคับให้เป็นกลาดิเอเตอร์ที่โรงเรียนวัลคาเนีย งั้นฉันก็คงต้องอยู่ใกล้แม่ทัพวัลแคนไว้ เพื่อจะได้เจอโรมิลุส แต่ถ้าอยู่ต่อไป คืนนี้คงไม่แคล้วโดนหมอนี่จับปล้ำทำเมียแน่ ๆ

“ท่านหญิง เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” สาวใช้ถามฉันด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสาร

“ข้าไม่เป็นอะไร แล้วเพลโตล่ะ” ฉันปิดผ้ากั้นแล้วกลับเข้ามาด้านใน

“ถูกขังอยู่กับท่านเจ้าเมืองเจ้าค่ะ เมื่อครู่ข้าพบพวกเขาแล้ว” สาวใช้ตอบ จากนั้นก็ทรุดกายลง กอดขาฉันแล้วสะอื้นไห้

“เจ้าร้องไห้ทำไม แล้วนี่เจ้าชื่ออะไร”

“เอ่อ...ข้าคือเมอา ท่านจำข้าไม่ได้หรือเจ้าคะ”

“ตอนหนีทหาร หัวข้ากระแทกมาน่ะ ช่างเถอะ ว่าแต่เจ้าร้องทำไม” ฉันจับไหล่เธอให้ลุกขึ้น แต่เธอก็เข่าอ่อนทรุดลงไปอีก

“ท่านหญิงน้อยของข้า ฮือ ข้า...ข้าสงสารท่านเหลือเกิน ข้าได้ยินพวกทหารคุยกันว่าแม่ทัพวัลแคนโหดร้ายเพียงใด ทั้งซาดิส ทั้งวิตถาร ไม่เคยมีหญิงใดไม่ปางตายจากการร่วมรักกับท่านแม่ทัพคนนี้”

“ขนาดนั้นเชียว” ฉันเลิกคิ้วทึ่ง ๆ อะไรจะปานนั้น

“ข้า...ข้าจะลองเสนอตัวให้ท่านแม่ทัพ เพื่อไม่ให้เขามาวุ่นวายกับท่าน”

“ไม่มีประโยชน์หรอกเมอา ยังไงเขาก็ต้องทำให้ข้าเป็นเมียเขาให้ได้ ข้าขอบใจเจ้ามาก แต่ข้าจะไม่เป็นอะไร เจ้าอย่าห่วงเลย” 

“ถ้าท่านตัดสินใจเช่นนั้น...” เมอาชำเลืองมองไปที่ทางเข้ากระโจม แล้วขยับมาใกล้ฉัน พูดเสียงเบามาก

“ท่านเจ้าเมืองฝากข้ามาบอกท่านหญิงว่า หากท่านไม่อาจทนไหว ก็ขอให้ใช้แหวนประจำตัวปลิดชีพตัวเอง ท่านว่ายอมตายด้วยน้ำมือตัวเอง ดีกว่าต้องตายด้วยรสสวาทของแม่ทัพวัลแคน หรือของทหารโรมันคนใด”

“แหวน ?” ฉันยกมือขึ้นมาดู มือซ้ายและขวามีแหวนข้างละวง ข้างซ้ายเป็นแหวนเรียบ ๆ ส่วนข้างขวาเป็นแหวนทองวงใหญ่ กลางวงมีเม็ดกลมสีทองที่สลักตัวไอ คงย่อมาจากเมืองอิมเมจีเนีย พอลองบิด ก็มีเข็มเรียวเล็กดีดออกมา

“นี่เข็มอะไร” ฉันถาม

“เข็มยาพิษเจ้าค่ะ”

“ถึงตายเลยไหม” ฉันตาลุกวาว

“เอ่อ ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ คือมันเป็นแหวนที่ต้องเคลือบยาพิษ ฤทธิ์ของพิษจะใช้ได้ก็ต่อเมื่อเคลือบซ้ำทุก ๆ สิบวัน ปกติเพลโตจะทำหน้าที่นี้ แต่เมื่อครู่ที่คุยกัน เขาบอกไม่แน่ใจว่ารอบที่แล้วได้เอาไปเคลือบพิษซ้ำหรือเปล่า ถ้าเคลือบ ก็มีฤทธิ์ถึงตาย ถ้าไม่ได้เคลือบซ้ำ ก็แค่สลบเจ้าค่ะ”

เจ้าบ้าเพลโต ให้มันได้แบบนี้สิ! แล้วนี่ทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่แรกว่าฉันมีแหวนอาบยาพิษ จะได้ลองเอาไปจิ้มคอแม่ทัพ ฮึ่ย!!!! นี่ถ้าเจ้าเพี้ยนนั่นอยู่ใกล้ฉันตอนนี้ล่ะก็ ฉันจะเตะก้นให้กระเด็นกลับเมืองไปเลย

พูดถึงแหวน... ทำให้ฉันนึกถึงบทสนทนาในช่วงแรกที่เจอกับเพลโต เขาพูดเกี่ยวกับแหวน ประมาณว่าเดินไปถึงร้านแต่หาแหวนไม่เจอ คิดว่าทำหาย แต่ความจริงแล้วไม่ได้เอาไปตั้งแต่แรก...

หวังว่าจะไม่ได้หมายถึงครั้งล่าสุดนะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 273 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

431 ความคิดเห็น

  1. #77 aajung403 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 14:19
    โอ้ยยย คือมีของดีเเต่ไม่ทันได้ใช้ เสียดายแทน555
    #77
    0
  2. #14 LoveAnd_Devil_02 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 21:26
    เพลโตหนูมาช่วยสกายก่อนนนน~~~

    ปล.ไรท์เขียนสนุกมากค่ะหัวเราะทั้งเรื่องเลย💕
    #14
    0