Hades Slave...พันธะฮาเดส (ตอนพิเศษ)

ตอนที่ 28 : Chapter 18: “เราต้องฆ่าเทพฮาเดส” [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 979
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62

ฉันชะงักกึก อ้าปากค้าง “เรา... เราจะทำได้ยังไง”
เจ้าชายดันหลังฉันเบา ๆ เพื่อให้เดินต่อไป ฉันรีบกลับมาแสร้งกินผลไม้และเดินชมสวนต่อ
“หลังจากที่ข้าได้หมวก ข้ากลับขึ้นไปบนโลกมาแล้ว ข้าได้แวะไปหาพ่อกับแม่เจ้าด้วย พวกเขาปลอดภัยดี” เจ้าชายรีบพูดต่อเมื่อฉันกำลังจะอ้าปากถาม
“พวกเขาเป็นห่วงเจ้ามาก อยากจะลงมาช่วยเจ้า แต่ข้ากับกษัตริย์ไดโอมีดีสได้ห้ามพวกเขาไว้เพราะร่างกายของพวกเขายังไม่พร้อม แต่พวกเราได้หารือกัน และพอจะมีแผนอยู่บ้าง เจ้ารู้จักพวกไททันหรือไม่”
ฉันพยักหน้า เรื่องประวัติความเป็นมาของเหล่าทวยเทพ ท่านอาจารย์ไครอนสอนฉันแล้ว
แต่เดิม โลกแห่งนี้ว่างเปล่า ไม่มีสรรพสิ่งใด ๆ กระทั่งเทพีไกอาแห่งพื้นพิภพและเทพอูรานอสแห่งท้องฟ้าได้ถือกำเนิด พวกเขามีลูกด้วยกัน 18 คน เป็นอสูรกายตาเดียว 3 ตน อสูรกายร้อยมือ 3 ตน และมีกลุ่มไททัน 12 คน พวกไททันเป็นเทพเจ้ารูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่ตัวใหญ่และมีพละกำลังมากกว่า
ทว่า เทพอูรานอสผู้เป็นบิดาไม่ชอบลูก ๆ พอคลอดออกมาทีไร ก็จับโยนลงไปในคุกทาร์ทารัส
สุดท้ายเทพีไกอาผู้เป็นแม่ทนไม่ไหว จึงได้ชักชวนให้ลูก ๆ รวมตัวกันมาโค่นล้มพ่อ ทีแรกไม่มีลูกคนใดเห็นด้วย จนกระทั่งเทพโครนอส…เป็นเทพไททันคนสุดท้องในตระกูลเห็นด้วย สุดท้ายเทพโครนอสก็สามารถโค่นล้มเทพอูรานอสผู้เป็นบิดาได้สำเร็จ
หลังจากนั้น เทพโครนอสก็ก้าวขึ้นมาปกครองพิภพ แต่งตั้งเหล่าเทพไททันองค์อื่นให้ปกครองแต่ละพื้นที่ เรียกกันว่ายุคแห่งเทพไททัน
เทพโครนอสแต่งงานกับเทพีเรอาซึ่งเป็นพี่สาวตัวเอง ให้กำเนิดเทพีดิมิเทอร์ เทพีเฮสเทีย เทพีเฮร่า เทพฮาเดส เทพโพไซดอน เทพซูส แต่เทพโครนอสกลัวว่าสักวันลูก ๆ จะมาฆ่าเขาเหมือนที่เขาทำกับบิดา เขาจึงกลืนลูกเกือบทุกคนลงไปในท้อง ยกเว้นก็แต่เทพซูสที่รอดมาได้ เพราะเทพีเรอาผู้เป็นมารดา แอบนำเทพซูสไปซ่อนที่อื่นเมื่อเขาคลอดออกมา
ครั้นเทพซูสเติบใหญ่ เขาก็ไปช่วยบรรดาพี่ ๆ ร่วมกันทำสงคราม จนโค่นล้มเทพโครนอสผู้เป็นบิดาได้สำเร็จ เป็นอันสิ้นสุดยุคเทพไททัน และยุคแห่งเทพโอลิมปัสที่มีเทพซูสเป็นใหญ่ที่สุดก็ได้ถือกำเนิดขึ้น
เจ้าชายอาคาเดียสพูดเรื่องแผนการต่อ “ตอนนี้พวกไททันถูกคุมขังที่คุกทาร์ทารัส ข้าจะไปปลดปล่อยพวกเขา เสนอพวกไททันว่าหากพวกเขาล้มเทพฮาเดสได้ พวกเขาจะได้ปกครองยมโลกแห่งนี้ต่อไป และอาจได้โอกาสล้างแค้นเหล่าเทพโอลิมปัส”
ยิ่งฟังแผนการ ฉันยิ่งใจเต้นอย่างหวาดหวั่นขึ้นมา ฉันไม่ชอบสงคราม ไม่ชอบการเข่นฆ่าหรือความรุนแรง
มือไม้ฉันสั่นไปหมดเมื่อคิดถึงสงครามระหว่างทวยเทพ สงครามที่ฉันเป็นต้นเหตุ “เราต้องทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ”
“เจ้าต้องเข้าใจว่า ยามนี้ไม่มีเทพองค์ใดกล้าสู้กับเทพฮาเดส แม้แต่เทพซูสก็ยังพ่ายแพ้และยอมถอยไป คนธรรมดาอย่างข้า อย่างพ่อกับแม่เจ้า หรือกษัตริย์องค์ไหนก็ไม่อาจสู้เทพฮาเดสได้”
เจ้าชายอาคาเดียสบีบมือฉันแน่น “ไม่ต้องกลัว เจ้าหญิงบราวนี่ นี่จะเป็นสงครามระหว่างทวยเทพ หาได้เกี่ยวกับพวกเราไม่”
เจ้าชายอาคาเดียสยังจับมือฉันไว้ตลอดแล้วพูด “แต่การจะเดินทางไปยังคุกทาร์ทารัสเพื่อปลดปล่อยพวกไททัน มันไม่ง่ายนัก ข้าลองใช้หมวกหายตัวไปในนั้น แต่ไม่สำเร็จ มันพาข้าไปได้ไกลถึงแค่ปากทางเข้า คุกทาร์ทารัสเป็นเหมือนเหวลึกหลายร้อยชั้น พวกไททันถูกขังที่ชั้นล่างสุด ข้าต้องเข้าไปตัวเปล่า”
ฉันชักมือกลับ ส่ายหน้า ไม่เห็นด้วยที่เขาจะเอาตัวไปเสี่ยงขนาดนั้น แต่เจ้าชายอาคาเดียสก็ดึงมือฉันกลับไปจับอีกครั้ง
“เราต้องฆ่าเทพฮาเดสให้ได้ นี่เป็นวิธีเดียวที่เจ้า พ่อแม่ของเจ้า และตัวข้าจะได้เป็นอิสระ” เจ้าชายอาคาเดียสพูด “ข้าไม่รู้เหมือนกันว่าจะใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะปลดปล่อยพวกไททันได้สำเร็จ ระหว่างนี้ ข้าอยากให้เจ้าอดทน ฝืนใจทำดีต่อเทพฮาเดสเข้าไว้ ทำให้เขาไว้ใจเจ้า เพื่อให้ง่ายต่อแผนของเรา”
“แต่ข้าเกลียดเขา”
“ข้ารู้ แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าต่อต้านเขา ข้าไม่อยากให้เจ้าเจ็บตัวเช่นนี้อีก”
มีฝ่ามือที่กำลังลูบแขนของฉันช้า ๆ ราวกับอยากจะลบรอยแผลให้หมดไป
“ข้าต้องไปแล้ว เจ้าหญิงบราวนี่ ข้าสัญญาว่าข้าจะกลับมาช่วยเจ้า”
“เจ้าชายอาคาเดียส...” ฉันน้ำตาคลอ เสียงสั่นพร่า “ทำไม... ทำไมท่านถึงได้ช่วยข้ามากถึงเพียงนี้”
เสียงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดังกลับออกมา เป็นน้ำเสียงที่สั่นเครือและเต็มไปด้วยความหนักแน่น
“ครั้งหนึ่ง ข้าให้สัญญากับเด็กผู้หญิงที่พุ่มไลบานอสแล้วว่า ข้าจะมารับตัวนางไปทำขนมที่เมืองของข้า”
ฉันร้องไห้โฮเมื่อนึกถึงครั้งแรกที่เราพบกัน รู้สึกซาบซึ้งที่เจ้าชายอาคาเดียสซื่อสัตย์และทำเพื่อฉันมากขนาดนี้ ขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดอย่างท่วมท้น
“ข้าขอโทษ... ขอโทษที่ต้องทำให้ท่านเดือดร้อน”
“ข้าไม่เคยโกรธเจ้า ข้าเลือกของข้าเอง เหมือนที่ข้าเลือกจะรับเด็กผู้หญิงคนนั้นไปเป็นราชินีของข้า ตั้งแต่วันแรกที่พบนาง”
ยิ่งได้ฟัง ฉันยิ่งร้องไห้ แม้มองไม่เห็นเจ้าชาย แต่ฉันก็รับรู้ได้ว่าเขากำลังมองฉัน กำลังเช็ดน้ำตาให้ฉัน และ... โน้มมาจูบฉันอย่างอ่อนโยน
ฉันหลับตาลง รับสัมผัสนุ่มละมุนที่ริมฝีปากของตน สัมผัสที่ทำให้หัวใจฉันเต้น ไม่ได้เต้นระรัวเหมือนจะขาดใจตายยามที่เทพฮาเดสจูบฉัน ทว่ามันเต้นในจังหวะสม่ำเสมอ ผ่อนคลาย พาให้รู้สึกตัวเบาคล้ายกับกำลังบินอยู่ในสวนแห่งนี้
จูบที่ทำให้ฉันรู้สึกเต็มอิ่มในหัวใจ....
จูบที่ฉันเคยเฝ้าฝันอยากจะสัมผัสมาตลอด...
ฉันได้รับแล้ว แม้มองไม่เห็น แต่ก็สัมผัสได้...
เจ้าชายอาคาเดียสจากไปแล้ว แต่ฉันยังรู้สึกได้ถึงความรักความอบอุ่นที่ประทับลงบนริมฝีปาก ฉันยกมือแตะแล้วยิ้มออกมา เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกมีความสุขนับตั้งแต่อยู่ในนรกแห่งนี้
ฉันเดินไปตามสวนดอกไม้อีกครั้ง ทว่าคราวนี้เดินด้วยความรู้สึกต่างกันลิบลับ ฉันรู้สึกมีพลังมากขึ้น รู้สึกว่าหนทางที่มืดหม่นเริ่มส่องแสงให้เห็นประตู ฉันหลับตาลงเพื่อทบทวนสิ่งที่ตัวเองต้องทำ
เจ้าชายอาคาเดียสกำลังต่อสู้เพื่อฉัน ฉันเองก็ต้องต่อสู้เพื่อตัวเองและเพื่อเขาเช่นกัน
ครั้นลืมตาขึ้น ฉันก็รู้สึกได้ถึงพลังอันร้อนระอุไหลเวียนในตัวไปหมด ฉันเดินออกจากสวนเพื่อไปหานางไม้คนสนิท ทุกย่างก้าวหนักแน่นราวกับทหารที่กำลังจะออกรบก็มิปาน
“แลมพี ข้าตัดสินใจได้แล้ว”
“เพคะ ?”
“ข้าจะไม่ต่อต้านเทพฮาเดสอีกต่อไป เจ้าช่วยสอนข้าหน่อยได้หรือไม่ว่าข้าต้องเอาใจเขาอย่างไรให้สมกับตำแหน่งราชินี”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

239 ความคิดเห็น

  1. #192 NSslide39 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 09:48
    รักสามส้าววววววว
    #192
    0
  2. #191 เอเซียนาจา (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 09:26
    ความรักของบราวนี่กับเทพฮาเดสคือริบหรี่มาก แงงง จะเปลี่ยนเรือแล้วนะ!
    #191
    0