Hades Slave...พันธะฮาเดส (ตอนพิเศษ)

ตอนที่ 24 : Chapter 16 “ข้าจะกลับมาช่วยท่าน ข้าสัญญา” [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62

Chapter 16
“ข้าจะกลับมาช่วยท่าน ข้าสัญญา”


รอบกายสงัดเงียบ ไม่มีเสียงเกลียวหมอก ไม่มีเสียงเทพฮาเดส เกิดอะไรขึ้นกันนะ
ฉันกลั้นใจลืมตาขึ้นช้า ๆ ตกใจเมื่อเห็นว่าเบื้องหน้าคือพื้นดินแตกระแหงกว้างใหญ่สุดสายตา ภูเขาไฟหลายลูกที่โชยเปลวขึ้นไปสู่ท้องฟ้าอันขมุกขมัว ปราสาทของจ้าวแห่งความตายตั้งอยู่ไกลลิบ ๆ ไม่ต่างอะไรกับเงาทะมึน
ฉันออกมาได้แล้ว!
ฉันยิ้มอย่างดีใจสุดขีด น้ำตาไหลด้วยความตื้นตัน ก้มมองร่างกายตัวเองที่ยังโปร่งแสงด้วยฤทธิ์ของหมวกล่องหนในตำนาน
ฉันรีบตั้งสติ ลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มคิดหาทางหนี “หมวกนี่ไม่เพียงแค่ทำให้ข้าล่องหนได้ แต่ยังทำให้ข้าไปที่ไหนก็ได้ตามที่ใจปรารถนา!”
ฉันเริ่มหลับตาอีกครั้ง พยายามระงับอาการใจเต้นระรัวด้วยความดีใจ ตอนนี้ต้องตั้งสมาธิแล้วกลับออกไปก่อน
“หมวกล่องหน ได้โปรดช่วยข้าอีกสักครั้ง พาข้ากลับขึ้นไปยัง....”
กรร! ! !
ยังไม่ทันอธิษฐานจนจบ เซอร์เบรัสก็ห้อตะบึงมาจากด้านหน้า ฝุ่นฟุ้งกระจายแต่ไม่อาจปิดดวงตาสีแดงฉานอันน่ากลัวและเขี้ยวคมวับวาว มันกระโจนเข้าหาฉัน ฉันรีบกระโดดหลบข้างทาง หมวกล่องหนเกือบหลุด โชคดีที่จับไว้ได้ทัน
เซอร์เบรัสหยุดนิ่ง ส่ายสายตาไปมาราวกับกำลังมองหาฉัน มันมองไม่เห็นฉันนี่นา แต่...แต่มันคงได้กลิ่นละมั้ง ? ฉันสังเกตจากจมูกสีดำมันแผลบที่กำลังขยับฟึดฟัด
มันก้มมองพื้นแล้วสูดดม ฉันมองตาม เห็นเลือดสองสามหยดที่พื้น รีบมองแผลที่ต้นแขนตัวเอง ฉันยกมือกดแผลเอาไว้แล้วลุกขึ้น ก้าวถอยหลังแต่ไปเหยียบโดนก้อนหิน
กรุกกรัก!
ขวับ!
เซอร์เบรัสหันมาทางฉัน วิ่งตรงมาทางนี้ ฉันรีบวิ่งหนีแต่ไม่ทัน มันพุ่งใส่หลังฉันเต็ม ๆ จนหน้าคะมำ แม้จะอยู่ในสภาพล่องหน แต่ก็รู้สึกเจ็บไปทั่วร่างอยู่ดี
ฉันพลิกตัวหงายขึ้น กลิ้งหลบหลายตลบเพื่อหนีคมเขี้ยวของเจ้าสุนัขสามหัว ฉันลุกขึ้นแล้ววิ่งอย่างกะโผลกกะเผลกไปข้างหน้า ก่อนจะสะดุดล้มอีกครั้งอย่างหมดแรง ฉันคว้าก้อนหินบนพื้น เหลียวมองเซอร์เบรัส แล้วปาก้อนหินไปด้านขวาจนชนกับต้นเบิร์ช
กรุกกรัก
เซอร์เบรัสชะงัก หันขวับไปทางนั้นแล้ววิ่งไป
ฉันพยายามจะลุกขึ้นเดิน แต่ก็ล้มลงไปอีกรอบ รู้สึกระบมไปหมดทั้งกาย
ไม่ทันแน่.... ขืนเป็นแบบนี้คงต้องถูกจับกลับไปเหมือนเดิม
ลูกไม้ตื้น ๆ ของฉันดึงความสนใจของเซอร์เบรัสได้ไม่นาน มันเริ่มใช้จมูกดมหาฉัน แล้วดูเหมือนจะรู้แล้ว มันพุ่งตรงมาทางนี้ แยกคมเขี้ยวหมายจะขย้ำฉัน
ฉันหลับตาปี๋ กลั้นใจอธิษฐานอีกรอบ
หมวกล่องหน ได้โปรดพาข้ากลับไปยังโลกด้านบนที!
สิ้นคำอธิษฐาน ลมก็พัดวืดเข้ามา ฉันลืมตาอีกครั้ง พบว่าตัวเองอยู่ในถ้ำสีส้มสลัว ๆ ผนังสองข้างและเพดานถ้ำมีเปลวไฟร้อนแผดออกมา เบื้องหน้าคือหุบเหวลึกที่มองลงไปก็เห็นแม่น้ำลาวาสีแดงฉานระอุเป็นฟองเล็กฟองน้อย ฉันรีบคลานถอยแล้วลุกขึ้นยืน
ที่นี่ที่ไหน ยังอยู่ในนรกใช่ไหม ทำไมหมวกถึงไม่พาฉันกลับขึ้นไปล่ะ ?
ฉันพึมพำอย่างผิดหวัง มองน้ำตกลาวาเบื้องหน้า หรือว่าฉันต้องกระโดดลงไป ?
ฉันรู้สึกขยาดขึ้นมา ลำพังยืนตรงนี้ก็ร้อนจนเหงื่อท่วมตัวแล้ว ขืนกระโดดลงไปคงได้มอดไหม้ก่อนจะถึงโลก ฉันมองหาทางออกอื่น พอหันไปสำรวจด้านหลังก็เห็นช่องประตูทางออกคล้ายกับที่เห็นในลูกแก้วสารพัดนึก
แค่คล้ายกัน... เพราะในลูกแก้วปรากฏเพียงช่องประตู ทว่าที่ฉันเห็นตอนนี้ มีร่างของเจ้าชายอาคาเดียสถูกขึงตรึงขวางกลางช่องประตูด้วย!
“เจ้าชายอาคาเดียส!” ฉันวิ่งไปใกล้ มองร่างอันสะบักสะบอมของเจ้าชายแห่งเมืองออเจียน แขนขาถูกโซ่หนาจากมุมช่องประตูแต่ละด้านตรึงเป็นรูปกากบาท เหงื่อไหลเต็มตัวตลอดเวลาเพราะโดนเปลวไฟรอบด้านแผดเผา
“เจ้าหญิงบราวนี่” เจ้าชายปรือตาขึ้น สีหน้าดูงุนงง “เจ้าอยู่ตรงนั้นหรือ ข้าได้ยินเสียงเจ้า หรือว่าข้า... ข้าฝันไป ?”
“เจ้าชายอาคาเดียส ข้า...ข้าอยู่นี่” ฉันถอดหมวกล่องหนออก ร่างโปร่งแสงค่อย ๆ ฟื้นกลับมาเป็นเนื้อหนังดังเดิม ฉันเข้าไปใกล้เขา น้ำตาไหลพรากด้วยความสงสารจับใจ
“เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร” เจ้าชายอาคาเดียสถามอย่างประหลาดใจ หลุบมองหมวกในมือฉัน “นั่นหมวกล่องหนใช่หรือไม่ เจ้าได้มันมาอย่างไร”
“ข้าไปเจอในห้องของเทพฮาเดส ท่านรู้จักหมวกนี่ด้วยหรือ”
เจ้าชายพยักหน้าอย่างอิดโรย “ข้าเคยลอบเข้าปราสาทของเทพฮาเดส ตามหาหมวกจนพบ แต่ข้าสวมมันได้ไม่นานก็โดนเซอร์เบรัสตามกลิ่นจนเจอเสียก่อน”
“ท่าน...ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” ฉันยกมือลูบใบหน้าของเจ้าชายอย่างสั่น ๆ ตัวเขาร้อนจี๋เลย
“ข้าเองก็ไม่แน่ใจ เมื่อครู่ข้ายังทำงานในภูเขาแห่งการลงทัณฑ์ แต่จู่ ๆ ก็ถูกสมุนของเทพฮาเดสลากมามัดไว้ที่นี่” เจ้าชายอาคาเดียสพูด นิ่วหน้าคิดก่อนจะถาม “เจ้าเพิ่งได้หมวกล่องหนใช่หรือไม่”
“ใช่ ข้าอธิษฐานขอให้มันพาข้ากลับขึ้นไปด้านบน แต่มันพาข้ามาที่นี่”
“เจ้ารีบใส่หมวกแล้วกลับออกไปซะ ประตูด้านหลังคือทางออกสู่โลกด้านบน เทพฮาเดสคงเดาได้ว่าเจ้าจะต้องมาทางนี้ ถึงได้จับข้ามาขวางไว้เพื่อถ่วงเวลาเจ้า”
แม้จะงง ๆ แต่พอคิดตามก็เริ่มเข้าใจบ้าง
“ใส่หมวกก่อน เจ้าหญิงบราวนี่ เร็วเข้า!” เจ้าชายอาคาเดียสเอ็ดฉัน ฉันรีบทำตาม ร่างกลับมาโปร่งแสงอีกครั้ง
เขาอธิบาย “ในนรกแห่งนี้ยังมีอำนาจของเทพฮาเดสปกครองอยู่ เจ้าไม่สามารถหายตัวเข้ามาในนี้หรือกลับออกไปได้ ตอนที่ข้าได้ใส่มัน ข้าลองอธิษฐานให้ไปโผล่ที่เมืองของข้า แต่ไม่สำเร็จ มันพาข้ามาได้ไกลสุดคือประตูทางออก เอาล่ะ เจ้าหญิงบราวนี่ เจ้าต้องรีบวิ่งออกไปทางประตูด้านหลังของข้า” เจ้าชายอาคาเดียสพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“แล้วท่านล่ะ”
“ไม่ต้องห่วงข้า เจ้ารีบหนีไปก่อน”
แม้จะพูดแบบนั้น แต่ฉันก็ทิ้งเขาไว้ไม่ลง ที่เขาต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะฉันอีกแล้ว... ฉันมองโซ่ทั้งสี่ด้านที่ตรึงตัวเขา พยายามแก้ปมให้ ทว่าโซ่แน่นหนาเกินกว่าจะแกะได้ อีกทั้งมันร้อนจนฉันไม่อาจจับได้นาน
เจ้าชายอาคาเดียสคงจะรู้สึกได้ว่าฉันพยายามช่วยเขา ถึงได้ดุฉัน “ทำอะไรของเจ้า ทำไมไม่รีบหนีไป”
“ข้า...ข้าทิ้งท่านไม่ได้”
“แค่รู้ว่าเจ้าห่วงใยข้า ข้าก็ดีใจแล้ว” เจ้าชายยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มเหมือนกับวันแรกที่ได้พบกัน ยิ่งทำให้ฉันน้ำตาไหล
เจ้าชายกลับมาตีหน้าดุอีกครั้ง “หนีไปก่อน เร็วเข้า”
ฉันมองอีกด้านของประตูทางออก เห็นพื้นหญ้าเขียวขจีและท้องฟ้าสีครามสดใส สลับมองเจ้าชายที่ถูกตรึงไว้อย่างทรมาน
“เจ้าหญิงบราวนี่ ได้โปรดหนีไป ถ้าเจ้าไม่รีบหนีตอนนี้ เจ้าจะไม่มีโอกาสได้หนีอีก!” เจ้าชายเร่ง
ฉันลองเขย่าโซ่ตรวนอีกรอบแต่ก็ไม่สำเร็จ ยิ่งทำยิ่งเจ็บ น้ำตายิ่งไหล ที่ไหลนั้นเป็นเพราะรู้สึกผิดและสงสารเจ้าชายอาคาเดียสจับใจ
“ข้า... ข้าขอโทษ เป็นเพราะข้า” ฉันพูดอย่างสะอึกสะอื้น
“รีบหนีไปก่อนจะไม่มีโอกาส เร็วเข้า”
“ข้าจะกลับไปตามคนมาช่วยท่าน ข้า...ฮึก...ข้าขอโทษ”
“ข้าไม่เคยโกรธเจ้าเลย เจ้าหญิงบราวนี่ แต่ตอนนี้ข้าจะโกรธเจ้ามากหากเจ้ายังไม่รีบหนีไป”
ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วให้คำมั่น “ข้าจะกลับมาช่วยท่าน ข้าสัญญา”
“ข้าเชื่อเจ้า... เจ้าหญิงบราวนี่” เจ้าชายอาคาเดียสยิ้มให้ฉัน ยิ้มราวกับเปลวไฟที่แผดเผารอบด้านไม่ได้ทำให้เขาทรมาน ยิ้มเสมือนกับกำลังอยู่ในทุ่งหญ้าที่มีลมอ่อนโยนโชยพัดตลอดเวลา ยิ้มที่ทำให้ฉันอบอุ่นเกินบรรยาย
“ข้าสัญญา” ฉันบีบมือเขาแน่น แล้วก้มตัวลง ลอดผ่านร่างเจ้าชายอาคาเดียสเพื่อคลานออกจากช่องประตู ฉันวิ่งขึ้นทางลาดไปเรื่อย ๆ ฉันเริ่มได้กลิ่นยอดหญ้า เริ่มรู้สึกถึงแดดอุ่น ๆ และสายลมอ่อนโยนพัดโชยมา อิสระที่เฝ้ารอมานานอยู่เบื้องหน้าฉันแล้ว!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

239 ความคิดเห็น

  1. #225 TKKKKKKKKKKKK (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 18:22
    ไรท์!!! น้อง15ทำไมทำรุนแรงงี้อะ55555 หลายเรื่องแล้วนะ!
    #225
    0
  2. #179 ReLAR (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 09:11
    คืออ่านมาถึงตรงนี้สงสัยมากว่าบราวนี่คิดว่าจะรอดเหรอ หนีขึ้นไปแล้วยังไง ฮาเดสก็คามไปถล่มพ่อกับแม่ได้ป่ะ ขนาดตอนนั้นซุสอยู่ด้วยยังต้านไม่ไหว แทบตายกันไปหมด แล้วจะพยายามหนีไปทำไม มันควรจะนึกถึงพ่อแม่ คนรอบข้างบ้างสิ เอะอะหนี เอะอะหนี เหมือนไม่มีหัวคิดเลย
    #179
    4
    • #179-3 vigils(จากตอนที่ 24)
      2 มิถุนายน 2562 / 04:16
      คิดเหมือนกันค่ะ เหมือนหนีปัญหา ทั้งที่ความจริงแม่นางก็ไปติดคำสัญญากับเขาไว้นานแล้ว แม่ไม่ไป ลูกก็ต้องไปแทน ยิ่งหนีก็ยิ่งเจ็บ เพราะเขาก็แรงไม่ใช่เล่น
      #179-3
    • #179-4 Cake Exo 12(จากตอนที่ 24)
      2 มิถุนายน 2562 / 18:08
      นางยังเด็กอะค่ะ คงยังไม่รู้จักคิด เพิ่ง 15 เอง
      #179-4