Hades Slave...พันธะฮาเดส (ตอนพิเศษ)

ตอนที่ 13 : Chapter 8: “ถึงเวลาทำหน้าที่ราชินีแล้ว” [3/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 201 ครั้ง
    25 ก.ค. 62

ฉันไม่เข้าใจความหมายของเขา ฉันตัวสั่นจนคิดอะไรไม่ออก พยายามจะดิ้นหนีแต่หมอกก็ตรึงฉันไว้แน่นเหลือเกิน เทพฮาเดสลอยมาคร่อมร่างฉัน วางแขนแนบข้างศีรษะ โน้มริมฝีปากมาใกล้ ฉันเอียงหน้าหนีแล้วขอร้องด้วยเสียงสั่นเครือ
“ยะ อย่า… หนูกลัวแล้ว ได้โปรด อย่าทำหนูเลย”
ฉันพูดออกมาอย่างพ่ายแพ้ ได้ยินเสียงหัวเราะทุ้ม ๆ จากเทพฮาเดส ริมฝีปากของเขากดไปทั่วแก้มของฉัน ฉันร้อนผ่าวไปหมด หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัวและขยะแขยง ฉันอ้อนวอนขอความเมตตา ก่อนที่เสียงทั้งหมดจะหายไปเมื่อริมฝีปากใหญ่ของเทพแห่งความตายโน้มมาปิดทับ
หมอกนุ่มสีดำที่รองรับร่างกายฉัน ค่อย ๆ ลอยขึ้นมาโอบร่างฉันทุกส่วน ย่อยสลายเสื้อผ้าของฉันจนเปล่าเปลือย ฉันตกใจ กรีดร้อง แต่เสียงไม่ดังออกไปแม้สักนิดเพราะเทพฮาเดสจูบฉันอยู่ ฉันมองเทพฮาเดสทั้งน้ำตา เขาจ้องฉันนิ่ง ๆ จนฉันกลัว จึงกลั้นใจหลับตา ได้แต่หวังว่าทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นเป็นเพียงฝันร้าย
ทว่าสัมผัสของเขา ย้ำเตือนฉันว่าทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้น เป็นเรื่องจริง
เทพฮาเดสลากปลายลิ้นสากไปทางลำคอของฉันจนชุ่มฉ่ำไป เขาไล่ต่ำลงไปอย่างต่อเนื่อง ฉันบิดเร่า ร่างกายร้อนผ่าวอย่างไม่เคยเป็น ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ฉันไม่ชอบ ฉันกลัว และฉันขยะแขยง
ริมฝีปากของเขาสัมผัสที่เนินอกของฉัน ปลายลิ้นเย็น ๆ ตวัดผ่านจุดหวามไหวจนฉันร้องด้วยความตกใจ เขากำลังจะรุกรานฉันต่อ แต่แล้วเขาก็ชะงัก วินาทีเดียวกันนั้นเองที่มีเสียงจุดไฟดังขึ้น
พรึบ!
คบไฟทุกดวงที่ติดบนผนังห้องลุกโชนขึ้นมา
เทพฮาเดสลอยกลับไปยืนที่ปลายเตียง กวาดมือไปกลางอากาศ หมอกสีดำที่ปูรองเตียง ลุกโชนขึ้นมาคลุมร่างฉันจนมิดราวกับผ้าห่ม
“เข้ามา โนมอส” เทพฮาเดสเอ่ย
พริบตาเดียวประตูห้องก็เปิดกว้าง ฉันตกใจหนักขึ้น เพราะตอนนี้ฉันอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า แม้จะมีหมอกสีดำคลุมไว้ แต่ฉันก็สามารถมองเห็นคนด้านนอกได้ แต่ดูเหมือนว่าผู้มาเยือนจะไม่เห็นฉัน
ผู้มาเยือนที่ชื่อโนมอส เป็นภูตตัวเล็ก มีเขาวัวสองข้าง ปลายหูเชิดขึ้น จมูกยาวงุ้ม มีดวงตาสามดวง ดวงที่สามอยู่กลางหน้าผาก เป็นสีเลือดดุจเดียวกับปีกกลางหลัง
“กะ เกิดเรื่องแล้วขอรับ! วิญญาณชุดใหม่ที่กำลังรอลงทัณฑ์ หนีกลับออกไปได้ขอรับ!” โนมอสคุกเข่าลงเบื้องหน้าเทพฮาเดส รายงานต่อด้วยเสียงตะกุกตะกัก
“ขะ ข้าผิดไปแล้วขอรับ! ยะ ยกโทษให้ข้าด้วย ข้าเผลองีบไปแป๊บเดียว เอ๊ย! ข้าหมายความว่าข้าเผลอกะพริบตาไปครั้งเดียว พอลืมตาขึ้นมาอีกที พวกมันก็หายไปแล้ว”
โนมอสชำเลืองมองเจ้านาย แล้วก็กดหน้าลงไป เสียงสั่นกว่าเดิม
“วะ ไว้ชีวิตข้าด้วย เทพฮาเดส! ข้าไม่รู้ว่าพวกดวงวิญญาณหนีไปได้ยังไง คงมีใครจงใจปล่อยพวกมัน ข้าคิดว่าต้องเป็นฝีมือของเจ้านั่นอีกแน่นอนขอรับ!”
ตลอดเวลา ฉันเห็นเทพฮาเดสยืนนิ่ง ฉันไม่รู้ว่าสีหน้าของเขาเป็นยังไงเพราะเขาหันหลังให้ฉัน ฉันได้ยินเสียงพึมพำของเขา
“หึ ช่างไม่รู้จักจำว่าอย่าริอ่านแตะต้องของของข้า”
“ขะ ขอรับ ?” โนมอสเงยหน้าอย่างฉงน
เทพฮาเดสส่งเสียงแปลก ๆ ออกมา คล้ายกับเสียงผิวปาก ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าดังโครมครามมาแต่ไกล เหมือนกับอะไรสักอย่างกำลังวิ่งมาทางนี้ ไม่นานนักที่หน้าประตูห้องก็ปรากฏร่างของสัตว์ตัวหนึ่ง เป็นสุนัขตัวใหญ่มาก ขนสั้นสีดำทมิฬ มีหัวสามหัวบนลำคอ ดวงตาแดงฉานน่ากลัวสุดขีด มันวิ่งมาหยุดเบื้องหน้าของเทพฮาเดส ส่วนโนมอสร้องแว๊กก่อนจะบินไปชิดริมประตู
“เซอร์เบอรัส เจ้าจงไปนำตัวพวกมันกลับมา”
“กรร!” เซอร์เบอรัสยิ้มแยกเขี้ยวยาว ๆ รับคำสั่ง
เทพฮาเดสหันไปหาภูต “โนมอส เจ้าจงไปกับเซอร์เบอรัส”
“ตะ แต่ มันคงได้ฉีกข้าเป็นชิ้น ๆ แน่ คราวก่อนมันก็กินซารอนไปทั้งตัว” โนมอสพูดอย่างหวาด ๆ ชำเลืองมองเซอร์เบอรัสที่ยังแยกเขี้ยวไม่หยุด
“เช่นนั้นจงเลือกเอาว่าเจ้าจะตายตรงนี้ด้วยน้ำมือข้า หรือจะเสี่ยงดวงกับเซอร์เบอรัส”
“ขะ ข้าจะไปกับเซอร์เบอรัสขอรับ มันเพิ่งกินวัวไป มันคงยังไม่หิวเท่าไหร่” โนมอสยื่นมือไปลูบหัวเจ้าสุนัข “ใช่หรือไม่ เจ้าหมาน้อยแสนดีแสนน่ารัก แว๊กกก!”
โนมอสร้องลั่น หวิดจะโดนเซอร์เบอรัสกัดนิ้วเข้าให้ โนมอสรีบกระพือปีกบินหนีไปข้างหน้า เซอร์เบอรัสวิ่งตามไปติด ๆ จากนั้นประตูหินก็ปิดลง ทำให้ฉันไม่เห็นว่าภูตที่ชื่อโนมอสกับเซอร์เบอรัสจะเป็นยังไงต่อไป
เทพฮาเดสกวาดมือมาทางฉันอีกครั้ง หมอกสีดำที่เป็นเหมือนผ้าคลุมค่อย ๆ สลายไป ร่างเปลือยของฉันปรากฏต่อหน้าเทพฮาเดสอย่างชัดเจน ยิ่งในยามนี้ที่ทั้งห้องสว่างไสว ฉันยิ่งอับอายจนตัวจะระเบิด อยากจะเอามือปิดหน้าอก หุบเรียวขาเข้าหากัน แต่ก็ทำไม่ได้สักอย่าง
“สะ เสื้อผ้าหนูไปไหน”
“ร่างกายเจ้างดงาม ไม่ควรมีสิ่งใดมาปกปิด” เขาพูดขณะมองทุกสัดส่วน ลอยมาคร่อมร่างฉันอีกครั้ง โน้มหน้ามาใกล้
ฉันเอียงหน้าหนี รีบหาข้ออ้าง “มะ มีดวงวิญญาณหนีไปไม่ใช่เหรอ ท่านไปจัดการสิ อย่ามายุ่งกับหนูเลย”
“หึ ข้าต้องไปแน่ บางทีเจ้าน่าจะไปกับข้า เจ้าคงอยากรู้ว่าใครจงใจก่อเรื่องเพื่อช่วยถ่วงเวลาให้เจ้า”
เทพฮาเดสลอยกลับไปยืนปลายเตียง ยกมือขึ้นอย่างช้า ๆ ร่างฉันลอยขึ้นตามฝ่ามือของเขาพร้อมกับหมอกสีดำลอยมาคลุมตัวฉัน แนบติดไปในเนื้อหนังของฉันแล้วกลายเป็นชุดกระโปรงยาวสีดำ
เทพฮาเดสกระตุกฝ่ามือเข้าหาตัว ดึงร่างฉันเข้าไปเบียดแน่น เขากอดฉัน แล้วพาฉันหายตัวไปยังที่แห่งหนึ่ง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 201 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

239 ความคิดเห็น

  1. #125 mail55 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 00:27

    สงสารน้องงงง
    #125
    0
  2. #122 CatBlueEye (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 16:53
    หรือว่าจะเป็นเจ้าชายหล่อต้นเริ่มกันนะ!!
    #122
    0
  3. #121 เอเซียนาจา (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 16:53
    ใครกันมาช่วยน้องง ไม่อยากทายถูกกันเลยทีเดียว กลัวเทพฮาเดส555
    #121
    0
  4. #120 Bowbewmin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 14:39

    ท่านฮาเดสจะกินน้องแล้วว
    #120
    0