BNHA fan-fiction | LOSE OUR MINDS #TODOBAKU

ตอนที่ 1 : On the Rock(s)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    23 มี.ค. 61

On The Rock(s)

Rate : PG-17

* warning *

Slash, AU~79.99%, Violent 40.45%

_____________________





               เสียงชื้นแฉะของการแลกจูบที่น่าอายดังไปทั่วห้องพักของคอนโดหรูเป็นเพียงเสียงเดียวที่โสตประสาทของพวกเขารับรู้ในตอนนี้ อุณหภูมิบนผิวกายของทั้งคู่ร้อนผ่าวเมื่อร่างกายของอีกฝ่ายต่างแลกเปลี่ยนสัมผัสซึ่งกันและกัน


               ลิ้นเรียวของร่างสูงสอดเกี่ยวตวงเอารสฝาดและกลิ่นคาวเลือดพร้อมรสแอลกอฮอล์ที่ยังติดอยู่ทั่วจากโพรงปากของคนที่กำลังเมาไม่ได้สติตรงหน้า ลืมเรื่องความเหมาะสมและทุกความผิดถูกชั่วดีหรืออะไรก็ตามที่จะเกิดขึ้นหลังจากค่ำคืนนี้ไปสนิท แน่นอนว่าเขายังมีสติ ถึงแม้จะไม่ครบถ้วนแต่ก็คงมากกว่าอีกคนที่ตอนนี้กำลังโอบรั้งรอบคอของเขาเข้าไปหาอย่างไร้สติและลืมตัว










               ย้อนกลับไปหลายชั่วโมงก่อน


               โทโดโรกิ โชโตะ ยืนอยู่หน้าเลานจ์บาร์แห่งหนึ่งไม่ไกลจากคอนโดของตัวเองโดยที่สาเหตุที่ทำให้เขายอมลุกจากเตียงของตัวเองทั้งๆ ที่กำลังจะเตรียมตัวเข้านอนแล้วนั่นก็เพราะมาจากการติดต่อของเพื่อนฮีโร่คนหนึ่ง… จริงๆ เขาเองก็ไม่รู้ว่าตนสามารถใช้คำว่า 'เพื่อน' กับคนๆ นี้ได้หรือไม่ เพราะหลายครั้งที่อีกฝ่ายก็แสดงออกมาราวกับไม่ต้องการจะผูกมิตรกับใครทั้งสิ้นบนโลกใบนี้ และเขาก็รู้ตัวดีว่าอีกฝ่ายนั้นก็ไม่มีความต้องการมากมายอะไรที่จะผูกมิตรกับตนอยู่แล้ว


               ด้วยทั้งหมดทั้งมวลนั่นทำให้โชโตะยืนชั่งใจมองประตูทางเข้าอยู่นานสองนานจนในใจเริ่มคิดว่าควรจะกลับหรือเปล่า ตัวเขาเองก็นึกหาเหตุผลที่อีกฝ่ายนึกติดต่อมาหาในยามกลางดึกแบบนี้ไม่ออก จะบอกว่ามีเรื่องกับพวกวิลเลนก็ไม่น่าใช่เพราะด้วยลักษณะนิสัยของอีกฝ่ายก็คงไม่คิดจะติดต่อหาคนอื่นมาเพื่อขอความช่วยเหลืออยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นจิตใจที่อยากรู้ของโชโตะก็ชนะจิตใจที่ต้องการจะเมินเฉย ในที่สุดเขาก็เอื้อมมือเรียวเพื่อผลักประตูเข้าไปในร้าน


               โชโตะคุ้นเคยกับเลานจ์บาร์แห่งนี้ จริงๆ จะเรียกว่าเป็นแหล่งประจำของเขาก็ได้เพราะมันอยู่ใกล้กับคอนโดที่พักอาศัยอยู่ สถาปัตย์ภายในถูกตกแต่งเป็นสไตล์ wooden small house ให้เข้ากับ wooden bar ที่ถูกออกแบบมาอย่างปราณีตและมีสไตล์ที่ผสมผสานกันออกมาได้อย่างน่าหลงไหล โดยบรรยากาศของที่นี่สามารถขับเสน่ห์และมนต์สะกดของเครื่องไม้ทุกชิ้นในร้านออกมาได้เป็นอย่างดี ส่งกลิ่นอายความเป็นโมเดิร์นรัสติคให้รู้สึกว่าไม่ว่าจะวัยรุ่นหรือวัยไหนก็สามารถเข้ามาพักผ่อนหย่อนใจได้ที่นี่ทั้งนั้น


               วันนี้คนที่บาร์ไม่เยอะเท่าไหร่ อาจจะเพราะเป็นช่วงกลางสัปดาห์ที่ทุกคนยังคงวุ่นวายกับการทำงานจึงไม่ค่อยมีใครออกมาสังสรรค์มากนัก โชโตะคิดแบบนั้นในขณะที่เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะพบว่าคนที่นัดตนออกมากำลังนั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ บาคุโก คัตสึกิ นั่งกระดกเอาของเหลวสีอำพันเข้าปากโดยที่ไม่สนใจสิ่งรอบข้าง และเมื่อเห็นเป้าหมายในสายตา ขาทั้งสองข้างของโชโตะก็ก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายทันที


               “ไง" นั่นเป็นคำแรกที่เขาเอ่ยทักออกไป


               ใบหน้าของบาคุโกขมวดคิ้วมุ่นพร้อมส่งเสียงฮืดฮาดในลำคอเหมือนเป็นการตอบรับการทักทายของเขา ขวดวิสกี้ Green Label ที่ตั้งอยู่ใกล้มือบาร์เทนเดอร์ถูกยกส่งมารินลงใส่แก้วของบาคุโกอีกครั้ง โชโตะที่เห็นดังนั้นจึงหันไปสั่งเครื่องดื่มของตัวเองกับบาร์เทนเดอร์บ้าง


               “วิสกี้ตัวเดียวกับเขา แต่เป็น on the rocks นะครับ ขอบคุณ" เมื่อสั่งเสร็จเขาก็หย่อนตัวเองลงนั่งบนเก้าอี้ที่ยังว่างอยู่ข้างๆ อีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยปากเพื่อเปิดประโยคสนทนากับคนตรงหน้าที่ไม่ทำอะไรแล้วเอาแต่กระดกวิสกี้สีเข้มลงคออย่างเอาเป็นเอาตายชนิดที่คนคอแข็งแบบเขาเห็นแล้วยังกลัวว่าอีกฝ่ายจะเมาจนเกินควบคุมสติไปเสียก่อน


               “ค่อยๆ ดื่มก็ได้ ฉันรู้ว่านายคอแข็ง แต่นี่จะสามแก้วแล้วนะตั้งแต่ฉันเพิ่งมาถึงน่ะ" โชโตะพูดขึ้นพลางถือวิสาสะยื่นมือของตัวเองไปจับข้อมือของคนอารมณ์บูดตรงหน้าเอาไว้ เมื่อตัวเขาเองเห็นว่าใบหน้าไม่สบอารมณ์ของบาคุโกขมวดมุ่นมากกว่าเดิมก็ละฝ่ามือออกมาจากข้อมือนั่นและปล่อยให้อีกฝ่ายกระดกวิสกี้อีกแก้วลงคอไปอย่างช่วยไม่ได้


               เขาไม่รู้ว่าบาคุโกหงุดหงิดอะไรมาหรอก แต่การกระดกวิสกี้ชั้นดีแบบนี้ลงไปโดยที่ไม่คิดจะซึมซับรสชาติและความหอมที่เป็นเสน่ห์ของมันถือว่าเป็นอะไรที่ไม่สมควรเอาเสียเลย และนั่นมันก็ทำให้เขาแอบรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อย


               “ถ้าจะเรียกฉันออกมาดึกดื่นเพื่อให้มานั่งดูนายดื่มเอาเป็นเอาตายแบบนี้ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ แต่ฉันไม่ตามเก็บศพนายแน่ๆ ถ้านายหมดสติหรือเผลออาละวาดน่ะ" โชโตะพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อไม่เห็นว่าอีกฝ่ายจะมีท่าทีหันมาคุยกับตัวเองเลยแม้แต่น้อย บาคุโกยังคงไม่หันมาสนใจเขาและยังคงนั่งส่งเสียงฮืดฮาดเหมือนกำลังหงุดหงิดอะไรสักอย่างอยู่ด้วยใบหน้าที่บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์ขั้นสุด ฝ่ามือของอีกฝ่ายที่กำเข้าหากันแน่นขนาดนั้นทำให้โชโตะนึกสงสัยอยู่ในใจแต่ก็ไม่ได้พูดถามอะไรออกไป


               การข่มอารมณ์จากเรื่องอะไรมาสักอย่างที่อีกฝ่ายกำลังเผชิญอยู่นั่นเป็นเครื่องบ่งบอกได้อย่างดีว่าบาคุโกเรียนรู้ที่จะโตขึ้นมากแล้วหลังจากที่พวกเราจบจากโรงเรียนมัธยมปลายยูเอย์ ถึงแม้ทั้งเขาและอีกฝ่ายจะไม่ได้เจอกันบ่อย แต่ในบรรดาเพื่อนๆ ทุกคนที่เรียนมาด้วยกันก็ดูเหมือนจะเป็นคนตรงหน้านี่แหละที่เขาได้เจอบ่อยที่สุด ไม่ว่าจะเจอกันโดยบังเอิญบ้างหรือเจอกันในภารกิจบ้าง แต่ก็ดูเหมือนการพบกันทุกครั้งแทบจะไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่จะไม่เห็นคนโมโหง่ายคนนี้จะแสดงท่าทางยินดีออกมาให้เห็น ‘ไอ้เวรครึ่ง' มักจะเป็นคำที่อีกฝ่ายใช้เรียกตนเสมอเมื่อได้เจอหน้า เขาเองก็ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจนักหนา แต่ก็นั่นแหละ บาคุโกก็คือบาคุโก เขาแทบจะไม่เคยเห็นหมอนี่พูดดีๆ กับใครสักครั้งอยู่แล้ว


               โชโตะจ่ายเงินค่าเหล้าของตัวเองเมื่อแก้ว on the rock ถูกบาร์เทนเดอร์ยื่นมาวางตรงหน้า เขายกมันขึ้นมาจิบทีละนิดเพื่อซึมซับเอาความหอมหวานของวิสกี้ชั้นดีเข้าสู่ประสาทสัมผัสก่อนจะเอียงใบหน้าของตนหันข้างนิดหน่อยเพื่อจับจ้องไปยังใบหน้าขุ่นมัว และรอให้อีกฝ่ายเป็นคนพูดอะไรออกมาบ้างเพราะเขาเองนั้นหยุดความคิดที่จะเปิดปากชวนบาคุโกคุยไปแล้ว โชโตะรู้ดีว่าต่อให้ในตอนนี้ตัวเองจะพูดอะไรออกไปให้กับคนที่กำลังนั่งขมวดคิ้วเป็นปมก็คงไม่ยอมตอบกลับเขามาหรอก


               พอคิดได้แบบนั้นก็ไม่มีอะไรที่เขาจะทำได้ในตอนนี้ อย่างน้อยก็คงต้องรอจนกว่าบาคุโกจะยอมเปิดฝ่ายเปิดปากพูดออกมาเอง โชโตะคิดแบบนั้นก่อนที่เขาจะหันไปบอกให้บาร์เทนเดอร์หยุดรินเหล้าให้อีกฝ่ายแล้วเอาน้ำเปล่าส่งไปให้แทนสักแก้ว


               เขาไม่รู้หรอกว่าบาคุโกเป็นอะไรและดื่มวิสกี้นี่เข้าไปกี่แก้วแล้ว แต่การกระหน่ำดื่มวิสกี้นีทเข้าไปแบบนั้นไม่เป็นผลดีในตอนท้ายแน่ๆ


               ใครๆ ก็รู้ว่าเวลาบาคุโกเมาน่ะทำตัวแย่แค่ไหน...


               “รินเหล้า อึก– รินมาอีก..” คำพูดถูกผู้ใช้แผ่น้ำเสียงต่ำกดบังคับให้ผู้ที่ได้รับฟังทำตาม ถึงแม้นั่นจะเป็นคำพูดแรกของอีกฝ่ายที่โชโตะได้ยินแต่ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกยินดีเสียเท่าไหร่ที่อีกฝ่ายยอมเปิดปากพูดสักที นั่นเพราะบาคุโกเมาแล้ว อาการสะอึกกับเสียงที่ฟังดูอ้อแอ้นั่นเป็นเครื่องยืนยันได้ดี


               โชโตะถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเล็กน้อยก่อนส่ายหัวแล้วไม่อนุญาตให้บาร์เทนเดอร์รินเหล้าให้กับคนเมาที่กำลังทำเสียงขู่ฟ่อๆ

               'เป็นแมวหรือไง' – เขาคิดแบบนั้นในใจในขณะที่จับจ้องไปยังใบหน้าบูดบึ้งของบาคุโกที่ยังคงมองเขม็งพร้อมออกเสียงสั่งให้บาร์เทนเดอร์รินเหล้าให้ไม่หยุดไม่หย่อน


               “พอแล้วบาคุโก นายเมาแล้ว" ถึงแม้โชโตะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะฟังที่ตนพูดไหมแต่เขาก็ต้องปรามเมื่อเห็นว่ามือเรียวของอีกฝ่ายกำลังจะกระแทกแก้วในมือลงกับบาร์ ดีไม่ดีหมอนี่อาจจะใช้อัตลักษณ์ระเบิดแก้วให้แตกคามือไปเลยก็ได้ และนั่นก็เป็นเรื่องที่ผิดกฎหมายหากปล่อยให้อีกฝ่ายใช้พลังในที่สาธารณะโดยไม่ถูกวิธี เขาจึงตัดสินใจยื่นมือไปคว้าข้อมืออีกฝ่ายเอาไว้อีกครั้งก่อนรีบเลื่อนไปขโมยแก้วมาจากฝ่ามือที่ตอนนี้อ่อนระทวยไปหมด


               'ไม่ไหวแล้วยังจะฝืนอีก' – โชโตะถอนหายใจออกมาหลังจากคืนแก้วเหล้าให้กับบาร์เทนเดอร์แล้วดันแก้วน้ำเปล่าให้อีกฝ่ายแทน "ดื่มนี่เข้าไปจะช่วยนายได้ อย่างน้อยก็ช่วยได้นิดหน่– … ซ่า!" ยังไม่ทันที่ตัวเขาเองจะพูดจบประโยคก็ถูกคนเมาสาดน้ำในแก้วที่ตัวเองเพิ่งจะยื่นไปให้เข้ามาเต็มหน้าจนเปียกท่อนบนจนรู้สึกชุ่มไปหมด


               คิ้วของโชโตะกระตุกนิดๆ มือเรียวของตัวเองถูกยื่นออกไปคว้าคอเสื้อเชิร์ทสีดำที่อีกฝ่ายสวมใส่เอาไว้พร้อมรั้งให้เข้ามาใกล้อย่างไม่ทันจะได้คิดอะไรด้วยซ้ำ เขารู้ว่าบาคุโกเป็นคนนิสัยไม่ดีและรั้นเสียจนน่ารำคาญ แต่นี่มันชักจะเหลืออดจนเกินจะทนแล้ว ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยันพร้อมใบหน้าสะใจที่อีกฝ่ายแสยะอยู่ก็ยิ่งรู้สึกรำคาญและหงุดหงิดจนแทบอยากจะชกเข้าที่ใบหน้าเกเรนั่นสักหมัดให้คนที่ทำตัวไม่ดีคนนี้ได้สติสักที


               แต่พอคิดได้ว่าต่อให้คนตรงหน้าตัวเองได้สติไปก็ยังคงทำตัวนิสัยไม่ดีแบบนี้อีกอยู่ดี โชโตะก็เหมือนจะปลงขึ้นมา ฝ่ามือที่กำลังรั้งคอเสื้อของอีกฝ่ายจึงคล่อยๆ คลายออกพร้อมกับการผ่อนลมหายใจเพื่อให้ตัวเองใจเย็น แต่ไม่ทันที่มือเรียวของตัวเขาเองจะปล่อยจากคอเสื้อนั่น "ถุย–!”


               บาคุโกถ่มน้ำลายรดหน้าเขาแบบไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ความรู้สึกฉุนกึกแล่นขึ้นตรงมาตามสันหลังวาบไปตามเส้นประสาททั่วร่าง ความโกรธที่พุ่งพล่านขึ้นมาทำให้ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองเหลืออดกับคนตรงหน้าเกินกว่าจะใจเย็นไหว มืออีกข้างที่ไม่ได้ถูกใช้งานอะไรซัดเข้าที่แก้มของคนมารยาททรามก่อนที่จะถูกห้ามปรามจากบาร์เทนเดอร์ได้ทัน


               และเหมือนว่าคนที่เพิ่งโดนต่อยไปหยกๆ ไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับหมัดหนักๆ นั่นเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังส่งเสียงหัวเราะในลำคอพร้อมแสดงใบหน้าที่ส่อแววสะใจต่อไปอีก


               โทโดโรกิสบถหยาบคายออกมาอย่างห้ามไม่ได้กับกิริยาไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวจนน่ารำคาญนั่น และถึงแม้ต่อให้ความหงุดหงิดจะครอบงำตัวเขามากเพียงใดแต่เขาก็คงไม่มีทางคิดจะวิวาทกับอีกฝ่ายกลางเลาจน์บาร์สาธารณะแบบนี้เพื่อเป็นการดับฝันการเป็นโปรฮีโร่ของตัวเองแน่ๆ ฝ่ามือที่ยังคงกอบกุมคอเสื้อของอีกฝ่ายออกแรงลากเจ้าของต้นเหตุแห่งความน่าหงุดหงิดในค่ำคืนนี้ออกมาจากสถานที่อโคจรโดยที่ไม่ลืมให้ทิปแก่บาร์เทนเดอร์ตามมารยาท


               โชโตะตรงไปที่ซอกตึกอับมุมสักที่ก่อนจะเหวี่ยงร่างที่ประคองตัวเองแทบจะไม่ได้ของบาคุโกลงบนพื้นปูนอย่างไม่ใยดีว่าอีกฝ่ายจะเจ็บหรือเปล่า ไม่บ่อยนักที่เขาจะโมโหแบบนี้ แน่นอนตัวเขาเองก็เปลี่ยนไปเมื่อโตขึ้น ในตอนนี้เขาไม่ได้เป็นคนที่ใจเย็นหรือทำตัวเฉยชากับสิ่งรอบข้างเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เขาในตอนนี้แทบจะบังคับให้ตัวเองใจเย็นเวลาที่เจอเหตุการณ์ชวนหงุดหงิดไม่ได้เลยด้วยซ้ำ และในเหตุการณ์ตอนนี้ก็เช่นกัน เขาไม่อยากทำร้ายบาคุโกแต่หมอนี่กลับกวนประสาทไม่เลิกราจนทำให้รู้สึกหงุดหงิดไปหมด เขาใช้อัตลักษณ์ในการวิวาทไม่ได้เพราะมันผิดกฎหมาย แต่เพราะอารมณ์ของตัวเองในตอนนี้เขาก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าตนเองจะควบคุมพลังได้หรือไม่










               คัตสึกิยังคงแค่นเสียงหัวเราะออกมาอยู่ถึงแม้ร่างของเขาจะนอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบและไม่สนใจความเจ็บปวดที่แก้มของตัวเองเลยแม้แต่น้อย คืนนี้เขาเจอมาหนักมากและไม่คิดว่าตัวเองจะอยากให้ใครมาเข้าใจสิ่งที่เขาเจอด้วยซ้ำ แต่ไหงพอกว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ส่งข้อความไปหาไอ้เวรครึ่งนี่แล้ว… ไม่ได้อยากให้โผล่หน้ามาสักนิด ไม่ได้อยากให้ใครมาหาเลยสักนิด… พอคิดได้แบบนั้นความรู้สึกที่ชวนหงุดหงิดตัวเองก็พาลทำให้เผลอทำอะไรงี่เง่าลงไปจนได้


               แต่ก็อย่างว่า มันคงเป็นเรื่องปกติสำหรับอีกฝ่ายที่จะเห็นว่าเขาทำตัวไม่ดีแบบนี้ ตัวเขาเองก็ไม่เคยคิดที่จะปฏิบัติตัวดีๆ กับใครอยู่แล้ว มันกลายเป็นนิสัยส่วนลึกไปแล้วทั้งการกระทำที่หยาบคายรวมถึงคำพูดต่างๆ ที่ออกมาจากปาก


               –ไม่ได้อยากให้มาเข้าใจสักนิด ไม่ต้องการให้ใครมาเข้าใจสักนิด… ไอ้บ้าเอ้ย! ทำไมน้ำตาเวรนี่ต้องรื้นขึ้นมาด้วย!


               คัตสึกิหยุดหัวเราะไร้สาระ เขี้ยวคมรวมถึงฟันขาวถูกขบลงบนริมฝีปากตัวเองอย่างอดกลั้น เขาพยายามฮึดจมูกกลั้นน้ำใสที่คลอหน่วยใกล้ไหลเต็มทน – เขาจะร้องไห้ไม่ได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ต่อหน้าไอ้เวรเพี้ยนนี่…


               “น่าหงุดหงิดเป็นบ้า" เขาพูดขึ้นมา พยายามกดเสียงต่ำเหมือนทุกทีแต่ดูเหมือนฤทธิ์แอลกอฮอล์จะไม่ให้เขาได้ทำอย่างที่หวังเพราะเสียงที่เปล่งออกมานั้นกลับแผ่วเบาและขาดช่วง คัตสึกิเกลียดเวลาที่ตัวเองรู้สึกเหมือนกำลังจะอ่อนแอแบบในตอนนี้… เกลียดทุกความรู้สึกที่เหมือนตัวเองเป็นรองโดยที่ควบคุมอะไรไม่ได้แบบนี้…


               เหตุการณ์เมื่อช่วงหัวค่ำไหลย้อนเข้ามาฉายภาพซ้ำไปซ้ำมาในหัวราวกับต้องการตอกย้ำให้เขารับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและยอมรับมันให้ได้ แต่ไม่… เขาไม่มีทางจะยอมรับเรื่องบ้าๆ นั่น ความขมขื่นที่จุกปรี่อยู่ตรงคอจนอึดอัดไปทั่วช่วงอกทำให้เขารู้สึกปั่นป่วนจนแทบอยากอาเจียนเผื่อจะเอาเรื่องน่าขยะแขยงนั่นออกมาให้ลืมๆ ไปหากทำได้


               ฝ่ามือที่พาดทับใบหน้าของตัวเองกำลังขยับกำหมัดแน่นก่อนที่คัตสึกิเองจะทุบมันลงกับพื้นซีเมนต์เย็นๆ ใต้ร่างแรงเสียจนคนผมสองสีที่ยืนมองไม่ไกลอยู่เผลอสะดุ้งเพราะตกใจ


               โทโดโรกิไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายกำลังเป็นบ้าอะไรอยู่ แต่เขารู้ว่าตัวเองกำลังไม่สบอารมณ์จนแทบคลั่งที่อีกฝ่ายเอาแต่ทำตัวงี่เง่าแบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้นความเป็นห่วงอดีตเพื่อนร่วมห้องก็ยังรั้งสติให้เขาใจเย็นก่อนที่ตนจะเผลอลงมือทำร้ายอีกฝ่ายไปอีกรอบ ก่อนที่ตนจะขยับขาพาร่างเดินมาใกล้อีกฝ่ายที่นอนแผ่อยู่บนพื้นราวกับไม่รังเกียจเลยว่ามันจะสกปรกแค่ไหน


               คัตสึกิยกแขนอีกข้างขึ้นมาปกปิดใบหน้าของตัวเองไว้แทบจะทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของอีกคนเดินใกล้เข้ามา ไม่… เขาจะให้ไอ้เวรเพี้ยนนี่เห็นไม่ได้ว่าตอนนี้เขากำลังทำสีหน้าแบบไหน… 'อ่อนแอเกินไป… จะให้ใครเห็นไม่ได้…' ความคิดที่เต็มไปด้วยอีโก้ของคนที่วางทิฐิตัวเองไม่เป็นกรีดร้องดังลั่นไปทั่วโสตประสาท ทุกอย่างอื้ออึงไปหมดแทบจะไม่ได้ยินเสียงรอบข้างเลยนอกจากเสียงกรีดร้องของตัวเองที่ดังหลอกหลอนจนเผลอขยับมือทั้งสองไปเลื่อนปิดใบหูราวกับไม่ต้องการรับรู้หรือได้ยินอะไรทั้งนั้น


               ท่าทางที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่ายทำให้โทโดโรกิแปลกใจ แต่เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้พอที่จะเห็นใบหน้าและการกระทำของอีกฝ่ายแบบชัดเจนก็ทำให้ตนเองตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก


               ใบหน้าของบาคุโกบิดเบี้ยวอย่างขมขื่น ริมฝีปากล่างที่ถูกฟันขบแน่นจนห้อเลือดและท่าทางเหมือนกำลังทรมานอยู่แบบนั้นอีก… โทโดโรกิยืนขาแข็งมองสภาพอีกฝ่ายตรงหน้าแบบไม่รู้ควรต้องทำอย่างไร เพราะตั้งแต่ที่รู้จักกันมาเขาไม่เคยเห็นบาคุโกแสดงท่าทางที่อ่อนแอออกมามากขนาดนี้เลย


               ร่างกายของอีกฝ่ายเริ่มสั่นจนน่าเป็นห่วง เขาจึงย่อตัวลงไปใกล้เพื่อต้องการเรียกให้อีกฝ่ายได้สติ แต่พอนั่งย่อลงไปก็ยิ่งเห็นว่าใบหน้าอีกฝ่ายมีรอยช้ำมากมายที่ปรากฎอยู่ อาจจะเพราะก่อนหน้านี้ไฟในบาร์มันทำให้รอยแดงหลายจุดถูกกลืนไปกับแสงสี แต่ในตอนนี้โทโดโรกิเห็นแทบจะทุกรายละเอียดผิดปกติที่เกิดขึ้นบนใบหน้าของบาคุโก


               ปลายจมูกรั้นนั่นแดงมากพอพอกับเปลือกตาที่เหมือนจะถูกขยี้หลายครั้งจนเกือบช้ำ เขาเห็นรอยฝ่ามือไม่หนักมากนักที่บริเวณสันกรามของอีกฝ่าย พอเห็นอย่างนั้นสายตาของเขาก็เลื่อนลงไปต่ำตามสัญชาตญาณการสำรวจ และตัวเขาเองก็ตกใจในสิ่งที่เห็นจนต้องยกมือขึ้นมาปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสบถหยาบคายที่ตัวเองกำลังจะเปล่งเสียงออกมาแทบจะในทันที รอยช้ำมากมายที่ดูยังไงก็เกิดจากการถูกสัมผัสอย่างหยาบโลน รอยฟันจำนวนมากบนลำคอจนถึงไหปลาร้ารวมถึงรอยครูดเหมือนถูกเล็บของใครสักคนจิกรูดจนเกิดรอยถลอกไม่ลึก นั่นเยอะแยะจนเผลอทำให้เขาคิดไปว่าใครเป็นคนทำรอยทั้งหมดนี่กัน ยังไม่รวมถึงรอยฝ่ามือที่ปรากฎขึ้นรอบคอมีขนาดเดียวกับรอยที่ปรากฎบนสันกรามอีกฝ่ายนั่นอีก… ร่างกายของโทโดโรกิสั่นเทาราวกับกำลังเก็บกลั้นความรู้สึกบางอย่างไว้ภายในในขณะที่สายตายังคงมองหาและคิดวิเคราะห์ว่าอีกฝ่ายไปเจอกับเหตุการณ์อะไรมา


               บาคุโกที่ไม่รู้ตัวว่าตนกำลังถูกจับจ้องเปลี่ยนท่าทางไปนอนตะแคงขดตัวสั่นและเหมือนไม่ได้สนใจแล้วด้วยซ้ำว่ายังมีอีกฝ่ายอยู่ตรงนี้ ฝ่ามือทั้งสองข้างที่ยังคงกดปิดใบหูแน่นนั่นแสดงออกมาอย่างชัดเจนเหมือนว่าเขาต้องการจะปิดกลั้นตัวเองจากอะไรสักอย่าง


               “อย่า...” เสียงขาดช่วงดังแผ่วเบาออกมาจากปากของบาคุโก เสียงนั่นเบาหวิวเสียจนโทโดโรกิแทบจับใจความอะไรไม่ได้ เขาถือวิสาสะเอื้อมมือไปหวังจะเขย่าเรียกให้อีกฝ่ายได้สติแต่พอทันทีที่ฝ่ามือของเขาแตะเข้าที่แขนของบาคุโก เสียงตะคอกต่ำๆ ก็ถูกตะเบ็งขึ้นมาโดยที่อีกฝ่ายยังคงนอนขดอยู่แบบนั้น "อย่ามาแตะต้องฉัน!!! ออกไป!!! ไอ้เวรเนิร์ด! ฉันบอกให้แกออกไป!!!!!!!”


               ราวกับโลกของโทโดโรกิแทบจะหยุดหมุนทันทีที่ได้ยินสรรพนามที่คุ้นหู

               ‘ไอ้เวรเนิร์ด' … หมายถึงมิโดริยะน่ะเหรอ ?





- On The Rock(s) 100% -


(c)                      Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น

  1. #25 กิมจิสีชมพู (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 13:51
    หืมมมเดกุ!!
    #25
    0
  2. #23 Death-Dark (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 09:34
    อมก.ๆๆๆๆๆๆๆ ชอบมากค่ะไรท์
    #23
    1
    • #23-1 quiet is violent(จากตอนที่ 1)
      18 เมษายน 2562 / 19:54
      ดีใจที่ชอบค่า ♥︎
      #23-1
  3. #20 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 21:03
    อา....
    #20
    0
  4. #19 black_heart- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 15:05

    บาคุ๊!!!! เดกุ!!! นายยย ฮื่อออ ท้ามม้ายยยยยย

    ไรต์บรรยายได้ดีมากงั้บ เห็นภาพเลย สงสารคัตสึกิ แต่คัตสึกิ โชคดีจังง มีโชโตะ อยู่ด้วย คัตเอ๋ยคัตTT เดกุ ถึงชั้นจะเชียร์นายแต่นายอย่าทำร้ายคัตจังจนคิดอะไรแปลกๆนะเฟ้ยยย!! ไม่งั้นชั้นไม่ให้อภัยนายแน่ๆๆๆๆๆ ฮื่ออออ....
    #19
    0
  5. #14 ♠ Ffenrisulfr ♠ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 19:01
    แงงงงงงงงงง คัตจังไม่เป็นไรน้าาา เดกุทำไมรุนแรง ฮืออ สงสาร ;___;
    #14
    0
  6. #7 P A M E L A (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 11:57
    โห๊ยยยยยยพล็อตกร๊าวใจมากๆเลยค่ะ ชอบบบบบบ ภาษาสวยมากกกกก บรรยายได้ดีมากเลยค่ะ ฮือ คงคาแรคเตอร์ชัดเจน อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้องคัตจังงงง แงงงงง เดกุทำอะไรน้องงงงง แต่ไม่ใช่ชกกันแน่ๆอะ55555 ฮื่อ แต่ก้พอเดาออกนิดๆเหมือนกันค่ะ แง เป็นกำลังใจให้นะคะ มาต่อเร็วๆน้า รักกกก
    #7
    0
  7. #4 Mamorudes (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 17:19
    แง้งงงงงง เดกุทำอารายยยยยยย ////p//// (กร้าวใจมากมาย)
    #4
    0
  8. #3 Lens.lis (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 12:11
    มิโดริยะทำอะไร! ไม่ได้ชกกันแน่นอน เอ็งทำอะไรคัตจังงงงงง
    #3
    0
  9. #2 Vivain (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 08:15
    สนุกมากค่ะสุ้ๆน่ะค่ะเป็รกำลังใจให้ค่ะ❤
    #2
    0
  10. #1 ~YU~ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 01:25
    อมก. กร๊าวใจจังเลยค่ะ โฮฮฮ ชอบการบรรยายด้วย ภาษาสวยมากเลย แง ทุกอย่างคือดี ติดตามนะคะ <3
    #1
    0