นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย psycho ● baekdo

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ความรักเป็นสิ่งประหลาดเหมือนกันกับพวกเขาทั้งสอง..

สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ซ่อนความสัมพันธ์แปลกประหลาดเอาไว้ ความสัมพันธ์ในรูปแบบของคนโรคจิตที่รักกันมาก







Byron Nymphford is BBH
Ken Lily is DKS










(แฟนฟิคเรื่องนี้ถือเป็นแฟนฟิคที่เราเองก็แต่งออกมาแบบงงๆเหมือนกันค่ะ อ่านไปแล้วก็อาจจะรู้สึกงงๆไปกับเนื้อเรื่องบ้างแต่ก็ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ)

แฟนฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้นไม่มีเจตนาในการพาดพิงถึงศิลปินที่เป็นอิมเมจของแฟนฟิคแต่อย่างใดหรือการพาดพิงศาสนาและสถานที่และเหตุการณ์ต่างๆแต่อย่างใด หากมีสิ่งที่ผิดพลาดประการใด ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ




#YespsychoBD
#baekdo





@bleucelestes













เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 ธ.ค. 62 / 23:06


Hey, psycho

널 어쩌면 좋을까

ฉันควรทำยังไงกับคุณดี

이런 맘은 또 첨이라

ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย

ณ ปราสาทหลังงามที่ตั้งอยู่บริเวณหลังภูเขาอันห่างไกลจากหมู่บ้าน สถานที่แห่งนั้นคือสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่มีนามว่า Nymphford ว่ากันว่าเป็นสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ก่อตั้งโดยมิชชันนารีท่านหนึ่ง ชาวบ้านในเมืองต่างนับถือมิชชันนารีผู้นี้เหลือเกิน ไม่ทราบแน่ว่าเป็นเพราะรูปร่างและหน้าตาที่สละสวยราวกับหญิงสาวหรือเป็นเพราะความใจดีที่มีต่อเหล่าเด็กๆกำพร้ากันแน่ Byron Nymphford ทายาทของมิชชันนารีผู้ก่อตั้งสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ รับช่วงต่อจากผู้เป็นแม่และสานต่อกิจการสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วยความรักใคร่เอ็นดูต่อเด็กน้อยไร้ญาติทั้งหลาย แต่ใครจะรู้เล่าว่าความรักและความห่วงใยที่เขามีต่อเด็กน้อยทั้งหลายเหล่านั้นมีเด็กชายคนหนึ่งซึ่งเป็นที่รักของไบรอนมากกว่าใครคนไหนๆ

 

up and down이 좀 심해 조절이 자꾸 잘 안돼

เดี๋ยวขึ้นๆลงๆ ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว

하나 확실한 건 I don’t play the game

แต่ที่แน่ๆ ฉันไม่อยากเล่นเกมแล้วล่ะ

 

Ken Lily เด็กชายคนโปรดของไบรอนเสมอมา ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบหน้าหรือแม้กระทั่งวันที่ต้องลาจากไบรอนเองมั่นใจว่าเคนเองจะเป็นเด็กดีของเขาไปจนถึงวันนั้น ณ สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้หากว่าคู่ครองคาใดที่ปรารถนาจะมีบุตรแต่ไม่สามารถที่จะมีบุตรเองได้ ก็สามารถรับเด็กจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ไปเลี้ยงดูได้ ถือว่าได้เป็นการสร้างโอกาสในสถานะทางสังคมและสร้างครอบครัวให้กับเด็กๆที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ด้วย

ผู้คนมากหน้าหลายตาและคู่ครองหลายๆคู่ที่ไม่สามารถจะมีบุตรด้วยตนเองได้ ต่างก็มารับอุปการะเด็กกำพร้าจากที่นี่ไปนักต่อนัก เว้นก็แต่เพียงเด็กคนหนึ่งซึ่งไม่แม้แต่จะเคยได้ออกไปเล่นด้านนอกปราสาทเลย ด้วยเพราะตนเองนั้นเป็นเด็กคนโปรดของเจ้าของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้

 

“คุณพ่อ วันนี้ผมไม่เจอไอรีนเธอไปแล้วเหรอครับ?”

“อืม.. วันนี้ไอรีนไปอยู่กับครอบครัวอิดิสันทางตอนล่างของหมู่บ้าน ครอบครัวนี้เป็นครอบครัวร้านขนมปังไอรีนเธอชอบทำขนมเธอจึงเหมาะกับครอบครัวนี้มาก”

“แล้วเมื่อไหร่..”

“อยากไปจากคุณพ่อเหรอ หือ?”

 

우리 진짜 별나대

ใครๆก็บอกว่าเราประหลาด

그냥 내가 너무 좋아해

ฉันก็แค่ชอบคุณเอามากๆ

넌 그걸 너무 잘 알고 날 쥐락펴락해

คุณก็รู้ดีแต่ก็ยังคอยควบคุมฉัน

나도 마찬가지인걸

ฉันเองก็เหมือนกัน

 

 

“อ..อื้อ..อ๊ะ ค..คุณพ่อ”

“เด็กน้อย..อืม..”

“คุณพ่อ..”

“ยังอยากจะ..อ่า..ไปจากคุณพ่ออยู่อีกมั้ย? คนเก่ง”

“ม..ไม่ครับ ไม่อยากไป ไม่อยากไปจากคุณพ่อ”

“อืม..น่ารักมากเลยลิลลี่”

 

ความสัมพันธ์สกปรกที่คนภายนอกไม่อาจล่วงรู้ ความสัมพันธ์ระหว่างชายผู้เป็นเจ้าของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ากับเด็กกำพร้าคนโปรด.. หากใครล่วงรู้เข้าสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้อาจจะถูกปิดตัวลงเป็นอย่างแน่ ทั้งคู่ยังคงดำเนินบทเพลงรักอันหอมหวานไปอยู่อย่างนั้นชั่วคืน เสียงร้องแห่งความสุขสมดังระงมไปทั่ว ช่างเป็นเพลงรักที่ร้อนแรงเหลือเกินในวันที่เด็กน้อยถูกทำโทษเพราะคิดอยากจะหนีไปจากอ้อมอกคุณพ่อ..

ยามเช้าของวันใหม่ได้มาเยือน สถานที่แห่งนี้ดูว่างเปล่าและเงียบงันขึ้นมากหลังจากที่เด็กหญิงคนท้ายของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ได้มีครอบครัวใหม่เป็นของตนเองแล้ว หลงเหลือไว้แต่เพียงอ้อมกอดของชายหนุ่มที่แนบลงบนแผ่นหลังบางที่มีแต่ร่องรอยแดงเต็มไปทั่วร่าง อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นแต่กลับกันเด็กน้อยรู้สึกว่ามันช่างเป็นอ้อมกอดที่เย็นเสียเหลือเกิน ตัวของเขาเองก็ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกเหล่านี้ รู้เพียงแต่ตนเองนั้นรักคุณพ่อมากเสียเหลือเกิน แต่ ณ ตอนนี้เขาเองก็อยากที่จะหนีจากไป..

ความคิดของเด็กน้อยสะดุดลงเมื่อรับรู้ได้ถึงริมฝีปากเย็นที่ประทับลงบนแผ่นหลังของเขา คุณพ่อคงจะตื่นแล้วเด็กน้อยคิด แผ่นหลังและลำคอของเขาถูกหยอกล้อด้วยลิ้นเย็นของอีกฝ่าย ราวกับหิวโหย ลิ้นร้อนกวาดตวัดไปทั่วก่อนจะมาจบลงที่ใบหูเล็ก

 

 

“คนสวยของฉัน ตื่นแล้วเหรอ?”

“คุณพ่อ..”

“หือ?”

“ตอนนี้ที่นี่ก็ไม่เหลือใครแล้ว ทุกคนต่างมีครอบครัวเป็นของตัวเองกันทั้งหมด ทั้ง ไอรีน แคล์ หรือ เอลิเวีย”

“เหงาล่ะสิ”

“ครับ ผมเหงาเหลือเกิน”

“อย่าเหงาเลย คุณพ่อก็อยู่กับเธอตรงนี้ไง ลิลลี่..”

 

우린 참 별나고 이상한 사이야

พวกเราทั้งแปลกและมีความสัมพันธ์ที่ประหลาด

서로를 부서지게

ต่างคนต่างทำร้ายกัน

그리곤 또 껴안아

สุดท้ายก็กลับมากอดกัน

 

นก บางครั้งการถูกขังอยู่ในกรงก็ทำให้พวกมันอึดอัด พวกมันต้องการที่จะโผบินมากกว่าที่จะถูกกันขังอยู่ในกรงแคบๆที่ไม่มีทางออกสำหรับพวกมันเช่นเดียวกันกับเด็กน้อยเขาทั้งรู้สึกอึดอัดและเบื่อ เขาเบื่อปราสาทหลังนี้เต็มทนแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าเขารักคุณพ่อ..ไม่รู้ว่ารักคุณพ่อเพราะเขาเลี้ยงดูมา หรือรักเพราะเรื่องเซ็กส์..เพราะการที่ได้ร่วมรักกับคุณพ่อนั้นทำให้เราปลดปล่อยและมีความสุข ทำให้เขาลืมเรื่องที่จะอยากมีครอบครัว ทำให้เขาอยากจะอยู่กับคุณพ่อผู้แสนใจดีของเขาไปตลอดกาล

“เคน! เคน!”

เสียงเรียกที่แสนน่ากลัวดังออกมาจากห้องครัวของปราสาท แต่นั่นก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเด็กน้อยได้ดีมากกว่าไปการที่คุณพ่อสุดที่รักจะเรียกเขาด้วยชื่อ... เพราะถ้าเขาไม่โกรธเขาจะไม่เรียกชื่อนี้เป็นอันขาด..

เด็กน้อยวิ่งไปยังครัวก็พบเข้ากับสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาจะต้องแตกสลาย ภาพที่อยู่ตรงหน้าคือถ้วยน้ำชาที่แตกกระจัดกระจายลงบนพื้นและน้ำชาที่ค่อยๆไหลผ่านมายังเท้าของเขา มันทั้งร้อน ทั้งแสบ แต่เด็กน้อยก็ยังคงไม่รู้สึกเจ็บปวดมากไปกว่าภาพของคนที่เขารักกำลังจูบกอดอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ เขารู้สึกเจ็บไปทั้งหัวใจ แต่สุดท้ายสิ่งที่เขาจะสามารถทำได้ดีที่สุดในตอนนี้คือการเก็บกวาดและทำความสะอาดในขณะที่คุณพ่ออันเป็นที่รักกำลังมัวเมาในเรือนร่างของหญิงสาวคนนั้นอยู่ มันไม่ใช่ครั้งแรกที่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น ถึงแม้เขาจะเป็นคนโปรดของคุณพ่อก็ตามแต่ แต่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ ก่อนหน้าที่เด็กกำพร้าคนอื่นๆยังไม่ถูกอุปการะ เด็กพวกนั้นถือเป็นพวกสวะ สารเลวสำหรับเขา ยกเว้นก็แต่เพื่อนทั้งสี่คนที่เขาไว้วางใจ เด็กพวกนั้นเอาแต่พลัดกันเข้าไปในห้องทำงานของคุณพ่อโดยที่ไม่ใส่เสื้อผ้าอาภรเลยแม้แต่ชิ้นเดียว พวกนั้นหวังที่จะมีเซ็กส์กับคุณพ่อ.. ความใคร่ของคนพวกนั้นน่ากลัวเหลือเกิน และของคุณพ่อเองก็เช่นกัน..

เท้าน้อยๆค่อยๆก้าวเดินออกมาจากห้องครัวหลังจากทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อยแล้วก่อนจะค่อยๆไล่ไปปิดผ้าม่านที่ละผืนเพื่อปกป้องไม่ให้ใครล่วงล้ำบทเพลงรักบทใหม่ของปราสาทหลังนี้ที่กำลังบรรเลงอยู่..

 

You got me feeling like a psycho , psycho

คุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนคนโรคจิต

우릴 보고 말해 자꾸 자꾸

ใครๆก็ต่างบอกกับเราว่า

다시 안 볼 듯 싸우다가도 붙어 다니니 말야

ทะเลาะกันเหมือนจะไม่เจอกันอีก แต่สุดท้ายก็กลับมาดีกัน

이해가 안 간대 웃기지도 않대

คนพวกนั้นไม่เข้าใจหรอก และมันไม่ใช่เรื่องตลก

 

เด็กน้อยช่างเจ็บปวดที่ต้องรักคนเยี่ยงนั้นเขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอใจไปกับคารมที่แสนจะน่าขนลุกพวกนั้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่รู้ตัวอีกทีเขาก็ไม่สามารถขาดมันไปได้อีกแล้ว เขาต้องการคุณพ่อ เขาต้องการไบรอน เด็กน้อยตัดสินใจทำในสิ่งที่เด็กคนก่อนๆเคยทำ เขาค่อยๆถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทีละชิ้น ก้าวขาเข้าไปยังห้องทำงานของเจ้าของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ที่คละคลุ้งไปด้วยกินของบุหรี่ที่เขาแสนจะเกลียดนักหนา คนที่นั่งทำงานอยู่บนโต๊ะยังคงไม่รู้ตัว ไบรอนหันไปมองยังเด็กน้อยคนโปรดของเขาพร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่เด็กน้อยแสนจะหลงรัก

“ว่าไง”

“คุณพ่อ”

“หือ?”

เด็กน้อยพยายามขึ้นคร่อมลงบนตักของคนโตกว่า มีเพียงชุดคลุมอาบน้ำสีขาวนวลที่ปกปิดเรือนร่างของเขาเอาไว้ในตอนนี้ มือเรียวของคนโตกว่าวางปากกาที่จับไว้อยู่ลงพร้อมกับค่อยๆเลื่อนไปลูบไล้ยังเอวคอดของเด็กน้อยที่เขาแสนจะหวงแหน เด็กน้อยค่อยๆลูบไล้ไปยังแผงอกกว้างที่เขาใช้แอบอิงนอนอยู่แทบทุกคืน เด็กน้อยมองตาของคนที่โตกว่าอย่างมีความหมาย รอยยิ้มเล็กผุดขึ้นบนใบหน้าของคุณพ่อที่เขารักนักหนา นั่นทำให้หัวใจของเด็กน้อยแทบทะลุออกมาจากอก เขาหลงรักคนๆนี้มากเสียจริง..

“ทำไมวันนี้ถึงทำตัวแบบนี้?”

“ผมคิดถึงคุณพ่อ”

“คิดถึงคุณพ่อเหรอครับ?”

“อือ.. คิดถึงที่สุดเลย”

ซอกคอขาวของเด็กน้อยทุกรุกล้ำด้วยลิ้นร้อนของคนโตกว่าอย่างรวดเร็ว เพียงเพราะคำว่าคิดถึงเพียงคำเดียวของเด็กน้อยนั่นก็ทำให้เขาแทบคลั่ง เขาหลงใหลในร่างกายและความคิดของเด็กน้อยคนนี้เสียจริง เด็กน้อยปลุกเร้าความต้องการของเขาให้มีมากยิ่งขึ้นทวีคูณ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่น่าประหลาดใจมากที่สุดสำหรับเขาในวันนี้

“วันนี้เธอน่ารักมาก”

“คุณพ่อรักผมมั้ย?”

“อืม รักสิฉันรักเธอที่สุดเลย”

“งั้นช่วยรักผม..แรงๆเลยได้มั้ย?”

คำพูดที่แสนจะปลุกเร้าของเด็กน้อยทำให้เขาสติขาด ค่อยสาวตัวของอีกฝ่ายให้นอนราบลงไปกับโต๊ะทำงาน เอกสารบนโต๊ะต่างก็ปลิวลงไปกองอยู่กับพื้นอย่างน่าสงสาร แต่กลับกันความสุขของคนทั้งคู่ต่างหากที่กำลังจะมาเยือน บทเพลงรักของทั้งสองยังคงดำเนินอยู่อย่างนั้น เด็กน้อยผู้แสนน่ารักช่างเอาใจคุณพ่อทูนหัวของเขาเสียเหลือเกินจนคนที่โตกว่าก็อดที่จะสงสัยไม่ได้

“ทำไมวันนี้เธอน่ารักเหลือเกินลิลลี่”

“เพราะผมรัก..อ๊ะ..คุณพ่อ”

“หึ”

맞아 Psycho psycho

ใช่แล้ว ฉันเป็นคนโรคจิต คนโรคจิต

서로 좋아 죽는 바보 바보

เราต่างรักกันอย่างคนโง่เง่า

너 없인 어지럽고 슬퍼져 기운도 막 없어요

หากไม่มีคุณฉันคงเสียใจและไร้เรี่ยวแรง

둘이 잘 만났대 Hey now we’ll be ok

ใครๆก็บอกว่าเราช่างเหมาะสม พวกเราจะดีขึ้นเดี๋ยวนี้ล่ะ

 

เป็นความคิดที่แสนโง่งมของเด็กน้อย เขาค่อยๆเอื้อมมือไปคว้าปืนที่อยู่บนโต๊ะทำงานหรูของคนที่ตนรักอย่างช้าๆพร้อมกับความเจ็บปวดที่อีกฝ่ายกำลังมอบให้เขาอยู่อย่างไม่หยุดหย่อน น้ำตาที่ค่อยๆไหลลงมาอาบแก้มใสของเด็กน้อย แววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่กำลังมองคนรักของเขาอย่างหวงแหน

“คุณพ่อ”

“หือ?”

“เรามาตายไปด้วยกันเถอะนะครับ”

“ลิลลี่ของฉัน”

“ผมไม่อยากทนเห็นคุณพ่อไปเป็นของใครอีกแล้ว”

“ลิลลี่..”

“ผมรักคุณพ่อนะ คุณพ่อล่ะ รักผมมากแค่ไหน”

“ฉันรักแค่เธอ”

 

어쩔 줄을 몰라 너를 달래고

ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง

매섭게 발로 차도

ฉันเลยทั้งอ่อนโยนและโหดร้ายกับคุณ

가끔 내게 미소 짓는 널

รอยยิ้มที่คุณมีไว้ให้กับฉัน

어떻게 놓겠어

ฉันจะปล่อยคุณไปได้ยังไง

 

ปืนกระบอกสวยอีกกระบอกได้ถูกนำออกมาจากลิ้นชักตะทำงานสวยของเจ้าของสถานรับเลี้ยงเด็กแห่งนี้ ความรักที่เขามีต่อเด็กน้อยตรงหน้าช่างมากมายมหาศาล อย่างที่เขาเคยคิดเขาหลงใหลในตัวเด็กน้อยคนนี้มากเสียเหลือเกิน มากเกินใคร และเด็กคนนี้จะคงเป็นคนโปรดของเขาเสมอ ไม่ว่าจะในอดีตหรือในตอนนี้ก็ตาม

“เรามาตายไปด้วยกันเถอะนะ”

หัวกระบอกปืนที่ถูกหันเขาหากันของคนทั้งคู่ พวกเขายืนกอดกันพร้อมกับปลายกระบอกปืนที่จู่อยู่ตรงหัวใจของคนทั้งคู่ ความรักของเขาทั้งสองช่างน่าประหลาด สกปรกและสิ้นคิด แต่ใครจะไปรู้ว่าพวกความรักที่พวกเขามีให้ต่อกันนั้นช่างมากมาย

“ผมรักคุณพ่อ”

“ฉันก็รักเธอ ลิลลี่”

ปัง!!

 

เสียงปืนดังก้องไปทั่วปราสาท พร้อมกับเลือดที่อาบร่างของคนทั้งคู่ อ้อมกอดที่ไม่แม้แต่จะหลุดออกมาจากกัน ร่างที่ไร้ซึ่งสติและวิญญาณของคนทั้งสองล้มลงไปนอนกับพื้น รอยยิ้มบนใบหน้าที่ยิ้มให้กันและกันนั้นยีงคงงดงามอยู่เสมอ พวกเขาเหมือนคนที่น่ารังเกียจที่รักกันมากทั้งคู่ ความสัมพันธ์ที่แสนจะแปลกประหลาด ความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างต้องเจ็บปวด ความรักของคนโรคจิตสองคนที่ต้องการมีกันและกันเพียงเท่านั้น ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งที่เป็นความลับ ความรักที่มีให้กันมากราวกับคนน่าโง่ ได้จบลงพร้อมกับเลือดที่ค่อยๆไหลนองบนพื้นอย่างสวยงาม

 

You got me feeling like a psycho psycho

คุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนคนโรคจิต

우릴 보고 말해 자꾸 자꾸

ใครๆก็คอยบอกกับเราว่า

다시 안 볼 듯 싸우다가도 붙어 다니니 말야

ทะเลาะกันเหมือนจะไม่เจอกันอีก แต่สุดท้ายก็กลับมาดีกัน

이해가 안 간대 웃기지도 않대

คนพวกนั้นไม่เข้าใจหรอก และมันไม่ใช่เรื่องตลก

 

 

 

 

 

 

 

●    HNY 2 0 2 0 . . . .

(ขอบคุณทุกๆคนที่หลงเข้ามาอ่านแฟนฟิคกากๆเรื่องนี้ด้วยนะคะหวังว่าทุกคนจะenjoyไปกับแฟนฟิคเรื่องนี้นะคะ)

#YespsychoBD

#baekdo 

@bleucelestes

ผลงานอื่นๆ ของ bleuceleste

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 12:51

    เข้าใจความรักของเขาทั้งคู่เลย ก็มีแค่กันและกัน ไม่อยากให้หลุดพ้นไปไหนไปรักใครอีก จุดจบเลยออกมาเป็นแบบนี้

    #4
    0
  2. #3 บลู
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 22:43

    เข้าใจฟีลเลยค่ะ

    #3
    0
  3. #2 MINTTOYOU (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 08:52
    ว้าว... มันเป็นความรักที่สวยงามจริงๆๆ
    #2
    0
  4. #1 waterprx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 03:44
    รู้สึกได้ถึงความรักที่psychoของทั้งคู่จริงๆเลยค่ะ ซีนยิงปืนมันแบบไม่คาดคิด ฮือชอบมาก;; ยูกอทมีฟีลลิ่งไล้อะไซโคสุดๆ /แงคุนไรท์แต่งบทบรรยายดีจังค่ะ ;-;
    #1
    0