มังกรติดไซเรน #ป๋อจ้าน (วั่งเซี่ยน)

ตอนที่ 2 : True love in the first meet (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,052
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    9 ก.ย. 62

ฟังเพลงไปก่อนนะคะ

รักแรกพบ - แทททูคัลเล่อร์

-------

Chapter I


True love in the first meet





เมื่อเขาได้พิจารณาใบหน้าของชายหนุ่มอีกครั้ง ก็ต้องตะลึงงันอีกรอบ ร่างบางพยายามสงบใจจิตและความรู้สึกเอาไว้


ใบหน้าที่แม้จะเปรอะเปื้อนคราบเลือดแต่ยังคงไว้ความหล่อเหลาสง่างาม บางส่วนของเส้นผมสีขาวสะท้อนแสงนั้นถูกรวบไว้ด้วยกวานทรงสูง กลางหน้าผากคาดด้วยผ้าสีเดียวกันหากทว่ามีลวดลายก้อนเมฆที่เขาไม่รู้จัก ชายผู้นี้คงเป็นคนของตระกูลใหญ่สักตระกูลของเผ่ามังกร


ร่างเพรียวบางใช้นิ้วชี้จิ้มลงที่แก้มชายหนุ่มเบาๆ หนึ่งครั้งไร้การตอบสนอง สองครั้งยังคงแน่นิ่ง และครั้งที่สาม


หมับ!


"อื้อ!"


ดวงตาสีน้ำเงินดุจท้องฟ้ายามราตรีเบิกโพลงอย่างฉับพลัน ฝ่ามือใหญ่จับที่ข้อมือของคนที่ถือวิสาสะแตะต้องเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต เว่ยอู๋เซี่ยนพยายามชักมือกลับหากยังสู้แรงคนที่บาดเจ็บคนนี้ไม่ได้เลย


เมื่อดวงตาของเขาได้สบกับดวงตาอีกคู่หนึ่งก็นิ่งงัน ร่างกายแข็งทื่อ หัวใจที่เต้นระรัวแทบกระเด็นออกมานั้นราวกับว่าไม่ใช่หัวใจของตนเอง ใบหน้าเนียนนั้นแดงก่ำเสียยิ่งกว่าอะไร ริมฝีปากตะกุกตะกักอ้าปากค้างเอาไว้อย่างนั้น


"จะ เจ้า.."


หลังจากมังกรหนุ่มไม่สามารถฝืนร่างกายไหวก็ค่อยๆปล่อยข้อมือบางออก กระอักเลือดออกมาคำโตเมื่อเลื่อนสายตามายังแผ่นอกบาง แผ่นอกที่เรียบเนียนของคนตรงหน้าถูกประดับด้วยยอดดอกปทุมถันสีชมพูน่าลิ้มลอง เว่ยอิงเห็นมังกรหยกกระอักเลือดออกมาก็คิดว่าบาดเจ็บหนัก รีบถลาเข้าไปประคองเอาไว้


มังกรหยกใบหน้ามืดครึ้มแทบกระอักเลือดออกมาอีก ทว่าใบหูนั้นกลับแดงระรื่อ ภายในจิตพลันปรากฎเสียงๆหนึ่งขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว


(ข้าจะช่วยเจ้าเอง)


เสียงนั้นช่างไพเราะ พอได้ฟังแล้วก็ต้องลุ่มหลงในน้ำเสียง มันทั้งดูอ่อนหวาน นุ่มนวล ชวนเคลิบเคลิ้ม ดวงตาทรงเสน่ห์เหม่อมองร่างบาง ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้อ้าปากพูดอะไร แล้วเสียงที่น่าฟังนี้มาจากแห่งใดกัน


เขาฟังเสียงภายในห้วงจิตนั้นจนกระทั่งหลับไป





"ฮึ๊บ"


ร่างของไซเรนตัวน้อยรีบว่ายน้ำโดยประคองร่างของมนุษย์ผู้นี้เอาไว้ในอ้อมอก เร่งเคลื่อนย้ายร่างอีกคนให้ขึ้นฝั่งไป กว่าเขาจะหาเกาะเจอก็ถึงยามเย็นเสียแล้ว อากาศหนาวเย็นปกคลุมไปทั่วดินแดน แสงจันทร์งามอร่ามตาทอแสงสว่างตา ละอองจากดวงจันทร์หลอมรวมเข้ากับร่างกายไซเรน เขารู้สึกถึงความอบอุ่นและวาบหวามในคราวเดียวกัน


จากใบหูยาวแหลมค่อยๆกลายเป็นสั้นลง นิ้วมือเรียวยาวแหลมคมก็หายไป กลายเป็นนิ้วมือของมนุษย์ธรรมดา ปีกใหญ่กลางแผ่นหลังเนียนนุ่มก็พลันหายไปเฉกเช่นเดียวกัน แน่นอนว่ารวมถึงหางสีน้ำเงินยาวพลิ้วไหวที่กลับกลายเป็นขาสองข้าง โดยมีผ้าสีขาวผืนบางปกปิดส่วนกลางลำตัวเอาไว้เพื่อไม่ให้ออกมาทักทาย


"อื้อ! อื้ออื้อ!"


เมื่อเว่ยอู๋เซี่ยนพาร่างมังกรหยกขึ้นมาบนฝั่งได้สำเร็จ เขาก็ทำการเรียกปลุกให้ตื่นในทันที ทว่าอีกคนนั้นก็ยังคงสลบไสลไม่ได้สติ เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ก็แปดเปื้อนด้วยคราบเลือดมากมาย เว่ยอิงสำรวจร่างกายนั้นอย่างละเอียด พบร่องรอยบาดแผลเต็มร่างกายแม้จะไม่มีบาดแผลใหญ่สักเท่าไหร่นัก หากแต่บาดแผลเล็กน้อยนี้ก็ไม่ควรประมาทเช่นเดียวกัน


ฝ่ามือของเขายกขึ้นถอดชิ้นส่วนต่างๆบนศีรษะออก ทั้งกวานหยกสีขาว และผ้าคาดหน้าผาก แก้ชุดเสื้อผ้าถอดเสื้อคลุมนอกออกจากนั้นเอามาห่มร่างสูงแทน เพื่อให้อีกฝ่ายหายใจได้สะดวกไม่ทรมาณ


"อึก"


"อือๆ อืออือ"


(ตื่นสิ อย่าหลับแบบนี้)


เว่ยอิงสะดุ้งตกใจทันทีเมื่อเห็นร่างชายหนุ่มสั่นไปมา บางทีอาจเป็นเพราะพิษไข้รวมถึงอากาศที่หนาวเย็นเกินต้านทาน ร่างบางอดทนมองภาพตรงหน้าไม่ไหว จึงตัดสินใจยกร่างสูงขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน โอบกอดแนบชิดโดยใช้ความอุ่นร้อนจากร่างกายแทน ริมฝีปากบางอ้าออก ขับร้องบทเพลงเพื่อกล่อมคนในอ้อมกอด


ถึงเสียงที่ออกมานั้นจะไม่ใช่บทเพลงที่ไพเราะอะไรเพราะเขาพูดไม่ได้ แต่พลังรักษาจากบทเพลงนั้นเป็นของจริง แม้จะไม่ระรื่นหูเท่าไหร่นัก เขาหวังว่าอีกฝ่ายจะไม่ถือสา





ท่ามกลางความมืดและอากาศที่หนาวเย็นนี้ เขากลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นประการหนึ่ง แม้จะรู้สึกเหนื่อยอ่อนมากเพียงไรเปลือกตาของเขาก็ขยับเล็กน้อย มองเห็นคนผู้หนึ่งอย่างพร่าเลือน ดวงตาของคนผู้นี้เป็นสีแดงงดงามราวกับอัญมณี อีกคนกำลังใช้ร่างกายโอบล้อมเขาไว้ในอ้อมกอด พึมพำบางอย่างออกมาไม่ได้จังหวะ


(อย่าเป็นอะไรไปนะ)


ใครกัน ใครกำลังพูดอยู่


(เจ้าต้องฟื้นสิ ข้าไม่อยากให้ใครมาตายต่อหน้าต่อตาหรอกนะ)


มังกรหยกที่ได้สติแล้วก็ยังคงแกล้งหลับต่อไป เสียงแบบนี้เขาได้ยินมันตั้งแต่ก่อนหน้านี้ เขาแอบลืมตาจ้องมองไปที่ร่างบาง มีเสียงออกมาจากอีกฝ่ายก็จริง หากมิใช่เสียงแบบที่เขาได้ยิน เพราะมันทั้งไร้ความไพเราะและฟังไม่ได้ความ


แต่ทุกครั้งที่คนตรงหน้าร้อง เสียงในจิตใจของเขาก็จะดังออกมาพร้อมๆกัน


'หลานวั่งจี' คือมังกรที่ได้รับการขนานนามด้านการประพฤติตนสูงส่งและมีองค์ความรู้หลากหลายกว้างขวางย่อมพอคาดเดาสถานะการณ์ในตอนนี้ได้ว่าเขากำลังเผชิญอยู่กับสิ่งใด


คนผู้นี้


คือรักแท้ของเขา


มุมปากที่ยังคงเปื้อนคราบเลือดยกสูงขึ้นเล็กน้อย หากอีกฝ่ายเป็นรักแท้ของเขาจริงๆ ก็คงไม่มีสิ่งใดให้กังวลใจ หลานวั่งจีหลับตาลงอีกครา ใช้พลังปราณสัมผัสการไหลเวียนพลังภายในร่างกาย พลังปราณของมังกรหยกนั้นมีสีฟ้าขาว มันไหลวนไปทั่วร่างตามปกติ ทว่าเมื่อเขาสำรวจถึงจุดตันเถียนจุดหนึ่งที่สมควรปิดอยู่ มันกลับค่อยๆเปิดอ้าอย่างช้าๆ


มันคือตันเถียนแห่งชีวิต


เป็นจุดตันเถียนที่ผู้คนทุกเผ่าพันธุ์ทั่วหล้าล้วนต้องการเปิดออก ไม่มีผู้ใดสามารถเปิดมันออกได้ ยกเว้นคนผู้นั้นจะพบเจอสายสัมพันธ์ของรักแท้


พลังปราณสีฟ้าขาวบริสุทธิ์ไหลพรากเข้าสู่ตันเถียนแห่งชีวิตไม่รอช้า หลังจากนั้นไม่นานชั่วลมหายใจเดียว ก็พลันปรากฎพลังปราณสีแดงดำแตกต่างแต่กลับดูไม่แปลกแยกไหลรวมกันที่ตรงจุดนั้น


"อือออ อื้อ อืออือ!"


(นี่มันเกิดอะไรขึ้น!?)


เสียงร้องจากเสียงเดิมดังขึ้น หากแต่ครั้งนี้ไม่ได้เหมือนเดิม มันทั้งตื่นตระหนกตกใจ ร่างสูงสงบจิตสงบใจของตนเองส่งพลังปราณบางส่วนผ่านร่างกายอีกฝ่ายเข้าไปในร่าง ให้มันหมุนเวียนไปทั่วทุกซอกทุกมุม


(อ๊าาา)


เว่ยอู๋เซี่ยนบิดเร้าไปมาด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด แม้มันจะเป็นเรื่องที่น่าตกใจเป็นอย่างมากก็ตามทีที่พลังของเขาจู่ๆก็ไหลเข้าไปในร่างของอีกฝ่าย และพลังสีฟ้าขาวของอีกฝ่ายก็เข้ามาในทางเดินลมปราณของเขาแทนส่วนที่หายไป จากความรู้สึกตกอกตกใจในตอนแรกกลับกลายเป็นความรู้สึกอบอุ่นราวกับว่าถูกโอบกอดเอาไว้ในร่างของคนผู้หนึ่ง มันทั้งอ่อนโยน นุ่มนวล เขากำลังรู้สึกเหมือนถูกปกป้อง ถูกทะนุถนอม รู้สึกดีเหลือเกิน...


ไซเรนหลับตาลงด้วยความอ่อนล้า ร่างกายผอมเพรียวโอนเอนไม่มั่นคง ล้มลงบนกองทรายหยาบกร้าน ทว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนั้น ก่อนที่เว่ยอิงจะล้มลงมังกรหยกก็ลืมตาขึ้นใช้อ้อมแขนแกร่งโอบกอดอีกฝ่ายเอาไว้


ดวงตาเรียวจับจ้องร่างบางไม่วางตาด้วยความรู้หลากหลาย จากนั้นจึงตัดสินใจกลับกลายร่างสู่สภาพเดิม เป็นร่างที่แท้จริงของเขา เป็นมังกรหยกผู้สง่างามและสูงส่งเหนือโลกีย์


หลานวั่งจีจัดแจงร่างกายคู่ชีวิตตนให้นอนสบายบนท่อนแขนแกร่ง ใช้ร่างกายที่ใหญ่โตนี้โอบกอดร่างบางราวกับหวงแหนเสียมากมาย ขดหางที่ยาวมาปกคลุมห่มร่างกายเล็กๆนี้แทนเพื่อไม่ให้รู้สึกหนาวเย็นจากอากาศภายนอก ปีกใหญ่โตทั้งสองข้างปิดลงมาสมทบ


ปกป้องเอาไว้ ไม่ให้ผู้ได้ได้พบเจอคนของเขา


คนๆนี้เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น


ของข้า


คนรักของข้า


.


.


.


#มังกรติดไซเรน



-------


Talk


เขาว่ากันว่ามังกรเป็นสิ่งมีชีวิตที่หวงสิ่งของที่เป็นของตนมากๆ


เอ… มันจริงไหมคะคุณมังกรหยก?


แต่ขนาดนี้แล้วเราคงไม่ต้องตอบหรอก55555


ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และกำลังใจของทุกคนเลย


เจอกันตอนหน้าค่ะ!





♡♥

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

44 ความคิดเห็น

  1. #38 9347 (@9347) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 01:17
    น้องมังกรน่ารักอะะะ เอ็นดูความหวงแฟน555
    #38
    0
  2. #34 secret girl (@tabong13) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 18:22
    เจอปุ๊ปหวงปั๊ปเลยเหรอพ่อ
    #34
    0
  3. #30 kookv1997 (@kookv1997) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 15:16
    น่าติดตามมากกก แต่งต่อให้จบนะคะ
    #30
    0
  4. #23 ambrosia3 (@Ambrosia) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 17:15
    มังกืออออออออ
    #23
    0
  5. #17 99Netchanok (@99Netchanok) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 19:39
    ดีมากกกกก แต่งอีกกก
    #17
    0
  6. #16 mmismy (@pk-yimcheng) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 16:12
    คิดภาพน้องว่ายน้ำแล้วแบบบ น่ารักกกกกก ส่ายหางดุ๊กดิ๊กๆ แงงงงงงง
    #16
    0
  7. #14 BitterSweet.P (@phantom-mile) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 14:57

    คุณมังกรนี่ใช่ย่อยเลยนะคะ สู้นะคะไรต์ เป็นนิยายที่ดีมากๆค่ะ ภาษาดี คำผิดก็แทบไม่มี
    #14
    0
  8. #10 เบาหน่อยป๋อ (@Naphaspang12) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 12:54
    หวงแหนยิ่งกว่าอะไรอีกพ่อ เก็บไว้เพียงผู้เดียวๆๆๆ
    #10
    0
  9. #9 pinyu93 (@pinyu93) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 12:39
    อื้อหืออออ เขินเว่ออ ทั่นพ่อนั้นช่างง ระทวยย้วยไปหมดแล้ว น้องก็น่ารักสะจริง
    #9
    0
  10. #7 baekhyunexol6115 (@baekhyunexol6115) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 22:20
    รอเลยค้าบบบบ
    #7
    0