วีรบุรุษจำเป็น

ตอนที่ 109 : (แจ้งข่าวคืบหน้างานหนังสือค่ะ) แย่งชิง (ตอนต้น)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    13 ก.ย. 56

ผลปรากฏว่า รอบพิมพ์ของ1168เต็มแล้ว 
สำหรับเล่มต่อไปต้องรอไปก่อนนะคะ
ขออภัยที่ทำให้ผิดหวัง
เอาเป็นว่าจะเขียนงานมาลงต่อเรื่อยๆแทนค่ะ แหะๆ 




ย่องมาแปะหลังจากหายไปนานน๊านนนนนาน
เนื่องจากงานประจำทำพิษ จนแทบกระดิกตัวไม่ได้เลยทีเดียว
ต้องขออภัยแฟนคลับและผู้อ่านที่น่ารักทุกท่านด้วยนะคะ แหะๆ
กำลังรีไรท์เล่ม 3 เผื่อจะได้ออกในเดือนตุลา แต่จะทันมั้ย? ไม่รู้สิ...
เอาเป็นว่า ถึงจะทิ้งช่วงนานมาก แต่ก็จะพยายามเขียนมาลงเรื่อยๆค่ะ
ยังยืนยันคำเดิมที่ว่า จะเขียนต่อให้จบแน่นอน
และตอนนี้เรื่องราวก็เริ่มงวดเข้าสู่จุดสุดท้ายเข้าไปทุกทีแล้ว
ขอบคุณที่กรุณาติดตามกันมาตลอดนะคะ ขอให้ติดตามต่อไปค่ะ ^^
อ่า..สำหรับแฟนๆที่อยากตามจิกตามทวงนิยาย
เชิญตามไปทวงกันได้ในเพจเฟซบุคเลยค่ะ 
คนเขียนมันก็วนๆอยู่แถวๆนั้นแหละนะ
ทำงานไปเคาะเฟซไปเขียนนิยายไป วาดรูปไป...
ชักจะนอกเรื่องแล้วสิเนอะ
คราวหน้าอาจจะนานนิดนึงนะคะ แต่จะมาลงต่อแน่นอนค่ะ
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามคะ 
Black-kitty
**************


ห้องทำงานของประธานนักเรียนแห่งกรุนเบอร์เรียวันนี้ดูรกไปด้วยเอกสารนานาชนิด มีทั้งคำร้องขอจากหน่วยงานต่างๆให้นักเรียนปี 6 ซึ่งใกล้จะจบการศึกษาไปฝึกงาน  เนื่องจากเป็นที่รู้กันว่าผู้ที่เรียนจบจากสถาบันแห่งนี้จะเป็นบุคลากรชั้นเลิศที่กรมกองของอาญาจักรต่างๆต้องการตัว  และในแต่ละปีมีคนเรียนจบไปจำนวนไม่มาก …แทนที่จะต้องวิ่งหางาน  กลับกลายเป็นว่ามีงานมารอให้เลือก…
 
เมอร์เคนผู้ดำรงตำแหน่งสูงสุดของสภานักเรียนแห่งนี้กำลังทำหน้ายุ่งยากใจ  ทั้งที่บนโต๊ะของเขามีจดหมายเสนอตำแหน่งงานจากที่ต่างๆวางกระจัดกระจายอยู่หลายฉบับ แต่หนุ่มผมขาวกลับให้ความสนใจกับจดหมายในมือมากกว่า ดวงตาสีฟ้าที่กำลังขยับอ่านตัวหนังสือในหน้ากระดาษสีขาวส่อแววเครียดชัดเจน  ริมฝีปากขบเม้มเป็นเส้นตรงโครงคิ้วขมวดมุ่น ถ้ามองให้ดีๆก็จะเห็นเส้นเลือดปูดโปนแถวขมับ ทำให้ใบหน้าที่เคยหล่อเหลามีรอยยิ้มของเมอร์เคนดูมีอายุขึ้นอีกหลายปีทีเดียว
 
กร๊อบบบ… เสียงกระดาษที่ถูกขย้ำเป็นก้อนยับยู่ยี่ดังกรอบแกรบอีกหลายครั้งก่อนที่จะถูกชูขึ้นสูงเตรียมพร้อมจะขว้างทิ้ง  ทว่ามีคนเข้ามาชัดจังหวะก่อนที่จะได้ทำเช่นนั้น  
 
“เอกสารคำร้องชุดใหม่ส่งมาถึงแล้วละเมอร์เคน”  ซิลเวียเพื่อนสาวที่เติบโตมาพร้อมกันนั่นเอง  เธอเปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมกับหอบเอกสารมาด้วยอีกปึกใหญ่  “มีคนต้องการนักเรียนของที่นี่เยอะกว่าจำนวนที่จบออกไปนี่น่ากลุ้มใจเหมือนกันนะ  ว่าแต่นายเลือกได้หรือยังว่าจะไปประจำการที่ไหน?”
 
“ยังไม่รู้เลย”  เมอร์เคนยิ้มเศร้าๆให้เพื่อนสาวที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ทว่าซิลเวียกลับไม่ได้มองเพราะเธอกำลังจัดแยกเอกสารต่างๆที่หอบเข้ามาวางบนโต๊ะให้เป็นระเบียบ “แล้วเธอล่ะคิดรึยังว่าจะไปเข้าทำงานที่ไหน หรือจะรับช่วงร้านยาต่อจากคุณพ่อของเธอ?”
 
“พ่อบอกว่าไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นก็ได้  ถ้าอยากทำงานอื่นก็ตามใจ”  ซิลเวียตอบคำถามทั้งๆที่ยังง่วนอยู่กับกองเอกสารบนโต๊ะ “พอได้อิสระในการเลือกงานก็เลยตัดสินใจไม่ถูก  เลยกะว่าจะลองฝึกงานดูหลายๆที่ก่อน”
 
“คนที่ได้เลือกทางเดินของตัวเองนี่น่าอิจฉาจังเลยนะ”  
 
ประธานผมขาวพึมพำเบาๆราวกับจะพูดให้ตัวเองได้ยินเพียงคนเดียว  ดวงตาสีฟ้าที่เคยสดใสเป็นประกายมาวันนี้กลับดูหม่นหมอง  กระดาษจดหมายที่ถูกขยำเป็นก้อนถูกกำไว้แน่นเหมือนกับอยากบดขยี้ให้มันป่นเป็นผงธุลี แต่เมอร์เคนก็ทำไม่ได้ทั้งยังรู้สึกว่าน้ำหนักของกระดาษก้อนนี้มันหนักอึ้งจนแทบจะแบกรับไว้ไม่ไหวทีเดียว
 
ขณะเดียวกันเหล่านักเรียนปี 1  ที่ได้รับอนุญาติให้หยุดเทอมต่างก็พากันพักผ่อนอยู่ในบริเวณสวนหย่อมที่กว้างขวาง กิจกรรมยามว่างของพวกเขาก็หนีไม่พ้นการพูดคุย ประลองดาบ หรือไม่ก็เล่นเกมต่างๆที่พอจะสรรหามาได้  เพราะไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปนอกบริเวณ ยกเว้นผู้ที่มีสิทธิพิเศษหรือมีธุระสำคัญเท่านั้น
 
หนึ่งในหมู่ผู้ที่บอกว่ามีธุระสำคัญก็คือซาฟีล หนุ่มผมแดงที่อยู่กลุ่มเดียวกับคามิวมาตั้งแต่แรก แต่มาตอนนี้กลับทำตัวเหินห่างและหายหน้าไปบ่อยๆ  ถึงลาร์คจะเพียรถามว่าเพื่อนสนิทคนนี้หายไปไหนก็ไม่ได้รับคำตอบแม้แต่สักนิด  แถมวันนี้เจ้าตัวก็หายจ้อยถามใครก็ไม่มีใครรู้ว่าไปไหน  ถึงจะพยายามตามหาจนทั่วบริเวณโรงเรียนก็ไม่พบเห็นแม้แต่เงา  แต่ลาร์คคงไม่รู้ตัวหรอกว่าภาพของตนที่กำลังวิ่งวุ่นถามหาเพื่อนนั้นตกอยู่ในสายตาของใครบางคนตลอดเวลา
 
“หายไปไหนกันนะ เจ้าหญิงอาเรียอุตส่าห์ออกปากชวนไปรอรับคามิวที่สถานทูตโรแลนเซียทั้งที” 
 
หนุ่มหล่อเผ่าแวมป์บ่นพึมพำกับตัวเองขณะเดินไปตึกโน้นตึกนี้พลางสอดส่ายสายตามองหาไปเรื่อยๆ เพราะมัวจดจ่อกับเรื่องตามหาคนก็เลยไม่ทันได้รู้ตัวว่ามีคนสะกดรอยตามอยู่ห่างๆ  แต่จะว่าไปก็ไม่เชิงเพราะไม่มีใครเดินตามเพียงแค่แอบมองแล้วส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง เป็นการบอกต่อให้พรรคพวกของตนรับรู้ความเคลื่อนไหวล่าสุดของลาร์คเท่านั้นเอง
 
“ซาฟีลหายตัวไปแถมไม่มีใครรู้ด้วยว่าหายไปไหนหายไปเมื่อไหร่งั้นรึ”
 
เสียงเครียดๆดังแว่วออกมาจากมุมหนึ่งของห้องสมุดที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน จึงกลายเป็นสถานที่ใช้พูดคุยความลับกันได้อย่างเหมาะเจาะ และคนที่กำลังใช้มุมลับตาของที่แห่งนี้อยู่ก็คือเจ้าหญิงเวโรเน่รัชทายาทแห่งบัลเบิร์คกับดีโอองครักษ์ส่วนพระองค์ 
 
“พะย่ะค่ะ ตอนนี้ลาร์ควิ่งวุ่นตามหาซาฟีลแต่ก็ไม่พบตัว” ดีโอถวายรายงานให้นายเหนือหัวรับทราบ “สายของเราที่วางกำลังไว้สอดส่องในโรงเรียนแจ้งมาว่าไม่เห็นตัวซาฟีลมาสักพักแล้วพะย่ะค่ะ”
 
“หรือว่าซาฟีล…?” ดวงตาสีม่วงของเจ้าหญิงเวโรเน่ตวัดมองหน้าองครักษ์คนสนิทที่ยืนนิ่ง คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยเมื่อเห็นดีโอเผยรอยยิ้มบางๆยิ่งทำให้อารมณ์ปะทุขึ้นมาอย่างน่าแปลก “มีข่าวอะไรรีบบอกมาให้หมดสิ อย่ามัวอมพะนำ”
 
“ด้วยการขอความร่วมมือจากชาวบัลเบิร์คผู้จงรักภักดีผู้หนิ่ง ทำให้ทราบว่าซาฟีลขออนุญาตออกไปนอกโรงเรียน โดยอ้างว่าผู้ปกครองต้องการพบตัวด้วยเรื่องด่วน…และ” ดีโอเว้นระยะการถวายรายงานพลางสังเกตุเเจ้าหญิงเวโรเน่ที่ออกอาการฮึดฮัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “สายข่าวที่กระหม่อมวางเครือข่ายไว้ในเมืองก็แจ้งมาว่า เขาเดินทางไปยังด่านตรวจคนเข้ามืองเมื่อประมาณสามวันก่อนพะย่ะค่ะ”
 
“ชาวบัลเบิร์คผู้จงรักภักดีที่ให้ข่าว เราคงต้องไปขอบใจเขาด้วยตัวเองโดยตรงสักครั้ง” ใบหน้างดงามนิ่งเฉยไม่ปรากฏอารมณ์ใดๆทว่าดวงตาคู่งามกลับส่งประกายวาววาม ส่งผลให้เจ้าหญิงเวโรเน่ในเวลานี้ดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก “ข้าคิดว่าคำสั่งจากรัฐบาลของเราคงส่งมาถึงมือคนผู้นั้นเรียบร้อยแล้วละนะ”
 
“กระหม่อมเตรียมจัดวางกำลังสำหรับการดำเนินการตามแผนขั้นต่อไปเรียบร้อยแล้วพะย่ะค่ะ เหลือแค่คำสั่งของฝ่าบาทเท่านั้น”
 
“ทำได้ดีมาก ดีโอ” รอยยิ้มและดวงตาวาวโรจน์ทำให้ใบหน้าละมุนงดงามของเจ้าหญิงเวโรเน่แปรเปลี่ยน ดูมีอำนาจน่าเกรงขามสมกับตำแหน่งรัชทายาท “สั่งการไปได้เลยว่า ให้กุมตัวเป้าหมายให้ได้ก่อนที่จะเข้าเขตกรุนเบอร์เรีย และนำตัวเขาไปยังบัลเบิร์คทันที”
 
“รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะ” 
 
ดีโอรับคำด้วยความยินดียิ่ง เพราะตัวเขาเองก็เริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายที่จะต้องปลอมตัวเป็นนักเรียนเต็มที เมื่อได้รับคำสั่งให้ลงมือปฏิบัติการอย่างที่ควรจะทำได้ตั้งนานแล้วทำให้ความรู้สึกฮึกเหิมในหน้าที่ซึ่งห่างหายไปนานเริ่มกลับคืนมา คนหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะทางการทหารแถมฝีมือดีและได้รับการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวด จนได้รับเลือกให้รับตำแหน่งองครักษ์ของเจ้าหญิงรัชทายาทของอาณาจักรบัลเบิร์คอันเกรียงไกร ยังไงก็ไม่เหมาะที่จะเป็นแค่นักเรียนธรรมดาและที่สำคัญดีโอรู้สึกไม่พอใจอยู่ลึกๆ
 
เนื่องจากคนที่ได้ชื่อว่าอัจฉริยะอย่างเขาไม่เคยเป็นรองใครในอาณาจักร แต่เมื่อมาอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้กลับกลายเป็นที่สองรองจากเด็กที่อายุน้อยกว่าตนเองหลายปีอย่างคามิว มันอาจจะเป็นแค่ความรู้สึกเสียหน้าของผู้ใหญ่คนหนึ่งที่มีวุฒิภาวะพร้อมทุกด้านแต่กลับเอาชนะเด็กเมื่อวานซืนของโรแลนเซียไม่ได้ ทั้งด้านการเรียนความสามารถชาติตระกูลและหน้าตา และที่ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าหนุ่มผมดำนั่นยังบังอาจสั่นคลอนจิตใจอันเข้มแข็งของเจ้าหญิงเวโรเน่โดยไม่รู้ตัวอีกด้วย
 
ในที่สุดเวลาที่ดีโอเฝ้ารอคอยก็มาถึง เวลาที่จะได้กลับสู่มาตุภูมิ กลับคืนสู่ตำแหน่งอันทรงเกียรติที่ควรจะเป็นเสียที ถ้าเป็นที่บัลเบิร์คละก็เด็กน้อยพลัดถิ่นอย่างคามิวก็เท่ากับเป็นลูกไก่ในกำมือ ไม่มีสิทธิมีเสียงและไม่มีทางขัดขืนคำสั่งของผู้ที่จะมาเป็นเจ้าชีวิตคนใหม่ แน่นอนว่าสิ่งที่ดีโอหวังอย่างสุดหัวใจของชายชาตินักรบที่รักบ้านเกิดยิ่งชีพก็คือ อยากให้บัลเบิร์คหลุดพ้นจากความทุรกันดารและก้าวไปสู่ความเจริญรุ่งเรือง ดังคำทำนายที่หลงเหลือไว้ในจารึกที่ค้นพบจากวิหารน้ำแข็งพันปีซึ่งมีใจความว่า …เมื่อเด็กน้อยผมดำมาเยือนดินแดนน้ำแข็งอันธกาลเหือดหาย พืชพันธุ์ไม้งอกงามอาหารบริบูรณ์ ความสุขชั่วนิรันดร์จักบังเกิดโดยพลัน…
 
เพราะเกิดวิกฤติช่วงหนึ่งทำให้เด็กชายหายสาบสูญหรือล้มตายจนเกิดช่องว่างของอายุก็ตาม แต่ด้วยความพยายามในการสืบเสาะอย่างไม่ย่อท้อก็ได้พบเข้ากับเด็กที่ยังเหลือรอดชีวิตเข้าจนได้ และนั่นคือความหวังหนึ่งเดียวของอาณาจักรที่ได้ชื่อว่าเกรียงไกรในฉากหน้า แต่แท้จริงแล้วกลับกันดารยากลำบากต่อการเอาชีวิตให้รอดในแต่ละวันอย่างบัลเบิร์ค ดังนั้นงานนี้จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด
 
“กระหม่อมขอเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะต้องนำตัว คามิว ทีเอเนียกลับไปยังบัลเบิร์คของเราให้ได้พะย่ะค่ะ”
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,169 ความคิดเห็น

  1. #6138 กระต่ายที่โดดผ่าน (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 11:06
    ไรท์เตอร์อัพทีเถอะค่ะ ค้าใจมาก คงยังไม่เลิกแต่งสินะคะ? ออกเล่มมาแล้วด้วยนิ่ ;-;
    #6,138
    0
  2. #6132 Rose37 (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 22:17
    เลิกแต่งแล้วหรอคะหรืออะไรยังไงค้ะ...สงสัยจะเลิกแต่งแล้ว
    #6,132
    0
  3. #6131 ไพลิน (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 09:17
    ไรท์เตอร์ ทำไมหายไปเลยอ่ะ ไม่เห็นมาอัพเลยไรท์เตอร์ดองมาปีกว่าแล้วนะ ToT
    #6,131
    0
  4. #6125 pat (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 21:30
    อัพสักทีสิ

    นานแล้วนะ



    แฟนๆรออยู่
    #6,125
    0
  5. #6104 black-kitty (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 21:42
    ตอบคห. 6114  จริงอยู่ที่คามิวฉลาด เรียนรู้เร็ว มีความรู้มากมาย แต่ผู้เขียนคิดว่าสี่เท้ายังรู้พลาดนักปราชญ์ยังรู้พลั้ง  คามิวยังไม่ใ
    ่นักปราชญ์ยิ่งพลาดพลั้งได้ไม่น่าแปลกหรอกค่ะ  รู้เยอะก็จริงแต่เข้าทำนองความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอดประมาณนั้นเลยค่ะ  เพราะยังไงเขาก็ยังเป็นแค่เด็กหนุ่มด้อยประสบการณ์ มีความฉลาดเรียนรู้ควาบคู่กับประสบการณ์เมื่อไหร่คงจะเป็นราชาที่ดีได้แน่ๆค่ะ

    มันก็เป็นมุมมองของผู้เชียนเองค่ะ  ผู้อ่านคิดเห็นยังไงมาแชร์ร่วมกันได้นะคะ ดีใจมากๆเลยค่ะที่มีคอมเม้นท์วิเคราะห์แบบนี้
    ขอบคุณมากค่ะ
    #6,104
    0
  6. #6103 rinna (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 20:11
    เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่พระเอกโดนลักพาตัวบ่อยสุด(ฮา) ปกติต้องลักพาตัวนางเอก(เจ้าหญิงสิ)
    #6,103
    0
  7. #6102 ขอทานสะท้านฟ้า (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 19:55
    น่าสงสัย
       อย่างแรกตั้งแต่ต้นเรื่อง ความสามารถของตัวเอกที่ขัดกับการเดินเรื่อง เช่น การจดจำที่รวดเร็ว อันนี้ และ ได้รับการแต่งตั้งให้รับครอบครองประเทศ คิดๆดู การได้รับแต่งตั้งขึ้นครองราช จะต้องเรียนรู้สิ่งต่างๆ การปกครอง เป็นต้น ที่นี้ มันติดตรงที่ว่า ความสามารถด้านการจดจำที่รวดเร็วที่มาจากการเป็นโฮมูน ไม่สามารถช่วยให้ตัวเอกของเรื่องเรียนรู้เกี่ยวกับคนเลยหรือไง ทั้งที่มีความสามารถขนาดนั้น และต่อมา เรื่องร้ายๆที่เจอก็น่าจะมีการเรียนรู้แต่นี้เจอแล้ว ก็ยังทึ่ม ทั้งที่มีการพัฒนาได้รวดเร็ว ถ้าว่าเป็นเด็กติดแม่มีเมตตา มันก็ขัดหลายๆอยาง เช่นความสามารถที่มี 
    #6,102
    0
  8. #6100 เอกเองครับ (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 13:02
    รอดูครับว่าจะโดนจับตัวไป หรือไปเยือนด้วยความเต็มใจเอง ว่าแต่ข่าวที่โดนพวกโจรจับตัวไปยังมาไม่ถึงหรือว่าช่วยออกมาได้แล้วเอ่ย ถึงบอกจะไปรอรับคามิว


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 10 กันยายน 2557 / 13:34
    #6,100
    0
  9. #6081 Un1nstall (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 7 มกราคม 2557 / 00:59
    อยากได้เล่ม 3 อ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาามะไหร่จะมาาาา แล้วก็ ดองยาวไปไหนนนนน
    #6,081
    0
  10. #6078 bird (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2556 / 10:29
    ช่วยเขียนต่อทีเถอะครับ ผมแฟนคลับนะ อยากอ่านนนนนนน !!!!
    #6,078
    0
  11. #6077 ginshine (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 14:45
    ว้าวๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #6,077
    0
  12. #6069 ผงฝุ่น (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 15:56
    โอ้มายก๊อต............

    หายไปนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    จนตอนนี้ต้องกลังไปอ่านใหม่

    แต่.......ไรลบไปแล้วบางส่วน

    บ่องตง.......งงจุงเบย
    #6,069
    0
  13. #6067 ฮิฮิ้ว (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 11 กันยายน 2556 / 00:44
    หายไปนานมากกกก ตอนนี้อ่านไม่รู้เรื่องแล้วอ่ะ
    #6,067
    0
  14. #6065 Joker Mask (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2556 / 17:16
    หายไปนาน อ่านแล้วเริ่มงง
    #6,065
    0
  15. #6064 Knight (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2556 / 14:43
    งานเข้าคามิวอีกแล้ว - -"

    #6,064
    0
  16. #6063 ไจแอนท์คุง (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2556 / 13:42
    ไม่คิดหาวิธีดิ้นรนด้วยตัวเองหวังแต่พึ่งพาคำทำนายลมๆแล้งๆแล้วมาทำร้ายคามิวทำให้คามิวต้องลำบากทุกอย่าง..แย่ที่สุด
    #6,063
    0
  17. #6062 เอกเองครับ (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2556 / 12:49
    เจ้าคามิวกลายเป็นเทพแห่งความอุดมสมบูรณ์ไปซะแล้ว จะเป็นอย่างทำนายหรือเปล่าหนอ
    #6,062
    0