FIC NARUTO LAST TALE AND WAR

ตอนที่ 8 : LAST TALE AND WAR 8 :: อาชญากร 100% ปล่อยระเบิดก่อนชิ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    24 ก.พ. 55


 



 

เอาล่ะ ของแถมมาแล้วแบบฉบับสมบูรณ์!! กรี๊ด นี่คือแฟนอาร์ตนารูโตะแรกที่ทำเสร็จสมบูรณ์ ไม่อยากจะบอกว่าลืมลงสีไปจุดนึง =..= ขอให้มีความสุขกับวันวาเลนไทน์ วันแห่งความรัก และสนุกกับความรักสุดโฉด ซาดิส ที่ซาสึเกะ มีต่อซากุระนะจ๊ะ xoxo


7

 

เรื่องแต่งงานน่ะเหรอ! เหอะ!! ฉันจะอยู่ขึ้นคานไปเลย!!”

นี่ ซากุระ! เธอชักจะดื่มมากไปแล้วนะยะ!”

อิโนะที่มานั่งเป็นเพื่อนซากุระถึงกับต้องหยุดมือของเธอเอาไว้ด้วยแรงทั้งหมด คนถูกห้ามตวัดหางตาใส่อิโนะซะอย่างกับคนเป็นอาจารย์!

เธอจะดื่มไม่ได้แล้วนะซากุระ เราต้องไปร่วมงานต้อนรับท่านคาเงะทั้งห้าแคว้น!”

อิโนะยังคงขึ้นเสียงสูงอยู่ แต่ซากุระก็ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เธอยกเหล้าขึ้นกระดกพรวดๆเข้าปากราวกับว่ามันเป็นน้ำเปล่าเพื่อสุขภาพที่ดีเลิศสำหรับสาวๆ! แล้วฮารุโนะ ซากุระก็ไม่ใช่คนที่จะดื่มเหล้าบ่อยนัก แค่เหล้าเข้าปากไปสองสามแก้วเธอก็เริ่มจะออกอาการหน้าแดงแจ๋เชียว!

นี่! เราต้องไปร่วมงานนะ แล้วฉันจะไม่ลากเธอไปหรอกนะยัยเถิก!”

ว่ายังไงนะ!! ว่าฉันเถิกอย่างนั้นเหรอยัยหมูตอน!!”

ใครเคยเห็นยัยซากุระเมาเละเทะหมดสภาพแบบนี้มั้ยเนี่ย? อิโนะถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆ คงมีแต่เพื่อนซี้อย่างเธอเท่านั้นล่ะที่จะได้เห็นสภาพทุเรศลูกตาของยัยเถิกคนนี้ นึกว่าจะโตมากกว่านี้ซะอีกนะ ทำตัววางก้ามเป็นผู้ใหญ่ เป็นนิจาแพทย์มีความรับผิดชอบ ทำตัวเป็นคนที่ชอบไปแบกรับความรู้สึกคนอื่น! เหมือนนารูโตะไม่มีผิด แต่พอทนรับสภาพไม่ไหวก็ดันมากรอกเหล้าเข้าปากเอาๆ แบบนี้มันเหมือนท่านสึนาเดะชัดๆเลย!!

เฮ้อ นี่ๆ ฉันจะทิ้งเธอไว้ที่นี่แล้วนะยะ! ถ้าฉันไม่รีบไปฉันได้โดนเฉ่งไปกับเธอแน่ๆ

เออ ไปเลย ยัยหมูตอน!!”

ยัยนี่!!”

อิโนะเก็บกำปั้นเอาไว้ก่อนจะเดินออกมาจากร้านเหล้าที่ซากุระกำลังเทเหล้าเข้าปากอย่างสนุก พออายุสิบแปดปุ๊บยัยนี่ก็เริ่มทำตัวเหลวไหลทันทีเลยนะ ใจจริงก็เป็นห่วงเพื่อนหรอกนะ แต่ตัวเองก็ไม่อยากโดนหางเลขไปด้วย อิโนะหายตัวไปแล้วตรงหน้าร้าน คงเหลือแต่ซากุระที่ตอนนี้ยังกรอกเหล้าไม่เลิก

เฮ้อ!! เกิดเป็นฮารุโนะ ซากุระช่างลำบากแท้!~”

ซากุระกำลังโงนเงนอยู่บนโต๊ะที่เต็มไปด้วยขวดเหล้า เธอยังคงเทเหล้าใส่แก้วและกระดกดื่มอึ่กๆไม่เลิก นัยน์ตาสีเขียวมรกตมีแววตาหยาดเยิ้มมากขึ้นกว่าทุกที ใบหน้าขาวๆเริ่มเอียงเข้าหาแขนที่เท้าอยู่บนโต๊ะ ซากุระอยากจะหลับไปตรงนี้ซะให้รู้แล้วรู้รอดถ้าหากใครบางคนไม่ปรากฎตัวขึ้นเสียก่อน

หึ!! พลาดเหรอเนี่ย!”ร่างสูงของใครบางคนที่แฝงเงาอยู่แถวๆร้านที่ซากุระกำลังดื่มอยู่นั้นสบถออกมา ซาสึเกะนั่นเองที่สะกดรอยตามซากุระตั้งแต่เมื่อกี้ เขากำลังจะเข้าไปหาซากุระและพาตัวเธอออกมา แต่ทว่าใครบางคนกลับชิงตัดหน้าเขาไปเสียก่อน

ฉันไม่เคยเห็นเธอเมาเลยนะ ซากุระจัง

นารูโตะนั่นเองที่เป็นคนตัดหน้าซาสึเกะ คนตัวสูงเลือกที่จะนั่งลงตรงข้ามกับซากุระที่ตอนนี้ตาจะปิดไม่ปิดแหล่

ถ้าโดนใครลักพาตัวไปจะว่ายังไงเนี่ย ซากุระจัง

มือของนารูโตะเขย่าที่ตัวบางๆของซากุระซึ่งตอนนี้แทบจะไม่รู้สึกตัวแล้ว นารูโตะขมวดคิ้วก่อนจะจ้องมองซากุระอย่างหมดหนทางจะทำอะไร มือไม้ที่พองไปด้วยการฝึกคาถาอย่างหนักค่อยๆช้อนตัวคนตัวเล็กขึ้นมา นารูโตะจับซากุระให้ขี่หลังเขา

ลุง ทั้งหมดเท่าไหร่เนี่ย

นารูโตะร้องถามเจ้าของร้านที่กำลังคิดเงินให้กับอีกโต๊ะ

สามพันเรียว!”

สามพันเรียว!!”

นารูโตะไม่อยากจะเชื่อกับราคาที่ได้ยินเลยสักนิด คนตัวสูงคว้ากระเป๋าตังค์รูปกบออกมา ตอนนี้เจ้ากามะของนารูโตะคงจะต้องแฟบไปอีกหลายเดือนเลยสินะ ซากุระจังนะซากุระจัง ทำนารูโตะน้ำตาตกในอีกแล้ว

ซากุระจังนะ ซากุระจัง~ ทำไมต้องมาดื่มเมาเละแบบนี้ด้วย ลืมงานเลี้ยงของคาเงะทั้งห้าแล้วรึไงเนี่ย~”

เสียงบ่นของนารูโตะดูจะไม่ได้เข้าหูของซากุระที่หลับสนิทอยู่บนหลังกว้างๆของเขาเลยสักนิด เปลือกตาที่ปิดสนิทเป็นตัวบ่งบอกให้รู้ว่าต่อให้นารูโตะส่งเสียงดังอะไรออกมาเธอก็คงจะไม่ตื่นง่ายๆ

ดีจังเลยนะ ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนที่ซากุระจังพึ่งพาได้เลย ฮ่ะๆ ถึงแม้ว่าเธอจะเมาก็เถอะ

ฉันได้ยินนะนารูโตะ~”เสียงงัวเงียของคนที่ขี่หลังนารูโตะดึงขึ้น มันทำให้นารูโตะสะดุ้งเล็กน้อย

อ้าว ตื่นแล้วเหรอซากุระจัง ฮ่ะๆ

มันเป็นการหัวเราะกลบเกลื่อนที่แย่ที่สุดในรอบปี นารูโตะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ในสิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้ ซากุระเองก็ไม่ได้สนใจจะหาความอะไรกับคำพูดนั้น นารูโตะจะเป็นยังไงก็ช่างเธอมึนหัวเกินกว่าจะสนใจอะไร ทุกๆอย่างมันดูมึนไปหมด โลกทั้งใบกำลังหมุนติ้ว

ซากุระจังรู้มั้ยว่าจะโดนตำหนิที่ไม่ไปร่วมงานน่ะ

นายเองก็ไม่ไปไม่ใช่เหรอ…”

ตอนนี้ซากุระไม่มีแรงที่จะตั้งหัวให้ตรงด้วยซ้ำ ใบหน้าของเธอโน้มเข้าหาแผ่นหลังของนารูโตะเพื่อยึดไว้เป็นหลัก รอยยิ้มเล็กๆเกิดขึ้นบนใบหน้าของคนผมเหลือง เขารู้สึกดีจริงๆนะที่ซากุระยอมที่จะพึ่งพาเขาเขารู้สึกดีจริงๆที่ซากุระขี่หลังเขาแบบนี้

สำหรับฉันน่ะโดนดุบ่อยๆแล้วล่ะ ป้าสึนาเดะก็คงจะตวาดสักทีสองที ฮ่ะๆ

นั่นสินะ มันเป็นเรื่องประจำไปแล้ว

แล้วทำไมถึงไปกินเหล้าล่ะซากุระจัง นับวันเธอจะยิ่งทำตัวเหมือนป้าสึนาเดะไม่ได้นะ~”

ฉันแค่อยากรู้เท่านั้นล่ะว่าดื่มเหล้าแล้วมันจะช่วยให้ฉันลืมเรื่องอะไรหลายๆอย่างบ้างได้มั้ย

เสียงอู้อี้ของซากุระดังไม่ห่างจากหูของนารูโตะนัก เธอซุกหน้าเข้าหาแผ่นหลังของนารูโตะ แขนทั้งสองข้างของเธอก็โอบรอบไหล่ของนารูโตะแน่นขึ้น เธอรู้สึกแย่จริงๆเธอรู้สึกแย่ที่ตัวเองไม่มีค่าอะไรเลย สิ่งเดียวที่ดูจะมีค่าก็คือดวงตาของเธอเท่านั้น

แล้วมันดีขึ้นมั้ยล่ะ?

ไม่ฉันมึนหัวไปหมดซากุระบอก นารูโตะหัวเราะออกมาขำๆ ใช่ว่าเขาจะไม่เคยดื่มเหล้านี่นะ ตอนไปเที่ยวกับตาเซียนลามกก็มีบางครั้งที่เผลอดื่มผิดเหมือนกัน

ซากุระจังมีเรื่องอะไรไม่สบายใจเหรอ เธอบอกฉันได้นะ

เท้าของนารูโตะยังคงก้าวไปเรื่อยๆตามทางเดินที่ดูจะเงียบผิดปกติเพราะใครๆต่างก็พากันไปรวมตัวที่ศูนย์กลางหมู่บ้านเพื่อร่วมงานเฉลิมฉลองต้อนรับห้าคาเงะที่มาร่วมงานรับตำแหน่งโฮคาเงะของนารูโตะ

สองข้างทางมีเพียงแต่แสงไฟที่สะท้อนลงมา แสงจันทร์ดูจะไม่สว่างไสวนักและดวงดาวก็ไม่ได้สุกสกาวกว่าทุกครั้ง แต่เสียงหัวใจที่เต้นแรงของนารูโตะเป็นตัวบ่งชี้ได้ชัดเจนว่าตอนนี้เขารู้สึกดีแค่ไหน

นารูโตะ นายเคยรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าบ้างรึเปล่า…”

ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?

เพราะฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าเลยฉันไม่ได้มีค่ามากไปกว่าคนๆหนึ่งที่ไม่มีประโยชน์อะไรนอกจาก…”

ฉันไม่รู้หรอกนะว่าซากุระจังกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ความรู้สึกพวกนั้นน่ะฉันเข้าใจดีเลยนะ เพราะฉันมีจิ้งจอกเก้าหางอยู่ในตัวยังไงล่ะ พวกแสงอุษาเคยต้องการมันเธอจำได้มั้ยฉันก็เคยคิดอยู่เหมือนกันนะว่าตัวเองน่ะไม่มีค่าอะไรมากไปกว่าพลังสถิตย์ร่าง แต่ความจริงแล้วคนเราทุกคนต่างมีคุณค่าของตัวเองทั้งนั้น ดูอย่างฉันตอนนี้สิ กว่าจะพิสูจน์ตัวเองกับผู้คนในหมู่บ้าน กว่าจะพิสูจน์ตัวเองว่าฉันไม่ได้เป็นเพียงพลังสถิตร่างเท่านั้นน่ะมันยากนะ แต่สุดท้ายฉันก็ผ่านมันมาได้

นั่นเป็นเพราะนายเข้มแข็งมาก

ไม่ใช่เลย นั่นเป็นเพราะฉันมีทุกคนต่างหาก เพราะฉันเป็นฉันที่มีซากุระจังมีอาจารย์คาคาชิ มีซาสึเกะ มีเพื่อนๆทุกคน อย่าคิดว่าตัวเองไม่มีค่าเลยนะซากุระจัง เพราะเธอน่ะเป็นคนที่มีค่ามากที่สุดสำหรับฉัน

นายชอบฉันขนาดนั้นเลยเหรอนารูโตะทั้งๆที่ฉันไล่ให้นายไปชอบฮินาตะ ทั้งๆที่ฮินาตะรักนายมากขนาดนั้นน่ะนะ

ไม่ว่าอะไรที่ไม่สมควรพูดออกมา แต่เพราะน้ำเมาที่ซากุระซดไป ไม่ว่าอะไรตอนนี้ซากุระก็พูดออกมาจนหมด นารูโตะชะงักฝีเท้าลง เขาหันหน้าไปมองซากุระที่จ้องมองเขาจากด้านข้าง นัยน์ตาสีเขียวมรกตยังคงน่าหลงใหลเหมือนทุกครั้ง

การชอบใครสักคนหนึ่งมันไม่ได้เปลี่ยนกันง่ายๆนี่ ถึงแม้ว่าฮินาตะจะเป็นคนดีและรักฉันมากขนาดไหน แต่ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับฮินาตะ ฉันยอมรับว่าฉันนับถือในความเป็นฮินาตะมาก เธอยอมสละชีวิตตัวเองเพื่อช่วยคนอย่างฉัน แต่นั่นก็ไม่ใช่ความรักอยู่ดี…”

แล้วกับฉันล่ะกับคนอย่างฉันที่ไม่เคยเห็นค่าของนาย ไม่เคยเห็นหัวนาย! เอาแต่ใจร้ายกับเธอ พูดจาดีๆกับนายก็ไม่เคยได้! คนอย่างฉันเนี่ยนะที่นายชอบ! นายบ้ารึเปล่านารูโตะ!!”

ใช่ คนอย่างเธอเนี่ยล่ะที่ฉันชอบ ซากุระจังที่เอาแต่ชอบซาสึเกะไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ซากุระจังที่มีสายตาไว้เพื่อมองซาสึเกะเพียงคนเดียว ซากุระจังที่ทำทุกอย่างเพื่อทุ่มเทให้กับซาสึเกะ นั่นล่ะคือทั้งหมดที่ฉันรัก ฮ่ะๆ

“…”

ซากุระอยากจะร้องไห้ออกมา เธอห่อปากเพื่อกลั้นก้อนสะอื้นที่กำลังจะหลุดออกมาจากลำคอ ไหล่บางเริ่มสั่นเทาและเธอก็เริ่มกระชับวงแขนกับไหล่ของนารูโตะ เธอไม่เข้าใจในสิ่งที่ผู้ชายคนนี้คิดเธอไม่เข้าใจสิ่งที่เขาเป็น ทำไมเขาถึงเลือกที่จะชอบเธอ มันไม่มีเหตุผลเลยสักนิด

ถ้าฉันมีค่าเพียงแต่เนตรแห่งการรักษาที่ใครก็ต้องการ นายล่ะจะอยากได้มันด้วยมั้ย!? อยากได้พลังของเนตรนั่นด้วยมั้ย!?”

ซากุระไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร เธอหยุดคำพูดตัวเองที่พล่ามออกมาไม่ได้ เธอรู้ว่าเรื่องเนตรแห่งการรักษาควรจะปิดเป็นความลับให้เงียบที่สุด แต่เธอก็หยุดที่จะพูดไม่ได้

ต่อให้เธอมีพลังสั่งฟ้าให้ฝนตก สั่งแผ่นดินให้ไหวสะเทือน ฉันก็ไม่สนใจหรอก สิ่งเดียวที่ฉันสนใจคือเธอเท่านั้นล่ะซากุระจัง

ต่อให้ฉันไม่ใช่นินจา ต่อให้ฉันไม่ได้มีตาสีมรกต ต่อให้ฉันไม่ได้มีผมสีชมพู หรือต่อให้ฉันเป็นแค่คนอ่อนแอไร้ค่า

ฉันก็ชอบเธอ!”

นารูโตะนายมันบ้าจริงๆ

ฉันรู้ตัวมาตั้งนานแล้วล่ะ

 

เฮอะ!!”

เสียงหัวเราะขึ้นจมูกของซาสึเกะคงจะดังไม่ถึงนารูโตะและซากุระที่ยืนอยู่กลางไฟที่ส่องสว่างลงมา ซาสึเกะกำมือแน่น นัยน์ตาสีดำยังคงจ้องมองไปยังทั้งคู่ ไม่ว่าซากุระจะอยู่กับใคร ไม่ว่าเธอจะทำอะไร เขาไม่พอใจ!!

ร่างสูงของซาสึเกะหายตัวไปกับเงามืดอีกครั้งก่อนจะปรากฏตัวขึ้นกลางป่าใหญ่ สถานที่นัดพบของคนในทีมเขา ซาโยริที่นั่งอยู่ริมกองไฟรอคอยการกลับมาของซาสึเกะสะดุ้งตัวขึ้นทันทีที่เขาปรากฏตัว เธอรีบวิ่งไปหาซาสึเกะแต่เขากลับหันหลังให้เธอก่อนจะเดินไปนั่งตรงโขดหินเพื่อดูคัมภีร์ที่ยึดมาได้จากบ้านฮิวงะ

ประวัติเนตรแห่งการรักษาและวิธีการครอบครองเนตร

น้ำเสียงเย็นชาอ่านข้อความในคัมภีร์นั่นช้าๆ นัยน์ตาสีดำตวัดหางตาไปทั่วทั้งแผ่นกระดาษโดยไม่สนใจคนเป็นภรรยาที่นั่งรอคอยเขากลับมา ซาโยริยังคงนั่งรออยู่ด้านหลังซาสึเกะเงียบๆ แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่และซาสึเกะกำลังศึกษาเกี่ยวกับรายละเอียดนั่นมากแค่ไหน เธอก็ยังอยู่ตรงนั้น

หึ! เป็นเนตรที่งี่เง่าสิ้นดี ครอบครองทั้งตัวและหัวใจรึ!”

คำบัญญัติจารึกไว้อย่างชัดเจน ถ้าหากคนที่ครอบครองเนตรไม่ยินยอมทั้งกายและใจที่จะเป็นของผู้ต้องการครอบครอง คนผู้นั้นก็ไม่สามารถใช้พลังของเนตรได้เช่นเดียวกับผู้ถือครอง นี่คนอย่างเขาจะต้องไปทำตัวดีๆเพื่อให้ฮารุโนะ ซากุระยินยอมเขาทั้งตัวและหัวใจ? หรือพูดง่ายๆคือเขาจะต้องทำให้หล่อนรัก?

มันดูไม่น่าจะใช่เรื่องยากเมื่อซากุระรักเขา แต่ทว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาทั้งเย็นชา ร้ายกาจ และซากุระยังเกี่ยวพันกับผู้ชายถึงสามคนแบบนี้ แล้วอุจิฮะ ซาสึเกะ จะแย่งชิงเธอมาได้ยังไง!

ของที่เป็นของฉัน ยังไงๆมันก็ต้องเป็นของฉัน!”

เสียงประกาศก้องนั่นทำเอาซาโยริที่นั่งสพหงกอยู่ด้านหลังถึงกับตื่นตาสว่าง ภาพสามีที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานแห่งความแค้น ความเกลียดชัง สะท้อนอยู่ในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอ ไม่ว่ายังไงซาสึเกะก็ต้องได้ตัวซากุระมา และเมื่อถึงเวลานั้นซาสึเกะก็จะรักและทุ่มเทกับซากุระเพียงคนเดียว

ยิ่งคิดความเจ็บแค้นในอกของซาโยริก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้น! ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งเกลียดชังฮารุโนะ ซากุระ! ทำไม!! ทั้งๆที่หล่อนก็มีผู้ชายให้คั่วตั้งสามคนแล้ว ทำไมหล่อนยังเป็นที่น่าสนใจของซาสึเกะมากกว่าเธออีก!! ยังไงก็ตามจะให้ซาสึเกะได้ตัวซากุระมาไม่ได้เด็ดขาด!!

ไม่ว่ายังไง เธอก็จะต้องขัดขวางซาสึเกะเอาไว้!!!

ซากุระเริ่มต้นวันใหม่ด้วยการนอนปวดหัวอยู่บนเตียงจนเกือบสาย ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นมาจัดการกับตัวเองและไปรับฟังคำบ่นของท่านสึนาเดะที่ห้องทำงานของท่าน และตั้งแต่เที่ยงมาเธอก็ทุ่มเทเวลาทั้งหมดในการศึกษาคัมภีร์ของท่านสึนาเดะและเคล็ดวิชาในการใช้เนตร ที่ถึงแม้ว่าคัมภีร์ส่วนของเนจิจะหายไปแล้ว แต่เธอก็ได้เข้าไปค้นในหอสมุดแพทย์และค้นพบถึงความพิเศษของเนตรนี่ในส่วนของหอสมุดต้องห้าม

เธอไม่เจอนารูโตะอีกเลยตั้งแต่เมื่อคืนที่เขาแบกเธอมาส่งบ้านอีกทั้งยังจ่ายค่าเหล้าให้เธออีก มันน่าขายหน้ามากๆที่เธอทำตัวเละเทะแบบนั้น ซากุระสะบัดหน้าเพื่อเรียกสติของตัวเองกลับมา เธอจะต้องตั้งใจฝึกมีเวลาไม่มากนัก

ซากุระรวบรวมจักระที่ฝ่ามือของตนเอง และรวบรวมจักระไปที่เนตรก่อนที่เธอจะค่อยๆเปิดเปลือกตาออกมา นัยน์ตาสีเขียวของเธอค่อยๆปรากฏอักขระรูปร่างแปลกตาภายใน จากสีมรกตอ่อนก็กลายเป็นสีมรกตที่เข้มและเปล่งประกายมากขึ้น ซากุระรู้สึกเหมือนตัวลอยในขณะที่ใช้เนตรนั่น เธอตั้งสมาธิและจดจ่ออยู่กับการจำกัดพลังของตน

อ๊ะ! เกือบได้แล้วเชียวซากุระร้องโอดครวญออกมาเมื่อจู่ๆเธอก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างด้านนอกห้องฝึกของเธอ มันขัดกับสมาธิของเธอจนทำให้คนตัวเล็กต้องเปิดบานกระจกออก

เธอกวาดสายตามองทั้งซ้ายและขวาแต่ก็ไม่พบอะไรทั้งสิ้น

หาฉันอยู่สินะเสียงเย็นเหยียบของเขาทำให้ซากุระต้องผงะถอยหลังหนี นี่เป็นการปรากฎตัวอย่างจริงจังต่อหน้าเธอเป็นครั้งแรกผู้ชายเรือนร่างสูงโปร่งสวมใส่ชุดสีดำเปิดคอกว้าง มีดาบเหน็บไว้อยู่ที่ด้านหลังตลอดเวลา เสื้อคลุมสีดำของเขามีลายตระกูลอุจิฮะจารึกไว้ที่กลางหลัง

“…”ซากุระไม่รู้จะทำหน้ายังไงตอนพบหน้าซาสึเกะจริงๆจังๆแบบนี้

เธอไม่รู้ว่าจะกลั้นน้ำตาได้นานแค่ไหน เธอไม่รู้ว่าควรจะยิ้มแล้วเข้าไปกระโดดกอดเขา หรือควรจะชักสีหน้าแล้วตบเขาสักป้าบที่ทำให้เธอเสียใจตลอดหลายปีที่ผ่านมา อะไรก็ช่าง เพราะสิ่งที่เขาทำกับเธอครั้งล่าสุดมันสุดจะทนจริงๆ

การใช้เนตรอ่านจันทราในการทรมานเธอมันเป็นสิ่งที่แย่เกินรับไหว เธอปฏิญาณแล้วด้วยนี่ว่าจะเลิกชอบเขา! ผู้ชายอย่างเขาไม่คู่ควรให้เธอรักอีกแล้ว มันหมดเวลากับความฝันลมๆแล้งๆเสียที

ถึงกับอึ้งพูดไม่ออกเลยสินะคนอวดดีพูดอย่างรู้ทุกเรื่องในโลก ซาสึเกะก้าวเท้าเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว ซากุระก็เลือกที่จะถอยห่างออกจากเขาอีกสามก้าว อยู่ห่างเขาคือเรื่องที่ดีที่สุด เธอก็รู้แล้วนี่ว่าสิ่งที่เขาต้องการคือเนตรจากเธอเท่านั้น เธอไม่ได้มีค่าอะไรมากไปกว่าเนตร

ฉันไม่คิดว่านายจะมาปั้นหน้าระรื่นพูดกับฉันได้อย่างปกติหรอกนะ

เธอจะปฏิเสธฉันได้ยังไงกันซากุระ ในเมื่อเธอ…”

พรึ่บ!!

ความเร็วของซาสึเกะเร็วราวกับสายฟ้า ซาสึเกะโผล่เข้ามาที่ด้านหลังของเธอก่อนจะใช้แขนกอดรัดรอบเอวของซากุระไว้ และวินาทีที่เขากอดเอวของซากุระไว้นั้นเขาถึงได้รู้สึกว่าตัวเองสูญเสียการควบคุมทันทีที่แตะตัวผู้หญิงคนนี้ เขาไม่สามารถควบคุมความรู้สึกแปลกประหลาดเหล่านี้ได้

ถ้าคำอธิบายของอาการบ้าๆที่เกิดขึ้นกับเขาหลายวันมานี้คือการสูญเสียการควบคุมตนเองเพราะซากุระ มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไปแล้วล่ะ

ฉันกลับมาที่นี่เพื่อเธอซาสึเกะพูดออกไปราวกับคนลืมตัว ซากุระไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูดอีกต่อไป คนชั่วร้ายยังไงก็ยังชั่วร้าย

ร่างบางสะบัดซาสึเกะหลุดออกไป เธอรวบรวมจักระไว้ที่ฝ่ามือ เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ ซาสึเกะเองก็ได้สติและตีหน้านิ่งขรึม

ฉันไม่ได้จะมาสู้กับเธอวันนี้ รับไปซะ

ความเย็นชาของซาสึเกะกัดกินเข้าไปในหัวใจของซากุระจนยากที่จะต้านทาน คนตัวเล็กพยายามใจแข็งและรับม้วนคัมภีร์ที่ซาสึเกะชิงไปคืนมา

มันจะมีประโยชน์กับฉันถ้าเธอฝึกเนตรนั่นให้แข็งแกร่ง

“…”

“…”

สิ่งเดียวที่มีค่าสำหรับนายคือเนตรนี่งั้นสินะสิ่งเดียวที่สำคัญกับนายคือความแค้น ความเกลียดชัง

“…”

ไม่มีเปลี่ยนเลยสินะซาสึเกะคุง

นัยน์ตาสีมรกตนั่นเงยหน้าขึ้นมองซาสึเกะตรงๆ ใบหน้าเรียวสวยที่เขาเคยเผลอคิดถึงในบางเวลาที่ลืมตัวไป ช่วงเวลาและความทรงจำต่างๆที่ทีมเจ็ดผ่านมาด้วยกัน ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงช่วงเวลานิดๆที่เกิดขึ้นในจิตใจ แต่เมื่อเขามายืนอยู่ตรงหน้าเธอมันกลับมีอิทธิพล

แต่มีรึที่คนอย่างซาสึเกะที่เคยคิดจะฆ่าใครแล้วจะยอมใจอ่อนกลับเป็นคนดีง่ายๆน่ะ? เขาเคยคิดจะฆ่าซากุระมาแล้วครั้งหนึ่งก่อนจะรู้ความลับเรื่องเนตรนั่น เขาไม่เคยสนใจอะไรเธอนอกจากเนตรเท่านั้นล่ะ สำหรับเขาแล้วความแค้นคือพลังอำนาจ

ฉันจะกลับมารับเนตรนั่น ไม่มีใครที่เหมาะสมกับเธอเท่าฉันหรอกฮารุโนะ ซากุระ ยังไงเธอก็หนีฉันไม่พ้น เนตรนั่นจะต้องเป็นของฉัน

การพูดอย่างคนถือดีไม่ได้ทำให้ซากุระโมโหเลยสักนิด เธอกลับกำลังคลี่ยิ้มและจ้องมองหน้าซาสึเกะให้เต็มตา เขาคือผู้ชายที่เธอไล่ตามมาตลอดหลายปีและถ้าการฝึกเนตรคือสิ่งที่เขาประสงค์จะให้เธอทำ เธอก็จะทำแต่ไม่ใช่ว่าทำเพื่อให้เขาได้พลังซึ่งเนตรนี่ แต่เธอทำเพื่อจะช่วยเหลือคนที่จะขัดขวางซาสึเกะ

ซากุระตัดสินใจแล้ว!! เธอจะไม่อยู่ฝั่งซาสึเกะอีกต่อไป ถ้าเธอจะต้องหนีเธอก็จะทำ ถ้าเธอจะต้องสู้เธอก็จะสู้ เธอจะทำทุกอย่างเพื่อขัดขวางซาสึเกะ หมดเวลาแล้วสำหรับเยื้อใยที่เธอมีต่อเขา ถ้าเขายังคิดที่จะเป็นศัตรูของหมู่บ้านโคโนฮะ!! เธอจะใช้เนตรนี่เพื่อปกป้องนารูโตะเอง!!!

ซาสึเกะหายตัวไปกับสายลมและใบไม้ที่พัดปลิวแล้ว เหลือแต่ซากุระที่ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น เธอเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยที่เห็นหน้าซาสึเกะ เหนื่อยที่ยิ่งคิดว่าตัวเองมีค่าแค่เนตรเท่าไหร่มันก็ยิ่งทำให้เธอท้อแท้ คงมีแต่นารูโตะที่ซื่อบื้อเห็นคุณค่าของเธอเท่านั้นล่ะ

มีอะไรเหรอกาอาระ?เสียงของเทมาริที่เดินมากับกาอาระถามขึ้นเมื่อจู่ๆน้องชายของเธอก็เงยหน้าขึ้นไปมองด้านบนอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

กาอาระจ้องมองไปยังหน้าต่างซึ่งเป็นบานเดียวกันกับสถานที่ฝึกวิชาของเหล่านนิจาแพทย์ ถ้านัยน์ตาสีเขียวอมฟ้าของเขามองไม่ผิด เมื่อกี้นี้เขาเห็นร่างของอุจิฮะ ซาสึเกะปรากฏตรงหน้าต่าง

เธอกลับไปที่พักก่อนเถอะ ฉันจะเข้าไปที่โรงพยาบาลก่อน

กาอาระพูดทิ้งท้ายแค่นั้นเขาก็รีบสาวเท้าเข้าไปยังโรงพยาบาลทันที เทมาริได้แต่เท้าเอวมองแผ่นหลังน้องชายตัวเองที่ดูจะเดินออกไปไกลขึ้นทุกทีๆ เธอเองก็ไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกนะ!

ประตูกระจกถูกเปิดออกพร้อมทั้งปรากฏร่างสูงของกาอาระที่ดูเหมือนจะเหนื่อยจากการวิ่งมานิดหน่อย ซากุระที่ยังคงนั่งทรุดตัวอยู่ตรงพื้นหันไปมองกาอาระเล็กน้อย ประกายความแปลกใจเกิดขึ้นที่ดวงตาสีมรกต

เป็นเธอจริงๆด้วยกาอาระพูดเสียงอ่อน เขาสาวเท้าเข้ามาในห้องก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆซากุระ

เขาทำอะไรเธอ

เขา? เขาไหนเหรอ?ซากุระพยายามจะตอบเสียงซื่อ แต่กาอาระรู้! เขาเห็นนะว่าเธอกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่!

ไหล่ทั้งสองข้างของซากุระถูกเกาะกุมด้วยมือหนาของคนเป็นคาเสะคาเงะ แววตากดดันส่งผ่านไปยังซากุระอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

อุจิฮะ ซาสึเกะ เขามาที่นี่ ทำไม?

ท่านพูดเรื่องอะไรน่ะ ฉันไม่เห็นเข้าใจเลยฮ่ะๆ

มันเกี่ยวกับเรื่องเนตรของเธอใช่มั้ย ซากุระ

“…”

ทำไมเธอไม่บอกฉันเธอปิดบังฉันทำไม?

ฉันไม่ได้ปิดบังท่านสักหน่อยนี่ซากุระว่าพลางเสยผมขึ้นทัดหู เธอพยายามทำท่าเหมือนคนหัวเราะทั้งๆที่ในใจเธอว่างเปล่า

กาอาระรู้ว่าเธอโกหก เธอกำลังปิดบัง แต่สาเหตุของการปิดบังคืออะไร? เขาไม่เข้าใจ

อย่าโกหกฉันฉันรู้ว่าเธอปิดบัง บอกฉันมาสิซากุระ

ฉันจะให้ท่านบอกไปได้ยังไง ฉันไม่อยากให้ท่านเป็นอีกคนที่เห็นค่าของฉันเพียงแค่เรื่องเนตรบ้าๆนั่น! ท่านไม่จำเป็นต้องรู้ยังจะดี…”

คำพูดของซากุระสะดุดไปเมื่อร่างเล็กของเธอถูกดึงเข้าหาอ้อมกอดของกาอาระ หัวใจของซากุระเต้นไม่เป็นจังหวะเช่นเดียวกับกาอาระที่ทำตัวไม่ถูก เขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรแต่การเป็นซากุระเป็นแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดี และยิ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับอุจิฮะ ซาสึเกะ

ฉันสนใจเรื่องเนตรนั่นเพราะมันทำให้เธอทุกข์ใจฉันถึงอยากรู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร

“…”

ฉันเกลียดการที่เธอทุกข์ใจเสียงกระซิบที่แผ่วเบานั่นทำให้ซากุระที่ตัวเกร็งก่อนหน้านี้ค่อยๆผ่อนคลาย เธอไม่รู้ตัวเลยว่าเอนหัวเข้าหาอ้อมกอดของกาอาระตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เมื่อเขาอยู่ตรงนี้เธอก็รู้ตัวได้ทันทีว่าจะไม่มีอะไรทำให้เธอไม่สบายจำได้อีก ถ้ากาอาระอยู่ตรงนี้เธอรู้สึกเหมือน

“…”

เธอเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตฉันซากุระ เธอทำให้ฉันเป็นฉันได้อย่างทุกวันนี้ไม่มีอะไรจะมีค่าไปเท่ากับเธอ

มีค่าใช่ เมื่ออยู่ต่อหน้ากาอาระเธอรู้สึกเหมือนเป็นคนที่มีค่าเธอเชื่อใจเขาได้ใช่มั้ย? เธอเชื่อได้ใช่มั้ยว่าเขาจะเป็นอีกคนที่ไม่สนใจเรื่องพลังเนตรของเธอ เธอเชื่อเขาได้ใช่มั้ยว่าการที่เขาทำดีกับเธอไม่ใช่เพราะเรื่องเนตรหรือหวังพลังจากเธอ

ฉันไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากบอกท่านเรื่องนี้ แต่…”

ซากุระรู้สึกลำบากใจที่จะพูดมันออกมาตรงๆ เรียวมือสวยของเธอกำเสื้อของกาอาระเอาไว้แน่นในขณะที่เธอปิดเปลือกตาเพื่อข่มความรู้สึกสั่นไหวทั้งหมด กาอาระมองดูเธอเพียงแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเธอกำลังรู้สึกยังไงเขาเรียนรู้เธอและพร้อมจะแบกรับความรู้สึกของเธอ

ถ้ามันยากนักก็ไม่ต้องพูด ฉันจะหาคำตอบเองไม่ว่าอะไรฉันจะหาคำตอบ

“…”

เธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในสายตาฉัน แต่เธอแบกรับปัญหาเอาไว้มากมายเกินกว่าที่ใครคนหนึ่งจะเข้าใจ เธอต้องการใครสักคนที่จะแบกรับปัญหาทั้งหมดของเธอไว้ ซึ่งฉันไม่เสียใจหรอกนะที่จะยืนรอเธออยู่ตรงนี้ มองดูเธอเจ็บปวดจากความรัก รอยยิ้มของเธอที่ดูเศร้าสร้อย เพราะเธอจะเป็นที่รักของฉัน เธอจะได้รับความรักทั้งหมดจากฉัน 

เมื่อวานเธอผิดสัญญานะ

นั่นสินะ ฉันนี่ชอบผิดสัญญากับท่านอยู่เรื่อยเลย

ถ้าคราวหลังเธอพูดว่าสัญญา ฉันจะรู้ไว้ว่ามันจะไม่เกิดขึ้นจริงกาอาระพูดติดตลก แต่ใบหน้าของเขาไม่ได้ดูตลกตามคำพูด ซากุระเงยหน้าที่มีรอยเดงจ้ำๆใต้ขอบตาของตัวเองขึ้นมองกาอาระ เขาเอื้อมมือมาสัมผัสที่ขอบตานั่นพอดี เธอสะดุ้งแต่ก็ไม่ได้ถอยหลังหนีไปไหน เธออยากจะรู้อยากจะรู้เหตุผลจริงๆที่กาอาระดีกับเธอขนาดนี้

แต่ก็ยังไม่อยากถามเพราะถ้าคำตอบมันออกมาเหนือความคาดหมาย เธอก็ไม่รู้จะตั้งรับยังไงถ้าใครที่เข้าใจตัวเธอมากที่สุดคนหนึ่งเปลี่ยนไปถ้ามันมีการเปลี่ยนแปลงเธอจะต้องล้มไม่เป็นท่า เธอคงจะลุกยืนต่อไปไม่ไหวแน่ๆ

ทำไมเธอถึงได้เปราะบางขนาดนี้นะฮารุโนะ ซากุระ

“…”

เชื่อเธอสิ เธอเองก็หาคำตอบอยู่เหมือนกัน เธอช่างอ่อนแอเหลือเกิน

ท่านทำให้ฉันเข้มแข็งและยังยืนอยู่ต่อไปได้นะ

“…”

ท่านเข้าใจความรู้สึกของฉันดียิ่งกว่าใครๆขอบคุณนะที่ท่านอยู่ตรงนี้

มือของซากุระเอื้อมไปจับที่แขนเสื้อของกาอาระเอาไว้แน่น คนตัวสูงนั่งนิ่งไม่ได้ขยับไปไหน

ฉันกำลังจะฝึกวิชาใหม่ ฉันจะต้องเข้มแข็งขึ้นและเก่งขึ้นกว่านี้

เธอเป็นนินจาแพทย์ที่สุดยอดอยู่แล้ว

ฉันจะต้องเก่งกว่านี้ ไม่ให้แพ้ท่าน ไม่ให้แพ้นารูโตะ และคนอื่นๆยังไงล่ะ

เธอคิดอย่างนั้นเหรอแต่คนบางคนเกิดมาเพื่อถูกคนอื่นปกป้องมากกว่านะ

ฉันอยากเป็นคนที่ปกป้องคนสำคัญของตัวเองไว้บ้าง ถึงฉันจะรู้ว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้มากก็เถอะ แต่ท่านต้องเชื่อฉันนะ ฉันจะต้องทำให้ได้!”

ฉันเชื่อทุกคำพูดของเธอ แม้แต่คำสัญญาที่ผิดสัญญาทุกทีนั่นล่ะ

ท่านล้อเลียนฉันเหรอ!”ซากุระเบิกตากว้างมองกาอาระอย่างค้อนๆ คนถูกมองยิ้มอย่างอ่อนโยนจนคนที่ค้อนตาใส่อดใจทำโหดไม่ไหว ซากุระรู้สึกอุ่นใจจริงๆที่มีกาอาระอยู่ข้างๆเธอรู้สึกขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เขาและเธอสนิทกันแบบนี้

หัวใจของซากุระที่เคยถูกแช่แข็งไปกับกาลเวลามันกำลังจะกลับมาเต้นอีกครั้งรึเปล่านะ เธอสงสัยจริงๆเลยว่าจะเป็นไปได้ไหมถ้าเธอจะเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนมันจะยากกว่าการลืมความเจ็บปวดที่ซาสึเกะมีให้เธอรึเปล่า

ช่วยบอกฉันให้ชัดๆสิ การจะครอบครองเนตรแห่งการรักษาคือต้องทำให้เจ้าของเนตรรักและยอมมอบทั้งกายและใจให้??

ซุยเงสึร้องเสียงดังในขณะที่ฟังซาสึเกะอธิบาย ซาสึเกะทำสีหน้ามึนตึงไปเยอะเมื่อเขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นที่ตรงไหน ในเมื่อซากุระทำท่าทางมึนตึงใส่เขาซะขนาดนั้น อีกอย่างเขาก็ไม่รู้จักคำว่ารัก เขารู้จักคำว่าแค้นเท่านั้น

ไม่เห็นยากเลย ก็ทำให้เธอรักสิ!”ซุยเงสึพูดออกมาแบบงั่งๆ และนั่นทำให้จูโกะจับไหล่เขา

ซาสึเกะจีบสาว ฟังดูไม่เข้ากัน

มันดูเป็นมุกตลกขบขันสำหรับวันนี้มากๆ ซาสึเกะถอนหายใจออกมาก่อนจะขมวดคิ้ว

แล้วยังไงล่ะ สุดท้ายก็ต้องแย่งชิงมาอยู่ดีซุยเงสึพูดออกไปซื่อๆ

ลองดูก็ไม่เสียหายจู่ๆจูโกะก็หันมาสมทบความเห็นของซุยเงสึ ซาสึเกะเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย ประกายความเย็นชาของเขาฉายวาบไปทั่วทั้งใบหน้า การจะจินตนาการถึงภาพซาสึเกะตามจีบผู้หญิงเป็นอะไรที่ยากยิ่งถ้าเรื่องใช้กำลัง หน้าตา ฉุดกระชากลากถูมาล่ะพอเข้าใจง่ายกว่า

เรื่องเนตรฉันจะหาวิธีเอง ส่วนพวกนายที่เหลือรอฉันอยู่ที่นอกโคโนฮะจนกว่าจะมีคำสั่ง

โธ่ แบบนี้ก็น่าเบื่อแย่น่ะสิ!”

ครปล่อยให้เจ้าปีศาจน้ำนี่รอดชีวิตมาจากสงครามนินจาครั้งที่สี่กันนะ! ซาสึเกะไม่สนใจสายตาของคนในทีมที่ส่งมาหาเขา เขาจัดการหายตัวไปกับสายลมที่พัดผ่านมาพอดี ภารกิจในการสะกดรอยตามฮารุโนะ ซากุระไปทุกๆที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

วันนี้ซากุระตื่นมาแต่เช้าเพื่อฝึกฝนวิชาการใช้เนตรของเธออย่างจริงจัง เธอสำเร็จการควบคุมเนตรขั้นพื้นฐานได้อย่างสวยงาม คนตัวเล็กปาดเหงื่อที่หน้าออกเล็กน้อยก่อนจะนั่งพักบนเก้าอี้ตัวยาว เหลือเวลาอีกประมาณครึ่งชั่วโมงพิธีส่งมอบตำแหน่งโฮคาเงะจะเริ่มขึ้น นารูโตะจะเป็นโฮคาเงะที่น่ายกย่องของหมู่บ้าน

เธอใช้ได้เหมือนกันนี่น้ำเสียงเย็นชาดังอยู่เบื้องหน้าซากุระที่กำลังก้มหน้าอยู่ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นซาสึเกะ

ซากุระไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองซาสึเกะ ความรู้สึกที่เธอมีต่อซาสึเกะดูจะเริ่มตายด้านทีล่ะนิดเธอรู้สึกเฉยชากับผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่ไม่เคยเห็นค่าของเธอ ผู้ชายที่เห็นค่าของเธอก็แค่เนตรแห่งการรักษา เขาคิดจะใช้ประโยชน์จากเธอเพื่อทำลายหมู่บ้านเลยนะ เธอคงไม่โง่เอาตัวเองไปบังเขาจากการโจมตีของนารูโตะอีกแล้วล่ะ

ความจริงแล้วเธออยากสาปแช่งเขาให้ตายๆด้วยกามโรคไปได้ซะก็ดี! เห็นผู้หญิงชอบเขากันเยอะแยะเลยนี่ อย่างคารินที่ครั้งหนึ่งเคยติดตามซาสึเกะและถูกนำตัวกลับมาให้ปากคำเกี่ยวกับเขาก็ตาม ช่างเถอะๆ เธอเลิกสนเรื่องซาสึเกะแล้ว

ควบคุมเนตรได้เร็วกว่าที่คิดซาสึเกะก่อนจะเดินมายืนข้างๆเธอที่นั่งอยู่ ซากุระหัวเราะในลำคออย่างรังเกียจ

นายจะไม่ได้ผลประโยชน์อะไรจากการฝึกเนตรนี่แม้แต่น้อย ฉันจะไม่ใช้พลังนั่นช่วยเหลือนาย

ถ้าฉันได้ครอบครองเธอ ยังไงพลังนั่นฉันก็มีส่วนใช้

ซากุระเพิ่งรู้สึกว่าน้ำเสียงของซาสึเกะมันเจือไปด้วยความเย็นชาและการปั่นประสาทอย่างอวดดี มันเหมือนเนจิไม่มีผิด! คนทั้งคู่ก็เห็นค่าของเธอแค่ดวงตาเท่านั้น ทำไมเธอไม่ควักดวงตาออกมาให้ตาบอดเล่นไปเลยนะ!

นายจะไม่ได้ครอบครองฉันซาสึเกะซากุระบอกเสียงนิ่ง เธอเงยหน้าขึ้นมาแต่ไม่ได้หันไปมองซาสึเกะเลย

คนตัวสูงรู้สึกมีน้ำโหกับการกระทำที่ทำเหมือนเมินกัน เขากระชากแขนซากุระจนคนตัวเล็กสะดุ้งโหยง แต่สายตาของเธอก็ยังไม่มองมาที่เขา! มันหงุดหงิดมากขึ้นไปอีกที่เธอทำเหมือนไม่มีเยื้อใยให้เขาแล้ว มันผิดแผน!

อย่ามาทำท่าทางมึนตึงแบบนั้นใส่ฉันซาสึเกะขึ้นเสียงอย่างเกรี้ยวกราด คำขู่นั่นควรจะมีผลต่อซากุระ แต่ไม่ ซากุระกัดริมฝีปากของตัวเองก่อนจะคลี่ยิ้มที่มุมปากอย่างคนอวดดี เธอไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน แต่การที่ซาสึเกะทำแบบนี้กับเธอบ่อยๆ เธอจึงคิดที่จะเลียนแบบเขาซะเลย

สายไปแล้วมั้งที่จะกลับมาตอนนี้

ซาสึเกะรู้สึกแปลกใจที่ไม่เห็นความมีเยื้อใยหลงเหลือในดวงตาคู่สวย ซากุระแน่นิ่งจนผิดแปลกไปจากคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก ยัยผู้หญิงน่ารำคาญที่เอาแต่ไล่ตามเขาไปทุกๆที่

ความรักที่ว่ามั่นคงนักหนาของเธอน่ะมันหายไปไหนหมดแล้วซากุระ

คนตัวเล็กตัดสินใจกระชากแขนของตัวเองออกจากการเกาะกุม เธอกำหมัดแน่น ความรู้สึกเจ็บปวดหนึบๆอยู่ในอก เธอเริ่มรู้สึกว่าการกระทำของซาสึเกะทำให้เธอรังเกียจเขาบ้างแล้วล่ะ มาทวงคืนอะไรตอนนี้ตอนที่เธอกำลังมีความรู้สึกดีๆให้กับคนอื่นแทนเขา? มันไม่ช้าไปหน่อยเหรอ กว่าห้าหกปีที่เธอไล่ตามเขาไม่ลดละ เขาก็ไม่เคยหันกลับมามอง ตอนนี้จะเป็นตาเธอบ้างล่ะ! ที่จะไม่เหลียวหลังกลับมามองอาชญากรอย่างเขา! เธอจะไม่เสียน้ำตาให้ซาสึเกะอีก

ฉันตระหนักได้ว่าความรักของฉันมีค่ามากกว่ามอบให้คนอย่างนาย

“…!!!”

ฉันดีใจนะถ้านายมาที่โคโนฮะเพื่อร่วมยินดีกับนารูโตะที่รับตำแหน่งโฮคาเงะ แต่ฉันจะดีใจมากกว่าถ้าจะไม่เห็นหน้านายอีกตลอดชีวิตนี้

ความรู้สึกเจ็บวนเวียนอยู่ในหัวใจของซากุระ ทุกคำที่เธอพยายามพูดออกไปมันทำให้เธอปวดหนึบ ใช่ว่าการตัดซาสึเกะให้ขาดภายในวันเดียวจะเป็นเรื่องง่าย และซาสึเกะก็ดูจะเชื่อภาพที่เธอพยายามแสดงออกมา

หึ! เธออวดดีเกินไปแล้ว

ซากุระรู้ดีเลยล่ะว่าเธอกำลังอวดดี ทำปีกกล้าขาแข็งกับซาสึเกะยังไงดีล่ะ เธออยากทำให้เขารู้สึกถึงตัวเองที่น่ารังเกียจบ้างก็เท่านั้นล่ะ

ฉันแค่ทำตามนาย อย่าถือสาเลยนะ

ซากุระไม่ได้พยายามทำหน้าเหมือนขอโทษ กลับกันเธอกลับทำหน้าสะใจตบท้าย ทำเอาคนตัวสูงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟกระชากแขนเธอแรงกว่าเดิม

มันจะมากไปแล้วซากุระ!!”

ซาสึเกะตะโกนเสียงลั่น ซากุระเชื่อเลยล่ะว่าจะมีคนอื่นข้างนอกได้ยิน ซากุระจ้องหน้าซาสึเกะเขม็ง ใบหน้าตายด้านและเย็นชาฉายแววคนโมโหร้ายอีกครั้ง เขากระชากแขนของเธอก่อนจะเดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่

นั่นนายจะไปไหนน่ะ!”ซากุระร้องเสียงหลง เธอพยายามดึงแขนตัวเองให้หลุดออกจากการเกาะกุม

สายไปเสียแล้วเมื่อซาสึเกะลงมือลากเธอให้วิ่งตามเขาไปตามต้นไม้ใหญ่ของหมู่บ้านโคโนฮะ ทั้งเขาและเธอกำลังจะออกนอกเขตหมู่บ้านและรอดพ้นจากสายตาตรวจจับของนินจาที่นี่ได้อย่างง่ายดาย ซากุระกระพริบตาถี่ๆเพราะลมที่ตีเข้าหน้า ความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆทำให้เธอเป็นกังวล

ปล่อยฉันนะซาสึเกะ!!”

ซากุระร้องลั่นและดึงแขนของตัวเองออกมา เธอรีบหมุนตัวกลับไปยังหมู่บ้านเมื่อเป็นอิสระ แต่ความไวราวกับสายฟ้าก็ทำให้ซาสึเกะเข้ามายืนขวางหน้าเธอได้ทัน

เธอตัดเยื้อใยกับฉันได้งั้นเหรอซากุระ!”

คนตัวเล็กถูกตวาดกลับมา แผ่นหลังบางของเธอกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่ด้วยน้ำมือคนตัวสูง แววตาที่ไม่แสดงความรู้สึกอะไรเหมือนทุกๆครั้งกำลังฉายแววบางอย่าง นัยน์ตาสีรัตติกาลทำให้หัวใจซากุระสั่นไหว อย่างน้อยครั้งหนึ่งเขาก็เป็นคนที่เธอรักหมดหัวใจ

          
     "บอกฉันมาสิ เธอทำได้งั้นรึ?

ทีนายยังตัดเยื้อใยกับพวกเราไม่เหลือชิ้นดี แล้วทำไมฉันต้องมีเยื้อใยกับคนอย่างนายอีก อาชญากร

มือเรียวปัดแขนแกร่งของซาสึเกะออกเพื่อยืนยันคำโกหกก้อนโตของตน เธอจะต้องทำได้สิเธอมีเพื่อนที่ดีๆอยู่ข้างหลังเธอเพื่อทำให้เธอเข้มแข็งและก้าวเดินต่อไปได้ เธอไม่จำเป็นต้องมีซาสึเกะ ไม่จำเป็นต้องวิ่งตามเขาอีกแล้ว

แต่การจะทำแบบนั้นมันช่างยากเหลือเกิน เขาเป็นรักแรกของเธอ มันทรมาน

อาชญากร หึ!!”

ซาสึเกะสบถเสียงดัง เขาคว้าไหล่ของซากุระบีบแน่น นัยน์ตาเรียวคมตวัดใส่เธอจนคนตัวเล็กหนาวสันหลัง

ปล่อยฉันไป ฉันจะไปงานรับตำแหน่งโฮคาเงะไม่ทัน

นารูโตะงั้นสินะ เธอกำลังเป็นห่วงเรื่องของนารูโตะ และเมื่อคืนเธอก็มีไอ้คาเสะคาเงะงี่เง่านั่นอยู่ด้วย แล้วยังคนจากตระกูลฮิวงะ เธอเข้มแข็งแล้วงั้นสิซากุระ ไม่ต้องมีฉันเธอก็มีผู้ชายตั้งเยอะแยะให้ความสนใจ…”

“…”

ซากุระไม่รู้ว่าซาสึเกะกำลังพูดอะไร แต่มันทำให้เธอหน้าชาได้ไม่ยาก เขาตามเธอไปทุกๆที่อย่างนั้นเหรอ

แต่รับรู้เอาไว้เลยนะ ว่าคนอย่างเธอมันก็มีค่าแค่เนตรเท่านั้นล่ะ!!”

ใบหน้าของซากุระถูกบีบเค้นด้วยมือหนา เธอรู้สึกเจ็บปวดไปกับคำพูดนั่นด้วย

“…”ซากุระกลั้นน้ำตาเอาไว้แม้แต่ในเวลานี้ เธอห่อปากและย่นไหล่ลง ตัวของเธอสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่ปนเปไปหมดแน่นอนว่าซาสึเกะที่บีบหน้าเธอเอาไว้ก็รับรู้ถึงความรู้สึกนั่นเช่นกัน เขาทำเธอเจ็บปวดอีกครั้งและอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่ไม่มีที่สิ้นสุด

“…”

รู้มั้ยซาสึเกะ ถ้าควักดวงตาของฉันออกมาแล้วทำให้นายได้สิ่งที่ต้องการฉันจะทำนะ นายจะได้ไปให้พ้นๆจากชีวิตฉันสักที

“…”

คำพูดบั่นทอนจิตใจนั่นสร้างความรู้สึกแปลกประหลาดให้กับซาสึเกะ ถ้าเขาเปรียบตนเองเป็นดั่งปีศาจแห่งความเย็นชา ส่วนหนึ่งที่ยังเป็นมนุษย์ในตัวเขาก็คงมีแต่ซากุระเท่านั้น นัยน์ตาสีรัตติกาลตวัดหางตาใส่ซากุระจนคนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก ก่อนที่ใบหน้าเรียวคมสันได้รูปของเขาจะเข้าจู่โจมเธออย่างรุนแรง

ริมฝีปากบางร้อนผ่าวของซาสึเกะทาบทับบนริมฝีปากอุ่นสีชมพูอ่อนของซากุระอย่างร้อนแรง ความรู้สึกโกรธ สิ่งต่างๆที่อยู่ในใจเขาแต่ไม่สามารถพูดออกมาได้ มันถูกส่งผ่านไปหาร่างเล็กที่อยู่ใต้อาณัติของเขาซึ่งกำลังสั่นสะท้านเพราะเรียวลิ้นที่กวาดไปทั่วทั้งโพรงปากอุ่น ไขว่คว้าหาความหวานจนสุดปลายลิ้น มือหยาบๆนั่นเริ่มไล้ไปตามโครงหน้าสวยหวานของซากุระ

เขารู้สึกโหยหาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ขาดหายไป กำลังถูกเติมเต็มด้วยริมฝีปากเล็กๆที่พยายามดิ้นและหลบหนีการจู่โจมของเขา กลิ่นคาวเลือดค่อยๆคลุ้งไปทั่วทั้งปาก ซาสึเกะถอดถอนริมฝีปากตนเองออกมาอย่างอ้อยอิ่ง นัยน์ตาสีเขียวมรกตจ้องมองเขาตาเขม็ง เลือดไหลรินอาบลงมายังมุมปากของซากุระ

ผลั่ก!!

เขารู้สึกเกลียดตัวเองจริงๆที่เป็นคนแบบนี้ ซาสึเกะทุบมือตนเองเข้าหาต้นไม้จนมันหักลงมา ซากุระยังคงตัวสั่นสะท้านราวกระต่ายตัวน้อยๆที่หลบหนีจากหมาป่าอย่างเขา เธอกัดลิ้นตัวเองเพื่อไม่ให้เขาสัมผัสนั่นคือความจริงที่น่าเจ็บปวด

มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกัน…”

เสียงที่แสดงความเจ็บปวดออกมาอย่างสุดซึ้ง ใบหน้าที่บิดเบี้ยวไปด้วยความไม่เข้าใจ คนตัวสูงยังคงจ้องมองคนตัวเล็กที่เขาถวิลหาอยู่ตลอดกาลเกิดอะไรขึ้นกับเธอซากุระ


โลกทั้งใบดูเหมือนจะเป็นสีดำสำหรับคนที่กำลังจะเข้ารับตำแหน่งโฮคาเงะ นารูโตะพยายามสรรหาวิธีการและคำพูดดีๆในการเลื่อนการรับตำแหน่งโฮคาเงะต่อไป แต่ดูเหมือนแผนงานที่กระชั้นชิดมากขึ้นทำให้เขาไม่สามารถหาข้อแก้ตัวได้ทัน

วันนี้เป็นวันที่เขาจะได้รับการแต่งตั้งเป็นโฮคาเงะอย่างเป็นทางการ อาจารย์คาคาชิมาปลุกนารูโตะแต่เช้าและพาเขาออกเดินไปทั่วทั้งหมู่บ้าน จนตอนนี้นารูโตะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผาหินแกะสลักเป็นรูปหน้าโฮคาเงะทั้งหมด ดวงตาสีฟ้าราวกับทะเลน้ำใสจ้องมองไปยังใบหน้าของคนเป็นพ่อเงียบๆ

ยอนไดเมะ จะคิดยังไงกันนะที่เขากำลังจะได้รับตำแหน่งโฮคาเงะรุ่นที่เจ็ดคนเป็นพ่อจะดีใจมั้ย? แล้วแม่ของเขาคุชินะ จะรู้สึกปลาบปลื้มดีใจไปกับความสำเร็จครั้งนี้หรือไม่ เขายังไม่พร้อมที่จะดูแลรับผิดชอบหมู่บ้าน เขาเพิ่งจะอายุ 18 เท่านั้นเอง มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอกับความฝันของเขา

คิดมากอยู่ล่ะสินารูโตะอาจารย์คาคาชิลดหนังสือประจำตัวของตนลงก่อนจะมองลูกศิษย์ที่มีส่วนสูงไล่เลี่ยกับเขามากแล้ว อีกไม่นานคงสูงกว่าเขาแล้วสินะ

ผมยังไม่คู่ควรกับตำแหน่งโฮคาเงะนารูโตะบอกตามความรู้สึกของเขา

คนเป็นอาจารย์ถอนหายใจอีกครั้ง เขานึกว่าซากุระจะเกลี้ยกล่อมนารูโตะได้สำเร็จเสียอีก สงสัยได้มีเฮกันในงานรับตำแหน่งโฮคาเงะแน่ๆท่านไดเมียวก็เดินทางมาถึงซะด้วยสิ

เธอจะทำให้เรื่องมันวุ่นวายไปกันใหญ่นะ

ผมรู้ว่าทุกคนใช้เวลาในการจัดการ คาเงะทั้งห้าก็รวมตัวอยู่ที่นี่แต่…”

ท่านสึนาเดะน่ะจะปลดระวางในเร็วๆนี้ ยังไงก็ต้องมีคนรับตำแหน่งโฮคาเงะต่อไปถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใครกันล่ะ

“…”

มาเถอะนารูโตะ ฉันไม่อยากให้เธอไปรับตำแหน่งสายนะ

คาคาชิว่าแค่นั้นก่อนที่จะกระโดดไปตามหลังคาบ้าน นารูโตะจ้องมองไปยังรูปแกะสลักนั่นอีกครั้ง เขากำมือแน่นก่อนจะกระโดดตามคนเป็นครูไป เขาไม่รู้ว่าจุดจบของเรื่องนี้มันเป็นยังไงเขาไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป

พรึ่บ!!

เงาบางอย่างปรากฏขึ้นตรงหน้านารูโตะ มันทำให้เขาต้องหยุดชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวกระโดดไปตามหลังคา คาคาชิเองก็หยุดฝีเท้าลงและหันหลังกลับมาดู เป็นกาอาระนั่นเองที่ปรากฏตัวตรงหน้านารูโตะ ใบหน้าของเขาที่ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกอะไรออกมาตอนนี้กำลังกังวลถึงขีดสุด

กาอาระ?

                “ซากุระหายตัวไป

ว่าไงนะ!!”ความตื่นตระหนกเกิดขึ้นบนใบหน้านั่น นารูโตะเข้าไปหากาอาระก่อนจะเขย่าตัวเขา

หายไปไหน! ซากุระจังจะหายไปได้ยังไง

ฉันไม่รู้ เราต้องออกตามหากาอาระบอกแค่นั้นก็กระโดดออกไป นารูโตะกำหมัดแน่นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล มันจะเกี่ยวข้องกับเรื่องเมื่อคืนด้วยรึเปล่านะ

นารูโตะ! นั่นนายจะไปไหนน่ะ นายต้องเข้าพิธีแล้วคาคาชิเตือนสตินารูโตะที่กำลังจะออกวิ่งตามกาอาระไป

คนตัวสูงหยุดฝีเท้าก่อนจะหันมามองหน้าคนเป็นอาจารย์ เขาคิดได้แล้วล่ะว่าจะจัดการกับเรื่องบ้าๆพวกนี้ได้ยังไง

อาจารย์คาคาชิ ผมมอบตำแหน่งโฮคาเงะให้ครูก่อนแล้วกันนะ

ฮะ? นารูโตะ เธอจะ…”

แค่นั้นล่ะ! แล้วไว้ผมจะมาขอคืนทีหลังนะ

“!!!”

แล้วแบบนี้คนเป็นครูอย่างคาคาชิจะจัดการกับปัญหาได้ยังไงกัน? เขาจะเอาหน้าที่ไหนไปบอกกับท่านคาเงะทั้งห้าและไดเมียวที่เดินทางมา เอาแล้วไง!! นารูโตะ เจ้านั่นเป็นนินจาเหนือความคาดหมายอันดับหนึ่งจริงๆ!!

 





Talk with writer::
เอาล่ะ ไรท์เตอร์หายหัวไปสองวันได้เพราะว่าเป็นหวัดอีกแล้วค่ะ =_=; ตั้งแต่แต่งฟิคเรื่องนี้มาก็เป็นหวัดได้สองสามครั้งเเล้ว
เเต่ช่างมันเขาว่าอะไรจะรุ่งมันย่อมมีอุปสรรคเสมอ และทุกคนดีใจได้แล้วนะคะเพราะไรท์เตอร์มีเซอร์ไพร์สหนักๆให้กับคนอ่านตอนจบ แซ่บมากๆ ไรท์เตอร์เริ่มมีเวลาว่างมากขึ้นเเล้วเพราะปิดเทอมแล้ว และกำลังรอมหา'ลัยเรียกสัมภาษณ์อยู่
ใครที่กำลังตั้งใจหรือพยายามจะทำอะไรก็ขอให้สู้ต่อไป ไม่มีคำว่าเเพ้ให้กับคนที่ยังสู้ต่อไปจ๊ะ ไรท์เตอร์ประสบกับตัวเองมาแล้ว
รักคนอ่านเสมอ จุ๊บๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

997 ความคิดเห็น

  1. #954 ✿.。Aom love niyay.。 ✿ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 18:46
    อร๊ากกกก ซาสึเกะรุนแรงได้ใจเจ๊มาค้าาาา >w<

    *อาเมน คาคาชิ
    #954
    0
  2. #937 R_rainnie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 00:49
    เห้ยย ตำแหน่งโฮคาเงะนะเอ่อ โตะเอ้ยให้กันง่ายๆงี้เลยหรอ? ฮ่าๆ สมกับเป็นโตะ
    ใครก็ได้เอาเกะไปเก็บที กลับบ้านไปเลี้ยงลูกเผื่อสืบทอดตระกูลเถอะไป๋ 
    กาอาระ แม่อยากได้ซากุระมาเป็นลูกสะใภ้เร็วๆ รีบข้ามคำว่าเพื่อนสักทีเถอะจ้ะ
    แม่เชียร์อยู๋นะเนี่ย ว่าที่พระเอกของเรื่องมันลอยไปไกลเกินแล้วนะ เฮ้อออ
    #937
    0
  3. #897 กิ่ง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:27
    เกะนายรุนแรงจิงๆเจ๊ชอบ ป.ล. น่าสงสารคาคาชิ
    #897
    0
  4. #880 antagonist (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 01:16
    สนุกมากค่ะไรเตอร์ ซาสึเกะแลดูอ่อนลงนิดนึง(นิ๊ดดดดดนึงจริงๆ)
    นารูโตะแอบฮา ตำแหน่งโฮคาเงะมันสำคัญนะยะ ฝากกันง่ายๆแบบนี้เลย ถ้ากลับมาแล้วไม่ได้เป็นฉันจะสมนํ้าหน้าให้ดู 555
    กาอาระยังน่ารักเหมือนเดิม กรี๊ด! หนทางสู่การเป็นพระเอกไกล้เข้ามาแล้ว สู้ตายนะ

    ป.ล.อาจจะดูบ้าๆอย่าได้ถือสาความเห็นนี้เลย
    #880
    0
  5. #869 มุคุ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 08:12
    อัพ!! ค่ะ อัพ!! >W<
    #869
    0
  6. #803 I'AM Warrior_DUANG (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2555 / 01:31
    อิจ เวรี่ กู๊ด >< 
    #803
    0
  7. #692 สุดย0ด (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 14:44
    กาก้า กรี๊ดดดดดดดดดดดด
    #692
    0
  8. #625 s ι и и ε я s. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 21:56
    เกะเกินไปและ! - -* เถื่อนเป็นแรงบรรดาลใจให้ก้อยได้เลย =.,=
    ชอบกาอาระมากขึ้น และมากขึ้น^^'
    #625
    0
  9. #547 irinnarak (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2555 / 09:26
    มามอบตำแหน่งให้ฉันดูแลก่อนก็ได้นะ..
    คิดๆ >w<
    #547
    0
  10. #540 Bloody Princess (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มีนาคม 2555 / 23:15
    กาอาระน่ารักกก ^_^
    #540
    0
  11. #506 มือปราบมาร (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มีนาคม 2555 / 17:53
    สนุกมากกกกๆๆ
    มาอัพอีกบ่อยๆนะ
    #506
    0
  12. #505 ริฟว์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มีนาคม 2555 / 13:44
    อัพคร่า ไรเตอร์!!

    สนุกกกกกกก
    #505
    0
  13. #504 fcsasu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2555 / 12:54
    โอ้โหมันร้องแรงมากกกกก ให้ตาย

    ไรท์เตอร์อ่านสปอยล์ล่าสุดยัง? เกะเจออิทาจิที่ถูกปลุกแล้วน้ะ

    เกะ รู้ตัวช้าไปมั้ย -w-
    #504
    0
  14. #503 jajaz swear (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2555 / 01:32
     อัพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #503
    0
  15. #502 chrysalis_devil (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:46
    -w- ตูดเป็ดนายรู้ตัวช้าไปแล้ว นูุ๋ของเราเป็นของแพนด้านะเฟ้ย

    กลับบึงไปเพาะพันธ์เป็ดเถอะเองนะ

    โตะ โฮคาเงะไม่ใช่อะจึ๋ยนะเว้ย ยกให้คาคาชิง่ายๆซะอย่างนั้น
    #502
    0
  16. #501 ผ้าไหมแพรวา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:14
     ไม่ทันแล้วเกะ มากตอนนี้ไม่ทันแล้ว หนูกุเค้ามีกาอาระแล้ว=[]=!

    นารูโตะที่รัก! นายต้องเป็นโฮคาเงะที่ดีแน่ๆ อีกอย่างโฮคาเงะไม่ใช่ลูกชิ้นนะที่จะยกให้คาคาชิง่ายๆ อย่าทำแบบเน้!

    ปล.รอออออออ
    #501
    0
  17. #500 animeluver (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:09
    ชิ่วๆ อิเกะ สายไปแล้วย่ะ ฉันไม่มอบตัวหนูกุลูกฉันให้แกหรอก!



    หนูกุเขากำลังลืมแก แถมยังไปได้ดีกับหนูคาเงะขอบตาดำขวัญใจแม่ยก!(?)



    แถมยังมีตัวเลือกให้หนูกุอีกตั้ง 2 คนถ้าหนูกุไปกันไม่ได้กับแพนด้าจัง เพราะงั้น... นายไม่มีสิทธิ์!!



    โตะ ฉันไม่ว่าถ้านายจะตามแพนด้าไปตามหาหนูกุด้วย.. แต่ว่าห้ามถ่วงมือพำวงเท้า(?) ท่านคาเงะขอบตาดำเด็ดขาดนะ!!



    ส่วนเน็จจัง... เรื่องนี้ไม่ต้องมีบทเป็นอันดี.. น่าหมัรไส้ชะมด - -*



    ยังไงก็เชียแพนด้า(แต่เริ่มโอนเอียงไปทางแมวน้อย?)เหมือนเดิมนะจ๊ะ รัแพนด้านะ จุ๊บๆ :3



    ปล. คาคาชิน่าสงสาร งาน(ใหญ่)เข้าซะแระ ปลงซะเถอะนะลูก (_ _)
    #500
    0
  18. #499 Gam-im chan! (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:24
    เกะลูกแม่ !!!~ พากุไปไกลๆเลยลูก ออกนอกโลกได้ก็ดี อย่าให้ใครตามไปนะ สู้ๆจ้ะเกะลูกแม่~!!!!!!
    #499
    0
  19. #498 AM'nime (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:20
    ขอเม้นรวดเดียวละกัน

    นารุโตะสร้างปัญหาจริงๆเลย-o- คาคาชิงานเข้าแล้วไง=_=

    ซาสึเกะรุนแรงๆ ซากุระก็ตายด้านจนน่ากลัว-__-;;

    ถ้าซาสึเกะจะมาทวงเอาซากุระคืนก็สายไปแล้วย่ะ!:P

    ซากุระกำลังลืมนาย เพราะฉะนั้นกลับไปหาเหล่าภรรยาทั้งหลายของนายก็แล้วกัน

    (โบกมือไล่=w=)
    #498
    0
  20. #497 Eiei (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:15
    ทุกคนกำลังจะเผชิญหน้ากันแล้วสินะ *o*
    #497
    0
  21. #496 pinsan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:06

    โอ้ยยยยยย เกะนี้นะ = =++

    กาก้าสู้ๆ

    เเต่โตะเฮ้ย ให้ง่ายๆเเบบนี้เนี้ยนั = =;;;

    #496
    0
  22. #495 Rinne (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 16:13
    เกะอย่ายอมแพ้น้าาาาาาา

    เราเชียร์เกะสุดใจขาดดิ้นนนนนนนน//ลงไปนอนดิ้น

    สู้...สู้^^
    #495
    0
  23. #494 kimSaRaTta (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 10:16
     ให้กาอาระมาช่วยทีสิ ฮือๆ ถ้าซากุระเป็นอะไรขึ้นมาล่ะก็ ซาสึเกะ นายอาจจะได้กินทรายแทนข้าวก็ได้ 
    กาอาระ สู้!!!!!!!!!! กาอาระพระเอกอยู่แล้ว
    #494
    0
  24. #493 sakura&sakura (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:53
    ก็เป็นคนที่รักนายไงถามได้
    #493
    0
  25. #492 Faily Love Idol (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:31
     ไรเตอร์ได้โปรดดดดจะเป็นลม อยากอ่านๆๆๆๆๆๆ อัพ nowwwwwwwwwwww
    #492
    0