FIC NARUTO LAST TALE AND WAR

ตอนที่ 6 : LAST TALE AND WAR 6 :: ความฝัน อนาคต ที่คาดการณ์ไว้แล้ว (RE-WRITE) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    20 ม.ค. 59


6

 

ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามาหาเนจิดีกว่าไปหาหมอตรงไหน

นารูโตะ!”

เสียงดุของซากุระทำให้คนถูกว่าถึงกับทำหน้าหงอยก่อนจะเงียบไป ประตูกระดาษถูกปิดลงพร้อมกับร่างสูงของเนจิที่สวมใส่ชุดลำลองสบายๆเหมือนทุกครั้งเมื่ออยู่บ้านเดินเข้ามาในห้องต้อนรับแขก

เกิดอะไรขึ้นกับตาเธอความพยายามในการเก็บความรู้สึกของเนจิไม่ได้ช่วยได้ดีนักในสถานการณ์นี้

คนตัวสูงรีบนั่งคุกเข่าลงต่อหน้าซากุระที่ตอนนี้ไม่สามารถลืมตาได้เพราะเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุด เธอชักกลัวตัวเองว่าจะเป็นเหมือนกับซาสึเกะที่ใช้เนตรวงแหวนมากเกินไปแต่เนตรของเธอคือเนตรแห่งการรักษาไม่ใช่เหรอไง

ฉันไม่รู้ จู่ๆเลือดมันก็ไหลออกมาซากุระตอบ พยายามหาหลักยึดและในที่สุดเธอก็คว้าเข้าที่แขนของเนจิได้

เธอทำอะไรกับมันรึเปล่า?คำถามของเนจิทำให้ซากุระสงสัย เธอไม่รู้ขีดจำกัดพลังของตัวเองด้วยซ้ำ แล้วจะไปรู้ได้ยังไงว่าตัวเองไปทำอะไรกับดวงตาตอนไหน หรืออาจจะเป็น

ฉันรักษาแขนให้นารูโตะน่ะ แต่ตอนที่รักษาจู่ๆตามันก็รู้สึกแปลกๆขึ้นมา

ลืมตาซิซากุระ

คนตัวเล็กพยายามที่จะเปิดเปลือกตาตามที่เนจิสั่ง แต่ทว่ามันไม่ง่ายอย่างนั้น เนจิจึงต้องใช้มือข้างหนึ่งประคองหน้าของซากุระเอาไว้ และใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งอีกข้างหนึ่งเบิกตาซากุระขึ้นมาตรวจอาการ

เธอใช้พลังของเนตรโดยไม่รู้ตัว และมันเกินขีดจำกัดเธอยังควบคุมพลังของเนตรไม่ได้

ฉันไม่เข้าใจทั้งๆที่แต่ก่อนฉันไม่เคยเป็นแบบนี้แท้ๆ

พลังเนตรของเธอถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้นมา บางทีมันอาจถูกกระตุ้นโดยอะไรบางอย่างมีใครพยายามจะแย่งเนตรไปจากเธอรึเปล่าซากุระ

“…”

ซากุระไม่อยากจะพูดออกไปเรื่องของซาสึเกะ เธอได้แต่กัดริมฝีปากของตัวเองแน่นเพราะไม่รู้จะพูดมันออกมายังไง ถ้าบอกว่าซาสึเกะกลับมาหาเธอพร้อมทั้งใช้เนตรวงแหวนกับเธอมันจะต้องเป็นเรื่องใหญ่โต นารูโตะจะต้องออกตามหาซาสึเกะทันที

ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

รอยยิ้มบางๆถูกระบายบนใบหน้าของเธอเพื่อตบตาเนจิและคนอื่นๆ เนจิขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจนัก เขาหันไปหยิบตลับยาบางอย่างขึ้นมาก่อนจะลงมือทาที่เปลือกตาของซากุระเบาๆ ผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กถูกเช็ดที่ใต้ขอบตาและข้างแก้มของซากุระในเวลาต่อมา เนจิดูแลซากุระอย่างทะนุถนอมจนนารูโตะที่ยืนดูอยู่รอบนอกอดที่จะสงสัยไม่ได้ ท่าทีของเนจิดูแปลกๆ

เนจิ นายมีอะไรแปลกๆที่ทำให้ฉันสงสัยนะนารูโตะเป็นคนที่เก็บความคิดของตัวเองไม่เป็นจริงๆ ถ้าเขาเล่นเกมเขาก็จะเป็นคนที่บุกเข้าใส่ศัตรูตรงๆแบบไม่ลังเล

นายควรเอาเวลาไปคิดเรื่องรับตำแหน่งโฮคาเงะดีกว่านะนารูโตะ

ทำเป็นขรึม! นารูโตะคิดในใจก่อนจะเบ้ปากสะบัดหน้าใส่ เนจิส่ายหน้าอย่างระอาก่อนจะจัดการเก็บข้าวของลงกล่องยา ซากุระที่หลับตาอยู่พยายามจะดึงแขนเนจิเอาไว้เพราะเธอไม่สามารถลืมตาขึ้นมองอะไรตอนนี้ได้

ฉันมองไม่เห็น อยู่ตรงนี้ก่อนได้มั้ย

“…”

เนจิไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงยอมนั่งอยู่ตรงหน้าของซากุระง่ายๆ เขารู้สึกพอใจที่ตัวเองถูกขอร้องให้ทำแบบนั้น มันจะใช่เหตุผลเดียวกันกับที่เขารู้สึกหงุดหงิดตลอดช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมานี่รึเปล่านะ นัยน์ตาสีขาวของเนจิละสายตาออกจากใบหน้าของซากุระ เขาปะทะเข้ากับนัยน์ตาสีเขียวอมฟ้าของกาอาระพอดิบพอดี

กาอาระยืนกอดอกไม่พูดจาอะไรตั้งแต่มาถึงที่นี่ เขาเอาแต่จ้องมองที่ซากุระอย่างเป็นห่วง แต่ตอนนี้สายตานั่นก็กำลังมองเนจิไม่วางตา ราวกับกำลังจับตาดูทุกท่าทีของเนจิและมันน่าหงุดหงิดสำหรับเนจิ ที่ยังเห็นทั้งกาอาระและนารูโตะยืนอยู่ตรงนี้ด้วย

ยังไงก็แล้วแต่เธอจะต้องไม่ทำอะไรที่ส่งผลกระทบกระเทือนต่อตาของเธอ จนกว่าฉันจะค้นพบสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้พลังเนตรเธอถูกกระตุ้น

รวมถึงการร้องไห้ด้วยรึเปล่าจู่ๆกาอาระก็ถามขึ้นมา เนจิเหลือบตามองเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ คนที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้ซากุระร้องไห้ถึงกับสะดุ้งโหยง เพราะเขาถึงทำให้ซากุระเลือดไหลออกมาจากตาสินะ

ถ้าเขาทำร้ายความรู้สึกของซากุระ ถ้าเขาทำให้ซากุระเป็นห่วง เธอก็จะร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานและถ้าเธอร้องไห้มันจะส่งผลกระทบต่อดวงตาของเธอ นั่นมันแย่มาก

ซากุระจัง ฉันขอโทษนะ

นายจะขอโทษฉันทำไมน่ะนารูโตะ ฉันยังไม่ได้ตาบอดสักหน่อยนะ

ฉันทำให้ซากุระจังต้องเจ็บปวดถูกทุกอย่างที่กาอาระว่าฉันมันไม่คู่ควรกับตำแหน่งโฮคาเงะจริงๆ ฉันยังขาดความรับผิดชอบ ขาดการตัดสินใจที่ถูกต้อง เธอคงจะไม่โกรธฉันนะถ้าฉันจะไม่รับตำแหน่งนั่นตอนนี้

“…”

แต่ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่รับตำแหน่งโฮคาเงะนะ ฉันจะรับตำแหน่งโฮคาเงะแต่ให้ฉันได้เรียนรู้ที่จะรับผิดชอบมากกว่านี้ เป็นโฮคาเงะที่คนทั้งหมู่บ้านต่างไว้ใจและพึ่งพาได้ ฉันจะไม่เอาอนาคตตัวเองมาตัดสินโดยซาสึเกะฉันจะไม่เอาซาสึเกะมาเป็นตราบาปในการก้าวต่อไป ถึงฉันจะเป็นโฮคาเงะแล้วแต่ฉันก็จะหยุดซาสึเกะไปพร้อมๆกับการเป็นโฮคาเงะให้ได้

ขอบใจนะนารูโตะขอบใจที่นายไม่ทิ้งฉันไปอีกคน

ถึงนารูโตะจะไม่ได้ตัดสินใจตายในทันที แต่ใครจะไปรู้อนาคตกันล่ะ เขาก็แค่หวังว่าจะทำวันนี้เพื่อซากุระให้ดีที่สุด ถ้าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดในชีวิตนี้เขาคงจะไม่แคร์เธอ ห่วงเธอ และเปลี่ยนความคิดใหม่แน่ๆ เพียงแค่เห็นรอยยิ้มเล็กๆที่เคลือบบนริมฝีปากบางของซากุระทั้งๆที่เธอยังหลับตาอยู่ แค่นั้นก็เหมือนกับของขวัญในชีวิตของนารูโตะแล้ว

ขอบใจนะกาอาระ ที่ทำให้ฉันคิดได้

เราเป็นเพื่อนกันนี่

 

พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ!!

ขายาวๆทั้งสองข้างที่สลับไปมาอย่างรวดเร็วส่งผลให้ร่างสูงของซาสึเกะก้าวกระโดดไปตามต้นไม้ใหญ่ในป่าเพื่อมุ่งหน้าไปยังโคโนฮะงาคุเระรวดเร็วยิ่งขึ้น พวกเขาหนีการตรวจจับของนินจาที่เป็นเวรยามในการตรวจสิ่งผิดปกติอย่างง่ายดายตรงชายแดนหมู่บ้าน และตอนนี้เขากำลังจะเข้าสู่ตัวหมู่บ้านโคโนฮะแล้ว

ไม่ได้กลับมาที่นี่ตั้งนานนะซาสึเกะซุยเงสึที่เป็นคนติดตามซาสึเกะตลอดมาร้องบอก เขากำลังกระโดดเกาะกิ่งไม้และเหวี่ยงตัวไปยังกิ่งไม้ต้นถัดไป

หยุดตรงนั้น

ซาสึเกะบอกเสียงเรียบ เขาหยุดตัวเองอยู่ตรงลานเล็กๆกลางป่าใหญ่แทบจะทันทีที่สิ้นเสียงพูด ทำให้นินจาคนอื่นๆที่เดินทางมาด้วยความเร็วพอๆกับซาสึเกะถึงกับวิ่งเลยไปสองสามต้นไม้ใหญ่

ไม่ใช่ว่าใครๆก็สามารถหยุดการเคลื่อนไหวได้รวดเร็วและแม่นยำอย่างนายนะซาสึเกะ

ซุยเงสึ ฉันอยากให้นายเข้าไปสืบเรื่องในหมู่บ้านโคโนฮะ ตรวจจำนวนนินจาทั้งหมดที่มีอยู่ในหมู่บ้าน สืบข่าวเกี่ยวกับการรับตำแหน่งโฮคาเงะของนารูโตะ รวบรวมข้อมูลนั่นมาให้ฉัน

สนใจฟังคนอื่นซะไม่มีล่ะ

เราไม่ได้มาที่โคโนฮะเพราะเนตรแห่งการรักษานั่นหรอกเหรอซาสึเกะ

เรื่องซากุระฉันจะเป็นคนไปสืบด้วยตัวเอง ส่วนคนอื่นที่เหลือให้รอฟังคำสั่งจากฉันอยู่ที่นอกหมู่บ้านโคโนฮะ จูโกะ นายจะต้องอยู่รอที่นี่จนกว่าฉันจะติดต่อกลับมา ฉันกับซุยเงสึจะเข้าไปที่โคโนฮะแค่สองคนเท่านั้น

ฉันอยากไปด้วย

มินะ ซาโยริ นินจาหญิงที่มีขีดจำกัดสายเลือดหนึ่งในหญิงสาวที่ตกหลุมรักซาสึเกะและถูกพาตัวมากับเขาด้วยนั้นร้องบอก ซาสึเกะจ้องมองเธอด้วยแววตาเย็นชาเหมือนกับที่เขาใช้มองหญิงสาวทุกคนที่เขาพาตัวมาเป็นภรรยา เธอโชคดีที่มีขีดจำกัดสายเลือดที่มีประโยชน์ต่อการทำงานในครั้งนี้ ซาสึเกะถึงได้พาตัวเธอมาร่วมทีม

เธอต้องอยู่ที่นี่ พลังของเธอจะมีประโยชน์เมื่อฉันได้ตัวซากุระ

น้ำเสียงเย็นชานั่นทำให้ซาโยริหน้าสลด ขีดจำกัดสายเลือดของเธอเป็นที่น่าสนใจของซาสึเกะก็เพียงเพราะภารกิจเท่านั้นสินะ เธอก็แค่หวังว่าซาสึเกะอาจมีสักเศษเสี้ยวที่จะรักเธอเกินกว่าภรรยาคนอื่นๆ

จูโกะ จับตาดูซาโยริอย่าให้ก่อเรื่อง

เสียงเย็นชาของซาสึเกะสั่งเพียงเท่านั้นก่อนที่ร่างของเขาจะหายไป ซุยเงสึกรอกตาไปมาก่อนจะตามซาสึเกะไปติดๆ

ฉันเป็นภรรยาของเขาใช่มั้ยจูโกะแต่ดูเหมือนมันจะไม่มีความหมายอะไรเลย

ซาสึเกะมีเหตุผลทุกอย่าง

อืมคงงั้นล่ะ

เหตุผลที่ขึ้นอยู่กับสมอง ไม่ใช่หัวใจ

 

การจัดเตรียมงานสำหรับขึ้นรับตำแหน่งโฮคาเงะของนารูโตะกำลังดำเนินไปตามแผนที่วางไว้ เหล่าคาเงะที่ผ่านสมรภูมิรบร่วมกันในสงครามนินจาครั้งที่สี่ต่างทยอยเดินทางมาถึงโคโนฮะงาคุเระตามกำหนด คงจะมีแต่นารูโตะที่ยังคงเตร็ดเตร่ไปนั่นไปนี่โดยที่ใครก็หาตัวได้ยากขึ้นทุกที เห็นทีจะมีแต่ซากุระที่จะพบตัวนารูโตะบ่อยที่สุด เพราะเจ้าหน้าหนวดแมวยังคงแวะเวียนมาหาซากุระทุกๆวัน

นารูโตะ ฉันบอกแล้วไงว่าไม่เป็นไรแล้วน่ะซากุระบอกเสียงสูงเพื่อเป็นการกลบเกลื่อนไม่ให้นารูโตะเป็นห่วงเธอมากไปกว่านี้

นารูโตะทำปากย่น ยกแขนขึ้นรองหัวตัวเองก่อนจะก้าวเดินด้วยท่าทีประหลาดๆ

ซากุระจังอย่าโกหกฉันเลยน่า ฉันเห็นซากุระจังยังไปหาเนจิทุกวัน

ก็ก็แค่ให้เนจิช่วยตรวจอะไรให้นิดหน่อยเท่านั้นเอง นายเถอะ ทำไมไม่เตรียมตัวล่ะ อีกไม่นานพิธีรับตำแหน่งโฮคาเงะก็จะเริ่มแล้วนะ พวกท่านคาเงะทั้งห้าแคว้นก็รีบเดินทางมากันตั้งเยอะแยะ แถมนินจาจากแคว้นต่างๆอีก งานนี้ยิ่งใหญ่มากนะนารูโตะ

ฉันบอกซากุระจังไปแล้วนี่นาว่าฉันจะไม่รับตำแหน่งโฮคาเงะตอนนี้น่ะ

แต่ทุกคนเขาลงมือจัดงานเพื่อนายไปแล้วนะ นายจะหาข้อแก้ตัวยังไงกับพวกเขาล่ะ

ซากุระย่นคิ้วอย่างไม่เข้าใจนารูโตะเลยสักนิด คนหัวดื้อพูดเท่าไหร่ก็ไม่ยอมฟัง แถมท่านสึนาเดะยังบงการมาอย่างชัดเจนอีกต่างหากว่าให้เกลี้ยกล่อมนารูโตะให้ได้ เฮ้อ! มอบงานหนักให้เธอชัดๆ

ฉันคิดๆมาแล้วล่ะ ฉันว่าจะให้อาจารย์คาคาชิรับตำแหน่งโฮคาเงะไปก่อนนะ!”

ผลั่ก!!

โอ๊ย ซากุระจัง ต่อยฉันทำไมล่ะ!~”

พูดจาได้ไม่มีความรับผิดชอบสมเป็นนายจริงๆนะ บทที่จะจริงจังนายก็ดูจริงจังซะจนพึ่งพาได้! แต่บทจะไม่ได้เรื่องนี่ก็โคตรจะงี่เง่าเลยนะเจ้าบ้าเอ้ย!”

ฮ่ะๆ ดีจังเลยนะที่ซากุระจังกลับมาร่าเริงได้เหมือนเดิมแล้วน่ะ

ซากุระล่ะไม่รู้จริงๆว่าจะทำยังไงกับเจ้าบ้าหนวดแมวนี่ เธอถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากให้นารูโตะ ก็นะเธอจะโกรธเจ้าเพื่อนบ้าคนนี้ได้ยังไงกันล่ะ

แล้ววิชาใหม่ที่นายกำลังพัฒนาไปถึงไหนแล้วล่ะ?

อะอ้าว นี่ถ้าซากุระจังไม่พูดถึงเนี่ยนะ ฉันคงลืมไปแล้วล่ะ

ลืม! อย่างนายเนี่ยนะลืมการฝึก ไม่น่าเป็นไปได้เลยนะ

ก็ช่วงนี้ฉันเป็นห่วงซากุระจังนี่นา

“…”คำพูดของนารูโตะที่ดูจริงใจและจริงจังนั้นทำเอาสาวเจ้าถึงกับเงียบเพราะน้ำท่วมปาก ใบหน้าที่รู้สึกร้อนผ่าวของซากุระเป็นอาการผิดปกติที่เธอไม่ควรจะรู้สึกเลยสักนิด

มีเลือดไหลออกมาจากตาแบบนั้น น่ากลัวจะตายไป! มันยิ่งทำให้ซากุระจังหลอนมากกว่าเดิมร้อยล้านเท่าเลยนะ!!”

ละหลอนงั้นเหรอ!!”

บรื๋อ!! น่ากลัวเหมือนผีเลยล่ะ

นารูโตะ!!”

ฮ่าๆๆ

คนตัวสูงรีบวิ่งหนีนำหน้าออกไปก่อนที่คนตัวเล็กจะฟาดหมัดใส่หน้าเขาได้อีกครั้ง นารูโตะหัวเราะเสียงดังจนเปลือกตาของเขาเกือบปิดทั้งสองข้าง ซากุระที่วิ่งตามนารูโตะมาค่อยชะลอฝีเท้าลงเมื่อนารูโตะกำลังวิ่งถอยหลัง วันเวลาดีๆที่พวกเธอยังเป็นเด็กเริ่มเวียนกลับมาอีกครั้ง ซากุระอดใจที่จะยิ้มไปกับภาพเหล่านั้นไม่ได้จริงๆล่ะนะ

นารูโตะ นายโตขึ้นเรื่อยๆแล้วสินะนายต้องผ่านความเจ็ยปวดทรมานมาตั้งเท่าไหร่ นายจะต้องแบกรับความทุกข์ ความรู้สึก ความแค้น และความเกลียดชังของใครต่อใครมาไม่รู้กี่ครั้ง แล้วนายยังแบกรับคำขอร้องและความรู้สึกที่แสนเห็นแก่ตัวของฉันได้อีก ขอบใจนะนารูโตะที่เห็นแก่ฉัน

ซากุระจัง~”

หืม?

นารูโตะที่วิ่งถอยหลังกลับมาอยู่ข้างซากุระแล้วฉีกยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ ซากุระกระพริบตาปริบๆเมื่อนัยน์ตาสีฟ้าสดใสของนารูโตะกำลังจ้องมองเธอ

มีอะไรเหรอนารูโตะ?

ที่ซากุระจังอยากให้ฉันเป็นโฮคาเงะเนี่ย…”

ใบหน้าที่เริ่มยิ้มแบบคนโรคจิตทำให้ซากุระชะงัก นารูโตะกำลังคิดอะไรประหลาดๆอยู่ในความคิดอย่างที่ซากุระไม่ต้องจินตนาการซะให้ยาก

นายกำลังคิดอะไรประหลาดๆอยู่ใช่มั้ยล่ะ ฮะ?

ว่าแล้วซากุระก็จัดการดึงหูของนารูโตะเล่น ทำเอาคนที่ถูกดึงถึงกับหน้าเบ้เพราะความเจ็บ

อูย ซากุระจังนี่อ่านความคิดฉันออกด้วยนะ ฉันแค่จะถามเฉยๆว่าที่อยากให้ฉันเป็นโฮคาเงะ เพราะซากุระจังอยากตอบคำถามฉันไวๆใช่มั้ยล่ะ อูย~ เจ็บจัง

คำถาม…?”

ที่ฉันเคยถามไว้ไงอย่าบอกนะว่าซากุระจังลืมไปแล้ว

“…”

คำถามที่นารูโตะถามเธอคงไม่ใช่คำถามเกี่ยวกับเรื่องแต่งงานหรอกนะ ซากุระถอดถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะมองหน้านารูโตะด้วยสายตาที่อ่อนโยน ทำเอาคนตัวสูงถึงกับชะงักกับใบหน้าอ่อนโยนที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก มันส่งผลทำให้อัตราการเต้นของหัวใจนารูโตะเพิ่มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

เขาคงปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าชอบซากุระมาก ชอบที่สุด จนอาจต้องเปลี่ยนคำที่ใช้เป็นรักแทน

นารูโตะ

ฮะหา!”นารูโตะร้องเสียงดังเพราะตกใจที่ถูกเรียก เขามีสีหน้าลุกลี้ลุกลนและใบหน้าที่แดงขึ้นเรื่อยๆ

นายควรเอาเวลาไปออกเดตกับฮินาตะบ้างนะ

เปรี้ยง!!!

ราวกับฟ้าผ่า ซากุระที่พูดประโยคนั้นออกมาทั้งๆที่สองมือบีบไหล่ของนารูโตะอยู่นั้นทำให้คนตัวสูงอยากจะล้มลงไปนอนกับพื้นเสียให้ได้ ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะทั้งๆที่เขาหวังคำตอบจากการขอแต่งงานเอาไว้นะ มันควรจะเป็นอีกอย่างสิมันไม่น่าจะเป็นคำตอบแบบนี้ มันเหนือความคาดหมายเกินไปแล้ว!!

ยังไงๆฉันก็แต่งงานกับนายไม่ได้หรอก

เปรี้ยง!!!

นั่นคือฟ้าผ่าครั้งที่สอง!! นารูโตะได้แต่พยายามทำใจดีสู้เสือด้วยการฉีกยิ้มเคลือบริมฝีปากที่อยากจะเบะปากร้องไห้เพราะความผิดหวัง นัยน์ตาสีฟ้าราวมหาสมุทรถึงกับมีแววหม่นหมองลงไปอย่างเห็นได้ชัด ยังไงๆความรักของเขามันก็ไม่สมหวังสินะ ยังไงๆซากุระก็จะต้องผลักดันเขาไปให้คนอื่นจริงๆสินะ

นายมีคนที่ดีกว่าฉันรักนายขนาดนี้ นายยังจะไม่เหลียวแลเธอเลยเหรอ

“…”

ฮินาตะน่ะเขารักนายจริงๆนะ

พอเถอะ!! หยุดพูดสักทีเถอะน่า…”

นะนารูโตะ

ซากุระจัง ไม่พูดซะยังดีกว่า

“…”

นะ อย่าพูดอีกเลยนะ ซากุระจัง ฮ่ะๆ

รอยยิ้มที่ฝืนทนกลั่นมันออกมามันช่างเจ็บปวดทรมานใจของเขาเหลือเกิน นารูโตะทนยืนฝืนยิ้มปั้นหน้าต่อหน้าซากุระอีกต่อไปไม่ได้ ร่างสูงของเขารีบหมุนตัวก่อนจะหายตัวไปต่อหน้าต่อตาซากุระ

ถึงแม้ว่าคนตัวเล็กจะรู้ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ดีเลยล่ะว่าการยัดเยียดนารูโตะให้คนอื่นจะเป็นการทำร้ายความรู้สึกของเจ้าตัวมากแค่ไหน แต่มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอที่นารูโตะจะได้เจอคนที่ดีกว่าเธอ สำหรับเธอน่ะมันไม่คู่ควรกับใครทั้งนั้น

กำลังนึกเสียใจที่ทำร้ายความรู้สึกนารูโตะล่ะสินะ

ฉันฉันไม่ได้นึกเสียใจอะไรสักหน่อยนะ

แล้วไอ้มือที่พยายามเช็ดน้ำตานั่นล่ะ?

เดี๋ยวนี้ท่านสอดรู้…”

อ้อ ฉันสอดรู้ไปแล้วเหรอ?

คนตัวเล็กถึงกับกัดริมฝีปากที่ถูกย้อนกลับมาแบบนั้น ความจริงเธอไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นกับคาเสะคาเงะเลยสักนิด ซากุระสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านที่อยู่ในหัวออกไป น้ำตาที่รินไหลผ่านนัยน์ตาสีมรกตมันชัดเจนเสียจนคนตรงหน้าต้องเอื้อมมือมาสัมผัสนิ้วเรียวยาวของเขาไล้ไปตามน้ำตาที่ยังไม่หยุดไหล

เธอร้องไห้มากเกินไปแล้วนะซากุระ

มีเรื่องมากมายที่ฉันต้องคิดมีเรื่องให้ต้องเจ็บปวดทรมานอีกมากมาย นารูโตะเป็นคนดีจริงๆนะ

นั่นสินะ…”

อะไรก็ตามที่เขาสามารถทำให้เธอได้ตอนนี้ คงไม่มีประโยชน์อะไรถ้าเขาไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงตรงหน้าได้ กาอาระได้แต่ใช้ดวงตาสีเขียวอมฟ้าราวกับน้ำทะเลของตนจ้องมองซากุระอยู่เงียบๆ แบกรับความรู้สึกของเธอเอาไว้โดยไม่ต้องเอ่ยปากพูดอะไรให้มากมาย

เขาจะใช้เวลาทั้งหมดที่มีเพื่อเรียนรู้เธอ เข้าใจเธอ ลบบาดแผลที่มีในจิตใจของผู้หญิงคนนี้ ถึงแม้ว่ามันจะยากเย็นและใช้เวลานานแค่ไหนก็ตาม

 

คาเสะคาเงะหึ

เงามืดที่หลบอยู่ภายใต้ต้นไม้ใหญ่ริมถนนทางเดินภายในหมู่บ้านโคโนฮะได้แต่กร่นด่าอยู่ในจิตใจ แววตาสีดำเป็นประกายที่อัดอั้นไปด้วยความแค้นกำลังจดจ้องไปยังผู้หญิงตัวเล็กเรือนผมสีชมพูผู้มีนัยน์ตาสีเขียวมรกต ตอนนี้เธอกำลังหลั่งน้ำตาออกมาท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมาพร้อมทั้งมีคาเสะคาเงะอยู่ข้างกาย

จากนารูโตะก็มากาอาระงั้นสินะซาสึเกะพึมพำกับตัวเอง ภาพเหตุการณ์ตั้งแต่เมื่อกี้ปรากฎอยู่ตรงหน้าของเขาอย่างชัดเจน

ความรู้สึกร้อนรุ่มไม่เป็นปกติเกิดขึ้นในใจของเขาผู้เฉยชาตลอดกาล กำปั้นหนักๆทุบเข้าที่ต้นไม้ข้างๆเพื่อระบายอารมณ์แค้นเคืองอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขาไม่รู้หรอกว่าตัวเองเป็นอะไร แต่ใครก็ตามมายุ่งกับของสะสมของเขา คนนั้นจะต้องใจกล้ามากพอที่จะมีเรื่องกับอุจิวะ!

ของสะสมของฉัน ถ้าฉันยังไม่ได้แตะ! ใครก็ห้ามเข้าใกล้

ดูไร้เหตุผลสำหรับปีศาจจอมเอาแต่ใจอย่างเห็นได้ชัด ซาสึเกะยืนนิ่งอยู่หลังต้นไม้อยู่สักพักจนกระทั่งซากุระและกาอาระเดินจากไปแล้ว นัยน์ตาสีดำเปล่งประกายวาววาบกลายเป็นสีแดงฉานขณะจ้องมองไปยังร่างบางที่เดินเคียงข้างไปกับร่างสูง เขานึกแค้นใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

คนอย่างเขาอุตส่าห์เข้ามาช่วยชีวิตเธอเพื่อรักษาเนตรแห่งการรักษานั่นไว้! แล้วยังมีหน้าไปยุ่งกับชายอื่นอีกเรอะ!!ซาสึเกะกัดฟันกรอดๆก่อนจะใช้คาถาเพื่อหายตัวไปยังสถานที่ที่เขาควรจะไป

ซาสึเกะออกวิ่งไปในหมู่บ้านโคโนฮะโดยซ่อนเงาและหลบเหลีกการตรวจจับจักระจากนินจาภายในหมู่บ้าน เขาเลือกที่จะไปยังสถานที่ประชุมลับของตระกูลอุจิวะเพื่อเข้าไปค้นเกี่ยวกับข้อมูลของเนตรแห่งการรักษา เขาไม่อยากพลาดการครอบครองเนตรนั่น เขาจึงต้องรวบรวมข้อมูลและศึกษาให้มากที่สุด

แต่มันก็ว่างเปล่าคัมภีร์ทุกเล่ม บันทึกทุกอย่างของตระกูลอุจิวะไม่ได้ระบุอะไรเกี่ยวกับเนตรแห่งการรักษาชัดเจนนัก สิ่งเดียวที่จารึกเอาไว้คงมีแต่ประวัติของเนตรแห่งการรักษา ที่สิบปีจะปรากฏขึ้นในสายเลือดหญิงสาวจากตระกูลฮารุโนะ และจะถูกปกป้องโดยองครักษ์ เพื่อให้ผู้ที่ครอบครองเนตรแห่งการรักษาได้มอบพลังให้กับผู้ใช้เนตรที่เหมาะสมอย่างแท้จริง

ฮึ่ย! ทำไมมันไม่มีอะไรจารึกเอาไว้!!”

ซาสึเกะหงุดหงิดกับความว่างเปล่าที่เขาค้นพบ เขาโยนคัมภีร์ทั้งหลายลงกับพื้น ร่างสูงของเขาทรุดตัวลงนั่งกับแท่นศิลาประจำตระกูล มือเรียวยาวของเขากุมเข้าที่ตาของตนเองถึงแม้ว่าเขาจะผ่าตัดเนตรของตนกับอิทาจิแล้ว และได้ครอบครองพลังของอุจิวะทั้งสามคนโดยสมบูรณ์ แต่เมื่อถึงเวลาที่ใช้เนตรมากเกินไป ความเจ็บปวดสาหัสก็จะเล่นงานเขาอย่างจัง

เนตรนั่นเขาจะต้องได้มาให้ได้ เพราะถ้าเขามีเนตรแห่งการรักษานั่น ต่อให้บาดแผลฉกรรจ์ โรคร้ายแรง ความเจ็บปวดทั้งหลาย ก็ไม่มีอะไรที่ขัดขวางเขาได้ทั้งนั้น!!!

 

คืนนี้โคโนฮะจัดงานเลี้ยงสำหรับต้อนรับคาเงะทั้งห้า ท่านต้องไปเตรียมตัวเพื่อเข้าร่วมไม่ใช่เหรอ

ซากุระหมุนตัวกลับมาหากาอาระในขณะที่ยืนอยู่ตรงหน้าทางเข้าบ้านตระกูลฮิวงะ กาอาระมาที่นี่เพื่อส่งซากุระ ทุกๆวันซากุระจะต้องมาที่นี่เพื่อให้เนจิตรวจเช็คตา ถึงแม้ว่ากาอาระจะไม่เข้าใจเท่าไหร่ก็ตามที่ซากุระมาให้เนจิตรวจแทนที่จะไปหาหมอหรืออาจารย์ของเธอ

ฉันคงเห็นเธอที่งานนะ

ไม่พลาดอยู่แล้ว ฉันต้องไปที่นั่นแน่ๆ

อืม ก็ดีแล้ว

รอยยิ้มเล็กๆเจือไปทั่วทั้งใบหน้าหล่อเหลานั่น ซากุระฉีกยิ้มตามเหมือนทุกครั้งนั่นล่ะ

ฉันชอบเวลาท่านยิ้มนะ

เธอเคยบอกฉันแล้ว

ฉันก็จะบอกแบบนี้ทุกๆวันนั่นล่ะ! จนกว่าท่านจะยิ้มได้เต็มที่

นี่ก็เต็มที่แล้วนะกาอาระบอกเสียงนิ่ง ซากุระหัวเราะออกมา

ท่านทำได้ดีกว่านี้แน่ เจอกันที่งานนะ

ซากุระ

หืม?ซากุระต้องหมุนตัวกลับมาอีกครั้งเพราะเสียงเรียกของกาอาระ คนตัวสูงจ้องมองมาที่เธอแน่นิ่งก่อนที่พยายามจะสรรหาคำพูดออกมา

เธอบอกฉันได้มั้ยทำไมเธอต้องมาหาเนจิทุกวัน? ตาของเธอมีอะไรกันแน่

“…”

ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร ขอโทษที

คำพูดที่ตรงข้ามกับน้ำเสียงน่ะเป็นอะไรที่ดูน่ารักและเป็นอะไรที่ดูเป็นกาอาระมากเลยนะ ซากุระยิ้มออกมา นัยน์ตาของเธอโค้งงอไปพร้อมๆกับรอยยิ้มนั่น

ไว้ฉันจะบอกท่าน แน่นอน สัญญาเลยล่ะ

อืม...ว่าแต่ที่โคโนฮะมีที่เที่ยวที่ไหนบ้างล่ะ เธอน่าจะพาฉันไปทัวร์บ้างนะ

กาอาระกลั้นใจพูดออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ เขาไม่ค่อยสันทัดเรื่องผู้หญิงนัก แต่เพราะมาดที่ดูแน่นิ่งราวกับไร้ความรู้สึกไปแล้ว ทำให้กาอาระดูเป็นคนที่มั่นใจไปเสียทุกเรื่อง แต่ใครจะรู้ล่ะว่าความจริงแล้วเขาเป็นคนที่ขี้กลัวและแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากแค่ไหน

ทัวร์เหรอ? ฮ่ะๆ ที่นี่มีที่เที่ยวเยอะเลยล่ะ แต่อาจจะไม่เจ๋งเท่าปาฏิหารย์แห่งทะเลทรายหรอกนะ

พาฉันไปเห็นด้วยตาสิ

โอเค! หลังงานคืนนี้เลยเป็นไง?

อืม!”

งั้นฉันเข้าไปข้างในก่อนนะว่าแล้วก็ทำท่าใช้นิ้วโป้งชี้เข้าไปในตระกูลฮิวงะ กาอาระพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะโบกมือให้ซากุระอย่างกล้าๆกลัวๆ เขาทำตัวไม่ค่อยถูกเวลาแบบนี้เขาควรจะโบกมือหรือยังไงดีล่ะ

ฮ่ะๆ กลับบ้านดีๆนะซากุระยกมือขึ้นมาโบกกลับ

เธอหัวเราะจนท้องแข็งที่เห็นกาอาระทำท่าทางที่ตรงกันข้ามกับลักษณะภายนอกที่แสดงออกมา เธอรู้สึกหัวใจพองโตทุกครั้งที่กาอาระส่งยิ้มมาให้ เธอรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่เห็นกาอาระทำอะไรสักอย่าง หรือแม้กระทั่งตอนที่เขายิ้มมันก็ทำให้ทั้งเธอและหัวใจของเธอยิ้มตามไปด้วย

ซากุระจัง

ฮินาตะที่สวมชุดลำลองสีดำเดินออกมาเจอซากุระเข้าพอดี ซากุระส่งยิ้มกว้างให้กับฮินาตะ เธอหน้าแดงเล็กน้อยก่อนจะรีบโค้งหัวทำความเคารพอย่างมีมารยาท บางทีก็มีมารยาทมากไปนะ

ฮินาตะเธอไม่ต้องพิธีมากขนาดนั้นก็ได้นะ ทำเหมือนเราไม่เคยเจอกันงั้นล่ะ

แฮ่ะๆฉันเผลอลืมตัวไปน่ะค่ะ

แล้วนี่ทำอะไรอยู่เหรอ? เนจิอยู่รึเปล่า

พี่เนจิกำลังซ้อมอยู่ที่สวนหลังบ้านน่ะค่ะ

ว่าแล้วฮินาตะก็เดินนำซากุระลัดเข้าตัวบ้านตัดออกมาที่สวนหลังบ้านซึ่งจัดเป็นสวนหินเล็กๆและมีน้ำพุจากไม้ไผ่ที่กระทบเข้ากับหินเป็นจังหวะตลอดเวลา

ซากุระกระพริบตาเล็กน้อยเพื่อรับแสงแดดเวลาเที่ยงที่ส่องเข้ามา ฮินาตะผายมือให้ซากุระไปนั่งริมชานบ้านที่ตอนนี้มีคนในตระกูลฮิวงะนั่งดูการซ้อมของเนจิอยู่ ซากุระคิดว่าเขาน่าจะเป็นพี่เลี้ยงของฮินาตะ

เชิญเลยค่ะ ฉันจะไปเอาน้ำชามาให้นะฮินาตะบอก แต่คนในตระกูลฮิวงะกลับฉวยโอกาสลุกขึ้นไปเอาน้ำชามาให้เสียก่อน

ขอบคุณมากค่ะ ความจริงไม่เห็นต้องลำบากขนาดนั้นเลยนะฮินาตะซากุระพูดไปยิ้มแบบเกรงใจไป

ฮินาตะส่ายหน้าเล็กน้อย เธอดูเรียบร้อยและขวยเขินอยู่ตลอดเวลา ยิ่งเธอนั่งท่าคุกเข่าเรียบร้อยพร้อมทั้งเอามือมาประสานตรงหน้าตักแล้ว น่าแปลกใจจริงๆที่ฮินาตะดันหลงรักนารูโตะ

พี่เนจิกำลังซ้อมอยู่ คงจะไม่สังเกตเห็นพวกเราจนกว่าจะซ้อมเสร็จนั่นล่ะค่ะ

นั่นแปลว่าเนจิมีสมาธิในการซ้อมมากสินะ ซากุระนั่งจ้องมองเนจิที่กำลังวาดหมัดไปกลางอากาศ เห็นการประสานอิน และการเบิกเนตรวงแหวน ใบหน้าของซากุระเอียงไปตามเนจิที่กำลังกระโดดเตะอยู่กลางอากาศ ความน่าทึ่งของเนจิเกิดขึ้นเมื่อเขาใช้มวยอ่อนของตนฟันฉับเข้ากลางใบไม้จนขาด…!! สมแล้วที่เป็นโจนิน

ท่านฮินาตะเนจิดูเหมือนจะซ้อมเสร็จแล้ว เขาหันมาหาฮินาตะที่ตอนนี้ลุกลี้ลุกลนรีบขานรับ

คะ! ค่ะ!!”

ท่านควรจะจดจำท่าพวกนั้นเอาไว้และเริ่มซ้อมนะครับ

คนขี้เก๊ก! ซากุระรีบหันหน้าไปด้านข้างเพื่อย่นจมูกให้กับท่าทีขี้เก๊กนั่น เนจิที่เหมือนจะสังเกตคนผมสีชมพูแล้วมีแววแปลกใจนิดหน่อยที่ตนเองไม่รู้ตัวว่าเธอมา

มาทำไม?คนขี้เก๊กถาม และมันเป็นคำถามที่กวนโมโหชะมัดเลย!

ซากุระเก็บอารมณ์ครุกรุ่นเอาไว้ในใจ คิ้วที่กระตุกนั่นเป็นสัญญาณไม่ดีที่นารูโตะมักรู้ แต่สำหรับเนจิเขาไม่มีทางรู้หรอก

นายเป็นคนบอกให้ฉันมาเองนะ!”

ตาหายแล้ว ไม่ต้องมาก็ได้

ขี้เก๊กที่สุด! ถ้าเขาพูดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อวาน ซากุระก็ไม่ถ่อมาหาเขาถึงที่บ้านแบบนี้หรอก ซากุระสะบัดหน้าใส่เนจิก่อนจะลุกขึ้นอย่างอารมณ์เสีย ฮินาตะที่กำลังจะเริ่มต้นซ้อมร้องเรียกเธอเอาไว้

อ้าว ซากุระจังจะไปไหนน่ะ เพิ่งมาเองไม่ใช่เหรอคะ

พอดีว่าฉันไม่มีธุระอะไรกับเนจิแล้วน่ะ ตาหายแล้ว ฉันไม่ต้องมาก็ได้แล้วน่ะ ขอโทษที่รบกวนนะ!”

คำพูดทิ้งท้ายนั่นซากุระจงใจที่จะลงเสียงหนักเพื่อให้รู้ว่าเป็นการประชดประชัน ร่างบางโค้งหัวลงก่อนจะเดินหมุนตัวเพื่อจะเดินหนีไปให้พ้นๆ เนจิที่มีความไวรีบคว้าแขนของซากุระเอาไว้ คนฟอร์มจัดหลบนัยน์ตาสีเขียวมรกตที่จ้องมองมาตรงๆ

ไม่ต้องรีบก็ได้…”

“…”

ฉันหมายถึงเราควรจะพูดถึงเรื่องตาเธอ

เนจิว่าและชี้ไปที่บริเวณตาของตัวเอง ซากุระหน้าหงิกขึ้นมาทันทีเพราะความขี้เก๊กของคนตรงหน้า อีกสองคนที่อยู่ด้านหลังก็คงคิดเหมือนกัน ทั้งฮินาตะและคนติดตามต่างพากันหัวเราะคิกคักกับท่าทีของเนจิ ไม่ใช่บ่อยนักหรอกนะที่จะมีคนทำให้เนจิฟอร์มหลุดได้น่ะ

นี่คือตำราที่จารึกเกี่ยวกับเนตรของเธอ พลังของเนตร

ประตูกระดาษถูกปิดตัวลงพร้อมกับเนจิที่เดินมานั่งข้างๆซากุระ เขาวางม้วนกระดาษขนาดใหญ่บนโต๊ะดื่มชาก่อนจะใช้มือข้างขวาเลื่อนมันให้คลี่ออกไป

เธอใช้เวลาว่างศึกษามันได้

ซากุระไม่ได้พูดอะไร เธอให้ความสนใจกับกระดาษแผ่นนั้น นัยน์ตาสีเขียวกวาดสายตาไปทั่ว ใบหน้าของเธอเริ่มตะแคงซ้ายขวาเมื่อรู้สึกว่ามันคุ้นๆตา

มีอะไรเหรอ?เนจิถามอย่างอยากรู้ ซากุระจึงรีบหยิบม้วนกระดาษเล็กๆอีกอันหนึ่งออกมาจากกระเป๋าหลัง

มันมีบางส่วนสอดคล้องกับคัมภีร์แพทย์เล่มใหม่ที่ท่านซึนาเดะให้ฉันน่ะสิ มันมีส่วนที่เกี่ยวข้องกันตรงที่พลังเนตรและวิธีการใช้ วิชา เคล็ดลับ…”

ท่านซึนาเดะคงรู้เรื่องเนตรของเธอ ท่านถึงได้ส่งมอบคัมภีร์ฝึกให้ ฉันคิดว่าถ้าเธอฝึกวิชาควบคุมเนตรสำเร็จ และศึกษาคัมภีร์ของท่านซึนาเดะจนสำเร็จแล้วล่ะก็เธอจะควบคุมพลังของเนตรได้และยังได้วิชาแพทย์ใหม่ที่เกิดจากตาเธอ

มันจะมีประโยชน์มันจะมีประโยชน์ต่อนารูโตะและหมู่บ้านโคโนฮะ

ฉันนึกว่า…”

อะไร? อะไรเหรอ?

ซากุระหันหน้าไปทางเนจิที่ตอนนี้ใบหน้าของเขากับเธอห่างกันเพียงไม่เท่าไหร่ นัยน์ตาสีขาวที่เคยจดจ้องอยู่ที่คัมภีร์เงยหน้าขึ้นมามองเธอ

ฉันแค่คิดว่าเธอจะนึกถึงตัวเองก่อนเป็นอันดับแรกซะอีก…”

ฮ่ะๆ อ้อเหรอ

คนตัวเล็กรีบหลบสายตาสีขาวที่จ้องมองมา เธอห่อไหล่ลงเล็กน้อยก่อนจะแสร้งทำเป็นสนใจกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะ เนจิไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน เขายังคงนั่งคุกเข่านิ่งอยู่ไม่ห่างซากุระ สายตาของเขาสำรวจไปทั่วทั้งคนตัวเล็กโดยไม่เกรงใจเลยสักนิด

คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกถึงความอึดอัดและกดดันที่คนตัวสูงสร้างขึ้น ซากุระเผลอเงยหน้าขึ้นมาสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีขาวของเนจิพอดี แรงดึงดูดอะไรบางอย่างทำให้คนตัวสูงขยับเข้าหาคนตัวเล็กที่เบิกตากว้าง ซากุระกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สถานการณ์แบบนี้ใครจะไปบังคับตัวเองไม่ให้ใจสั่นได้ล่ะ

เปรี้ยง!! พรึ่บ!!!

เสียงดังอย่างฟ้าผ่าดังขึ้นก่อนที่ไฟในห้องจะดับลง พร้อมทั้งแรงกระแทกที่ทำให้เนจิกระเด็นออกไปติดข้างฝา ซากุระไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอพยายามมองผ่านความมืดที่เกิดขึ้น แต่แล้วมือเย็นเฉียบก็แตะเข้าที่กลางหลังของเธอ เธอขนลุกซู่ ในขณะเดียวกันก็พยายามควานหาอาวุธมาถือไว้

เตือนแล้วไม่จำใช่มั้ยซากุระ…”

เสียงนั่น!! ซาสึเกะอย่างไม่ต้องสงสัย ซากุระหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาตัวซาสึเกะ เงาดำตะคุ่มๆเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งก่อนที่ประตูจะถูกเปิดพร้อมทั้งแสงแดดจากภายนอกที่ในที่สุดก็สอดส่องเข้ามาในห้องจนได้

นั่นคือซาสึเกะแน่ๆ ซากุระจำได้ขึ้นใจ เขามาทำอะไรที่นี่ ในวันที่ใกล้จะรับตำแหน่งโฮคาเงะแบบนี้ เขาต้องการอะไร?...ต้องการเนตรของเธองั้นเหรอ

บ้าชิบ!”เสียงสบถของเนจิทำให้ซากุระรีบเรียกสติกลับคืนมา ร่างบางของเธอรีบคลานไปหาเนจิที่นอนหมดสภาพอยู่ที่ฟากของห้อง เลือดไหลลงมาที่ริมฝีปากนั่น

เนจิ เป็นยังไงบ้าง

ไม่น่าจะถาม เนจิกัดฟันกรอดๆในขณะที่ใช้แขนเสื้อเช็ดเลือดที่ปากของตน ซากุระไม่รู้จะทำหน้ายังไง ไม่รู้จะหาคำแก้ตัวอะไรออกมากับสถานการณ์แบบนั้น เนจิคงไม่รู้หรอกใช่มั้ยว่าเป็น

ซาสึเกะ!! หมอนั่นมันจะหยามกันมากเกินไปแล้วนะ!!”

เนจิรู้จริงๆว่าคนที่โจมตีเมื่อกี้คือซาสึเกะ ซากุระรีบพยุงเนจิให้ลุกขึ้นนั่ง มือเรียวเล็กของซากุระเอื้อมไปแตะที่ริมฝีปากของเนจิเพื่อหวังจะเช็ดเลือดออกจากมุมปากของเขา เนจิดันมือของซากุระออกเบาๆ

ซาสึเกะต้องการเนตรของเธอแน่ๆเนจิพูดเสียงหนักแน่น

เราจะต้องปกป้องเนตรของเธอไม่ว่ายังไงเขาจะได้เนตรนั่นไปไม่ได้

ซากุระนึกขำกับตัวเอง การที่มีเนตรพิเศษแบบนี้อยู่กับตัวมันไม่ใช่เรื่องดีเลยสินะถ้าเธอเลือกได้เธอจะไม่มีทางขอให้ตัวเองมีเนตรพิเศษแบบนี้หรือตลอดชีวิตของเธอเธอหวังว่าพลังของเนตรมันจะไม่ถูกปลุกขึ้นมา เพราะดูเหมือนใครๆก็เอาแต่สนใจเนตรของเธอมากกว่าที่จะเป็นเธอซะเอง

ไม่ว่าจะเป็นซาสึเกะที่กลับมาหาซากุระเพราะต้องการเนตรของเธอ หรือจะเป็นเนจิที่ทำดีกับเธอเพื่อจะปกป้องเนตรของเธอเอาไว้ สุดท้ายแล้วเมื่อทุกคนได้สิ่งที่ตนเองต้องการเธอก็จะไม่มีค่าอะไรนอกไปจากคนที่ครั้งหนึ่งเคยมีเนตรพิเศษ

ต่อให้ใครก็ห้ามได้เนตรฉันไปทั้งนั้นสินะ…”

ใช่ พลังเนตรของเธอมันสำคัญมาก มันสามารถเปลี่ยนทุกอย่างได้

งั้นสินะ

“…”

ฮ่ะๆ ฉันขอตัวกลับก่อนแล้วกัน ลืมไปเลยว่ามีงานอีกเยอะแยะให้ต้องทำ

มันเป็นการขอตัวกลับที่อ้างเหตุผลได้ค้างๆคูๆมาก ซากุระรีบลุกขึ้นยืนโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับไปดูสีหน้าของเนจิอีก มือเรียวนั่นกำหมัดแน่นในขณะที่ก้าวเดินออกไป เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะรู้สึกยังไงกับเรื่องที่เกิดขึ้น ทุกเรื่องที่ประเดประดังเข้ามาในชีวิตเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความสับสน เธอควรจะดีใจรึเปล่านะที่ตั้งแต่เนตรของเธอถูกปลุกพลังขึ้นมา ทุกๆคนก็ดูให้ความสนใจไปเสียหมด

สนใจแต่เนตรแล้วมีใครสนใจในตัวฮารุโนะ ซากุระบ้างมั้ย?

 

คนๆนั้นน่ะเหรอ ฮารุโนะ ซากุระ…”

ร่างบอบบางของผู้หญิงที่แนบกับเงามืดของแสงอาทิตย์เอื้อนเอ่ยออกมาอย่างเลื่อนลอย นัยน์ตาสีน้ำตาลของซาโยริเหม่อลอยออกไปไกลโดยมองข้ามใบหน้าของจูโกะที่ยืนประกบคู่กับเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเห็นการกระทำของซาสึเกะที่มีต่อผู้หญิงผมสีชมพูคนนั้น มันทำให้เธอปวดร้าว

เห็นสิ่งที่ซาสึเกะทำรึเปล่าจูโกะ เขาแคร์เธอ

ฉันไม่คิดว่าซาสึเกะจะแคร์ใคร ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นมนุษย์ธรรมดาก็ต้องมีบ้างที่มีความรู้สึก แต่เขาอาจเห็นค่าของเธอเพียงแค่เนตร

คำปลอบใจของจูโกะถึงแม้ว่ามันจะฟังดูดีในเวลานี้ แต่มันก็ไม่ได้ลบภาพนัยน์ตาสีดำรัตติกาลของซาสึเกะที่เฝ้ามองฮารุโนะ ซากุระตลอดเวลา ไม่ได้ลบภาพที่เขาโกรธแค้นฮารุโนะ ซากุระซึ่งอยู่กับผู้ชายอื่นจนพังต้นไม้เป็นแถบๆ ไม่ได้ลบภาพที่เขาเข้าไปขวางฮิวงะ เนจิไม่ให้จูบเธอ

ความเจ็บปวดมันเป็นอย่างนี้นี่เองสินะ…”

ยังไงซะเธอก็เป็นภรรยาของซาสึเกะนะซาโยริ

ยังไงซะฮารุโนะ ซากุระก็จะเป็นภรรยาของซาสึเกะเช่นกัน เมื่อถึงเวลานั้นฉันก็ไร้ความหมาย


Talk with writer :: 20-1-12 เกมลุ้นรางวัลง่ายๆ
เนื่องด้วยทุกคนตอบถูกกันซะส่วนใหญ่ 555 เกมจึงเป็นโมฆะ แป่ว แต่ไรท์เตอร์จะอัพนิยายตอนหน้าให้ 50% เลยไม่ต้องรออัพนะจ๊ะ >< ขอบคุณที่ร่วมสนุกกัน ขอให้สนุกกับฟิคจ้า





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

997 ความคิดเห็น

  1. #993 nuss (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 23:33
    ตอนที่5หายไปไหนอ่ะคะ...
    #993
    0
  2. #991 sabakuharuno (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:23
    กาอาระน่ารักมากๆ
    #991
    0
  3. #984 moriko!!~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 09:41
    สนุกมากกกกก แต่ละช้อยนี่เด็ดๆไม่แพ้กันทั้งนั้น แต่เค้าก็เชียร์กาก้าอยู่ดี5555
    #984
    0
  4. #952 ✿.。Aom love niyay.。 ✿ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 17:34
    คนนั้นก็ดี คนนี้ก็ชอบ //ลำบากใจแทนซากุจัง
    #952
    0
  5. #935 R_rainnie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 00:20
    โตะ ปล่อยเกะไปเถอะ มันจะเปนไงก็ช่างเถอะ (เหมือนจะเปนคนไม่ดีเลย55)
    แต่ถ้าจะเป็นโฮคาเงะต้องเลือกที่จะทำเพื่อคนอื่นและหมู่บ้าน ถึงจะต้องฆ่าเพื่อนก็เถอะนะ 
    ต้องดูท่านรุ่น1เปนตัวอย่าง (อิงเรื่องจริงซะงั้น) แต่ก็น่ะ อย่าไปสนเกะเลย โตะทำซากุระร้องไห้เลยเห็นมั้ย?
    #935
    0
  6. #895 กิ่ง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 11:56
    เรื่องนี้เนจิ้เป็นเด็กจังน่ารักกกก
    #895
    0
  7. #867 มุคุ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 18:18
    สนุกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อ๊ากกกกกกกกกก~!!! สา~นุก >W<
    #867
    0
  8. #801 I'AM Warrior_DUANG (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2555 / 00:59
    ชอบคำพูดของ ซากุระจัง กับ นารูโตะ ><
    #801
    0
  9. #682 สุดย0ด (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 14:29
    กาก้า รักกาก้า เชียร์กาก้า
    #682
    0
  10. #623 s ι и и ε я s. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 21:46
    อั๊ยย่ะ!! =[]= เพิ่งเห็นวันนี้เนจิเหมือนเด็กสี่ขวบ!!
    สนับสนุนเต็มร้อย ให้กาอาระเป็นลูกเขย 5555
    #623
    0
  11. #537 Bloody Princess (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2555 / 23:10

    สนุกมากค่า! บันไซ >w<

    #537
    0
  12. #379 pinsan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:21

    อ้ายยยย แอบเห็นใจหนูโตะ

    เราเเอบเชียร์เนจิคุง ><

    เเต่เรารัก กาก้า >)0(<

    #379
    0
  13. #378 best bitter (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2555 / 08:38
    โอ๊ย  เจอกัน สามคน บอมจะลงมั้ยเนี่ย
    #378
    0
  14. #377 jajaz swear (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มกราคม 2555 / 17:22
     อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #377
    0
  15. #376 bamboo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มกราคม 2555 / 20:18
    ก็บอกไปแล้วว่าเนจิ !! 55555
    #376
    0
  16. #375 AM'nime (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2555 / 19:43
    ถูกด้วย!>w
    รีบมาอัพต่อนะฮับไรเตอร์
    #375
    0
  17. #374 ริฟว์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 19:43
    หาเนจิแน่ๆเลย >
    #374
    0
  18. #373 Eiei (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มกราคม 2555 / 07:00
    หาเนจิแน่ๆ
    #373
    0
  19. #372 ferneun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มกราคม 2555 / 06:00
    เนจิแหละมั้งง5555555
    #372
    0
  20. #371 คนบ้านิยาย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 23:30
    ไม่ต้องพาฉันไปหาหมอ แต่พาฉันไปหาเนจิ ผู้เชี่ยวชาญเรื่องเนตรพิเศษ -*-

    โต๊ะ กับ กาก้าผู้ไม่รู้อะไรคงงงตายเลย ฮ่ะๆ -[]-::
    #371
    0
  21. #370 คนบ้านิยาย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 23:29
    ไม่ต้องพาฉันไปหาหมอ แต่พาฉันไปหาเนจิ ผู้เชี่ยวชาญเรื่องเนตรพิเศษ -*-



    โต๊ะ กับ กาก้าผู้ไม่รู้อะไรคงงงตายเลย ฮ่ะๆ -[]-::
    #370
    0
  22. #369 ผ้าไหมแพรวา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 20:32
     ไปหาเนจิเป็นคำตอบสุดท้ายค่าาาาาาาา

    ผู้เชี่ยวชาญเรื่องตา...ไม่น่าจะมีอีกแล้ว-V- (คงไม่น่าใช่ฮินาตะเนอะ?)

    รอๆๆๆ เหลืออีกจุดๆเปอร์ไว้ทำม้ายยยยT^T
    #369
    0
  23. #368 salapao chan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 19:24
    อ๊า มันค้าง!!!!  อยากอ่านต่อออ
    #368
    0
  24. #367 AM'nime (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 17:06
    ไปหาเนจิแน่นอน!>-
    0.01% เหลือไว้ทำม้ายยอ่ะ~T[  ]T

    รีบมาอัพด่วนๆเลยนะไรเตอร์!
    #367
    0
  25. #366 namkeaw (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 14:24
    เนจิครับบบบบบบบบบบ

    ชัวๆๆ
    #366
    0