FIC NARUTO LAST TALE AND WAR

ตอนที่ 12 : LAST TALE AND WAR 10 :: ฉันเจอเธอแล้ว 100% nc เล็กๆ talkwithwriter ทุกคนต้องอ่าน!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,515
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    15 มิ.ย. 55

             
10





               นี่นายว่ายังไงนะ! กาอาระหนีไปแล้วเหรอ!!!”

คอเสื้อของนารูโตะถูกกระชากอย่างแรงด้วยแรงทั้งหมดที่มีของเนจิ นารูโตะได้แต่แกล้งทำเป็นคนหายใจไม่ออก จนชิกามารุต้องเข้ามาห้ามไม่ให้เนจิฆ่านารูโตะตายซะก่อน

แล้วแบบนี้เราจะทำยังไงเทมาริกอดอกถามด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล

ขะขอเวลาอีกวันหนึ่ง กาอาระขอเวลาอีกหนึ่งวัน

นารูโตะพูดออกมาอย่างยากลำบาก เนจิตวัดหางตาใส่นารูโตะอย่างเค้นหาคำตอบ

ไม่มีเวลาจะยืดเยื้ออีกแล้ว!”

แค่วันหนึ่งแล้วเราจะออกเดินทางตามพวกเขา ฉันสัญญาว่ากาอาระจะกลับไปที่หมู่บ้าน

นารูโตะพูดออกไปทั้งๆที่ในใจเขากลับไม่คิดแบบนั้น เขาไม่คิดว่ากาอาระจะกลับไปที่สึนะงาคุเระอีก เนจิได้แต่ตวัดหางตาโกรธเกรี้ยวใส่นารูโตะ เขาอยากจะกระชากคอเสื้อไอ้หน้าหนวดแมวนี่มาปล่อยหมัดใส่สักสองสามครั้ง แต่ทว่าเนจิกลับมีความคิดที่ดีกว่านั้น

นายมากับฉันนารูโตะ! เราจะไปหาซากุระ

ฮะหา?!!”

ยังไม่ทันที่นารูโตะจะได้หายตกใจ เนจิก็จัดการลากคอเสื้อของนารูโตะให้วิ่งตามเขาไปแล้ว และถ้าเขาคิดไม่ผิดซากุระน่าจะยังรอตามที่เขาบอก เพียงแต่ว่าใครกันที่จะเจอซากุระก่อน! ภาวนาให้เป็นเขาที่เจอซากุระก่อนไอ้คาเสะคาเงะนั่นทีเถอะ เพราะถ้าเป็นเขาเขาจะไม่มีวันทำให้ซากุระต้องเสียใจเหมือนกับกาอาระ ที่ในอนาคตจะต้องทำให้ซากุระเสียใจแน่ๆ

ร่างสูงของกาอาระกำลังก้าวไปให้ไกลและรวดเร็วที่สุดเพื่อไปให้ทันซากุระ เขาไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหนท่ามกลางผืนป่าอันกว้างใหญ่นี้ เขาไม่รู้จะต้องออกค้นหาเธอที่ไหนเวลาของเขามันช่างจำกัดและสั้นยิ่งนัก

กาอาระสอดส่องสายตาทั้งซ้ายและขวาเพื่อค้นหาซากุระ นัยน์ตาสีเขียวอมฟ้าที่เต็มไปด้วยความกังวลเริ่มหน่วงไปด้วยหยดน้ำตาที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน กาอาระยกมือขึ้นปาดมันออกลวกๆก่อนจะออกเดินทางอีกครั้ง เขาเคยเฝ้าขอและภาวนามากมายต่อพระผู้เป็นเจ้าให้เมตตาแก่เขา แต่ก็ไม่มีสักครั้งที่พระองค์จะเมตตาเพียงแต่แค่ครั้งนี้ สักครั้งหนึ่งได้โปรดให้เขาได้สมหวังต่อคำวิงวอน

ซาซากุระ ซากุระ!!!”

พระอาทิตย์ที่เคยขึ้นอยู่กลางศีรษะของคนตัวเล็กกำลังเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเรื่อยๆ สายลมอ่อนๆที่พัดผ่านเรือนผมสีชมพูเป็นประกายมากขึ้นเมื่อกระทบกับแสงแดด ไหล่บางของซากุระห่อตัวลงเล็กน้อยเมื่ออากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ ร่างบางของเธอลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมตัวที่จะออกเดินทางต่อไปแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงที่แสนคุ้นเคย

เสียงของผู้ชายที่รักเธอ เสียงของผู้ชายที่เธอเป็นเจ้าของความรักทั้งหมดของเขากาอาระ!

กาอาระ…”

เสียงหวานของซากุระพยายามที่จะเปล่งออกไปเพื่อเรียกชื่อของเขา แต่ทว่าซากุระกลับหยุดชะงักฝีเท้าของตัวเอง เธอกำลังถอยหลังช้าๆทั้งๆที่หัวใจของเธอกำลังเรียกร้องหาผู้ชายคนนี้ เรียวมือของซากุระสั่นเทาขาของเธอสั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอกำลังวิตกกังวลและหวาดกลัว

เธอไม่อยากใช้ความเห็นแก่ตัวเพื่อเหนี่ยวรั้งกาอาระเอาไว้ เขามีหน้าที่ที่จะต้องทำแต่ถ้าเธอเสียเขาไป หัวใจเธอจะขาดเป็นเสี่ยงๆ

ฉันจะทำยังไงดี…”

ดวงตาของซากุระหลับตาแน่นเพื่อกลั้นความรู้สึกเห็นแก่ตัวทั้งหมดเอาไว้ น้ำตาเริ่มไหลอาบข้างแก้มของซากุระด้วยความทรมาน เธออยากพบเขาเธออยากสัมผัสเขา เธออยากจะ

หมับ!!

ฉันเจอเธอแล้ว…”
                ไออุ่นที่สัมผัสกับร่างบางของซากุระทำให้เธอลืมตาขึ้นช้าๆ ร่างสูงที่แสนคุ้นเคยกำลังโอบกอดเธอเอาไว้แนบแน่น นัยน์ตาสีเขียวอมฟ้ากำลังทอดมองมาที่เธอฝ่ามือเล็กที่สั่นระริกเอื้อมมือไปสัมผัสกับแผ่นหลัง ซึมซับกับไออุ่นและความรู้สึกโหยหาที่มีต่อเขา

กาอาระ…”

อย่างน้อยเธอก็ไม่เรียกฉันว่าท่านแล้วนะ

รอยยิ้มที่คลี่ออกมาบนริมฝีปากของกาอาระทำให้หัวใจของคนตัวเล็กสั่นระริก ซากุระโผเข้ากอดร่างสูงของกาอาระแน่บแน่น ความรู้สึกที่เต็มไปทั้งหัวใจของเธอมันคือความรักใช่มั้ยเธอรักเขา

ฉันนึกว่าทำท่านหายไปแล้วฮึก ฉันนึกว่าจะเสียท่านไปแล้ว

เธอไม่มีวันทำฉันหายไปไหน และเธอก็จะไม่หลงทางอีก ฉันจะอยู่กับเธอ เคียงข้างเธอเพราะฉันรักเธอ

นั่นเป็นคำที่เพราะที่สุดของวันนี้ตั้งแต่ฉันทำร้ายความรู้สึกท่านฮ่ะๆ

แค่อย่าบอกให้ฉันไปไหนอีกก็พอ

น้ำตานี้จะเป็นน้ำตาหยดสุดท้ายที่ซากุระจะมี กาอาระไล้น้ำตาของซากุระด้วยริมฝีปากบาง ซากุระทั้งหัวเราะและร้องไห้ในเวลาเดียวกัน เธอเปรียบเสมือนเด็กน้อยโยเยที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา และจะไม่มีวันที่เขาปล่อยอ้อมแขนนี้ออกจากร่างบาง ตราบจนกว่าความตายจะมาพรากพวกเขาจากกัน

ริมฝีปากบางของกาอาระจรดเข้าที่ริมฝีปากอิ่มของซากุระอย่างบรรจง ความรู้สึกที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกายของเขากำลังถูกถ่ายทอดไปยังคนตัวเล็ก ซากุระตวัดแขนโอบรอบคอกาอาระเพื่อรับสัมผัสจากจูบที่แสนหวานนี้

ฉันรักท่าน…”เสียงแผ่วเบาถูกเปล่งออกมาหลังจากกาอาระถอนจูบออก

เขาเบิกตาอย่างทึ่งๆในคำที่ได้ยิน รอยยิ้มถูกแต้มบนริมฝีปากก่อนจะเขาจะโน้มหน้าลงไปจูบซากุระอีกครั้ง

นี่ต่างหากถึงจะเป็นคำที่เพราะที่สุดของวัน

ไม่ว่าคำไหนมันก็เพราะ โดยเฉพาะตอนที่เราอยู่ด้วยกัน

ฉันรักเธอเกินกว่าจะบรรยายจริงๆซากุระ

I've waited a hundred years

But I'd wait a million more for you

Nothing prepared me for

What the privilege of being yours would do

If I had only felt the warmth within your touch

 

ฉันรักท่านเสียงที่แหบพร่าถูกกลืนกินด้วยริมฝีปากร่างสูงที่ครอบงำทั้งร่างของซากุระ ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อถูกประทับจูบด้วยริมฝีปากร้อนผ่าว มือเรียวของกาอาระลูบไล้ทั่วทั้งเรือนร่างของซากุระอย่างโหยหา

ฉันก็รักเธอเพียงสี่คำสั้นๆที่เป็นห้วงทำนองดำดิ่งลึกสู่ห้วงแห่งบทรัก เนินอกของซากุระถูกบีบเค้นอย่างทะนุถนอมทั้งๆที่สัญชาตญาณความเป็นชายกระตุ้นให้คนตัวสูงอยากทำให้ร่างบางที่อยู่ใต้อาณัติช้ำแดงแค่ไหนก็ตาม แต่เพราะเขารักเธอเกินกว่าจะทำให้เธอเจ็บ

เสียงครางที่ประสานกับรสสัมผัสของกาอาระกระตุ้นให้คนทั้งคู่โถมตัวเข้าหากันยากที่จะหยุดยั้งการกระทำ ซากุระเผยอริมฝีปากรับเรียวลิ้นที่สอดใส่เข้ามาในโพรงปาก ความเป็นชายของกาอาระค่อยๆสอดใส่เข้าไป

อื้อ!…”

เธอเจ็บเหรอ…?”

ฉันไม่เป็นไร…”

If I had only seen how you smile when you blush

Or how you curl your lip when you concentrate enough

I would have known what I was living for all along

 

อื้อ!”เสียงครางที่ดังคลอเคลียข้างใบหู ริมฝีปากที่ละเมียดตามเนื้อตัวที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ มือไม้ของซากุระเริ่มปาดป่ายไปทั่วทั้งฟูกผืนใหญ่ที่ปูอยู่กลางห้องกว้าง ฝ่ามือหนาของกาอาระคว้าเข้าที่อุ้งมือเล็กๆก่อนจะสอดประสานมันเข้าหากัน ซากุระจิกเล็บเข้าที่มือของกาอาระแน่นในขณะที่ร่างสูงกำลังขยับตัว

อือ! อา…”

แขนของซากุระตวัดรัดทั่วทั้งแผ่นหลังของกาอาระ เรียวเล็บของเธอจิกเข้าที่กลางหลังของคนตัวสูงจนเป็นแนวยาว แต่ทว่าเพลงรักที่กำลังบรรเลงกลับยิ่งทวีคูณความรุนแรงมากขึ้น ราวกับว่านี่จะเป็นบทรักที่ไม่มีวันสิ้นสุด เขาจะมอบความรักทั้งหมดของเขาที่มีต่อเธอจนหยดสุดท้าย

What I've been living for

Your love is my turning page

Where only the sweetest words remain

Every kiss is a cursive line

Every touch is a redefining phrase
               
               “
ฉันรักท่านคำหวานที่เอื้อยเอ่ยออกมาราวกับจะไม่มีที่สิ้นสุด นัยน์ตาสีเขียวมรกตเปิดตามองคนที่นอนอยู่ข้างๆก่อนจะอมยิ้มเล็กๆที่ริมฝีปาก เธอไม่เคยมีความสุขเท่านี้มาก่อนมันเหมือนฝันที่เธอและกาอาระสื่อสารกันด้วยภาษารัก

เหมือนฝันเลยนะที่เธอนอนข้างฉันแบบนี้

คนถูกจ้องพูดออกมาทั้งๆที่เปลือกตาสีดำสนิทยังคงปิดสนิทอยู่ ซากุระสะเทิ้นอายก่อนจะกระเถิบถอยหลังเพื่อซ่อนใบหน้าแดงระเรื่อไว้ แต่มีหรือที่คาเสะคาเงะจะปล่อยให้ลูกแกะตัวน้อยของเขาหนีไปได้ง่ายๆ

แขนแกร่งรั้งเอวบอบบางเอาไว้แนบชิดกับเรือนร่างสูงกำยำ ซากุระรู้สึกร้อนไปทั่วทั้งใบหน้า

เมื่อคืนเขากับเธอเพิ่งผ่าน…!! แค่คิดเธอก็อายจนไม่กล้าจะคิดต่อไปแล้ว

ฉันรักเธอกาอาระพูดออกมาเสียงแผ่วเบาที่ข้างหูก่อนจะบรรจงจุมพิตแนบแน่นที่ข้างแก้มใส ซากุระได้แต่หลับตาก่อนจะเอนอิงพิงเข้ากับอกกว้างของกาอาระ เธอรู้สึกมีความสุขจริงๆ ไออุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวกาอาระช่างน่าซุกไซ้หาไออุ่นเสียจริง

เราหนีไปด้วยกันนะ

คำถามนั่นราวกับฉุดซากุระให้ตื่นขึ้นจากฝัน ร่างเล็กผุดลุกขึ้นมาจนร่างสูงได้แต่มองตามด้วยความตื่นตระหนก ซากุระเบิกตากว้างก่อนจะย้อนระลึกถึงเหตุการณ์ที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นระหว่างเขาสองคน มันไม่ควรจะเกิดขึ้น กาอาระกำลังจะแต่งงานกับลูกสาวของท่านไดเมียวเธอเป็นเพียงนินจาแพทย์ธรรมดา และเขาเป็นคาเสะคาเงะ

 นัยน์ตาสีเขียวมรกตสั่นระริกจนร่างสูงเคลื่อนย้ายตัวเองมาอิงแอบแนบชิดร่างบอบบางของหญิงที่รัก กาอาระโน้มศีรษะซากุระเข้าหาตนก่อนจะปลอบประโลมด้วยความรักทั้งหมดที่เขามี

เธอกำลังคิดอะไรอยู่ซากุระ

“…”

เธอไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวอะไรทั้งนั้น ฉันอยู่ตรงนี้เพื่อเธอ

มันไม่ถูกต้องท่านกำลังจะเข้าสู่พิธีวิวาห์ ฉันไม่ควร…”

ฉันจะไม่เข้าพิธีวิวาห์กับใครหน้าไหนทั้งนั้นถ้าไม่ใช่เธอ

แต่…”

ถ้าเธอต้องการ เราจะหนีไปด้วยกันทันที

ถ้าหากซากุระเป็นผู้หญิงที่ไม่สนใจคำว่าผิดชอบชั่วดีมากกว่านี้มันก็คงจะดี คนตัวเล็กกัดริมฝีปากของตัวเองแน่นจนร่างสูงกลัวว่าริมฝีปากบอบบางที่เขาหลงใหลจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ กาอาระรีบหยุดยั้งการกระทำนั้นด้วยการมอบจุมพิตแสนหวาน ดูดดึงความหอมหวานที่หล่อหลอมความรู้สึกและช่วงเวลาออกเป็นเสี่ยงๆ

ฉันไม่อยากให้ท่านละทิ้งหมู่บ้านซากุระบอกเสียงแผ่วเบา

กาอาระได้แต่ยิ้มบางๆให้กับผู้หญิงตรงหน้า เขาไม่ผิดหวังเลยที่ได้รักผู้หญิงคนนี้

ฉันจะไม่ละทิ้งหมู่บ้านเด็ดขาด

“…”

และฉันจะไม่แต่งงานกับลูกสาวท่านไดเมียวเช่นกัน

แต่ว่า…”

ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเถอะ เรื่องการแต่งงานฉันจะจัดการเอง

คุณเทมาริกับคุณคันคุโร่จะต้องไม่พอใจมากแน่ รวมทั้ง…”

ซากุระกลืนชื่อของเนจิลงไปในลำคออย่างรวดเร็ว เมื่อวานนี้เนจิสั่งให้เธอรอเขาอยู่ที่เดิมห้ามไปไหน แต่สุดท้ายเธอก็หนีมาจนได้เธอไม่อยากจะคิดถึงผลของการกระทำนั่นเลย

ฉันจะบอกให้ทุกคนเข้าใจ ระหว่างที่เธอทำภารกิจกับเนจิและนารูโตะฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จ และจะรีบมารับเธอ

“…”

เพียงแค่ระหว่างที่รอฉันเธอต้องดูแลตัวเองให้ดีนะซากุระ

“…”

เพราะฉันไม่อาจข้ามระยะทางที่ห่างไกลเพื่อมาหาเธอได้ในทันที ฉันไม่อาจอยู่ข้างๆเธอเพื่อปกป้องเธอในเวลานี้ แต่ฉันจะกลับมาทันทีที่จัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จ ฉันสัญญา

คำว่าสัญญาของกาอาระเป็นเครื่องยืนยันที่หนักแน่นที่สุดเท่าที่ซากุระเคยรับมา ซากุระฉีกยิ้มเคลือบริมฝีปากสีชมพูอ่อนของตน แก้มของเธอขึ้นสีระเรื่อเหมือนเช่นทุกครั้ง กาอาระโน้มหน้าเข้าไปเพื่อประทับจุมพิตริมฝีปากอ่อน พันธะสัญญาที่จะตราตรึงพวกเขาทั้งคู่เอาไว้ด้วยกัน จนกว่าพวกเขาจะได้พบกันอีกครั้ง
               “เราต้องแยกกันตรงนี้…”

ซากุระบอกเสียงสั่นในขณะที่สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของกาอาระ คนตัวสูงคลี่ยิ้มบางๆให้กับซากุระก่อนจะสวมกอดเธอไว้อีกครั้ง

ฉันจะรีบกลับมา เชื่อในฉันนะ

ฉันจะรอท่าน…”

นั่นเพียงพอแล้วสำหรับทุกอย่างที่เราสูญเสียในเวลานี้ ฉันรักเธอ

เปลือกตาบอบบางปิดลงเพื่อซึมซับรสสัมผัสจากจุมพิตที่เปลือกตาของเธอ กาอาระกระโดดหายไปกับเงามืดของก้อนเมฆที่พัดผ่านแล้ว และเมื่อซากุระลืมตาขึ้นมาช่วงเวลาแห่งการรอคอยที่แสนลำบากก็กำลังเริ่มขึ้น

ฉันรักท่านกาอาระ

ร่างบางของซากุระเดินลัดเลาะมาตามป่าเพื่อกลับไปยังเส้นทางเดิมที่เธอเคยจากพวกเนจิมา นัยน์ตาสีเขียวมรกตสะท้อนกับแสงแดดอ่อนๆยามเช้าเป็นที่สะดุดตาทันทีที่เธอเดินเข้ามา ร่างสูงของเนจิยังคงนั่งรอเธออยู่ที่เดิม และเธอรู้รู้ดีว่าเนจิรู้ว่าเมื่อคืนเธออยู่ที่ไหน เนตรสีขาวของเขาสามารถจับจักระได้เป็นบริเวณกว้าง รวมทั้งโหมดเซียนของนารูโตะก็สามารถสัมผัสจักระของคนที่อยู่ในระยะกว้างได้เช่นเดียวกัน

คำถามก็คือทำไมพวกเขาทั้งสองคนถึงไม่ตามเธอไป?

ฉันมาแล้ว…”ซากุระพูดเสียงเบาในขณะที่เนจิไม่ได้หันมามองหน้าเธอเลยแม้แต่นิด นารูโตะที่นั่งเอนหลังอยู่บนต้นไม้กระโดดลงมาก่อนจะส่งยิ้มให้กับซากุระ

เพียงแต่รอยยิ้มที่เคยสดใสดั่งดวงอาทิตย์กลับเป็นเพียงรอยยิ้มเสแสร้งแกล้งทำของนารูโตะเท่านั้น เธอรู้เพราะแววตาของนารูโตะตอนนี้มันเต็มไปด้วยความหม่นหมองความเศร้า ดั่งน้ำทะเลในวันที่ฝนตก

หน้านายไปโดนอะไรมาน่ะ

ซากุระร้องถามเมื่อสังเกตเห็นรอยช้ำบนใบหน้าของนารูโตะ คนถูกถามได้แต่ยิ้มแห้งๆก่อนจะส่ายหัวไปมา

ไม่มีอะไรหรอก บังเอิญฉันซุ่มซ่ามไปหน่อย เนอะเนจิ!”

คนถูกถามไม่ได้สนใจเสียงของเพื่อนร่วมภารกิจเลยสักนิด เนจิยังคงทอดสายตายาวไกลออกไป ยากที่ใครจะเข้าถึงความคิดของเขาในตอนนี้ ซากุระมองสลับใบหน้าของนารูโตะและเนจิเธอเห็นมือของเนจิมีผ้าพันแผล และหน้าของนารูโตะมีรอยฟกช้ำ

คำตอบของคำถามที่พวกเขาสองคนไม่ตามเธอไป คงเป็นเพราะนารูโตะไม่ยอมให้เนจิตามหาเธอสินะ พวกเขารู้ว่าเธออยู่กับกาอาระแน่นอน

นารูโตะ…”

ฉันว่าเรารีบออกเดินทางกันก่อนเถอะ ภารกิจครั้งนี้คือการฝึกของเธอนี่นะ!”

แม้จะแสร้งทำเป็นร่าเริง แม้จะแสร้งทำเพื่อให้เธอสบายใจแต่นี่มันหลอกลวงชัดๆ!

อ่า ว่าแต่พวกเราจะช่วยเธอในภารกิจครั้งนี้ยังไงดีล่ะ เธอต้องฝึกวิชาอะไรนะซากุระจัง? วิชาแพทย์รึเปล่า

“…”

เนจิไม่ยอมบอกฉันเลยสักนิดเรื่องการฝึกของเธอ โธ่ แล้วแบบนี้ฉันจะช่วยอะไรเธอได้บ้างล่ะเนี่ย เนอะซากุระจัง

“…”

งั้นฉันช่วยเป็นคนสร้างเสียงหัวเราะ…”

ความกดดันที่เกิดขึ้นทำให้ซากุระกำหมัดแน่น เธอส่ายหัวด้วยความรู้สึกอึดอัดก่อนจะแผดเสียงออกมาจนเนจิยังต้องหันสายตามามอง

ฉันรักกาอาระ! เมื่อคืนฉันอยู่กับเขา!! เรามีอะ…”

หยุดเถอะได้โปรดหยุดเถอะนะซากุระจัง ไม่ต้องเล่าอะไรให้ฉันฟังหรอกยกเว้นเรื่องนี้ฉันขอจริงๆ อย่าเล่ามันออกมาเลยนะ

รอยยิ้มเหนื่อยๆของนารูโตะทำให้ซากุระหยุดคำพูดได้ทัน ใบหน้าที่เจ็บปวดเหยเก

ฉันขอไม่รับรู้อะไรเลยดีกว่า…”

ร่างสูงของนารูโตะวิ่งนำหน้าออกไปแล้ว ความว่างเปล่าและโดดเดี่ยวถาโถมเข้าใส่ซากุระอย่างรุนแรง นัยน์ตาสีเขียวมรกตได้แต่มองแผ่นหลังกว้างของนารูโตะโดยไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง เธอรู้ว่ามันร้ายกาจแค่ไหนที่เธอไปรักกาอาระแทนที่จะเป็นนารูโตะ เขาต้องเจ็บปวดมาก แต่ความกดดันจากความสัมพันธ์ที่ไม่กระจ่างชัดก็จะเล่นงานเธอเหมือนกัน เธอแค่อยากซื่อสัตย์กับหัวใจให้มากที่สุด

เนจิ…”

“…”

ฉันขอโทษที่ทำตามคำพูดไม่ได้ ฉันเสียใจที่สร้างความเดือดร้อนให้นาย

อย่าเสียใจให้กับคนที่ไม่รู้สึกอะไรอย่างฉันเลย

“…!”

ฉันมันก็แค่คนไร้ความรู้สึกในสายตาใครๆโดยเฉพาะเธอ

ร่างสูงของเนจิวิ่งตามนารูโตะไปแล้ว ความเฉยชามึนตึงของเนจิไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่นิดเขาก็แค่ผู้ชายที่เธอไม่เคยรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาไม่ใช่คนที่ไร้ความรู้สึกในสายตาเธอนะ เขาก็มีหัวใจ ซึ่งลึกๆนั้นซากุระรู้ดี

ไม่มีใครพูดอะไรระหว่างการเดินทางที่ดูจะยาวนานกว่าปกติเมื่อมันเต็มไปด้วยความอึดอัด เนจิกระโดดนำหน้าไปตามกิ่งไม้ยักษ์ในป่าใหญ่โดยไม่ได้หันสายตามามองซากุระที่วิ่งตามมาด้านหลัง นารูโตะเองก็รั้งท้ายขบวนโดยการทิ้งระยะห่างระหว่างซากุระพอสมควร เมื่อถึงเวลาพักต่างคนก็แยกย้ายกันไปนั่งคนล่ะมุมป่า โดยไม่มีใครสนใจซากุระเลยแม้แต่นิด

ฉันไม่อยากร่วมภารกิจในครั้งนี้แล้วนารูโตะเดินไปพูดกับเนจิเมื่ออยู่นอกสายตาและการได้ยินของซากุระ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความทุกข์ระทมอย่างที่เนจิไม่เคยเห็นมาก่อน

นายรับภารกิจแล้ว ส่งคืนไม่ได้เนจิตอบสั้นๆและแสร้งทำเป็นเย็นชาไม่สนใจอาการของนารูโตะ

คนผมทองหลบใบหน้าที่เศร้าหมองของตัวเองลงกับพื้น นัยน์ตาสีฟ้ามหาสมุทรเหลือบมองร่างบางที่กำลังนั่งเหม่อลอยมองออกไปยังท้องฟ้ากว้างที่พระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน เขาจะทำใจดีสู้เสือแสร้งทำเป็นไม่เกิดอะไรขึ้นได้อย่างไร? เขาจะแกล้งทำเป็นร่าเริงต่อหน้าซากุระได้อย่างไร ในเมื่อหัวใจของเขาเจ็บเจียนตายอยู่แล้ว

พอกันทีฉันจะทำมัน ฉันจะทำภารกิจนั่น แต่ไม่ใช่ตอนนี้!”นารูโตะตอบได้แค่นั้นก็กระโดดหายไปต่อหน้าต่อตาเนจิ
                คนตัวสูงลอบถอนหายใจออกมา ร่างสูงของเขาทรุดตัวลงนั่งกับแท่นหินยักษ์ที่อยู่ด้านหลังร่างบางซึ่งกำลังนั่งมองวิวทิวทัศน์เพียงลำพัง ในสายตาสีขาวไข่มุกคู่นี้ไม่เคยหันเหสายตาไปจากร่างบางเลยตั้งแต่เดินทางมา ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามเย็นชา ตัดเยื้อใย และตายด้านในสายตาของซากุระ แต่ลึกๆแล้วเขาเป็นห่วงผู้หญิงคนนี้อย่างบอกไม่ถูก

ซากุระที่นั่งเหม่อลอยสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงสายลมเย็นที่พัดผ่านต้นแขนขาวของตน เม็ดทรายเล็กๆปลิวมาตามสายลมในขณะที่เธอโอบกอดตัวเองเอาไว้ ราวกับกำลังจินตนาการถึงกาอาระที่อยู่เคียงข้างเธอตลอดเวลา เธอรู้สึกได้ รับรู้ได้ ผ่านทรายทุกเม็ด ผ่านสายลมอ่อนโยน และผ่านความรู้สึกทั้งหมดที่มี

ฉันจะรอท่านจนกว่าท่านจะกลับมา…”

 

ร่างสูงของนารูโตะที่วิ่งออกมาไกลจากกลุ่มของตนกำลังมุ่งหน้ากลับไปยังที่เดิมที่เคยผ่านมา ขาของเขาก้าวเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฝ่าเท้าของเขารู้สึกระบมไปหมดเมื่อเริ่มออกแรงวิ่งอย่างรวดเร็วจวนจะหมดกำลัง นารูโตะใช้คาถาแยกเงาพันร่างเพื่อตามหาสิ่งที่เขากำลังตามและอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว กองกำลังของโคโนฮะที่มารับตัวกาอาระ!

หยุดก่อน!! หยุด!!”

นารูโตะกระโดดเข้ามาขวางหน้ากองกำลังอย่างฉับพลัน ชิกามารุที่อยู่ในขบวนถึงกับหยุดฝีเท้าลงและมองหน้านารูโตะอย่างตั้งคำถาม เทมาริที่กางพัดออกมาเตรียมตั้งรับศัตรูค่อยๆพับพัดของเธอเก็บลงไป และคันคุโร่ก็เก็บหุ่นเชิดของตนไว้ที่หลัง คงมีแต่กาอาระที่ยืนประจันหน้ากับนารูโตะไร้การป้องกันใดๆ เขาคงรู้อยู่แล้วว่านารูโตะจะต้องมา

อุสึมากิ นารูโตะ นายคงมีเหตุผลดีๆที่มาขวางทางพวกเรานะ

เทมาริพูดเสียงขุ่นมัว เธอกำลังจะเดินเข้าไปวีนใส่นารูโตะแต่ก็ถูกห้ามด้วยทรายของกาอาระเสียก่อน

นายคงมีเรื่องอยากพูดกับฉันกาอาระว่าเสียงนิ่ง

นารูโตะที่มีใบหน้าจริงจังพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเป็นคนออกนำทางไปยังที่ที่สงบ เพื่อที่พวกเขาสองคนจะได้คุยกันอย่างลูกผู้ชาย กาอาระหยุดฝีเท้าลงบนผืนหญ้าหนานุ่มกลางป่า ร่างสูงของนารูโตะรีบหมุนตัวกลับมาประจันหน้ากับกาอาระ

นายรักซากุระจังใช่มั้ยกาอาระ

ใช่

“…”

“…”

ฉะฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะวิ่งไล่ตามนายมาเพื่ออะไร ทั้งๆที่ตัวเองยังไม่รู้เลยว่าต้องการจะพูดอะไรกันแน่ ฮ่ะๆ แต่ฉันก็วิ่งมาจนได้ฉันวิ่งมาที่นี่…”

คำพูดของนารูโตะเริ่มวกวน นัยน์ตาสีฟ้ามหาสมุทรเริ่มเอ่อคลอด้วยน้ำตา เขาพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้ แต่มันก็ไหลอาบข้างแก้มของนารูโตะจนได้ กาอาระเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

ฉันแค่อยากรู้ว่านายรักซากุระจังจริงๆใช่มั้ยก็แค่นั้นล่ะ

“…”

ดูเป็นการกระทำโง่ๆสินะ แต่ว่าฉันน่ะจะพูดยังไงดีล่ะ ฉันอยากยินดีกับพวกนายทั้งสองคนนะ แต่ว่าฉันกลับฝืนทำใจปั้นหน้ายิ้มให้เหมือนกับทุกครั้งไม่ลงจริงๆ จะให้ฉันพูดยังไงดีเอ ฉันก็เป็นพวกพูดไม่เก่งด้วยสินะ แต่ว่าฉันกับซากุระจังน่ะฉันกับซากุระจัง

“…”

ใบหน้าของนารูโตะเริ่มฉีกยิ้มออกมาไม่ออกมากขึ้นทุกทีที่นึกย้อนไปถึงอดีตที่เขาและเธอได้ใช้ร่วมกัน นัยน์ตาสีฟ้ามหาสมุทรหลับตาลงช้าๆเพื่อกลั่นกลองคำพูดทั้งหมดออกมา เขาอยากจะทุบตัวเองให้ตายจริงๆ

ฉันน่ะชอบซากุระจังมากเลยนะ!...แต่ฉันก็ไม่ค่อยได้มีโอกาสบอกเธอ เพราะฉันรู้อยู่แล้วว่าไม่มีโอกาสไปแทนที่ของซาสึเกะภายในใจของเธอได้ มันเป็นเรื่องที่รู้ๆกันอยู่แล้วนี่เนอะ แต่ว่านายน่ะ…”

“…”

นายทำได้นายทำสิ่งที่ฉันทำไม่ได้ เพราะถึงแม้ว่าฉันจะพยายามแค่ไหนซากุระจังก็ไม่เคยสนใจ ต่อให้ฉันรักเธอมากแค่ไหนเธอก็ไม่หันมามองฉันเลยสักนิด…”

นารูโตะ

ฉันไม่ได้จะมาพูดให้นายสงสารหรืออะไรหรอกนะ เพราะว่าฉันคิดว่ามันก็ดีแล้วที่ซากุระจังเลิกเศร้าเสียใจเสียที ฉันแค่มาเพื่อฝากให้นายดูแลเธอถ้านายรักเธอจริงฉันก็ไม่อยากให้นายทำเธอเสียใจอีก ฉันอยากให้นายสร้างรอยยิ้มให้กับซากุระจัง นายคงเข้าใจในเรื่องนี้นะ

ฉันจะไม่แต่งงานกับลูกสาวไดเมียว

นั่นก็ดีสำหรับซากุระจังแล้ว

ฉันจะรีบกลับมารับซากุระทันทีที่จัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จฉันจะแต่งงานกับเธอ

มันรวดเร็วจนนารูโตะแทบจะรับไม่ไหว ร่างสูงของนารูโตะโงนเงนในขณะที่ฟังคำพูดของกาอาระ หัวใจของเขารู้สึกกระตุกวูบและหยุดเต้นไปชั่วขณะหนึ่งผู้หญิงที่เขารักมาชั่วชีวิตกำลังจะแต่งงาน

“…”

ฉันหวังว่านายจะดูแลซากุระระหว่างที่ฉันไปจัดการเรื่องได้ฉันไว้ใจนายได้ใช่มั้ย เพราะเราเป็นเพื่อนกัน

“…”

“…”

ฉันจะปกป้องซากุระจัง

“…”

ใบหน้าของกาอาระที่ยิ้มบางๆเป็นอะไรที่ทำให้นารูโตะรู้สึกสับสน เขาควรจะยิ้มตอบกาอาระ แต่เขากลับตีหน้านิ่งและสวนคำพูดขึ้นไปทันที

แต่ไม่ใช่เพราะฉันกับนายเป็นเพื่อนกันเท่านั้น แต่มันเป็นเพราะซากุระจังเป็นคนสำคัญที่สุดของฉัน

“…”ใบหน้าของกาอาระนิ่งเฉย นารูโตะที่มีสายตามุ่งมั่นทำให้กาอาระหวั่นใจ เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่ามันผิดแค่ไหนที่หลงรักผู้หญิงของเพื่อน

ฉันจะไม่ยอมแพ้อะไรอีกถ้านายทำตามคำพูดที่ให้ไว้ไม่ได้ ฉันนี่ล่ะที่จะรักซากุระจังแทนนายเอง

นิ้วโป้งถูกยื่นไปข้างหน้า นารูโตะชูนิ้วโป้งก่อนจะหายไปจากตรงนั้น กาอาระได้แต่ก้มมองเงาของตัวเอง เขาหัวเราะเบาๆก่อนจะกลับเข้าไปยังคณะเดินทางของสึนะงาคุเระ

เขาสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มีทางทำผิดคำพูดของตัวเอง ไม่ว่าอะไรจะพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขา เขาก็จะกลับไปหาซากุระให้ได้

             
   เข้าวันที่สามแล้วสำหรับการเดินทางที่มีผู้ร่วมเส้นทางเพียงสองคนคือฮิวงะ เนจิ กับฮารุโนะ ซากุระ พวกเขาทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันเลยแม้แต่ตอนรับประทานอาหารเย็น ตื่นนอนตอนเช้า หรือขณะเดินทาง เป็นการเดินทางที่แสนเงียบงันเมื่อนารูโตะยังไม่กลับเข้าร่วมกลุ่มเดินทาง และยิ่งนานวันเข้าคนตัวเล็กก็เริ่มจะอ่อนเพลียเพราะไม่ได้หยุดพักการเดินทางอันเร่งรีบ นัยน์ตาสีเขียวมรกตเห็นเพียงแผ่นหลังของคนตรงหน้าตลอดระยะทางกว่าสองร้อยกิโลเมตรที่ล่วงผ่านมา

เรียวขาเล็กที่เริ่มสั่นระริกหยุดการเคลื่อนไหวลง แผ่นหลังบางของซากุระเอนพิงกับต้นไม้ใหญ่ เธอหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนตอนที่เหงื่อไหลรินเคียงแก้มใสของเธอ ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อเพราะอากาศที่ร้อนจัดของเขตแดนแคว้นอื่น

พรึ่บ

ร่างสูงของเนจิหยุดการเคลื่อนไหวลง ใบหน้าของคนตัวสูงไม่ได้หันมาเหลียวแลคนตัวเล็กที่เหนื่อยอ่อน เขาแค่จ้องมองไปด้านหน้าเพื่อรอเวลาให้ซากุระพร้อมที่จะเดินทางต่อเท่านั้น

เราน่าจะแยกทางกันนะ

เมื่อความอดทนเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด คำพูดที่ออกมาจากปากของซากุระทำให้คนตัวสูงเหลือบสายตามามองเธอได้สำเร็จ

ช่วงระยะเวลาสามวันที่ผ่านมาเธอก็เปรียบเหมือนกับเศษฝุ่นในสายตาเขานั่นล่ะ ถ้าเป็นแบบนั้นทำไมเขาไม่ปล่อยให้เธอเดินทางไปอีกเส้นทางหนึ่ง แล้วค่อยไปเจอกันตรงจุดนัดพบ ความอึดอัดจะได้ไม่ต้องเกิดขึ้น ความรังเกียจที่มีต่อผู้หญิงอย่างเธอจะได้ไม่ต้องชัดเจนขนาดนี้

นี่คือภารกิจเนจิตอบสั้นๆ ไร้ซึ่งความรู้สึก อารมณ์ใดๆ

ซากุระยิ้มขบขันให้กับตัวเอง เธอรู้สึกสมเพชกับชะตากรรมที่ตนเองได้รับ ภารกิจครั้งใหม่ที่ให้เธอเดินทางออกไปนอกโคโนฮะก็เพียงเพื่อจะได้หลบสายตาของซาสึเกะที่รอโอกาสแย่งเนตรของเธอสินะ ทุกคนในหมู่บ้านไม่ว่าใครหน้าไหนก็สนใจเพียงแต่เนตรของเธอทั้งนั้น

มีใครเคยถามฮารุโนะ ซากุระบ้างมั้ยว่าเธอมีความสุขกับอะไร? เธอจะดีใจแค่ไหนที่ได้แต่งงานกับกาอาระ หรือเธอจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรโดยไม่ต้องหวาดกลัวว่าใครจะมาชิงเนตรของเธอไป คิดได้ดังนั้นมือเล็กๆของซากุระก็ค่อยๆหยิบมีดคุไนออกมาจากกระเป๋าคาดเอว ปลายแหลมๆของมีดจ่ออยู่ที่ตาของเธอ

นัยน์ตาสีเขียวมรกตเบิกตากว้างเตรียมพร้อมที่จะใช้มีดคุไนตัดปลายขั้วตาออกมาและควักเนตรแห่งการรักษานี่ส่งให้เนจิไปให้จบๆ เพราะเธอเชื่อจริงๆว่าต่อให้เธอไม่มีเนตรแห่งการรักษากาอาระก็จะอยู่เคียงข้างเธอแบบนี้ตลอดไป…!!!

“!!!”

ฉึ่ก!!!

เธอคิดจะทำอะไร

น้ำเสียงเย็นชาของเนจิดังขึ้นไม่ห่างจากร่างบางของเธอ ปลายมีดคุไนไม่ได้ทิ่มแทงลึกเข้าไปในดวงตาสีมรกตของเธอแต่เป็นฝ่ามือของเนจิที่เข้ามาขวางได้ทันเวลา นัยน์ตาสีขาวของเนจิจ้องมองซากุระด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว น้ำตาที่รินไหลอยู่ที่ขอบตาของเธอเป็นสัญญาณบ่งบอกให้เจ้าตัวรู้ว่าเธอเองก็กลัวกับความคิดและการกระทำของเธอมากแค่ไหน

เธอไม่อยากเห็นโลกนี้แล้วรึไง!”

ฉันฉันอยากเห็น…”ซากุระพูดเสียงสั่นในขณะที่เลือดไหลอาบมือของเนจิ

คิ้วเรียวยาวที่ขมวดกันจนเป็นปมของเนจิทำให้ซากุระยิ่งสั่นมากขึ้นไปอีก ถ้าเมื่อกี้เนจิไม่ได้เข้ามาห้ามเธอ ป่านนี้เธอคงตาบอดไปแล้วแน่ๆ

แต่ถ้าฉันมีค่าแค่เนตรพิเศษนี่มันก็ไม่มีความหมายฉันไม่อยากมีค่าเพียงแค่เนตรพิเศษนี่ ถ้าใครต้องการเนตรแห่งการรักษานี่มากนักฉันก็อยากจะหยิบยื่นให้พวกเขาไปซะ ฮึก ฉันไม่อยากทนอยู่ในสภาพนี้…”

ไหล่ที่สั่นระริกของซากุระ ความเปราะบางของผู้หญิงเพียงคนหนึ่ง เนจิได้แต่หลับตาข่มความรู้สึกเจ็บปวดที่ไม่สามารถอธิบายได้ของเขาลงไปในจิตใจ ความรู้สึกทั้งหมดของเขายังเทียบไม่ได้กับความรู้สึกของผู้หญิงคนนี้เลย ถ้าเป็นเขาจะแบกรับเรื่องราวทั้งหมดในชีวิตได้อย่างไร เขาจะรับมือความเจ็บปวดมหาศาลเหมือนซากุระด้วยวิธีไหน

คิดได้อย่างนั้นร่างสูงก็ค่อยๆย่อตัวนั่งลงข้างๆร่างบางของซากุระที่ร้องไห้ตัวโยน ฝ่ามือของเขาถูกดึงออกมาจากมีดคุไนโดยไม่แสดงความเจ็บปวดใดๆ ไหล่เล็กของซากุระถูกโอบเอาไว้ด้วยมือแกร่งที่เปื้อนเลือด เนจิพยายามที่จะซับน้ำตาให้ซากุระด้วยแขนเสื้อที่ยังสะอาดอยู่

ใบหน้าของคนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองเนจิด้วยสายตาที่พร่ามัว ใบหน้ายิ้มบางๆที่แสนจะอ่อนโยนของเนจิมันเป็นครั้งแรกจริงๆที่ซากุระเห็น

เธอไม่ได้มีค่าแค่เนตรแห่งการรักษาหรอกนะซากุระ…”

“…”

เธอเป็นยิ่งกว่าคำว่ามีค่า เธอเป็นผู้หญิงที่ยิ่งใหญ่ฉันแอบชื่นชมเธอมาโดยตลอด ตั้งแต่เด็กแล้วที่ฉันเคยดูถูกเธอว่าเป็นตัวถ่วงของทีม แต่เธอกลับพัฒนาฝึกฝนตัวเองมาตลอด ทั้งๆที่ดูเหมือนภายนอกเธอจะเป็นคนที่ไม่มีเรื่องเจ็บปวดใจอะไร แต่เธอกลับแบกรับเรื่องราวทุกข์ใจไว้ภายในจิตใจ

“…”

ฉันทึ่งในความสามารถข้อนั้นขอเธอจริงๆ เพราะฉะนั้นขอร้องล่ะอย่าได้คิดว่าตัวเองมีค่าเพียงแค่เนตรแห่งการรักษา

แต่ทุกคนต้องการเนตรของฉันส่วนนายก็ปกป้องเนตรของฉัน…”

ฉันไม่ได้ปกป้องเธอเพื่อปกป้องเนตรแห่งการรักษา แต่ฉันปกป้องเธอเพราะเธอเป็นเธอฉันปกป้องฮารุโนะ ซากุระ ไม่ใช่เนตรแห่งการรักษา

“…”

จงเชื่อมั่นในตนเองและมองดูโลกใบนี้ให้เต็มตา เธอยังมีอะไรอีกตั้งหลายอย่างที่ต้องใช้ดวงตาสีมรกตนี่ดู

“…”

ซากุระไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไงดี ริมฝีปากของเธอโค้งงอทั้งสั่นระริก น้ำตาถูกปล่อยออกมาในครั้งเดียว เสียงโฮโยเยของซากุระทำให้ร่างบางซุกใบหน้าเข้าหาอกกว้างของเนจิอย่างห้ามไม่อยู่ คนตัวสูงได้แต่โอบไหล่บางเอาไว้พร้อมทั้งซ่อนรอยยิ้มเล็กๆที่เคลือยอยู่บนริมฝีปาก

พอแล้วล่ะสำหรับตอนนี้ เขาไม่ขออะไรมากไปกว่าการเป็นที่พักพิงให้ผู้หญิงคนนี้ ใครๆก็ต่างทำร้ายเธอมามากแล้ว รวมถึงตัวเขาเอง

ฉันทำร้ายเธอใช่มั้ยฮารุโนะ ซากุระ…”

เสียงกระซิบที่แผ่วเบาข้างหูเล็กไม่ได้ส่งไปถึงคนตัวเล็กในอ้อมแขนของเนจิที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่เลย คราบน้ำตาที่ยังคงไหลอาบข้างแก้มถูกเช็ดเบาๆด้วยริมฝีปากบางของคนตัวสูง เนจิกระชับอ้อมแขนกอดร่างเล็กของซากุระแน่น

ฉันเองก็เป็นส่วนหนึ่งของความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นฉันตีความหมายไปเองได้รึเปล่าว่าเธอไม่ได้เห็นฉันเป็นแค่คนไร้ความรู้สึกซึ่งไม่มีค่าอะไรกับเธอ

“…”

ฉันมีความรู้สึกไม่ต่างจากคนอื่นเลย

และมันน่ากลัวจริงๆที่เขาจะต้องยอมรับความรู้สึกแบบนี้ ในเมื่อหัวใจของเธอเป็นของผู้อื่น

 



Talk with writer นะคะ ช่วงนี้ต้องอ่านค่ะ!! 

ขอบ่นหน่อยนะคะ หลังจากที่เราเปิดโครงการจะทำหนังสือขึ้นมา แล้วก็มีผู้สนใจกว่ายี่สิบคนน่ะค่ะ คือบอกตามตรงว่าเราดีใจมากๆเลยนะที่มีคนติดต่อหนังสือมาเยอะขนาดนั้น เราเลยรีบติดต่อสอบถามราคานิยายจากทีมงานดีมเมเกอร์มาเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด ก็โอเคต่อรองราคาเสร็จสรรพ พอถึงเวลาให้กรอกฟอร์มการสั่งหนังสือกลับมีคนที่ส่งฟอร์มมาเพียงเเค่ 7 คนเท่านั้น

รายชื่อของคนที่สั่งหนังสือและกรอบแบบฟอร์มเรียบร้อย  

คุณ ruetiwan suriwan 
คุณ wassa bootnampech
คุณ MargaretJennifer 
คุณ netsara phongthanapot
คุณ เเพรวา ศรีสุระพัตร
คุณ aiya bhavita.j
คุณณัชยา วงศ์สถิตพร 



เเล้วคนอื่นๆที่เหลือล่ะค่ะที่ตกลงว่าจะสั่งหนังสืออีกตั้ง 10 คนหายไปไหน ไรท์เตอร์ก็ไม่ได้ว่าอะไรนะคะที่แบบไม่กรอกฟอร์มมาไม่สั่งหนังสือกัน แต่จำนวนที่จะสั่งพิมพ์ได้จริงๆคือ 20 เล่มขึ้นไปที่ทางดรีมเมกเกอร์เขาบอกมา เเล้วจะให้ไรท์เตอร์ทำยังไงดีล่ะคะ? 

ส่วนคนที่ส่งเเบบฟอร์มมาเเล้วไรท์เตอร์ต้องขอบประทานอภัยอย่างสูงจริงๆนะคะที่ทำการล้าช้า อยากจะตอบเมลทุกฉบับอยู่เเต่ว่า hotmail ของไรท์เตอร์นั้นมันเด้งตลอดเวลาเลยไม่สามารถจะตอบอีเมลกลับไปได้ จึงต้องขอยกมาตอบในหน้านิยายแบบนี้ 

ส่วนใครที่ยังอยากสั่งอยู่ในย้อนกลับไปดูตอนที่เเล้วจะมีเเบบฟอร์มให้กรอกส่งมานะคะ ขอมาบ่นเเต่เพียงเท่านี้ก่อนแล้วกันค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

997 ความคิดเห็น

  1. #969 ไอซ์จ้า ไอซ์จร้า (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 12:58
    สงสารนารูโตะกับเนจิง่าาาาา T^T' นารูโตะคงเจ็บปวดมากเลยสินะ รู้สึกอึดอัดแทนเลยอะ แต่งนิยายได้ดีเยี่ยมมากๆค่ะ อ่านแล้วเข้าถึงความรู้สึกของตัวละครเลย

    ♡♡สู้ๆนะคะ♡
    #969
    0
  2. #940 R_rainnie (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 01:22
    ดีใจที่สุดในสามโลกเลยแหละ ถึงจะสงสารคนอื่นก๊เถอะนะ
    แต่จบแบบไหนเค้าก็คิดว่าเรื่องนี้สนุกนะ แต่ตอนนี้ขอดีใจก่อน55
    #940
    0
  3. #908 koolpriya (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2556 / 10:20
    แอบสงสารซาสึเกะนะ TOT อ่านตอนที่ซาสึเกะพูดแล้วร้องให้เลย ฮือ อ อ อ TwT
    #908
    0
  4. #901 กิ่ง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:03
    สงสารโตะกับเนจิมากๆไม่เป็นไรด้วยเจ๊ปลอบเอง โฮฮฮฮ อ่านต้องนี้แล้วน้ำตาไหลเลยซึ้งจัด
    #901
    0
  5. #872 มุคุ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 09:33
    อัพค่ะ
    #872
    0
  6. #804 I'AM Warrior_DUANG (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2555 / 01:43
    พระเอกตัวจริง ต้อง NARUTO
    #804
    0
  7. #751 Angel in the dark (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2555 / 22:32

    สงสารเนจิอ่ะ
    นารูโตะเท่มาก
    เกะไม่มีอะไรจะพูดถึง
    แต่ก้าๆน่ารักดีนะ

    #751
    0
  8. #750 สุดย0ด (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2555 / 18:55
     รออัพ 11 เต็มและก็ได้อ่านจนได้
    #750
    0
  9. #749 4erever (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 23:34
     เอ่อ...อันที่จริงผมก็อยากได้นะครับ แต่ผมยังไม่มีตังค์เป็นของตัวเองพอ ยังอายุไม่มากพอที่จะมีบัตรเครดิต แต่ผมจะยังติดตามต่อไปนะครับ อัพไวๆนะครับ><
    #749
    0
  10. #748 chrysalis_devil (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 18:40

    รอหนังสือต่อไป หุหุ แบบว่าพออ่านจนจบตอนนี้แอบเบี่ยงเบนหาเนจิ ฟิคหน้าขอเนจิเต๊อะ
    ฟิคนี้เค้ารักแพนด้า โฮะๆ

    #748
    0
  11. #747 vampriem Hime (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 11:30
    อ่านที่ไรแล้วน้ำตามันจะไหลทุกครั้งเลย!! T{}T
    #747
    0
  12. #746 A.eater (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2555 / 19:30
    คลั่ง คลั่ง คลั่ง!

    ผู้ชายเรื่องนี้จะเจ็บช้ำกันไปถึงไหน~

    อัพต่อเน่อ!
    #746
    0
  13. #745 FanatismO (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2555 / 19:02
    รอการอัพและลุ้นต่อไป >M<
    #745
    0
  14. #741 Bloody Princess (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2555 / 18:43

    อัพต่อไวๆนะค่ะ T[]T

    #741
    0
  15. #740 poco a poco* (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2555 / 23:12
    โฮฮฮฮ นารุโตะ นายเป็นพระเอกมากกกก T____T

    อ่านแล้วเจ็บแทน คนนึงก็เพื่อนคนนึงก็คนที่ชอบมาทัั้งชีวิต
    ไม่เป็นไรนะโตะนะ นายแมนมาก !! //ตบบ่า
    #740
    0
  16. #739 A.eater (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2555 / 15:00
    โตะอย่าร้องไห้ อย่าร้อง อย่าร้อง... (/วิ่งเข้าไปกอดโตะและร้องไห้เป็นเพื่อน)

    แพ้น้ำตาผู้ชายก็วันนี้เนี่ยแหละTT^TT
    #739
    0
  17. #738 eiei (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2555 / 14:56
    โตะน่าสงสารที่สุดในสามโลก TT
    #738
    0
  18. #737 สุดย0ด (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2555 / 14:21
    รู้สึกสงสารโตะมากๆอ้ะ เนจิด้วยแต่ไม่รู้ว่าถ้าเกะรู้เรื่องนี้แล้วจะทำไงเนอะ

    #737
    0
  19. #736 Angel in the dark (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2555 / 22:34
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    ติดตามมมมมมมม
    #736
    0
  20. #735 Tomika (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2555 / 20:48
    สงสารนารุโตะอ่า



    เข้าใจนะว่ารักแต่ส่งไปไม่ถึงมันเป็นยังไง สภาวะเดียวกันเลยโตะเอ๋ย..



    T^T





    อยากร้องไห้ไปกับโตะ
    #735
    0
  21. #734 AM'nime (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2555 / 21:37
    ซากุระ ฉันรู้ว่าเธออึดอัด แต่ไม่ต้องบอกก็ได้!

    แค่นี้นารุโตะก็ช้ำใจมากพออยู่แล้ว ฉันสงสาร!

    ส่วนเนจิออกแนวประชดใช่มั้ยนั่น?

    Ps. ตอนนี้อยากกอดนารุโตะเป็นการปลอบใจ-.-
    #734
    0
  22. #733 ผ้าไหมแพรวา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2555 / 21:15
     เนจิกับนารูโตะเมินซากุระไปแล้วววว

    สงสารนารูโตะขั้นสุดยอดTTOTT! ซากุระเธอกล้ามากพูดตรงไปไหน!

    เกะหายเข้าพงหญ้าไปแล้วสินะ=_= (ไม่ต้องกลับมาดีแล้ววว)

    ปล.แอบเขินเล็กน้อยที่เห็นชื่อตัวเอง ฮุฮิ (เขินเพื่อ?)
    #733
    0
  23. #732 สุดย0ด (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2555 / 14:23
    อ๊าย >///< กาก้าชั้นให้นายทั้งใจเลย

    เดี๋ยวนะ แล้วโตะล่ะ เกะอีก แล้วเนจิอ่า สงสารอ้ะ ไม่รู้จะเลือกใครดี TOT
    #732
    0
  24. #731 AM'nime (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2555 / 16:41
    ตอนนี้ทั้งใจที่มีทุ่มให้กาอาระหมดแล้ว>.<

    ถ้าโตะรู้สงสัยต้องช้ำใจมากแน่ ; w ;

    ไม่เป็นไรเน่อ ยังมีฮินะจังอีกคน=w=
    #731
    0
  25. #730 FanatismO (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2555 / 20:25
    จ้า เราก็เป็นบ่อย ขอบอกว่าลืมชื่อตัวเอง นึกว่ามันเป็นภาษาไทย =O="
    #730
    0