FIC NARUTO LAST TALE AND WAR

ตอนที่ 10 : LAST TALE AND WAR 9 :: ทางเลือก การตัดสินใจ สิ้นสุด 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,658
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    1 พ.ค. 55

               


               ค่ำคืนนั้นก่อนที่พระอาทิตย์จะโผล่พ้นขึ้นขอบฟ้า ร่างบางของใครบางคนได้แอบย่องออกมาจากห้องนอนของตนเองโดยปล่อยให้ชายหนุ่มผมสีทองนอนหลับอยู่บนพื้นอุ่นๆที่ถูกปูด้วยผ้านวมขนาดใหญ่ของตน ซากุระกระชับถุงมือที่ใส่ก่อนจะกระโดดไปตามหลังคาบ้านด้วยความเงียบ นัยน์ตาสีมรกตสะท้อนแสงจันทร์สว่างในขณะที่เหลียวหลังมองกลับไปยังหมู่บ้านโคโนฮะ

เธอตัดสินใจที่จะหนีไปให้พ้นจากวังวนชีวิตที่แสนโหดร้าย ทั้งซาสึเกะ นารูโตะ วิถีนินจา และดวงตาของเธอ

ถ้าหนีไปแบบนี้ เธอจะเป็นนินจาที่ทรยศต่อหมู่บ้านนะ

น้ำเสียงที่ซากุระไม่จำเป็นต้องหันหลับไปมองดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ซากุระถอนหายใจออกมา ริมฝีปากของเธอยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะเบาๆ ไม่มีครั้งไหนเลยที่กาอาระจะไม่อยู่ตรงนั้นเวลาที่เธอตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง เขามักจะปรากฏตัวอยู่เสมอ

ท่านมาที่นี่ทำไมซากุระถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยต่างจากปกติ กาอาระกอดอกก่อนจะมองเธอด้วยแววตากดดัน

ฉันมาขวางเธอ ไม่ให้ทำอะไรโง่ๆ

ฉันแค่ออกเดินทาง ฉันไม่ได้จะทรยศต่อหมู่บ้านสักหน่อย

อย่าไปเลยนะเธอก็รู้ว่าซาสึเกะกำลังตามหาตัวเธออยู่

ท่านจะเอาเรื่องนี้ไปบอกกับอาจารย์คาคาชิก็ได้ แต่ฉันจะไม่ทนอยู่ในวังวนแห่งการแก้แค้นของใครอีกแล้ว

ความเจ็บปวดทำให้เธอต้องวิ่งหนีเลยเหรอซากุระ

คนถูกถามได้แต่กำมือแน่น แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดส่อแววอยู่บนนัยน์ตาสีมรกตคู่นั้น กาอาระเข้าใจถึงความรู้สึกเจ็บปวดนั้นดียิ่งกว่าใครๆ

ท่านจะหาว่าฉันขี้ขลาด โง่เขลา หวาดกลัวก็ได้ แต่ได้โปรดหลีกทางไป

ฉันจะไม่หลีกทางไปไหนทั้งนั้น

งั้นท่านกับฉันก็คงต้องสู้กันสินะ

ซากุระจัดการเค้นจักระขึ้นที่ฝ่ามือจนเกิดเป็นรูปร่าง กาอาระรู้ดีว่าถ้าเขาโดนต่อยจังๆมันคงจะเจ็บปวดไม่น้อย คนตัวสูงยังคงยืนนิ่งกอดอกอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน ซากุระสะบัดหน้ากลับไปก่อนจะออกตัววิ่งกระโจนเข้าใส่กาอาระ หมัดของเธอถูกสวนเข้าที่ข้างแก้มของกาอาระโดยที่เขาไม่ขยับตัวหลบหนี

ตึง!!!

เสียงดังสะท้านไปทั่วทั้งบริเวณ หมัดของซากุระพุ่งตรงไปยังพื้นข้างๆตัวของกาอาระ ดวงตาสีมรกตจ้องมองใบหน้าแน่นิ่งของคนตัวสูงอย่างไม่เข้าใจ

ทำไมท่านไม่หลบ

ฉันจะไม่ยอมขยับไปไหนทั้งนั้น ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปเผชิญอันตรายคนเดียว

ทำไมท่านต้องทำถึงขนาดนี้

ซากุระยืดตัวให้ตรง เธอกำหมัดแน่นในขณะที่ยืนเผชิญหน้ากับกาอาระ คนตัวสูงค่อยๆคลี่ยิ้มเคลือบริมฝีปากของตน ใบหน้าที่แสนอ่อนโยนสะท้อนกับแสงจันทร์

ฉันจะไปกับเธอ

ดวงตาสีมรกตเบิกกว้างขึ้นอย่างตั้งตัวไม่ถูก กาอาระมีสีหน้าที่จริงจังเกินกว่าคำพูดเมื่อกี้จะเป็นเพียงคำล้อเล่น ซากุระค่อยๆกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ไม่ว่าที่ไหนฉันจะไปกับเธอ เราจะไปด้วยกัน

ท่านจะบ้าไปแล้วเหรอ ท่านเป็นคาเสะคาเงะนะ!”

เธอก็เป็นนินจาแพทย์ที่สำคัญของหมู่บ้านโคโนฮะ

ท่านอย่ามาทำให้ฉันเสียเวลาหน่อยเลยได้มั้ย

ซากุระเลือกที่จะเดินผ่านกาอาระไป แต่ทว่าคนตัวสูงก็เดินตามเธอมาติดๆ ยิ่งซากุระเร่งฝีเท้าเพื่อจะออกไปให้ห่างจากหมู่บ้านเท่าไหร่ กาอาระก็ยังคงติดตามเธอไปทุกๆที่อย่างไม่ละเว้น นัยน์ตาสีเขียวมรกตเหลือบมองด้านหลังของเธอตลอดระยะทาง เธอหวังแค่เพียงกาอาระตัดสินใจใหม่อีกครั้งและกลับไปยังหมู่บ้านโคโนฮะ เขาเป็นคาเสะคาเงะ มีแต่คนต้องการเขา

ฟึ่บ!

ซากุระหยุดฝีเท้าลงที่บนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เธอหมุนตัวกลับมาหากาอาระที่จ้องหน้าเธออย่างตั้งคำถาม

               “ฉันสำคัญกับท่านตรงไหนกันทำไมท่านต้องทำถึงขนาดนี้ ท่านสละตัวเองเพื่อฉัน มันเพราะอะไรกันแน่

               “
เธอเคยรู้สึกเหมือนตัวเองเจอบ้านมั้ยซากุระ

“…”

ตลอดทั้งชีวิตนี้ไม่ว่าฉันจะมองไปทางไหน เดินไปที่ใด ฉันไม่เคยพบใครที่ให้ความรู้สึกฉันเหมือนการได้อยู่บ้านสักครั้ง แต่แค่ฉันมองตาเธอฉันก็รู้ในทันทีว่าเธอเหมือนเป็นบ้านที่แสนอบอุ่น ฉันไม่รู้ว่าอะไรทำให้เรามายืนอยู่ตรงนี้ด้วยกัน แต่เธอคือคนที่ฉันรัก

คาเสะคาเงะ รักเธอ!! ร่างบางของซากุระขยับถอยหลังออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว หัวใจของเธอกำลังเต้นแรงราวกับว่าคำสารภาพนั่นออกมาจากปากของซาสึเกะที่เธอเคยรัก นัยน์ตาสีมรกตกระพริบตาถี่ๆเพื่อมองใบหน้าของกาอาระให้ชัดเจนมากขึ้นไม่มีแววตาล้อเล่น มีแต่แววตาจริงใจ จริงจัง และมั่นคง

ถ้าเธอต้องการหนีจากวังวนแห่งการแก้แค้น ฉันพร้อมจะเป็นอีกทางเลือกหนึ่งให้เธอ…”

“…”

เราจะไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา เราจะเลิกเป็นนินจาซะก็ได้ เราจะหลบหนีจากทุกๆอย่าง ไม่ว่าวันที่ฝนตก แดดออก ต่อให้เธอไม่เหลือใครเธอก็จะเหลือฉัน เพราะฉันรักเธอ

นี่มันเร็วเกินไป มันเกินกว่าที่ฉันคิดไว้ ฉันคิดว่าท่าน…”

               นิ้วเรียวยาวของกาอาระสัมผัสเข้าที่ริมฝีปากของซากุระเพื่อหยุดทุกคำพูดของเธอ นัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวมีเสน่ห์จ้องมองซากุระอย่างอ่อนโยน แขนข้างขวาของเขาคล้องรอบไหล่บางที่กำลังสั่นระริกของเธอผู้เป็นที่รัก เขากำลังรับสัมผัสทุกอย่างจากความรู้สึกทั้งหมดของเธอ ไม่ต้องพูดอะไรขอเพียงให้เขารับรู้ถึงสัมผัสนั้น

เธอไม่จำเป็นต้องรักฉันซากุระฉันแค่เป็นอีกหนึ่งทางเลือกให้เธอ เธอจะรักซาสึเกะก็ได้หรือเธอจะหวั่นไหวกับนารูโตะ เนจิ ใครก็ได้ทั้งนั้น แค่ให้ฉันได้รักเธอ

มือเรียวของซากุระค่อยๆเอื้อมไปแตะที่แผ่นหลังของกาอาระอย่างแผ่วเบา เปลือกตาของเธอปิดลง ความรู้สึกบางอย่างแผ่ซ่านจนเธอรู้สึกได้ถึงคำว่า อบอุ่น คำที่เธอไม่เคยได้รับความรัก ความรู้สึกที่ซาสึเกะไม่มีทางตอบรับเธอ เธอรู้สึกดีจริงๆที่กาอาระรักเธอ

ฉันเฝ้ารอเธอมายาวนานราวกับผ่านไปแล้วร้อยปี แต่ฉันสามารถรอเธอได้อีกเป็นล้านๆปี

“…”

แค่รอยยิ้มของเธอก็เพียงพอสำหรับทุกสิ่งบนโลกนี้

นิ้วโป้งไล้ที่ริมฝีปากบางของซากุระที่กำลังยกยิ้ม ดวงตาสีมรกตจดจ้องอยู่บนนัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวของกาอาระ เธอไม่รู้ตัวเลยว่าเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของคนตรงหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ และเขากำลังเอียงหน้าเข้าหาฝ่ามืออุ่นๆของเธออย่างโหยหา เขาสามารถอยู่ตรงนี้ตราบนานเท่านานเพื่อเธอ

ถึงแม้ว่าความรู้สึกทั้งหมดจะต้องแลกกับการสละหมู่บ้านทิ้งไป ตำแหน่งคาสะเคาเงะและการแต่งงานเขาจะไม่กลับไปอีก

 

นี่มันหมายความว่ายังไงน่ะ! กาอาระหายตัวไปงั้นเหรอ!!”

เสียงตะคอกดังลั่นของคันคุโร่ปลุกให้นินจาทั้งหมู่บ้านโคโนฮะงาคุเระตื่น คนตัวสูงกำลังมีท่าทีกระวนกระวายใจเมื่อพบว่าน้องชายของตัวเองได้หายตัวไปเมื่อเช้ามืด พวกเขาสมควรจะต้องกลับไปที่สึนะงาคุเระทันทีที่จบพิธีส่งมอบตำแหน่งโฮคาเงะ!

เราต้องตามหาตัวกาอาระให้พบ!”

คันคุโร่เน้นย้ำอีกครั้งก่อนจะตบลงที่โต๊ะทำงานของโฮคาเงะ คาคาชิ โฮคาเงะคนใหม่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะได้แต่เหลือบตามองคันคุโร่อย่างจนปัญญา 

เขาคงออกไปได้ไม่ไกล เราจะส่งหน่วยลับไปตามตัวกาอาระกลับมา

นี่เป็นเพราะคำขอร้องของท่านไดเมียว มันทำให้กาอาระต้องหนีไปเทมาริที่ยืนกอดอกนิ่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นบ้าง คันคุโร่ขมวดคิ้วด้วยโทสะ คาคาชิเงยหน้ามองเทมาริอย่างตั้งคำถาม

ลูกสาวของท่านไดเมียวต้องการให้กาอาระแต่งงานด้วยเทมาริตอบเสียงเบา

“…”

กาอาระละเลยต่อหน้าที่! เขาเป็นคาเสะคาเงะ การแต่งงานกับลูกสาวของท่านไดเมียวเป็นความกรุณา

คันคุโร่พูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม เทมาริได้แต่มองคันคุโร่ด้วยสายตาอัดอั้นตันใจ คาคาชิเองก็พอจะรู้ว่ามันน่าลำบากใจแค่ไหนกับการต้องฝืนแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก เทมาริดูเป็นห่วงกาอาระมากในเรื่องนั้นถ้าหากการจะได้เป็นคาเสะคาเงะทำให้เขาไม่มีสิทธิ์เลือกที่จะดำเนินชีวิตในแบบของตัวเอง มันจะไปดีได้ยังไงกัน?

คำถามนั่นคาคาชิก็ตั้งคำถามกับตัวเองอยู่ทุกวัน กาอาระอายุแค่สิบแปดเท่านั้นการแบกรับหน้าที่ของคาเสะคาเงะของเขาเป็นภาระอันยิ่งใหญ่ที่เขาทำได้ดีมากแล้ว

เขามีสิทธิ์ที่จะเลือกภรรยาของตัวเองคันคุโร่ เขามีสิทธิ์ที่จะรัก

รักสำคัญยังไงเล่า! หมู่บ้านสำคัญที่สุดไม่ใช่เหรอเทมาริ!!”

ระหว่างสงครามเล็กๆที่เกิดขึ้นภายในห้องทำงานของโฮคาเงะกำลังดำเนินไป จู่ๆประตูห้องบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นราวกับคนไร้วิญญาณ

นารูโตะ?

ซากุระหนีไปแล้วในมือของนารูโตะที่กำกระดาษแผ่นเล็กๆแน่นทุบเข้ากับกำแพงอย่างแรง

นัยน์ตาสีฟ้าของนารูโตะจ้องมองไปยังคาคาชิอย่างขอความช่วยเหลือ คาคาชิขมวดคิ้วแน่นิ่งก่อนจะพยักหน้าในขณะที่เรียงลำดับเหตุการณ์และความน่าจะเป็น

พวกเธอไม่ต้องกังวลไปหรอก ซากุระจะต้องอยู่กับกาอาระแน่ๆ

“…!”

นารูโตะเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน เขาส่ายหัวช้าๆอย่างคนไม่เข้าใจ เขามีคำถามมากมายผุดขึ้นในหัว ทำไมซากุระต้องอยู่กับกาอาระ? แล้วทำไมเขาถึงรู้สึกวางใจไปได้เปราะหนึ่งนะที่พวกเขาสองคนอยู่ด้วยกัน นารูโตะคงแค่รู้สึกโล่งอกที่ซากุระจะต้องปลอดภัย

                “เทมาริคันคุโร่ ส่งหน่วยลาดตะเวรออกไปตามรอยพวกเขาล่วงหน้า นารูโตะ ตามตัวชิกามารุ เนจิและนินจาคนอื่นๆที่เก่งเรื่องการสะกดรอยมา ภารกิจต่อไปของนายคือพาตัวทั้งคู่กลับมาโดยปลอดภัย!”
               

                “
โอเค ตาท่านบอกฉันแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ท่านรู้สึกแบบนี้

ซากุระถามในขณะที่วางถ้วยชาลงตรงหน้า พวกเขาสองคนหยุดพักกันอยู่ที่ร้านน้ำชาแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเมืองใหญ่มากนัก การฆ่าเวลาด้วยเกมยี่สิบคำถามทำให้บรรยากาศด้านนอกเริ่มมืดสนิท นัยน์ตาสีเขียวมรกตที่สะท้อนกับแสงไฟทำให้กาอาระไม่อาจละสายตาออกไปได้

ตั้งแต่ตอนที่เธอเอาตัวมาขวางการโจมตีของชูคาคุ

นั่นเป็นการกระทำที่บ้าบิ่นมาก

เธอเคยรู้สึกเสียใจบ้างมั้ยที่ทำอะไรลงไปอย่างไม่ยั้งคิด

ฉันไม่เคยรู้สึกเสียใจเลยที่ปกป้องซาสึเกะแล้วท่านมีความสุขมั้ยกับการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง

ฉันมีความสุขมาก อะไรๆก็ดูดีขึ้นไปซะหมด

ซากุระมองหน้ากาอาระ ริมฝีปากของเธอเผยอยิ้มออกมาช้าๆ เธอไม่เคยเห็นใบหน้าของกาอาระชัดเจนเท่านี้มาก่อน ใบหน้าเรียวยาว ดวงตาคมเข้มสีฟ้าอมเขียว ริมฝีปากบางๆนั่นทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นกาอาระเคยสร้างความหวาดกลัวให้กับเธอ แต่ตอนนี้ดูทุกสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปสิ เขานั่งอยู่ตรงหน้าเธอทั้งยังเคียงข้างเธอ

หัวใจที่เริ่มสั่นไหวของซากุระทำให้เธอต้องหลบสายตาจากใบหน้าของคนตัวสูง กาอาระชะงักไปเมื่อซากุระหลบสายตาของเขา เขาก้มหน้าลงมองที่ตักก่อนจะยิ้มให้กับตัวเอง คุณเคยรู้สึกมีความสุขจริงๆตอนไหนกัน? ถ้าไม่ใช่ตอนนี้

ฉันว่าเราน่าจะออกเดินทางต่อนะ

ฉันเห็นด้วย! ดึกมากแล้วเราควรหาที่พัก

อืม งั้นเราไปกันเถอะ

ร่างสูงกาอาระเดินนำซากุระออกมา คนตัวเล็กทอดสายตามองแผ่นหลังกว้างๆของกาอาระด้วยความรู้สึกแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นัยน์ตาสีเขียวมรกตของเธอจดจ้องอยู่ที่นั่นจนกระทั่งร่างสูงหันหน้ามาหาเธอ

อ๊ะ…!”ซากุระสะดุ้งตกใจ กาอาระยิ้มที่มุมปากก่อนจะก้าวถอยหลังกลับมาเพื่อเดินขนาบข้างเธอ

ฉันขอจับมือเธอได้มั้ย

“…”

กันเธอหลงทางน่ะ

ซากุระไม่ลังเลใจเลยสักนิดที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสมือหนาของกาอาระ คนตัวสูงฉีกยิ้มที่มุมปากอีกครั้งก่อนจะเริ่มออกเดิน โดยไม่ลืมที่จะกระชับฝ่ามือแนบแน่นเข้ากับมือบางของคนตัวเล็ก เขาเฝ้าฝันที่จะเดินเคียงข้างกับซากุระไปในทุกๆที่เขาเฝ้าฝันว่าสักวันหนึ่งเขาจะเปิดเผยความรู้สึกที่มีต่อเธอ เขาเฝ้าฝันว่าสักวันหนึ่งซากุระจะรักเขา

นั่นเธอจะทำอะไรน่ะ?

เช้าวันแรกของการเดินทาง กาอาระตื่นขึ้นมาในโรงแรมเล็กๆที่อยู่ในเมืองท่ามกลางหุบเขา คนตัวเล็กที่นอนขนาบข้างเขาเมื่อคืนเริ่มบรรจงทำอะไรบางอย่างกับหน้าผากของเขาด้วยปากกาหมึกสีแดง…?

สัญลักษณ์ไงล่ะ ท่านกลัวฉันจะหลง ฉันก็กลัวจะทำท่านหายบ้างไง

ซากุระพูดเสียงเรียบทั้งๆที่เธอกำลังโน้มหน้าเข้ามาดูรอยสักบนหน้าผากของกาอาระ ใบหน้าของเขากับเธอห่างกันเพียงไม่กี่คืบเองนะ กาอาระกลืนน้ำลายลงคอ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆ

เรามาสร้างความทรงจำใหม่ตั้งแต่วันนี้เถอะนะ

นัยน์ตาสีเขียวมรกตของซากุระเลื่อนลงมามองนัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวของคนตัวสูงแล้ว กาอาระขยับตัวนั่งช้าๆโดยไม่ละสายตาไปไหนทั้งนั้น ซากุระยิ้มบางๆที่ริมฝีปาก แก้มสีขาวของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อไม่ต่างไปจากเขา

                “ฉันรู้ว่าท่านเจ็บปวดมากมายกับความทรงจำในอดีต สัญลักษณ์ที่อยู่ตรงหน้าผากท่านเป็นเหมือนตราบาปว่าท่านฆ่าผู้คนไปมากเท่าใด แต่นับตั้งแต่วินาทีนี้ตราสัญลักษณ์อันใหม่ที่อยู่บนหน้าผากของท่านมันจะเป็นเครื่องยืนยันว่ามีคนรักท่านมากแค่ไหน
                 กระจกบานเล็กถูกถือขึ้นมาเพื่อให้กาอาระได้ส่องเงาของตัวเอง สัญลักษณ์รูปหัวใจที่มาแทนตัวอักษรจีนซึ่งแปลว่ารักนั้นถูกสัมผัสด้วยฝ่ามือของเจ้าของ กาอาระกระพริบตาเล็กน้อยเพราะไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกที่เอ่อล้นของเขาออกมายังไง จนกระทั่งซากุระเป็นคนทำลายความรู้สึกเหล่านั้นลง

มีคนมากมายที่รักท่านและต้องการท่าน หมู่บ้านสึนะงาคุเระต้องการผู้นำในการเผชิญกับอนาคตอันโหดร้าย ท่านก้าวผ่านสิ่งต่างๆมามากมาย ช่วงเวลาที่ฉันใช้ในหมู่บ้านสึนะงาคุเระ มันทำให้ฉันรู้ว่าทุกคนรักท่านมากแค่ไหน ท่านควรจะกลับไป

แต่เธอบอกว่ากลัวจะทำฉันหายไง แล้วทำไม?

ท่านจะไม่หายไปไหน ท่านจะอยู่ในนี้ท่านควรเดินทางกลับไปได้แล้วนะ

สิ่งที่ฉันพูดให้เธอเข้าใจ มันไม่สำคัญเลยเหรอซากุระ…”

มันสำคัญมาก เชื่อฉันสิ ฉันจะไม่หลงทางไปไหนอีก ฉันยังอยู่เคียงข้างท่านในแบบของฉัน และฉันไม่ได้ทำให้ท่านหายไปไหนเพราะสัญลักษณ์ของฉันยังอยู่กับท่านไงล่ะ

มือเรียวของซากุระเอื้อมแตะที่สัญลักษณ์ซึ่งเธอบรรจงเขียนเอาไว้ ร่างสูงของกาอาระที่กำลังสั่นเทาจับที่แขนเรียวของซากุระอย่างยากลำบาก เขากำลังไล่เธอให้ไปทั้งๆที่เขาทิ้งทุกอย่างมาเพื่อเธอ ทั้งๆที่เขาดื้อรั้นจะตามเธอไปทุกๆที่น่ะรึ ทั้งๆที่เมื่อวานเขากับเธอน่าจะปรับความเข้าใจกันได้แล้ว และจะเดินทางไปด้วยกันยังไงล่ะ

ถ้าท่านไม่อยากทำให้ฉันลำบาก ท่านควรไปนะนินจาจากหมู่บ้านโคโนฮะคงจะมาถึงที่นี่ในอีกไม่ช้า

ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น

เห็นแก่ฉันเถอะนะ ฉันอยากเดินทางต่อไป…”

“…”

ท่านกลับไปซะเถอะ

ไม่ซากุระ ฉันนึกว่าเราจะเข้าใจกัน…”

ร่างบางของซากุระค่อยๆลุกขึ้นยืน นัยน์ตาสีเขียวมรกตเหลือบมองกาอาระเพียงชั่ววินาทีก่อนที่เธอจะหายตัวไป กาอาระยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เธอกับเขาควรจะเข้าใจกันแล้ว การเริ่มต้นใหม่ควรจะเกิดขึ้น แต่ทำไมจู่ๆเธอถึงหนีเขาไปทิ้งให้เขาเจ็บปวดที่ใจอีกครั้ง

 

ซากุระกำลังเร่งฝีเท้าออกไปให้ไกลที่สุดจากเมืองเล็กๆที่ตั้งอยู่กลางหุบเขา เรียวขายาวของซากุระหยุดตัวลงที่ข้างโคนต้นไม้ใหญ่ น้ำตาที่ไหลเอ่อออกมาจากนัยน์ตาสีเขียวมรกตถูกปาดออกด้วยมือเล็กนั่น เงาของกลุ่มคนที่ทาบทับลงมาทำให้เธอรู้ตัว

ฉันทำตามที่พวกนายบอกแล้ว ยังจะต้องการอะไรจากฉันอีก…”

เสียงที่สั่นเครือของซากุระแสดงออกให้รู้ว่าเธอเหนื่อยกับทุกสิ่งทุกอย่าง ชิกามารุที่ยืนขนาบข้างกับเทมาริได้แต่กัดริมฝีปากอย่างไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดมาใช้ คันคุโร่ที่กอดอกมองร่างบางของซากุระรู้สึกสะเทือนใจอย่างบอกไม่ถูก และเนจิใช้นัยน์ตาเย็นชาจ้องมองเธออย่างร้ายกาจ สิ่งที่เธอทำกับกาอาระน่ะมันถูกต้องที่สุดแล้ว

เมื่อคืนหลังจากที่เธอกับกาอาระได้บ้านพักเล็กๆในเมืองกลางหุบเขา ซากุระได้ปลีกตัวออกมาเพื่อจะออกไปหาซื้ออะไรอุ่นๆมาให้ทั้งเขาและเธอได้ดื่ม แต่เธอก็ต้องมาพบกับเทมาริ คันคุโร่ ชิกามารุและเนจิที่มาด้วยกัน พวกเขาตามรอยเธอกับกาอาระได้เร็วกว่าที่คิด และการที่จะสู้กันก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดี

พวกนายต้องการอะไร จะพาตัวฉันกลับไปงั้นเหรอ

นั่นคือภารกิจที่พวกเราได้รับเนจิตอบเสียงเบา นัยน์ตาของเขาดูว่างเปล่าขณะที่ทอดสายตามองมายังซากุระ

งั้นมัวรออะไรอยู่ล่ะ พาฉันไปเลยสิ

เรามีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านั้นคันคุโร่พูดแทรกขึ้นมาจนทำให้ร่างบางที่นั่งอยู่ถึงกับต้องเงยหน้ามองอย่างสงสัย

เธอรู้ใช่มั้ยว่ากาอาระชอบเธอมากแค่ไหน…’

‘…’คำถามนั้นทำให้หัวใจของซากุระกระตุกวูบ เธอรู้ตัวดีว่าไม่ใช่แค่กาอาระที่รักเธอ เพราะเธอก็เริ่มจะรักเขามากขึ้นทุกที

แต่มันเป็นไปไม่ได้หรอกเนจิเป็นคนต่อประโยคที่แสนเจ็บปวดนั่นให้กับซากุระ ใบหน้าของคนตัวเล็กรู้สึกชาราวกับเพิ่งถูกตบมา เทมาริที่ยืนมองสถานการณ์อยู่รู้สึกอึดอัดใจที่ต้องทำแบบนี้ เธอรู้อยู่เต็มอกว่าทั้งสองคนเหมาะสมกันแค่ไหน แต่ด้วยเรื่องต่างๆทำให้พวกเธอต้องยื่นข้อเสนอ

เธอรู้รึเปล่าว่าคาเสะคาเงะกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับลูกสาวท่านไดเมียวน่ะ

ฉะฉันไม่รู้

แต่เธอคงรู้สินะว่านินจาแพทย์ธรรมดาอย่างเธอไม่คู่ควรกับคาเสะคาเงะ

            คำพูดเหยียบเย็นที่เชือดเฉือนหัวใจ ซากุระจ้องมองเนจิที่พูดคำพูดบาดแทงลึกลงไปในหัวใจของเธอโดยไม่รู้สึกรู้สาอะไร ใบหน้าเย็นชาของเนจิยังจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ ซากุระไม่รู้ว่าเนจิคิดอะไร
            ‘เธอจะไม่มีวันได้สมหวังกับคาเสะคาเงะ และเธอคงไม่อยากทำให้หมู่บ้านคาเสะคาเงะต้องเดือดร้อนเพราะไม่มีผู้นำหรอกนะ เธอจะเป็นต้นเหตุของความในมั่นคงของหมู่บ้านสึนะงาคุเระ

‘…’

ลองคิดดูสิซากุระ เธอเห็นแก่ตัวได้มากพอขนาดนั้นรึเปล่า แต่ฉันว่าฉันรู้คำตอบอยู่แล้วนะ หึ

‘…’

แน่นอนว่าเนจิคาดการณ์เอาไว้แล้วว่าซากุระจะไม่ยอมเอาความเห็นแก่ตัวเข้าแลกกับหมู่บ้านสึนะงาคุเระ เธอรู้ข้อเท็กจริงเรื่องนี้ดี แต่มันก็เจ็บปวดอยู่ดีใช่มั้ยล่ะเจ็บปวดที่จะต้องสูญเสียคนรักไปอีกครั้ง

จะให้ฉันทำยังไง ว่าข้อเสนอของพวกนายมาเลยดีกว่า

ทำยังไงก็ได้ให้คาเสะคาเงะกลับหมู่บ้านซะ ส่วนเธอจะได้ออกเดินทางต่อไป

ทำไมฉันถึงยังได้ออกเดินทางต่อไป พวกนายไม่จำเป็นต้องพาฉันกลับหมู่บ้านแล้วงั้นรึ

ตอนนี้พวกเรารู้ความเคลื่อนไหวมาว่าซาสึเกะกำลังเคลื่อนไหว เธอรู้ดีใช่มั้ยว่าเหตุผลมันเพราะอะไร เพราะฉะนั้นมันจะเป็นการดีที่เธอจะออกเดินทางไปเรื่อยๆ ไม่เป็นเป้านิ่งต่อการโจมตี

ประโยคหลังนั้นเนจิโน้มหน้าลงมาเพื่อกระซิบให้ได้ยินแค่พวกเขาสองคน ซากุระกระพริบตาถี่ๆก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา เนจิก็ยังคงความเป็นเนจิอย่างที่เธอรู้จัก เขาก็แค่ทำตามหน้าที่เท่านั้นส่วนเธอก็ยังเป็นแค่นินจาแพทย์ธรรมดาที่ไม่คู่ควรกับใครทั้งนั้น เธอไม่มีอะไรพิเศษเธอไม่มีความสำคัญใดๆนอกจากตัวแปรแห่งความแค้น

ถึงแม้ว่าเธอจะเริ่มรักกาอาระถึงแม้ว่าเธอจะได้เป็นเจ้าของความรักของกาอาระ แต่เธอก็ต้องสละมันไป ความเจ็บปวดที่เกิดจากความรักเริ่มกลับมาทำร้ายเธออีกครั้ง และมันดูเหมือนเป็นคำสาปที่เธอดิ้นรนเท่าไหร่ก็จะยิ่งทำร้ายเธอมากขึ้นเท่านั้น 

กลับมาที่ปัจจุบันซึ่งตอนนี้ซากุระกำลังถูกล้อมด้วยกองกำลังของหมู่บ้านโคโนฮะที่ประกอบไปด้วยเนจิ ชิกามารุ เทมาริ และคันคุโร่

ขอบใจที่ทำให้กาอาระกลับไปนะซากุระคันคุโร่บอกเสียงเบาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาปกปิดมันไว้ด้วยใบหน้าที่แสร้งว่าถลึงทึง

ฉันมีทางเลือกด้วยเหรอ?

ซากุระหัวเราะขบขันกับคำพูดของตัวเอง เธอรู้สึกสมเพชตัวเองเต็มที

เรามาเพื่อบอกลาน่ะซากุระเทมาริบอกเสียงเบา นัยน์ตาของเธอดูเศร้าสลดทุกครั้งเมื่อมองมายังซากุระ ทั้งๆที่เธอเองก็ปรารถนาจะให้น้องชายของเธอและซากุระมีความสุข แต่มันคงจะเป็นไปไม่ได้

เธอควรจะกลับไปกับเรานะ ซากุระ

ชิกามารุพูดขึ้นมาบ้าง ซากุระหันไปยิ้มบางๆให้กับเขาก่อนจะส่ายหน้า

ฉันส่งเรื่องการทำภารกิจของเธอให้กับอาจารย์คาคาชิแล้ว เธอจะได้ออกเดินทางต่อ แต่ฉันจะไปกับเธอ

เนจิที่ยืนกอดอกอยู่ดีๆก็พูดสวนขึ้นมา ทำให้ชิกามารุหันมามองหน้าเนจิอย่างตกใจ เขาไม่เคยรู้เรื่องที่เนจิส่งสาสน์ไปบอกอาจารย์คาคาชิเลยสักนิด เขารู้เพียงแต่ว่าซาสึเกะเริ่มเคลื่อนไหวแล้วเท่านั้น

ฉันอยากไปคนเดียวซากุระบอกเสียงเรียบในขณะที่ใช้สายตาหนักแน่นมองเนจิ ความรู้สึกเกลียดถูกกระตุ้นอยู่ใต้เบื้องลึกใบหน้าเรียบเฉยที่เนจิดูออก

ไม่ เธอจำเป็นต้องมีเพื่อนร่วมภารกิจ และฉันเป็นโจนิน

นายจำเป็นต้องบังคับฉันขนาดนี้ด้วยเหรอ

มันเป็นภารกิจเนจิตอบหน้าตาย

เอาล่ะ เราไม่มีเวลามากพอที่จะมาทะเลาะกัน เราต้องไปพาตัวกาอาระกลับหมู่บ้าน

ชิกามารุเป็นคนยุติการถกเถียงระหว่างเนจิและซากุระ คนตัวสูงเดินหมุนตัวก่อนจะกระโดดไปตามกิ่งไม้พร้อมกับสมาชิกคนอื่นๆที่ตามเขาไปติดๆ เนจิหยุดยืนอยู่ตรงนั้นชั่วขณะก่อนจะเริ่มออกคำสั่ง

เธอรอฉันอยู่ตรงนี้ เพราะถึงเธอจะหนีไปไหนฉันก็จะตามเธอจนเจอ

ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันเหนื่อยที่จะเล่นไล่จับกับคนอย่างนาย

 เนจิกระโดดหายไปแล้ว และซากุระรู้ดีว่าตัวเองจะไม่ขยับไปไหนอีกจนกว่าเขาจะกลับมา ถ้ามันเป็นภารกิจที่เธอได้รับมอบหมายให้เดินทาง เธอก็ไม่จำเป็นต้องเป็นนินจาที่ละทิ้งหมู่บ้านเธอแค่ออกเดินทางเพื่อรักษาเนตรของตัวเองเอาไว้จากซาสึเกะ ถึงแม้ว่าเพื่อนร่วมทางที่ว่าจะเป็นเนจิก็ตาม

                   “กาอาระฮึก ฉันเสียใจ ฉันทำร้ายความรู้สึกของท่านอีกแล้ว

                  กาอาระกำลังจัดการกับข้าวของตัวเองลงในกระเป๋าเพื่อรอให้คนจากหมู่บ้านโคโนฮะมาพาตัวเขากลับไปอย่างที่ซากุระบอก แต่ทว่าในหัวของเขากลับสลัดความคิดที่จะตามซากุระออกไปจากหัวไม่ได้เสียที เขาไม่อยากจะละทิ้งซึ่งความรู้สึกของตัวเองถึงแม้ว่ามันจะเป็นการเห็นแก่ตัว และเขารู้ว่าซากุระเองก็ยอมรับไม่ได้เช่นกัน

จะเป็นพระเจ้า สวรรค์ หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์อะไรก็แล้วแต่ช่วยบอกเขาสักวิธีจะได้มั้ย? เขาควรจะเลือกอย่างไรดี

ฉันไม่อยากแต่งงานกับลูกสาวไดเมียว…”กาอาระบอกเสียงเรียบเมื่อรู้สึกได้ถึงสายลมที่พัดผ่านลำตัว นารูโตะนั่นเองที่ยืนอยู่ตรงริมหน้าต่าง ใบหน้าของนารูโตะจ้องมองมายังกาอาระเหมือนมีคำถามมากมายจะถาม

นายถามฉันมาเถอะ ถ้านายอยากรู้

ทำไมนายถึงหนีมากับซากุระจัง! ทำไมนายถึงต้องตามซากุระจังออกมา!!”

คอเสื้อของกาอาระถูกทึ้งด้วยมือของนารูโตะ กาอาระหลับตาลงช้าๆเพื่อซึมซับถึงความโกรธแค้นของเพื่อน เขารู้ดีว่ามันจะต้องมีวันนี้ เขารู้ดีว่านารูโตะรักซากุระมากแค่ไหน เขาทุ่มเทเพื่อซากุระมานานเพียงใด และเขาซึ่งเป็นเพื่อนที่รู้อยู่เต็มอกว่านารูโตะรักซากุระก็สมควรจะได้รับความโกรธเกลียดที่สาสม

ตอบคำถามฉันมาสิกาอาระ! นายมีเรื่องอะไรที่ปิดบังฉัน

ฉันรักซากุระ

ฝ่ามือของนารูโตะกำเสื้อของกาอาระไว้แน่น คิ้วขมวดกันจนเป็นปม นัยน์ตาสีฟ้าท้องทะเลของนารูโตะตวัดหางตาใส่กาอาระ ก่อนจะทิ้งตัวเขาลงกับพื้น

ตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมฉันไม่เคยรู้

ฉันไม่อยากให้นายรู้ด้วยซ้ำว่าฉันรักซากุระ

เพราะอะไร

เพราะนายรักเธอ รักมากจนฉันยอมถอยได้…”

นายไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นกาอาระ! นายคิดว่าฉันโง่เง่ามากรึไง

ฉันเสียใจนารูโตะ…”

นายไม่จำเป็นต้องมาขอโทษฉันด้วยซ้ำกาอาระ นายเป็นคนดีการที่นายรักซากุระจังมันเป็นเรื่องที่ดี เพียงแต่ฉันทำร้ายความรู้สึกของนาย นายต้องแอบรักซากุระโดยไม่กล้าที่จะบอกเธอเพียงเพราะฉัน…”

“…”

นายคิดว่าฉันไม่รู้เหรอไงว่าความทุกข์ทรมานที่ต้องแอบรักทั้งๆที่ไม่กล้าบอกความรู้สึกน่ะมันเป็นยังไง

“…”

และการที่เราเป็นเพื่อนกันนายไม่จำเป็นต้องปิดบัง ซากุระจังต้องการคนที่ดี ฉันไม่หวังอะไรจากซากุระจังทั้งนั้นนอกจากทำให้เธอมีความสุข และการที่เธอจะเจอใครสักคนที่ไม่ทำร้ายความรู้สึกของเธอมันเป็นเรื่องที่ดี นายเป็นคนดีกาอาระ นายคู่ควรกับเธอมากกว่าฉันเป็นล้านขุม

แต่ฉันกำลังจะแต่งงานการเป็นคาเสะคาเงะทำให้ฉันละทิ้งหมู่บ้านไม่ได้ ซากุระต้องการให้ฉันกลับไป

และนายก็เชื่อคำพูดของซากุระจังอย่างนั้นเหรอ นายไม่รู้จักซากุระจังรึไงกัน เธอชอบพูดตรงข้ามกับที่คิดไปเรื่อยนั่นล่ะ

ฉันรู้ แต่พวกนายจะมาพาตัวฉันกลับ ฉันไม่มีเวลาอีกแล้ว…”

นอกเสียจาก…”

                นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลของนารูโตะมองที่กาอาระ รอยยิ้มบางๆถูกแต้มไปทั่วทั้งใบหน้าของนารูโตะ กาอาระได้แต่ชะงักไปกับรอยยิ้มนั่น นี่นารูโตะคงจะไม่ได้

นายจะต่อเวลาให้ฉัน

แค่นายไปปรับความเข้าใจกับซากุระจัง และเลือกให้ดีกับสิ่งที่นายจะทำต่อจากนี้เท่านั้นล่ะ เพราะฉันไม่รู้จะยืดเวลาพวกเนจิได้อีกนานแค่ไหน

พรึ่บ!!!

กาอาระไม่รอช้าให้นารูโตะได้พูดอะไรอีก ร่างสูงของเขากระโดดออกไปทางหน้าต่างโดยปล่อยให้นารูโตะยืนอยู่ตรงนั้น ใครบ้างจะสังเกตเห็นน้ำตาที่ไหลลื้นอยู่ริมขอบตาสีฟ้าน้ำทะเลนั่น? ใครบ้างจะรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่ใจของผู้ชายคนนี้ การจะเป็นคนดีกับคนเห็นแก่ตัวมันมีเพียงเส้นกั้นบางๆเท่านั้นเองสินะ

                “ฉันหวังว่าซากุระจังจะเลิกร้องไห้สักที…”

Talk with writer ::
ลงไปทีล่ะห้า-สิบเปอร์เซ็นต์เพื่อบีฟให้นักอ่านทุกคนคลั่งตาย 555 ไรท์เตอร์นิสัยเสียที่สุดเเล้วล่ะจะบอกให้ =.,= 
อัพอีกทีขออีก 10 เม้นท์หน้าเเล้วกันนะ ตอนนี้เเต่งใกล้จบจริงๆแล้ว อยู่ที่หน้าที่ 146 >[]< เรื่องนี้ยาวมากบอกแล้วจะอึ้ง
5555 น้ำตาไหลไปหลายรอบกับความซึ้ง ขอให้ลุ้น ขอให้รอกันต่อไปนะจ๊ะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

997 ความคิดเห็น

  1. #995 Mapel_Lovery (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 04:06
    รักคือการเสียสละ สงสารโตะจัง
    #995
    0
  2. #992 sabakuharuno (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:49
    นารูโตะช่างแสนดีอะไรเยี่ยงนี้





    #992
    0
  3. #956 ✿.。Aom love niyay.。 ✿ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 19:13
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    นารูโตะ~~~~~~TTTTWTTTT
    #956
    0
  4. #939 R_rainnie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 01:11
    กาอาระ ไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่งสิเห้ยยย++  
    เปนคาเสะคาเงะไม่จำเปนต้องแบกรับทุกอย่างก็ได้(มั้ง)
    ปฏิเสธสิลูก ถ้าเสียกาก้าให้ลูกสาวไดเมียว
    เค้ายอมยกกาก้าให้ มัตสึริดีกว่า อย่างน้องก็ดูเหมาะที่จะเคียงข้างกาก้ามากกว่า
    ตอนนี้ทำเค้าน้ำตาตกเลยอ่ะ กำลังรักกัน กำลังไปได้สวยเลย
    #939
    0
  5. #928 Permo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 15:45
    สงสารทั้งกาอาระ นารูโตะ ซากุระเลย เศร้าาาา
    #928
    0
  6. #910 กล้วยไม้ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 16:41
    ม่ายอาวก้าก้า เชียร์เนจิ
    #910
    0
  7. #899 กิ่ง (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:50
    พี่โตะ ฮึก เป็น คนดีจิงๆ แง~ ซึ้งอ่ะ โตะนายจะเป็นคนดีทั้งในจอและในฟิคเลยใช่ไหม (ชมนะจ๊ะ)
    #899
    0
  8. #871 มุคุ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 09:00
    โฮ่~  T[]T  พี่นารุโตะ  จะดีเกินไปเเล้ว!!!!! 
    #871
    0
  9. #708 NInKkyZ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 21:01
    อ๊ากกกกกกกกกกกกก ดราม่าทั้งเรื่องอยากได้แฟนดีๆแบบกาอาระกับนารูโตะจัง
    #708
    0
  10. #694 สุดย0ด (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 15:25
    กระซิกๆ อ่านตอนนี้แล้วสงสารโตะมาก

    ตอนนี้กำลังเชียร์กาก้าอยู่ค่ะ
    #694
    0
  11. #683 (-ZeeDmo-) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 20:12
     โตะแกเป็นพ่อพระ !
    #683
    0
  12. #678 ~รักมาก!จ็บมๅก~ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 15:02
    โตะคนดีเกินไปแล้วToT
    #678
    0
  13. #675 Faily Love Idol (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 22:36
    เจ้้จ๋า สงสารไอโตะมั น น TT ไอโตะทำแต้มหน่อยลูก
    #675
    0
  14. #674 jajaz swear (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 23:40
     อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #674
    0
  15. #673 Bloody Princess (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 20:30

    นารูโตะทำไมนายเป็นคนดีขนาดนี้ ToT

    #673
    0
  16. #672 AM'nime (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 17:00
    อ๊ากกกกกกก!!! (/จับเก้าอี้ทุ่มพื้น) คนดีเกินไปแล้ว

    มัวแต่เปิดโอกาสให้คนอื่น แล้วโตะไม่คิดจะทำแต้มกับเขาบ้างเหรอ>[ ]<
    #672
    0
  17. #671 kimSaRaTta (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 15:47
    โตะ ร้องไห้หรอ ซึ้ง T_T
    #671
    0
  18. #669 Yoshida Akira (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 14:08
    โตะเป็นคนดีมากกกกกกกกกกก ซาบซึ้ง
    #669
    0
  19. #663 kimSaRaTta (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 20:19
     เห้ย! ไรเตอร์ทำค้าง สรุปว่ากาอาระมีหวัง ^o^
    #663
    0
  20. #662 pinsan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 17:51

    เฮ้ย!!!

    โตะจะทำอะไร อ่านเเล้วร้องไห้อ่า เเง

    TT^TT

    #662
    0
  21. #660 AM'nime (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 16:52
    ค้างอีกแล้ว~!ToT

    กาอาระไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่งเซ่ ปฏิเสธเป็นมั้ย~~ (พูดเหมือนเป็นเรื่องง่าย=_= /กาอาระ)
    #660
    0
  22. #659 eiei (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 16:48
    เฮ้ยๆ!! นารุจะทำไรอ่ะ
    #659
    0
  23. #655 คนบ้านิยาย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 13:31
    //ร้องไห้.......
    #655
    0
  24. #649 Yoshida Akira (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 เมษายน 2555 / 15:13

    ให้กาอาระผิดหวังอีกแล้วง่า เจ้าบ้าเนจิว้อยยย

    #649
    0
  25. #647 Bloody Princess (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 เมษายน 2555 / 12:11

    อัพต่อไวๆนะค่า T^T

    #647
    0