คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ยอดยาหยี

ตอนที่ 5 : น้องญายคนสวยแสนดีของพี่ตา--->เงาใจ 100%


     อัพเดท 5 ก.พ. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : YBSoulmate [ลลลา] ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ YBSoulmate [ลลลา]
My.iD: https://my.dek-d.com/black_devil_zaa
< Review/Vote > Rating : 100% [ 2 mem(s) ]
This month views : 23 Overall : 57,191
219 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 422 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ยอดยาหยี ตอนที่ 5 : น้องญายคนสวยแสนดีของพี่ตา--->เงาใจ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2947 , โพส : 3 , Rating : 100% / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




4

 

พายว่าดาดูเหนื่อยมากเลยนะเนี่ย

ปฏิการที่เดินขนาบข้างมากับหญิงสาวร่างบางหุ่นสวยราวกับนางแบบหลุดมาจากนิตยาสารเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงปนขบขัน ใบหน้าของญาดาตอนนี้จะน่าสงสารก็ว่าได้จะดูน่ารักหรือตลกก็ไม่เชิง คล้ายคนที่กำลังเริ่มป่วยด้วยอาการสับสนคิดเองเออเอง

ญาดาไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ระบายลมหายใจของตัวเองเหมือนคนที่เพิ่งวิ่งรอบเขาพระสุเมรุมา วันนี้เป็นวันที่เหนื่อยที่สุดตั้งแต่สาวสวยเรียนจบมา ใครจะไปนึกว่าไอ้แค่การทดลองงานแค่ช่วงสั้นๆจะทำให้เธออ่อนเปลี้ยเพลียแรงจนไม่มีแรงจะยกขาไปไหนมาไหนแล้ว นี่ดีนะที่ปฏิการเป็นคนแอบมาเซอร์ไพร์สพาเธอมาทานข้าวตอนมื้อกลางวัน ไม่เช่นนั้นอย่าได้หวังว่าญาดาจะกระเดียดตัวเองออกไปไหนเด็ดขาดนอกจากตรงกลับบ้านลูกเดียว

เมื่อเช้านี้ญาดาหมดแรงไปมากทีเดียวกับการเอาตัวรอดหนีหน้าวิทิตสุดชีวิต ทั้งๆที่คุณหญิงวิกานดาได้บอกเธอไว้ล่วงหน้าแล้วว่าวิทิตจะมารับเธอไปที่ทำงานด้วยกัน ญาดาเลยฉวยโอกาสท่องเว็บหาแผนที่ไปบริษัท W.Y ซึ่งโชคดีที่บริษัทนี้เป็นบริษัทใหญ่ในเครือศกุลกานต์ หาแผนที่ได้ง่ายดายราวกับโบกรถเมล์คันไหนๆก็ไปอนุสาวรีย์ แต่นั่นยังไม่พอเมื่อชายหนุ่มหน้าใสยิ้มสวยตามมาที่ที่ทำงานไม่กี่นาทีพร้อมทั้งพกพาความไม่พอใจมาด้วย วิทิตไม่ได้พูดหรือตำหนิแสดงอาการไม่พอใจอะไรกับหญิงสาว แต่เขางัดไม้เด็ดกว่านั้นเพื่อเป็นบทลงโทษสำหรับการหนีหน้าเขา มันทำให้เธออยู่ยากมากขึ้น!

เริ่มด้วยการแนะนำตัวเธอกับพนักงานคนอื่นๆ ทีแรกมันก็ดูจะปกติดีอยู่หรอกนะ แต่เขาดันเสริมเติมแต่งบรรยายสรรพคุณสารพัดของเธอเรื่องผู้ชายให้พนักงานทั้งหนุ่มทั้งแก่ฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน โต๊ะทำงานของเธอจากที่เคยโล่งๆก็มีดอกไม้โผล่ขึ้นมาพึ่บพับ! แม้แต่ตอนพักช่วงเช้าก็ยังมีไอ้หนุ่มตี๋นิสัยประหลาดที่ตรงรี่เข้ามายิงประตูหยอดขนมจีบกับเธอเสียจนชวนอ้วก!! ถ้าคุณคิดภาพไม่ออกคุณก็ลองคิดภาพของคุณจิ๊บในเรื่องเอทีเอ็มดูสิ เธอมีสภาพเวทนาไม่ต่างกันเลย

นอกจากนั้นยังไม่พอ เขายังตามล่าหานางแบบที่เป็นอริกับญาดาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย มาเป็นแบบลงปกนิตยาสารโปรโมทแบรนด์ W.Y ทำงานกับอริสุดเฟคยังจี๊ดใจไม่พอ ยัยนางแบบเรื่องมากนั่นยังออกปากติเสื้อผ้าที่เธอออกแบบเป็นแพทเทิร์นเอาไว้สารพัด เรียกเอาความมั่นใจของญาดาสั่นสะเทือนจนอยากจะจิกหัวยัยนางแบบนั่นมาโขกเข้ากับกำแพงให้เลือดนองพื้น!

บริษัทนี้กำลังขอความช่วยเหลือจากเธอจริงๆน่ะรึ ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ต้องการความช่วยเหลืออะไรเลย! ผู้บริหารก็เอาแต่คอยกลั่นแกล้งเธอแบบนี้เนี่ย ถ้าไม่ติดว่าผู้ใหญ่ทั้งสองคนไว้วางใจและเชื่อถือในตัวเธอมากขนาดนี้ เธออาจจะลาออกแล้วโกยแนบหนีไปทำงานกับโคโค่ ชาแนลแล้วก็ได้!!

เอ๊ะ? นั่นใช่หัวหน้าดารึเปล่าน่ะ?

เสียงของปฏิการเรียกใบหน้าสวยของญาดาให้ยกขึ้นมาจากโต๊ะได้สำเร็จ ดวงตาคมๆมองตามทิศทางที่ชายหนุ่มมองออกไปนอกหน้าต่างร้านกาแฟ เห็นลิบๆว่าเป็นร่างสูงของวิทิต ญาดาก็รีบคว้าเอานิตยสารที่วางอยู่ข้างโต๊ะกาแฟขึ้นมาบังหน้าในทันที! เมื่อตอนกลางวันเธอแอบหนีวิทิตออกมากับปฏิการทั้งๆที่เขาเรียกตัวเธอให้ไปพบ สงสัยว่าเขาจะต้องมาตามเธอถึงที่แน่ๆ

อย่าเรียกว่าหัวหน้าเลยพาย เรียกว่าจอมมารมหามารดีกว่าญาดากระซิบบอกปฏิการเสียงเบา พร้อมกับส่งสัญญาณให้หันหน้ากลับมา

วิทิตจะต้องเดินเลยผ่านไปเฉยๆเพราะเขาจะไม่มองเห็นเธอที่อยู่ตรงนี้กับปฏิการ! และเขาก็คงจะจำปฏิการไม่ได้ด้วย คนบ้าที่ไหนกันดูรูปแค่ครั้งเดียวจะจำหน้าได้แม่นยำขนาดนั้น! ญาดาก็แค่รอให้เขาเดินจากไปก็เท่านั้น

ดูเหมือนเขาจะกำลังเดินมาทางนี้นะดา

ญาดาเด้งตัวขึ้นสุดตัว! มันไม่น่าจะเป็นไปได้ที่เขาจะเดินตรงมาทางนี้!!

พายไปเหอะ!!”

หญิงสาวไม่คิดอะไรให้มากความรีบคว้ากระเป๋าสะพายของตัวเองกับคว้าเข้าที่ข้อมือหนาของปฏิการและออกแรงลากไปยังประตูทางออกอีกฝั่งหนึ่งของร้าน แต่ก็ช้าเกินไปเพราะร่างสูงของวิทิตมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้ากระจก พร้อมทั้งเคาะประตูสามครั้งเล่นเอาคนทั้งร้านหันมามองเป็นตาเดียว

ซวยอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย? ทำไมเธอถึงไม่ไหวตัวออกไปให้เร็วกว่านี้กันนะ

เราออกไปทักทายเขาดีกว่านะ พายว่าถ้าขืนเรายังหลบหน้าเขาแบบนี้ยิ่งจะทำให้คนอื่นสนใจ

สายตาของสาวมั่นมองซ้ายมองขวาอย่างไม่ค่อยแน่ใจในคำพูดของปฏิการนัก แต่เมื่อเหลือบตาขึ้นสบตากับวิทิตที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ารออยู่ข้างนอกอย่างไม่รีบร้อนอะไร สุดท้ายแล้วคนตัวเล็กก็ต้องจำใจเดินออกมาจากร้านกาแฟ ก้าวหน้าเชิดราวกับตัวเองไม่ได้ทำผิดอะไร ทั้งๆที่เมื่อกี้ญาดาอยากจะวิ่งหนีไปให้สุดขอบโลกราวกับจำเลยหนีการขึ้นศาล

สวัสดีครับ คุณคงเป็นหัวหน้าของดาปฏิการออกปากสวัสดีกับคนตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มเป็นมิตรไมตรี

วิทิตยิ้มรับ สายตาเลื่อนมามองมือหนาที่กุมมือเรียวเล็กของหญิงสาวเอาไว้ ร่างสูงของปฏิการอยู่แนบชิดกับญาดาแสดงถึงความสนิทสนม ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าคิ้วของวิทิตกระตุกกึกๆด้วยแรงหึงหวงที่เก็บเงียบไว้ภายใต้ใบหน้ายิ้มสวยละไม

ครับ ผมชื่อวิทิต แล้วคุณ…?”

อ๋อ ผมชื่อปฏิการครับ เป็นเพื่อนดา ขอบคุณมากเลยนะครับที่ช่วยดูแลดา

คำบ่งบอกสถานะของปฏิการทำให้วิทิตชะงักสงสัย จับมือถือแขนขนาดนี้แต่ยังคงแนะนำตัวด้วยฐานะของความเป็นเพื่อน ไม่มีใครโง่พอที่จะเชื่อคำแนะนำตัวแบบนั้นได้ หรือว่าความจริงแล้วญาดาเองก็ไม่ได้ยอมรับเต็มปากเต็มคำว่าเจ้าหนุ่มหน้าอ่อนคนนี้เป็นแฟนกัน

วิทิตเลิกคิ้วมองสำรวจอีกคนตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว ใจก็หงุดหงิดอยากจะเข้าไปกระชากมือหนานั่นให้ปล่อยมือเรียวเล็กของหญิงสาวออก

ไม่ทราบว่าคุณวิทิตมีธุระอะไรกับดารึเปล่าครับ ผมพาดาออกมาทานข้าวคงไม่เป็นการรบกวนเวลางานหรอกนะครับ

ปฏิการเป็นคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ดีมากจนทำให้อีกฝ่ายไม่กล้าที่จะตัดรอนไมตรีที่เขาหยิบยื่นมาให้

อ้อ ไม่หรอกครับ มันอยู่ในช่วงพักกลางวันพอดี เพียงแต่ช่วงบ่ายผมว่าจะพาน้องญายเขาไปงานแฟชั่นโชว์ของนิตยาสารหนึ่งว่าแล้ววิทิตก็หยิบบัตรเชิญออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทสีกรมท่า

ปฏิการมองมันก่อนจะหันไปมองร่างบางที่ยืนขนาบข้างกับตัวเอง สีหน้าของญาดาแสดงออกชัดเจนว่าไม่ได้อยากจะไปงานนั่น แต่ปฏิการรู้ดีว่าญาดาไม่มีทางเลือกที่จะปฏิเสธในเมื่อมันคืองาน

ถ้างั้นพายกลับก่อนแล้วกันนะดา

เสียงอบอุ่นของปฏิการบอกเบาๆก่อนจะปล่อยมือเรียวเล็กของญาดาออก ในใจก็ยังคงนึกสงสัยกับสรรพนามที่ฝ่ายชายใช้เรียก ญาย? คำๆนั้นมันคือคำต้องห้ามที่ญาดาได้ยินเมื่อไหร่จะต้องวิ่งแจ้นเข้าไปเอาเรื่องคนที่หลุดปากพูดออกมาไม่ใช่หรือไงนะ

กลับดีๆนะพายญาดาบอกเสียงหวานและฉีกยิ้มสวยให้กับปฏิการ

ดูก็รู้ว่าจงใจทำตอกหน้าร่างสูงที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ปฏิการยิ้มรับรอยยิ้มสวยหวานนั่นก่อนจะหมุนตัวและกำลังจะเดินจากไป วิทิตสบโอกาสเลยสาวเท้าเข้ามาหาร่างบางพร้อมกับโน้มหน้าลงมาใกล้กับสาวสวย ทำทีเป็นกระซิบข้างหูของอีกฝ่ายแต่เสียงดังเพื่อให้คู่แข่งได้ยิน

ที่คอน้องญายทำไมถึงมีพาสเตอร์แปะไว้ล่ะครับ แผลนั่นยังไม่หายหรอ

คนหน้ามึนเว้นช่วงจังหวะให้คิดกันเองว่าแผลที่ว่านั่นคือแผลอะไร ปฏิการชะงักฝีเท้าและกำลังจะหันกลับมามองเจ้าของเสียงที่พูดเสียงระรื่น แต่ญาดากลับคว้าท่อนแขนแกร่งของวิทิตและออกแรงลากไปไกลเสียแล้ว แผลที่คอเขาเองก็สังเกตเหมือนกันนะว่าทำไมคอขาวๆของญาดาถึงมีพาสเตอร์ลายหมีสีเขียวแปะอยู่

ญาดาเหวี่ยงแขนของวิทิตจนร่างสูงเซถลาเข้ากับกำแพงดังอั่ก แววตานางมารร้ายจิกกัดคนตัวสูงอย่างน่ากลัว วิทิตใจหายแวบที่ถูกแรงมหาศาลของหญิงสาวตัวเล็กจับเหวี่ยงละม้ายทุบทั้งร่างเขาเข้ากับกำแพง หรือว่าเขาจะแกล้งมากเกินไปหน่อย?

สนุกมากเหรอไง!”ญาดาไม่เกรงสายตาใครทั้งนั้น ตวาดเสียงลั่นพร้อมกับเท้าสะเอวยืนประจันหน้ากับร่างสูงเตรียมพร้อมมีเรื่องสุดๆ

เธอเองตอนที่ไปเที่ยวกับวิทิตที่เขาใหญ่ก็แทบจะลืมรอยแดงที่คอไปเลย โชคดีที่เธอแปะพาสเตอร์ทิ้งไว้ตั้งแต่วันนั้น แล้วตาหน้ามึนนี่ก็ยังบังอาจคิดรื้อฟื้นปมประเด็นให้ปฏิการคิดอีก! มันน่าจับตบให้เลือดกบปากสาสมกับการที่ฝากรอยแผลไว้ข้างคอของเธอจริงๆ

ไม่เลยครับ พี่ไม่สนุกสักนิดที่เห็นน้องญายอยู่กับผู้ชายคนอื่นวิทิตตอบคำถามเสียงเรียบ

ใบหน้าที่แสนเศร้าหมองของคนตัวสูงทำเอาญาดาทรงตัวบนรองเท้าส้นสูงไม่อยู่ ต้องจิกเท้าเข้ากับพื้นรองเท้าเพื่อยึดแข้งขาตัวเองไม่ให้เป๋ไปด้านหลัง

เขาเป็นแฟนฉันญาดาว่าทั้งๆที่ยังหลบสายตาอีกฝ่ายอยู่

แต่พี่ไม่คิดแบบนั้นนะครับ เขาแนะนำตัวเองว่าเป็นเพื่อนน้องญาย พี่คิดว่าบางทีน้องญายก็คงจะไม่ได้บอกความสัมพันธ์ที่มันชัดเจนกับเขาใช่มั้ยครับ

คุณนี่มันแส่จริงๆเลยนะ! ฉันล่ะเกลียดคุณจริงๆให้ตายเถอะ ชอบมายุ่งเรื่องชาวบ้านอยู่ได้!”

ญาดาสะบัดหน้าใส่ ในหัววิ่งวุ่นเพราะกำลังคิดคำด่า

ที่น้องญายโกรธพี่ พยายามหลบหน้าพี่แบบนี้ นั่นหมายความว่าพี่มีความหมายกับน้องญายใช่มั้ยครับ?

จู่ๆก็โพล่งขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วญาดาเตรียมคำพูดที่จะด่าสาดเสียเทเสียโหมโรงใส่วิทิตอยู่ดีๆ แต่ก็ถูกสวนคำถามที่ฟังแล้วดูเหมือนขอร้องอ้อนวอนของอีกฝ่ายจนตั้งตัวไม่ทัน! บทจะเปลี่ยนอารมณ์ก็ทำซะหน้าดื้อๆ เธออยากจะกรี๊ดจริงๆ!

 อย่ามาพูดอะไรบ้าๆกับฉันนะ ฉันไม่เคยแคร์คุณเลย เราก็เป็นแค่เพื่อนร่วมงานกันเท่านั้นล่ะ

ครับครับ ฟังจนไม่รู้ว่าจะเอาส่วนไหนไปเจ็บอีกแล้วครับ

นั่นแน่ะ!! ทำเป็นยอมแพ้อย่างยอมจำนน โดนย้อนมาแบบนี้ก็เหมือนกับว่าเธอเป็นฝ่ายผิดเสียเองน่ะสิ! ยอมได้ที่ไหนกัน ในเมื่อเธอไม่ผิด!!

อ่ะๆ น้องญายอย่าได้คิดจะตีพี่นะครับ เอาไว้เก็บทบต้นทบดอกไว้ตีทีหลังเถอะครับ

ข้อมือเรียวเล็กของญาดาถูกคว้าเอาไว้ได้ทันท่วงที วิทิตรีบจับข้อมือทั้งสองข้างญาดาที่กำลังจะฟาดกระเป๋าลงบนตัวเขาให้แนบข้างลำตัวดังเดิม ฉีกยิ้มกว้างดูขี้เล่นของตัวเองก่อนจะเลื่อนมือจากจับข้อมือหญิงสาวเป็นกุมมือแทนอย่างถือวิสาสะ

คุณ!!”

ถ้าพี่ไม่จับมือน้องญายไว้ สงสัยได้โดนฟาดกรามร้าวแน่ๆครับ

รู้ทันเธอได้อย่างไรว่าเธอตั้งใจจะทำแบบนั้น! ระวังภัยไว้เป็นยอดดีถือคติแบบนั้นสินะ ญาดาชักข้อมือตัวเองออกเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเดินจับมือกับคนข้างๆ แต่อย่างที่บอกไงล่ะว่าผู้ชายหน้ามึนคนนี้มีทักษะเสริมพิเศษที่ทำยังไง แกะยังไง มือไม้ก็ไม่ยอมปล่อยเลย

ฝากไว้ก่อนเถอะคุณวิทิต ฉันคิดทบต้นทบดอกเมื่อไหร่ล่ะน่าดู!”

โดนขู่แง้งๆเหมือนแมวน้อยขู่ฟ่อๆ วิทิตล่ะกลั๊วกลัวจับใจจริงๆ ถ้าโดนกัดสักแผลขึ้นมาคงจะเป็นรอยขมฝังเขี้ยวเหวอะหวะโดนตัดแขนทิ้งซะล่ะมั้ง

ร่างบางของญาดาเดินเคียงข้างมากับร่างสูงของวิทิต แต่หยุดความคิดของพวกคุณไปได้เลยว่าเธอเต็มใจ แต่เป็นเพราะชายหนุ่มร่างสูงข้างๆเธอจัดการคว้าท่อนแขนเล็กๆคล้องกับแขนแกร่งกล้ามเป็นมัดของตัวเองแล้วหนีบไว้ข้างลำตัว จะดึงออกก็ไม่ได้! ในที่สุดก็จนปัญญาต้องปล่อยเลยตามเลย ญาดาเข้าใจความรู้สึกของพวกนางเอกที่สะดีดสะดิ้งเวลาดูในละครแล้วล่ะ แรงผู้ชายมันเยอะอย่างนี้นี่เอง

พักจากการทะเลาะกับวิทิตที่เดินแยกไปลงชื่อเข้างานที่โต๊ะแถบซ้าย ญาดาหันมาสนใจกับหน้าทางเข้างานที่ถูกตกแต่งอลังการอย่างมีรสนิยม สมฐานะนิตยสารชื่อดังของประเทศ ญาดากวาดสายตามองสำรวจไปทั่วทั้งงาน เก้าอี้ที่คลุมด้วยผ้ากำมะหยี่สีม่วงเข้มตัดดำหลายตัวถูกจัดไว้เป็นระเบียบ มีคนดัง ดาราที่มีชื่อเสียง และพวกไฮโซทั้งหลายต่างพากันเดินเชิดหน้าทำตัวเริดเข้ามาในงาน และเป็นธรรมเนียมที่ทุกคนจะต้องถ่ายรูปบนพรมสีม่วงที่ถูกจัดไว้ตรงบูธใกล้ๆกับประตู การมางานแบบนี้คือการวัดระดับหน้าตาในสังคมไฮโซก็ว่าได้ เพราะเก้าอี้แต่ล่ะตัวถูกจัดไว้ตามชื่อเสียงของคนที่ได้รับบัตรเชิญ คนที่ได้นั่งแถวหน้าสุดจะต้องวีไอพีมาก ไม่อย่างนั้นอย่าหวังจะได้ไปเสนอหน้าที่แถวหน้าสุดมีรูปถ่ายติดไปลงนิตยาสารเลย

ญาดานึกย้อนไปถึงสมัยที่ตัวเองเพิ่งจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยใหม่ๆ คุณหญิงอัสมาหรือคุณยายของเธอเคยพาญาดามาที่งานแฟชั่นโชว์แบบนี้บ่อยๆ ทุกครั้งเธอจะต้องได้นั่งแถวหน้าสุดหรือไม่ก็ได้รับสิทธิพิเศษให้เข้าไปดูหลังเวที กระทบไหล่ดีไซน์เนอร์ชั้นนำของโลกหลายคน แต่ ณ ปัจจุบันเธอไม่หวังเลยสักนิดว่าจะได้นั่งหน้าสุด เพราะไม่มีครั้งไหนเลยที่การมากับผู้ชายที่ชื่อวิทิต ศกุลกานต์ จะเป็นไปอย่างปกติสุขชีวิตเธอ

เรียบร้อยแล้วครับวิทิตที่จัดการลงทะเบียนเข้าร่วมงานเสร็จแล้วเดินมาหาร่างบางของญาดา

ตอนนี้ทั้งคู่ตกเป็นเป้าสายตาของเหล่าผู้ร่วมงานทั้งหลาย แน่นอนล่ะ คนหนึ่งก็ทายาทตระกูลศกุลกานต์ที่มีชื่อเสียง อีกคนหนึ่งก็หลานสาวคุณหญิงอัสมา ดีไซน์เนอร์ชื่อดังของประเทศ ถ้าหากจะเริ่มต้นสำรวจเก็บข้อมูลในงานนี้คงจะไม่ได้ทำอย่างสงบๆซะแล้วมั้ง

ญาดายักไหล่เล็กน้อยก่อนจะเดินย่างก้าวบนรองเท้าส้นสูง ทรงตัวสวยงามสง่าหยุดยืนอยู่ตรงบูธถ่ายรูป ในเมื่อจะเด่นแล้วก็ต้องเด่นแบบฆ่าคนอื่นให้ตายสนิท และถึงแม้ว่าชุดที่ญาดาสวมใส่จะเรียกว่าเป็นชุดทำงาน แต่มันก็ไม่ใช่ชุดทำงานธรรมดา เธอมีพรสวรรค์ที่จะจับนั่นจับนี่มามิกซ์กันบนเรือนร่างทรวดทรงนาฬิกาทรายของตัวเอง ให้โดดเด่นแสบตาชนิดที่ดาราหลายคนยังต้องหลบทางถอยไป

แชะ แชะ แชะ!!

ช่างกล้องพากันกรูเข้ามาเพื่อจะชักชัตเตอร์สาดใส่สาวสวยที่ยืนส่งยิ้มเป็นประกายท่ามกลางแสงแฟลช ญาดาฉีกยิ้มหวานสวยโบกมือให้กับตากล้องทุกคน ทำเอาวิทิตที่ยืนอยู่วงนอกยิ้มกว้างกับภาพสวยงามตรงหน้า เขาคงไม่ได้หลุดมาอยู่ในโลกเทพนิยายหรอกนะ เพราะเจ้าหญิงตรงหน้าสวยงามกว่าผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยพบจริงๆ

ตอนนี้คุณญาดากำลังทำงานอะไรอยู่รึเปล่าคะ

นักข่าวจากช่องข่าวบันเทิงสักช่องจ่อไมค์ให้กับญาดา คนสวยยกยิ้มที่มุมปากเพราะสบโอกาสเหมาะสุดๆ

ตอนนี้ดากำลังทำงานให้กับแบรนด์ W.Y ค่ะ เรากำลังจะมีคอเลคชั่นใหม่ในเร็วๆนี้ คอยติดตามกันได้เลยค่ะ

เป็นวิธีการในการโปรโมทแบรนด์ W.Y ด้วยการอาศัยชื่อเสียงของนิตยาสารและชื่อเสียงของตัวเองได้เป็นอย่างดี ดวงตาของวิทิตจ้องมองญาดาตลอดเวลา แววตาของเขาเต็มไปด้วยประกาย ประทับใจกับหญิงสาวที่ฉลาดหลักแหลม

ซึ่งจะขาดไม่ได้เลยนะคะกับผู้บริหารใหญ่ของเรา

ญาดาว่าเสียงหวานและส่งสายตามายังร่างสูงที่ยืนอยู่วงนอก คนตัวสูงยิ้มรับสายตาส่งความหมายอย่างรู้ทัน เขาก้าวเท้าเข้าไปยืนเคียงข้างกับร่างบางของญาดา ใช้มือหนาของตัวเองโอบไหล่บางเอาไว้เบาๆพร้อมกับส่งยิ้มโปรยเสน่ห์ให้กับนักข่าวสาวทั้งหลาย

คุณวิทิตมีความสามารถในการจับกระแสตลาดมากเลยค่ะ เขาเป็นคนที่พึ่งพาได้มากทีเดียว แถมยังเป็นผู้บริหารหนุ่มที่สาวๆทั้งหลายก็ปฏิเสธไม่ได้ใช่มั้ยล่ะคะว่าอยากให้เขาเข้ามาบริหารชีวิต

ใบหน้าสวยเอนเข้าหาตัวร่างสูงเพียงเล็กน้อยก่อนจะใช้มือเรียวสวยวางทาบไว้บนอกกว้างของวิทิตเพื่อให้เรียกเสียงฮือฮา ช่างภาพไม่รอช้ารีบชักภาพกันไม่หยุด คงได้ภาพคู่ของผู้บริหารหนุ่มกับดีไซน์เนอร์สาวสวยไปลงหน้าธุรกิจกันไม่น้อยแน่ๆ

ถ้ายังไงพวกเราขอตัวเข้าไปข้างในก่อนนะครับ

วิทิตเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพพร้อมตบยิ้มสวยให้กับเหล่านักข่าวที่พร้อมใจกันหลีกทางให้ทั้งคู่ได้เดินเข้างาน เหล่าไฮโซคนมีสตางค์ทั้งหลายต่างรีบเข้ามาล้อมตัวทั้งสองคนไว้อย่างสนอกสนใจ ทำหน้าตาราวกับอยากลงทุนร่วมกับธุรกิจนี้เพราะชื่อเสียงและกระแสของทั้งคู่ที่จะต้องมาแรงในอีกไม่ช้านี้แน่ๆ

ฉันว่าคุณเอามือออกจากไหล่ฉันได้แล้วล่ะ

น้ำเสียงเหี้ยมของคนตัวเล็กกว่าทำให้วิทิตค่อยๆชักมือตัวเองกลับ พลางทำหน้าเสียดายใจขาดดิ้นให้เห็นกันจะๆ ญาดามองค้อนก่อนจะจัดการใช้เล็บสีแดงเลือดหมูของตัวเองจิกเข้าที่หลังมือของคนตัวสูง พร้อมกับใช้ส้นรองเท้ากระแทกลงบนรองเท้าหนังสั่งตัดของวิทิตอย่างเหี้ยมโหด

อย่ามาหาเศษหาเลยกับฉันนะ

น้องญายเป็นคนส่งสัญญาณไม่ใช่เหรอครับวิทิตขยิบตาให้อย่างล้อเลียน

ฉันก็แค่ทำไปเพราะงานเท่านั้น คุณไม่ต้องคิดจะฉวยโอกาส

แต่การลูบหน้าอกคนอื่นก็เป็นเพราะเรื่องงานด้วยเหรอครับ

คนถามทำหน้าใสซื่ออย่างไม่เข้าใจจริงๆ แต่มีรึที่ญาดาจะดูไม่ออกว่าวิทิตกำลังจะต้อนเธอให้จนมุมกับเรื่องเรียกกระแสให้กับแบรนด์ เธอทำไปทั้งหมดก็เพราะงานเท่านั้น ไม่ได้คิดอยากจะลูบไล้แผงอกล่ำๆนั่นเลยสักนิด! ต่อให้ใจแกว่งแค่ไหนกับกล้ามเนื้อใต้เสื้อสูทนั่นก็ตาม เชอะ!

ฉันจะไปนั่งแล้ว ถ้าคุณจะยืนดูตรงนี้ก็ตามใจนะ

ว่าแล้วก็สะบัดหน้าเริดทำท่าจะเดินไปนั่งที่ แต่ก็หยุดชะงักเท้าช้าๆเพื่อรอให้ชายหนุ่มเรียกรั้งเอาไว้ ก็ญาดาไม่รู้สักหน่อยว่าชื่อตัวเองถูกแปะไว้ที่หลังเก้าอี้ตัวไหน

ยืนรอก็แล้ว แกล้งเดินช้าๆก็แล้ว แต่คนตัวสูงก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนนอกจากยืนฉีกยิ้มโง่ๆอยู่กับที่ จากยิ้มสวยก็กลายเป็นยิ้มโง่ๆได้เพียงเพราะถูกแกล้งกันเห็นๆ!

คุณวิทิต!”

ครับ น้องญายวิทิตขานรับเสียงใส ดูร่าเริงผิดสังเกตเพราะแผนการแกล้งคนตัวเล็กสำเร็จไปได้ด้วยดี 

คุณจะพาฉันไปที่นั่งรึเปล่าน่ะฮะ!”

อ้าว น้องญายไม่รู้หรอกเหรอครับว่าที่นั่งอยู่ตรงไหน โธ่ๆๆ พี่เห็นน้องญายบอกจะไปนั่งแล้ว เลยนึกว่ารู้ที่นั่งแล้วซะอีก

พูดไปก็กลั้นขำไปจนแก้มแทบปริ คนถูกแกล้งชักสีหน้าทำหน้างอใส่ อยากจะเข้าไปเตะกลางเป้าคนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด แต่หลายสายตาที่ให้ความสนใจกับทั้งคู่ก็เป็นข้อละเว้นในการกระทำทารุณครั้งนี้ วิทิตหลุดหัวเราะและเดินเข้ามาหาร่างบางในที่สุด ผายมือออกราวกับเป็นพนักงานเปิดประตูอัญเชิญสาวสวยให้เดินนำไปก่อน

ฝากไว้ก่อนเถอะญาดากดเสียงต่ำก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้านำวิทิตไป

ไม่ว่าจะเป็นญาดาในมาดของสาวแกร่งขยันขันแข็งทำงาน ญาดาในมาดผู้หญิงฟอร์มจัด ญาดาในมาดผู้หญิงแสนงอน เจ้าวางแผน หรือยามที่ญาดาอ่อนแอหลั่งรินน้ำตา ไม่ว่าตอนไหนผู้หญิงคนนี้ก็เข้ามายึดพื้นที่หัวใจของวิทิตจนหมดสิ้น ไม่มีที่เหลือให้ใครได้เข้ามาจับจองอีกแล้ว

น้องญายดูประทับใจกับแฟชั่นโชว์ไม่น้อยเลยนะครับ

วิทิตเอ่ยทักหญิงสาวที่คลี่ยิ้มสวยบนริมฝีปากสีแดงสดนั่นพลางเอียงคอมองหน้าสาวสวยที่เคียงคู่มากับเขา ญาดาที่ถูกจับได้ว่ารู้สึกอย่างไรรีบปรับสีหน้าเป็นนิ่งเฉย เก๊กท่าวางฟอร์มและชักเรียวมือสวยที่ควงวิทิตตอนเดินออกมาจากงานกลับ

เสื้อผ้ามันก็สวยดี

อย่างนั้นเหรอครับ

เรื่องอะไรจะออกปากยอมรับว่าชื่นชอบการจัดงานแฟชั่นโชว์ ทั้งรูปแบบงาน การจัดการ แสงสีเสียง แล้วยังจะนางแบบก้านยาวกับเสื้อผ้าสวยๆพวกนั้นอีก เทรนด์ปีนี้เป็นอะไรที่ญาดาชื่นชอบมากเพราะมันเป็นสไตล์การแต่งตัวเรียบง่ายแต่ทว่าดูดี เน้นสีไปในโทนเดียวกันและไม่ดูหวานเลี่ยนจนเกินเหตุ ญาดาจดทุกสิ่งที่เธอเห็นและวิเคราะห์ลงในสมุดพกพาเล่มเล็กของตัวเอง ดูไปก็จดไป ตางี้จ้องแทบจะถลนล้นเบ้าตากลมๆของเธอ

แบบนี้เราก็เก็บข้อมูลได้เยอะพอสมควรเลยนะครับ

ญาดาพยักหน้าและเก็บสมุดพกพาลงในกระเป๋า วิทิตที่เดินนำมาที่รถเปิดประตูให้ร่างบางได้ขึ้นไปนั่งตามนิสัยของสุภาพบุรุษ

พรุ่งนี้เรามีประชุมตอนเก้าโมงเช้า เกี่ยวกับการวางแพลนแล้วก็สรุปคอนเซปต์ของคอเลคชั่นแรกของเรา น้องญายจะให้พี่แวะมารับหรือเปล่าครับ

ไม่ต้องหรอก ฉันขับรถไปทำงานเองได้ญาดาบอกเสียงเรียบและหยิบหูฟังออกมาจากกระเป๋า

เป็นการส่งสัญญาณให้ชายหนุ่มหุบปากให้สนิท ถึงแม้ว่าวิทิตจะอยากชวนฝ่ายหญิงคุยด้วยมากแค่ไหนก็ตาม เขาอยากมีส่วนร่วมกับญาดาให้มากกว่านี้ ไม่อยากให้หญิงสาวต้องปิดกั้นตัวเองจากเขา

 ว่าแล้ววิทิตก็ดึงหูฟังข้างหนึ่งของญาดาออกอย่างถือวิสาสะ แล้วเสียบหูฟังเข้ากับหูตัวเอง

คุณทำอะไรน่ะ!”เสียงแหลมของญาดาดังมากพอจะทำให้สารถีตกใจ

เปล่านี่ครับ พี่ก็แค่ฟังเพลง

แล้วทำไมต้องมายุ่งกับหูฟังของฉันด้วย!”

ว่าแล้วก็ทำท่าจะเอื้อมมือมากระตุกสายหูฟังข้างของวิทิต คนตัวสูงมือไวกว่าสบโอกาสตะปบมือลงบนหูฟังทับกับมือเล็กของร่างบางพอดี ญาดารู้สึกได้ถึงใบหน้าร้อนผ่าวของตัวเอง เลือดในร่างกายสูบฉีดเร็วผิดปกติ

พี่ก็แค่อยากฟังเพลงที่น้องญายฟังก็เท่านั้นล่ะครับ เพราะดีนะครับเพลงนี้เนี่ย

กรุณาปล่อยมือฉัน!”

ญาดากดเสียงต่ำส่งสัญญาณเตือนให้คนตัวสูงรู้ถึงภยันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นถ้าหากเขายังจะรั้นจับมือเธอต่อ วิทิตยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง และเขาอาจจะถูกทุบด้วยมือเล็กๆนั่นจนกระอั่กเลือดแล้วก็ได้ถ้าตัวเองไม่ได้ทำหน้าที่สารถีแบบนี้

น้องญายครับ

ท่ามกลางความเงียบและแสงไฟสองข้างทางของกรุงเทพยามดึก วิทิตเอ่ยปากขึ้นมาขัดกับบรรยากาศที่สองตาสวยคมกับกำลังทอดสายตามองไปเรื่อยๆ ญาดาขานรับเสียงเบาสองตาสวยยังคงจ้องมองวิวนอกหน้าต่างที่กำลังเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

พี่ขอโทษนะครับ

หือ?คนสวยไม่เข้าใจในความหมายของวิทิตนัก ญาดาหันกลับมามองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม

วันนี้พี่ทำตัวไม่สมกับเป็นผู้ใหญ่เลย พี่ทำให้น้องญายต้องเหนื่อย แล้วยังพาน้องญายกลับมาส่งบ้านดึกแบบนี้อีก

“…”

ญาดาเกือบจะลืมไปแล้วว่าวันนี้เป็นวันที่เหนื่อยสายตัวแทบขาดอีกวันหนึ่งของเธอ

แต่น้องญายอย่าหนีพี่ หลบหน้าพี่อีกเลยนะครับ เพราะมันเจ็บปวดที่พี่ต้องเรียกร้องความสนใจน้องญาย ด้วยวิธีสิ้นคิดแบบนั้น

คุณวิทิต…”

อย่าหนีพี่อีกเลยนะครับ

ฝ่ามือหนาถือวิสาสะเอื้อมมากุมมือเล็กที่วางไว้ข้างตัว ญาดาจ้องมองใบหน้าวิทิตที่กระทบกับแสงไฟข้างถนน แววตาที่จริงจัง ใสซื่อ ความรู้สึกที่วิทิตแสดงออกมาค่อยๆซึมซับเข้าไปในหัวใจของญาดาอย่างไม่รู้ตัว

พรุ่งนี้…”

ร่างบางของญาดาที่เดินหันหลังเตรียมตัวจะเข้าบ้านหยุดฝีเท้าและหมุนตัวกลับมาหาร่างสูงที่ยังคงจอดรถรอเพื่อเช็คให้มั่นใจว่าหญิงสาวจะปลอดภัยจนถึงประตูบ้าน วิทิตเลิกคิ้วมองและลดกระจกให้ต่ำลงเพื่อที่จะมองใบหน้าหญิงสาวได้ชัดมากขึ้น ผิวขาวเนียนของญาดาสะท้อนกับแสงจันทร์สวยเสียจนวิทิตแอบเผลอมองจนลืมตัว

เก้าโมงเช้าร่างบางขยับปากบอกเสียงอ้อมแอ้ม วิทิตเลิกคิ้วอย่างสงสัยและทวนคำถามช้าๆ

ครับ เก้าโมงเช้า?

ญาดาที่ไม่รู้ว่าวิทิตแกล้งงงหรือว่าเซ่อจริงๆที่ไม่รู้ความหมายที่เธอต้องการจะพูดชักสีหน้าใส่ ตวัดหางตาพองามและกระแทกเสียงเน้นๆก่อนจะหมุนตัวและจ้ำอ้าวเข้าบ้านในทันที

รู้นะว่าฉันไม่ชอบคนสาย

เสียงหวานนั่นยังคงดังก้องในหัวของวิทิต เจ้าตัวยิ้มหวานกับตัวเองและมองร่างบางเดินเข้าไปในบ้านจนลับสายตา คืนนี้ต้องเป็นอีกคืนที่เขาฝันถึงนางฟ้าคนสวยคนนี้แน่ๆ

แกรก

แผ่นหลังบางของญาดาเอนพิงเข้ากับประตูบ้านเพื่อหาที่ยึด เธอรู้สึกถึงแข้งขาของตัวเองที่อ่อนยวบกับคำพูดที่ตัวเองทิ้งท้ายเอาไว้กับวิทิต แบบนี้มันเหมือนเธออ่อยเขารึเปล่า! เธอไม่ได้คิดจะทำแบบนั้นสักหน่อยก็แค่เห็นแก่คำพูดน่าสงสารของวิทิตก็เท่านั้น ไปทำงานพร้อมกันมันก็ไม่เห็นจะแปลกไม่ใช่หรือไง! ถ้าใจสะอาดไม่ได้คิดอะไรเธอก็ไม่ต้องมีอะไรให้มากังวลสักหน่อย!! ใช่แล้วๆ

กลับดึกกลับดื่น เดี๋ยวนี้ชักจะปีกกล้าขาแข็งใหญ่แล้วนะ

น้ำเสียงกระโชกโหกหากทำให้สาวสวยต้องพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เธอเป็นผู้หญิงทำงานที่ซวยที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้

ดวงตาคมสวยของญาดาเหลือบสายตามองต้องตาที่สาวเท้าเข้ามาหาเธอช้าๆ นี่ยังไม่นอนเพียงเพื่อจะรอหาเรื่องมีปากมีเสียงกับเธออย่างนั้นหรือ? พยายามเกินไปมั้ย?

ฉันเป็นคนทำงาน ไม่ได้นั่งว่างกินนอนกินเหมือนใครสักหน่อย

ญาดาว่าเสียงเรียบเป็นการตอกกลับ ปริมาณน้ำเสียงและคำพูดไม่ได้รุนแรงอะไร เธอเหนื่อยมากแล้วที่จะต้องมาต่อปากต่อคำกับต้องตา

คนสวยมาดนิ่งยืนกอดอกจ้องมองญาดาเงียบๆ พอเห็นญาดาทำท่าจะเดินหนีตนเองขึ้นไปบนห้องก็เข้ามาขวางทางไว้พร้อมกับจิกสายตาใส่

ไปกับพี่ตามาใช่มั้ยต้องตาเค้นเสียงถาม

ดวงตาทั้งสองข้างของญาดากลอกไปมาอย่างหมดอารมณ์ เธอเบ้ปากใส่ต้องตาและกำลังจะเดินผละไปแต่ก็ถูกจับแขนเอาไว้

ตอบพี่มาสิญาดา!”

ฉันไปกับวิทิตมา แล้วทำไม

เธอยังไม่เลิกยุ่งกับพี่ตาอีกงั้นเหรอ!!”

แล้วทำไมฉันจะต้องเลิกยุ่งกับเขาด้วยล่ะ ในเมื่อฉันทำงานร่วมกับเขา

ฝ่ามือของญาดาจับหมับเข้าที่เรียวมือของต้องตาที่ตะปบรั้งแขนเธอเอาไว้ ญาดาสะบัดมือนั่นออกพร้อมกับทำสีหน้ารังเกียจ ต้องตาแทบจะพุ่งเข้าไปกระชากแขนญาดาอีกครั้งเพื่อดึงรั้งร่างบางนั่นให้หันมาเผชิญหน้ากับเธอ ต้องตาเกลียดการที่ถูกหันหลังใส่แบบนี้เป็นที่สุด!

และญาดาเองก็เกลียดการที่มีคนคอยบงการ วางอำนาจ และคิดว่าตัวเองเป็นใหญ่ตามอำเภอใจชอบได้ ญาดาที่ถูกดึงกลับมาง้างมือพร้อมจะเหวี่ยงเข้าหาต้องตาเพื่อผลักร่างบางนั่นออกไป แต่ทว่าเชิญเกล้าที่เพิ่งมาเห็นเหตุการณ์นำตัวเข้ามาขวางไว้พร้อมกับใช้แรงทั้งหมดของเธอผลักญาดาจนกระเด็นชนเข้ากับโต๊ะวางแจกัน!

นางแม่มด!”

เชิญเกล้ากระชากเสียงใส่เพียงสามพยางค์ก่อนจะโอบไหล่บางของต้องตาให้กลับไปที่ห้องของตัวเอง ดวงตากลมสดใสของเชิญเกล้าที่ทอดมองร่างของพี่สาวคนกลางคือสายตาของคนที่ห่างเหิน มันกระแทกเข้ากลางใจของญาดา ถึงมันจะเจ็บปวดแต่ก็ไม่ได้ทำให้มีน้ำตาไหลรินออกมาแม้แต่เพียงหยดเดียว

ญาดาผ่านอะไรมาเยอะด้วยตัวเอง เธอไม่อ่อนแอถึงขนาดนั้น

น้องญายน้องญายครับ

นี่เป็นอีกครั้งที่ปัญหาทั้งหมดของญาดาดูเหมือนจะถูกทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงเพราะรอยยิ้มของผู้ชายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับระเบียงห้องของเธอ วิทิตชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่างห้องตัวเองพร้อมกับเท้าคางมองใบหน้าสวยของญาดาที่กำลังจะเตรียมเข้านอน

ญาดากำลังนั่งคิดอะไรคนเดียวพร้อมๆกับดูดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้าที่มืดสนิท วิทิตเองที่เห็นเงาของร่างบางผ่านผ้าม่านในห้องเลยรีบเข้ามาร่วมวงโดยพลการ

ดวงจันทร์สวยนะครับวิทิตว่าและชี้นิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้า

สวยเหมือนน้องญายเลย

ญาดาไม่ได้คลี่ยิ้มในทันที เธอทำหน้านิ่งทั้งๆที่ในใจรู้สึกได้ว่าเหมือนมีน้ำมาชโลมหัวใจที่เหือดแห้งของตัวเอง เพียงแค่เห็นรอยยิ้มสว่างไสวของผู้ชายตรงหน้า  

ถ้าคุณไม่รีบนอน พรุ่งนี้คุณจะสายนะ

คนสวยว่าเสียงเรียบ แต่นั่นทำให้ชายหนุ่มชะงัก และยกมือขึ้นลูบหัวตัวเอง

ฝันดีนะครับน้องญาย

ถึงแม้ว่าในใจวิทิตอยากจะกระซิบบอกฝันดีที่ข้างหูของร่างบางตรงหน้าในทุกคืนๆและสวมกอดหญิงสาวไปตลอดชีวิต แต่ในเวลานี้แค่เขาได้มองใบหน้าเธอและได้บอกฝันดีเธอแบบนี้ก็เพียงพอแล้ว

ฝันดี พี่ตา…”

คำพูดเอื้อนเอ่ยเพียงเบาๆไม่อาจส่งถึงชายหนุ่มที่ปิดม่านและดับไฟในห้องนอนไปแล้ว ญาดาสวมกอดตัวเองเอาไว้ภายใต้บรรยากาศที่เงียบสงัดอันแสนหดหู่ ไม่รู้เลยว่าพรุ่งนี้จะต้องเผชิญกับเรื่องวุ่นวายประเภทไหนที่เข้ามา

 


Talk with writer ::
ก่อนอื่นต้องขออภัยนักอ่านผู้น่ารักที่ไรท์เตอร์อัพช้ามากๆๆๆ 555 แต่ก็มาอัพทุกวันนะ 
เพียงเเต่อาทิตย์นี้ไรท์เตอร์มีเเพลนบางอย่างที่ต้องไปทำในวัน พุธ พฤ ศ เลยไม่ทราบว่าจะได้กลับมาอัพในวันไหน จะฝากฝังคุณเเฟนให้อัพให้ก็ทำไม่เป็นเสียอีก เลยเลื่อนกำหนดอัพนิยายวันอังคารกับวันพุธให้ครบ 
100%
เอาให้หายคิดถึงพี่ตากับน้องญายกันเลยทีเดียว สำหรับครึ่งเเรกของเงาใจ 20% พี่ตาเริ่มหึงภายใต้ใบหน้ายิ้มสวย ฟินได้อีก!! 555 เก็บอาการมากๆระวังจะแก่ไวนะพี่ตา เอิ่ม? ได้ข่าวว่าแก่อยู่เเล้ว //// 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ยอดยาหยี ตอนที่ 5 : น้องญายคนสวยแสนดีของพี่ตา--->เงาใจ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2947 , โพส : 3 , Rating : 100% / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 3 : ความคิดเห็นที่ 216
เกลียดวิกานดาที่เป็นแม่นางเอกอ่ะ
Name : Baifern [ IP : 171.96.173.94 ]

วันที่: 10 เมษายน 2558 / 10:08
# 2 : ความคิดเห็นที่ 162
ยายนางเองตายตอนนางเองอายุ15แต่ตอนเรียนมหาลัยยายกลับพาไปดูงานแฟชั่นโชว์ได้ไงทั่งที่น่าจะตายไปนานแล้ว ส่วนนางเอกอยู่คนเดียวเป็น10ปีไม่น่าจะถึงเพราะอายุที่เรียนจบไม่น่าจะถึง25ด้วยซ้ำเพราะอายุห่างจากพระเอก7ปี เวลาของเรื่องดูสับสนไงงงอยู่นะคะ
Name : ouomee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ouomee [ IP : 50.155.1.90 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มิถุนายน 2556 / 04:23
# 1 : ความคิดเห็นที่ 20
สงสารนางเอกงะ เป็นพี่น้องกันก้น่าจะมีความสุขน้า อย่างน้อยก้เป็นครอบครัวเรา ยิ่งคนที่ชิดใกล้เป็นแบบนี้ มันยิ่งทำให้หดหู่มากๆเลยค่ะ เศร้า
Name : He ! Ya < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ He ! Ya [ IP : 124.120.125.241 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:29
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android