คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ยอดยาหยี

ตอนที่ 4 : น้องญายคนสวยแสนดีของพี่ตา--->คืนหลอน 100%


     อัพเดท 3 ก.พ. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : YBSoulmate [ลลลา] ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ YBSoulmate [ลลลา]
My.iD: https://my.dek-d.com/black_devil_zaa
< Review/Vote > Rating : 100% [ 2 mem(s) ]
This month views : 17 Overall : 57,185
219 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 423 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ยอดยาหยี ตอนที่ 4 : น้องญายคนสวยแสนดีของพี่ตา--->คืนหลอน 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3325 , โพส : 3 , Rating : 100% / 7 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด












































 

 

3

 

น้องญายดูเพลียๆนะครับ

จะให้เธอเอาเล็บไปกรีดหน้าให้สาสมกับสิ่งที่วิทิตทำกับเธอเมื่อคืนนี้เลยดีมั้ยล่ะ! ญาดากัดฟันกรอดๆและพลิกตัวหันเข้าหากระจกรถที่กำลังวิ่งลงเขา ผ้าห่มผืนบางกำลังดีที่วิทิตเอามาให้เธอห่มบนรถไม่ได้ช่วยให้เธอหลับได้สนิทต่างจากเมื่อคืนเลยสักนิด!

เมื่อคืนนี้ญาดาสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงร้องของวิทิตที่กำลังควานหาอะไรสักอย่างในความมืด มันเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วและเธอมองไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น แม้กระทั่งแสงจากด้านนอกหน้าต่างก็ดูจะมืดสนิท คนตัวสูงที่กำลังควานหาอะไรบางอย่างในความมืดคงจะชนเข้ากับขอบโต๊ะเครื่องแป้งหรือไม่ก็พนังห้องจึงร้องออกมาซะเสียงดังแบบนั้น

คุณทำอะไรน่ะญาดาร้องถามและพยายามใช้มือปัดป่ายไปตามเตียงของตัวเอง

ฝ่ามือเล็กของเธอสัมผัสโดนอะไรบางอย่าง เธอชักมือกลับแต่ก็ถูกคว้าเอาไว้ ความรู้สึกอุ่นๆและเรียวนิ้วยาวๆทั้งห้าทำให้เธอรู้ว่านั่นคือมือของเจ้าของเสียงร้องเมื่อกี้นี้

ไฟดับน่ะครับ พี่พยายามจะหาเทียนไข แต่ว่าหาไม่เจอเลย

ทำไมถึงไม่ไปตามพนักงานมาเล่า แบบนี้มันเรื่องใหญ่เลยไม่ใช่เหรอ

แค่จะคลำทางเดินให้ตรงยังยากเลยครับ จะให้ออกไปข้างนอกทั้งที่มืดๆแบบนี้ แล้วยังจะ…”

เสียงของวิทิตขาดหายไป ญาดาขมวดคิ้วยุ่งในความมืด พยายามจะดึงมือออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย แต่มือของวิทิตก็ดูจะญาติดีกับปลาหมึก ไม่ยอมปล่อยมือของเธอ

ยังจะอะไรของคุณน่ะ แล้วถือวิสาสะอะไรมาจับมือฉันเนี่ย!”ญาดาขึ้นเสียงสูงไม่พอใจ ใช้มืออีกข้างพยายามจะหยิกเข้าฝ่ามือของอีกคน แต่ก็ถูกจับมือได้เสียก่อน

น้องญายครับ พี่ขอโทษจริงๆนะครับ แต่ให้พี่จับมือน้องญายสักพักเถอะ พี่กลัว…”

คุณจะกลัวอะไรน่ะ อย่าบอกนะว่ากลัวความมืด!!”

ไม่ใช่ครับวิทิตส่ายหน้าหวือในความมืด

ที่นี่พี่เคยได้ยินมาว่ามีคนถูกฆ่าตาย

ถูกฆ่าตาย!! น่าขำสิ้นดี นี่มันแผนประเภทไหนของเขากันแน่ ญาดาส่งเสียงขึ้นจมูกและดันมือของตัวเองหลุดพ้นฝ่ามือของวิทิตได้ข้างหนึ่ง

คุณไม่ต้องมาอ้างเรื่องผีจัดฉากบ้าบออะไรหรอกนะ ฉันไม่กลัว

ไม่ใช่เรื่องผีสักหน่อยครับ มันเป็นคดีอาชญากรรมต่างหาก

คดี คุณต้องการจะเล่าอะไรกันแน่ อย่ามาแผนสูงนะ จะลวนลามฉันงั้นเหรอ!”

ไม่ใช่นะครับ ที่นี่มีคนเคยถูกฆ่าตายจริงๆ แล้วศพก็ถูกฝังเอาไว้แถวๆสวนในรีสอร์ทพร้อมกับทรัพย์สินที่ฆาตกรฝังซ่อนเอาไว้ ได้ยินมาว่าทุกๆปีฆาตกรจะกลับมาเพื่อขนทรัพย์สินกลับไป ถ้าใครออกไปเพ่นพ่านแล้วพบกับมันเข้าก็จะถูกฆ่าตายหมกป่า มันถึงได้ทำการตัดไฟทั้งเขาเพื่อไม่ให้ใครหาตัวมันเจอยังไงล่ะครับ

จากน้ำเสียงของคนเล่าก็ชวนให้ขนลุกไม่น้อยเลยทีเดียว ญาดารู้สึกถึงก้อนสะอึกก้อนใหญ่ที่ถูกกลืนลงคอช้าๆ เธอจะมาระแวงอะไรกับเรื่องเล่าพันธ์นี้ ไม่มีอะไรมายืนยันได้เสียหน่อย!

นั่น!!”

อะไร!!”ญาดาตวัดสายตาตามทิศทางของเสียงที่เปล่งออกมา ตรงหน้าต่างห้องมีเงาดำของคนเพิ่งวิ่งผ่านหน้าต่างไป เรียกขนทั่วเรือนร่างของคนสองคนขนลุกซู่ขึ้นมาในบัดดล ความเงียบเข้าครอบงำบรรยากาศรอบตัว ภาพในหนังฆาตกรรมที่สาวมั่นเคยดูเริ่มแล่นกลับเข้ามาในหัวทีล่ะภาพๆราวกับย้ำเตือนถึงสิ่งที่ควรจะทำ!

กลอนประตูหน้าต่าง! ใช่แล้ว เธอจะต้องลงกลอนทุกบานและเช็คดูว่าไม่มีใครสามารถเข้ามาในบ้านพักหลังนี้ได้ ราวกับมิได้นัดหมายญาดาลุกขึ้นยืนพร้อมๆกับร่างสูงของวิทิต ฝ่ามือหนากุมมือเรียวมือเล็กของอีกฝ่ายแนบแน่น

เราไปเช็คประตูหน้าต่างกันเถอะครับ

วิทิตเป็นคนเอ่ยปากออกมา ญาดาไม่อิดออดที่จะทำตาม ทั้งคู่เดินคลำเส้นทางไปตามความมืด เดินเตะเฟอร์นิเจอร์บ้าง โซฟาบ้าง แต่ในที่สุดประตูทุกบานหน้าต่างทุกช่องก็ถูกลงกลอนเช็คความเรียบร้อยจนหมด อพยพพากันหนีความมืดมายังเตียงหลังใหญ่ติดฝาพนัง

น้องญายกลัวรึเปล่าครับคนตัวสูงที่นั่งชิดกับร่างเล็กบนเตียงเอ่ยถาม ฝ่ามือหนาวางทับอยู่บนฝ่ามือเล็กราวกับจะปลอบโยน

ไม่ มันเข้ามาทำอะไรไม่ได้ และไม่มีเหตุผลอะไรที่จะมายุ่งกับเรา

ญาดาตอบเสียงมั่นใจ ฝ่ามือเรียวล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าสะพายข้างของตัวเองออกมา แสงสว่างของโทรศัพท์พอจะทำให้มองเห็นใบหน้าของคนข้างๆได้บ้าง

วิทิตที่กำลังนั่งสำรวจสายตามองไปรอบๆห้องถูกลอบมองด้วยดวงตาคมสวยของญาดา ดวงตาสวยๆของวิทิตถูกกรอบแว่นบดบังเอาไว้แต่ก็ทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ดูพึ่งพาได้จนหัวใจญาดาสั่นไหวอีกครั้ง ต้องรีบละสายตาทำเป็นไม่สนใจชายหนุ่มที่หันกลับมามองใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวที่มีปรอยผมเล็กๆปรกข้างแก้มเนียนสวย

ปลายนิ้วหยาบกร้านของชายหนุ่มสัมผัสเข้าที่ปรอยผมเล็กๆอย่างแผ่วเบา ราวกับว่าถ้าแตะแรงกว่านี้จะทำให้แก้มของร่างบางช้ำ ญาดาสะดุ้งเล็กน้อยและกำลังจะผละหนีแต่ก็หยุดชะงักไปเพราะดวงตาของวิทิตที่แสนอ่อนโยนจ้องมองเธออยู่

ปัง!!!

เสียงดังสนั่นดังมาจากทางหน้าต่าง ทั้งวิทิตและญาดาต่างสะดุ้งเฮือกใหญ่ตวัดสายตามองไปยังเงาประหลาดที่หยุดอยู่ตรงหน้าต่าง! เสียงคำรามเกรี้ยวกราดดังลั่นจนญาดาสัมผัสได้ถึงฝ่ามือของตัวเองที่เริ่มสั่น วิทิตคว้าเรียวมือของญาดามาจับไว้แน่น เสียงคำรามยังคงไม่หยุด!

เปิด!!!!”

เสียงนั่นสั่งตะคอกดังสนั่น ญาดาชิดแผ่นหลังตัวเองเข้ากับกำแพงเพื่อหาที่ยึด นัยน์ตาสวยมองหาอาวุธที่อยู่ใกล้มือมากที่สุด

น้องญายไม่ต้องกลัวนะ มันเข้ามาทำอะไรเราไม่ได้ทั้งนั้นล่ะ

เธอเชื่อคำพูดของวิทิตอย่างไม่มีข้อสงสัย ถึงแม้ใจจะหวั่นกับเสียงคำรามน่ากลัวนั่นที่ยังคงดังไม่หยุด และแรงทุบของคนที่อยู่ด้านนอกก็พลอยจะทำให้ใจหล่นหายแวบว่ากระจกจะแตกลงมา!

ให้พี่ออกไปดูมั้ยครับวิทิตหันมาถามญาดาหลังจากผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง และเสียงกับเงาของคนด้านนอกก็หายไป พร้อมกับเสียงของฝูงคนที่วิ่งกันทึ่กทั่กๆไปทั่วทั้งรีสอร์ท

มือหนาของวิทิตชุ่มไปด้วยเหงื่อ เจ้าของมือเลยจะปล่อยเรียวมือเล็กเพื่อจะเช็ดเหงื่อของตัวเองออกไป แต่ก็ถูกรั้งเอาไว้เสียก่อน

ไม่ต้อง อยู่ในนี้ปลอดภัยที่สุดญาดาบอกเสียงเบา ดวงตาคมจ้องลึกเข้ามาในนัยน์ตาของวิทิตแกมบังคับ

แต่ว่าเราควรจะออกไปดูให้แน่ใจ

ไม่ เราจะไม่ออกไปไหนทั้งนั้น ในหนังก็สอนเอาไว้ไม่ใช่เหรอว่าออกไปข้างนอกก็รังแต่จะหาที่ตายน่ะ!”

ชายหนุ่มเกือบจะซึ้งเพราะความเป็นห่วงของหญิงสาวในช่วงประโยคแรกอยู่แล้ว แต่ก็ต้องกลับลำเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะเบาๆที่ขัดกับสถานการณ์ภายใต้ค่ำคืนเงียบสงัดเสียแทน ความคิดช่างน่ารักน่าชังเสียจริงนางฟ้าของเขา

น้องญายดูหนังมากไปรึเปล่าครับ

เชื่อฉันสิ! ถ้าเราออกไปตอนนี้พวกเราจะตาย

ใบหน้าขึงขังของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มไม่กล้าจะปฏิเสธใดๆทั้งสิ้น ไม่กล้าจะปล่อยมือและถอยห่างออกจากร่างบางแม้แต่ก้าวเดียว ทำให้คืนนั้นทั้งคืนวิทิตกับญาดาผล็อยหลับไปบนเตียงใหญ่หนานุ่มของรีสอร์ท W.Y เขาใหญ่ อย่างจำใจ

และเมื่อพระอาทิตย์ขึ้นที่ขอบฟ้า ญาดาก็รีบเก็บข้าวของยัดใส่กระเป๋าและลากคนตัวสูงให้ออกจากที่พักอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่แล้วความจริงทั้งหมดก็แตกดังโพละเมื่อพนักงานเด็กอายุประมาณสิบห้าสิบหกเดินเข้ามาหาวิทิตพร้อมกับทวงหาค่าจ้างเมื่อคืนนี้ในการเล่นละคร!!! สรุปแล้วเรื่องชวนขนลุกทั้งหมดที่เกิดขึ้นก็คือการจัดฉากหลอกญาดา!!!

และพอจะเค้นเอาความจริง เจ้าตัวก็รีบทำหน้าน่าสงสารและอ้างเหตุผลที่ฟังอย่างไรก็ไม่ขึ้นเลยสักนิด!!!

พี่อยากจัดฉากแกล้งอำน้องญายน่ะครับ ไม่คิดว่าจะผิดแผนตอนที่เฉลย น้องญายดันจริงจังกับฉากในหนังสยองขวัญเสียอย่างนั้น

ไม่ว่าจะดินเนอร์ใต้แสงเทียน แสงจันทร์ มองเห็นดาว ปิกนิคบนผืนหญ้า หรือดนตรีบรรเลงคลออะไรก็แล้วแต่ก็ดูจะถูกล้มไม่เป็นท่า! สมน้ำหน้าแล้วกับการวางแผนแกล้งอำคนอื่นแบบนี้!!! ญาดาไม่ด่าซ้ำให้ก็บุญเท่าไหร่แล้ว!

น้องญายยังไม่หายโกรธอีกเหรอครับ

วิทิตที่พยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ชักแม่น้ำทั้งห้าเข้าหาสาวร่างบางในชุดกระโปรงบางเรียบหรูยังคงถูกตอบกลับด้วยการเมินใส่ ญาดายังไม่พูดคุยกับเขาเลยตั้งแต่เช้าจนเกือบจะถึงกรุงเทพอยูแล้ว

 เล่นเอาร้อนใจต้องพยายามหาทางง้อหญิงสาวสารพัดวิธี โดนด่ากลับมาก็เยอะอยู่ แต่ที่เจ็บที่สุดคงเป็นสายตาของญาดาที่จ้องถลน แสดงออกชัดเจนว่าเจ้าของดวงตาคู่สวยอยากจะเข้ามาประทุษร้ายเขามากแค่ไหน นี่ก็มื้อเที่ยงแล้ว วิทิตแวะร้านอาหารขนาดใหญ่ระหว่างทางกลับกรุงเทพ ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังนั่งประจันหน้ากันในบรรยากาศที่อึดอัดสุดๆ

น้องญายจะไม่พูดกับพี่สักคำเลยเหรอครับ พี่ขอโทษจริงๆ พี่แค่อยากสร้างความทรงจำกับน้องญาย อยากทำให้น้องญายประทับใจ

คำพูดซื่อตรงที่แสดงเจตจำนงของวิทิตไม่มีบิดพริ้ว ญาดาวางช้อนที่กำลังคนซุปในถ้วยของตัวเองลง เงยหน้าขึ้นมองตำหนิอีกฝ่าย

ฉันรู้นะว่าคุณหวังดี แต่คุณไม่ต้องมาสร้างความประทับใจอะไรให้ฉันทั้งนั้น มันไม่มีเหตุผลอะไรที่คุณจะต้องทำแบบนั้น เรารู้จักกันในฐานะเพื่อนร่วมงานเท่านั้น!”

พี่ชอบน้องญาย เป็นธรรมดาไม่ใช่เหรอครับที่จะสร้างความประทับใจให้กับคนที่เราชอบ

ชอบ!!”

วิทิตไม่ลังเลเลยที่จะพยักหน้ารับ ญาดามีสีหน้าสับสนบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไรกับคำสารภาพนี่ หากเป็นปกติเธอคงตอบตกลงคบกับคนตรงหน้าอย่างไม่ลังเลใจ ด้วยเหตุผลประกอบกันทั้งรูปร่าง หน้าตา ฐานะ นิสัย เป็นเหตุผลสมควรที่เธอจะคบกับเขาในฐานะมากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟนอีกคนหนึ่ง แต่ในตอนนี้มันกลับสับสนเขาเป็นใครเธอยังรู้จักไม่ดีพอ แล้วเธอก็ไม่ได้อยากจะให้เขาคนนี้มาเป็นผู้ชายในคลังของเธอเสียหน่อย!! เธอมีเยอะแยะแล้วผู้ชายพันธ์นั้นน่ะ

และดูเหมือนความสับสนของเธอจะถูกกระตุ้นให้มีทางออกได้รวดเร็วกว่าที่คิด เพราะโทรศัพท์ของญาดาดังขึ้นมาขัดจังหวะ เจ้าของสายที่โทรเข้ามาคือเพื่อนชายที่เกือบจะอยู่ในฐานะคนรู้ใจของเธอมากที่สุด

ฉันมีแฟนแล้ว และฉันไม่ได้มีผู้ชายคนเดียว พายเขาเข้าใจฉันและใจกว้างมากพอจะให้ฉันคบคนอื่นไปด้วยได้ ซึ่งคุณทำแบบนั้นไม่ได้แน่

โทรศัพท์มือถือของญาดาเปิดหน้าจอสายเข้าที่เป็นรูปของเธอถ่ายคู่กับปฏิการให้วิทิตดู คนตัวสูงจ้องมองมันเงียบๆไม่ปริปากพูดอะไร เมื่อเห็นอย่างนั้นญาดาเลยชักมือกลับเพื่อจะกดรับสายปฏิการ แต่ข้อมือเธอก็ถูกคว้าเอาไว้ด้วยมือหนาของอีกฝ่าย

ถ้าพี่เป็นแฟนน้องญาย พี่เชื่อครับว่าพี่จะใจกว้างมากพอให้น้องญายคบกับคนอื่นได้อีกหลายคน เพราะพี่มั่นใจว่าไม่มีใครที่จะคู่ควรเป็นแฟนน้องญายได้เท่าพี่อีก พี่เชื่อว่าจะไม่มีใครทำให้น้องญายเปลี่ยนใจไปจากพี่ได้ พี่คิดว่าแฟนน้องญายก็อาจจะคิดแบบเดียวกันกับพี่

คิ้วสวยของญาดาเลิกขึ้น เธอเอียงคอมองคนตรงหน้าอย่างเข้าใจความหมาย

แต่ในเมื่อพี่ไม่ได้อยากเป็นแค่แฟนน้องญาย พี่ก็คงจะใจกว้างแบ่งปันน้องญายกับคนอื่นไม่ได้ ในเมื่อพี่อยากเป็นสามีน้องญาย

สามี!?? คุณ คุณจะบ้าเหรอไงน่ะ!!!”

พี่จะไม่บอกให้น้องญายเลิกกับคนอื่น พี่จะไม่บังคับหรือก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของน้องญายหรอกครับ พี่จะทำให้น้องญายเต็มใจเป็นภรรยาของพี่เพียงคนเดียวเอง

อย่ามาเพ้อเจ้อจะได้ไหม เรื่องแต่งงานมันไม่ได้มีในหัวฉันเลยสักนิด!”

พี่รู้ครับ เพราะน้องญายเป็นผู้หญิงเก่ง สวย สมัยใหม่ เป็นตัวของตัวเอง

ญาดาปัดมือวิทิตออกจากข้อมือของเธอ คนตรงหน้ายังคงจ้องมองเธอด้วยสายตาเดิม แววตาอบอุ่นเหมือนเดิม เขาเข้าใจตัวตนของเธออย่างถ่องแท้ แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะแต่งงานกับเขานะเว้ย!!!! คนเพิ่งจะรู้จักกันได้แค่สี่วันถ้วนเห็นจะได้! เธอไม่ใช่ปลากัดเสียหน่อยที่ว่ามองตาถูกใจแล้วท้องป่องเลยน่ะ

คุณรู้จักฉันแค่สี่วันเองนะ!!”

ก็พี่บอกแล้วไงครับ ว่าเรารู้จักกันมานานแล้ว

ก็ฉันจำคุณไม่ได้โว้ยยยยย!!”

เดี๋ยวก็ค่อยๆจำได้เองล่ะครับ

ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม!!! ถึงจะยิ้มสวยหน้าหล่อเป๊ะแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ช่วยไขข้อข้องใจและปัญหาทั้งหมดในเวลานี้ได้หรอกนะ อีตาผู้ชายหน้ามึน!!!!

ไปเที่ยวครั้งนี้สนุกมากเลย พี่อยากไปเที่ยวด้วยกันแบบนี้อีกจังเลยครับ

ปัง!!

ญาดาปิดประตูรถเสียงดังสนั่นโดยไม่แคร์เลยว่าประตูรถคันนี้ถ้ามันหลุดออกมาเธอจะต้องเสียค่าใช้จ่ายในการซ่อมคืนเท่าไหร่ เธอคว้าเพียงแต่กระเป๋าสะพายของตนเองกับกระเป๋าใส่คอมพิวเตอร์พกพาของตัวเองลงมา ไม่ยอมแม้แต่เดินอ้อมไปหลังรถเพื่อหยิบของฝากที่วิทิตยัดเยียดซื้อให้เธอเอามาฝากคนที่บ้าน เธอจะไม่ยืนเสวนากับผู้ชายหน้ามึนคนนั้นให้นานกว่านี้ เพราะความอดทนของเธอมันอยู่ในจุดต่ำสุดเรี่ยดินเสียเหลือเกิน!!

ขาเรียวสวยของสาวขามั่นก้าวฉับๆไปที่ประตูบ้านที่ตอนนี้มีไฟดวงเดียวถูกเปิดอยู่ในห้องนั่งเล่น คงเป็นเชิญเกล้าหรือไม่ก็ต้องตาล่ะมั้งที่นั่งดูรายการพิเศษวันอาทิตย์ แต่ญาดาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือเวลาส่วนตัวและการพักผ่อนสมองที่ปวดระบมกับการหาวิธีมาตั้งรับผู้ชายคนนั้น ปั่นป่วนสมองของเธอไม่พอ ยังตามมาหลอกหลอนแม้กระทั่งทำให้หัวใจเธอไขว้เขวอีก! คนอะไรมีความสามารถไม่ธรรมดาเลย

กลับมาแล้วเหรอน้ำเสียงเฉียบเย็นของใครบางคนเรียกให้ญาดาเงยหน้าสบสายตาที่เฝ้ามองอยู่ก่อนแล้ว

ต้องตานั่นเองที่นั่งอยู่บนโซฟาในวงแขนมีหมอนอิงอยู่ใบหนึ่ง ญาดาเลิกคิ้วมองก่อนจะหันไปสนใจกับการถอดสายรัดรองเท้าส้นสูงของตัวเอง บอกให้รู้กันโต้งๆเลยว่าหล่อนไม่สนใจจะเสวนาภาษาพี่น้องกับหญิงสาวสวยมาดเนี๊ยบ

ถามทำไมไม่ตอบต้องตากดเสียงให้ต่ำลงกว่าปกติ

พี่ถามอยู่นะดา!”

สาวมาดนิ่งเหมือนกับจะสติหลุดก็ไม่ปาน เดินก้าวฉับๆตรงมาที่คนตัวสูงกว่าพร้อมทั้งจับหมับเข้าที่ท่อนแขนเปลือยเปล่าของอีกฝ่าย ดวงตาวาววับพยายามมองหาความจริงจากคนตรงข้าม

ปล่อยญาดาบอกเสียงเรียบ และใช้สายตาสั่งให้คนเป็นพี่ทำตาม แต่ต้องตากลับใจกล้าไม่ถูกเวลาเสียเลย

ดาไปไหนมากับพี่ตา ดาไปค้างคืนกับพี่ตามาใช่มั้ย

หึ!!”ญาดาส่งเสียงขึ้นจมูก อยากจะเหวี่ยงกระเป๋าใส่หน้าคนเป็นพี่ให้เละคามือเสียให้ได้ คิดได้ยังไงใช้คำพูดประเภทนั้นกับน้องสาวที่คลานตามออกมาติดๆ แต่เอาเถอะ ต้องตาก็คือต้องตาที่เธอเกลียดอยู่วันยังค่ำ

ถ้าใช่แล้วจะทำไม แล้วถ้าไม่ใช่จะทำไม

ญาดา!!”

นี่ฉันก็เหนื่อยมามากแล้วนะ ฉันจะขึ้นไปนอนสักหน่อยไม่ได้เหรอไงน่ะฮะ

ร่างบางของญาดาเดินชนไหล่ของต้องตาขึ้นไปยังบันได แต่เธอก็ต้องหยุดชะงักเพราะคำพูดชวนหัวของต้องตาที่แผดเสียงลั่นออกมา

เธอกล้าทำแบบนี้ได้ยังไงกันญาดา!! ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าฉันรักพี่ตา!!!”

นั่นคือเหตุผลทั้งหมดที่ทำให้ต้องตาต้องมาวุ่นวายกับชีวิตเธออย่างนั้นน่ะรึ ญาดาตัดสินใจแน่นอนแล้วว่าพรุ่งนี้เธอจะตรงดิ่งไปที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจเช็คระบบประสาทของตัวเอง มีบางเรื่องที่เธอเหมือนกับว่าจะลืมไปแล้วและทุกคนยังจำฝังใจอยู่ เรื่องของผู้ชายที่ชื่อวิทิตยังไงล่ะ ทำไมเธอถึงจำไม่ได้เลยนะว่าเคยรู้จักกับเขา แล้วก็จำไม่ได้เลยสักนิดว่าต้องตามีความสัมพันธ์อะไรแบบนั้นกับวิทิต

เธอไปค้างคืนกับเขาทำไม!! เธอไปยุ่งกับเขาทำไม!!! แค่แย่งแฟนของเชิญเกล้าคนเดียวมันยังไม่สาแก่ใจเธอใช่มั้ย!!!”

คำพูดของต้องตาทำให้ดวงตาของญาดาเบิกกว้าง ความรู้สึกคุกรุ่นที่ถูกกดทับมาเป็นเวลานานระเบิดออกมาราวกับแก้วที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ขาเรียวยาวของญาดาหมายมาดพุ่งตรงเข้าไปประทุษร้ายคำพูดร้ายกาจของต้องตาที่โพล่งออกมา แต่ญาดาก็ต้องหยุดชะงักไปอีกครั้งจนเกือบจะตกบันได

มันถูกอย่างที่พี่ตาว่าแล้ว พี่นี่เป็นคนยังไงกันนะญาดา ทำไมถึงเที่ยวแย่งผู้ชายคนอื่นไปเรื่อย! ไม่มีผู้ชายเอาไว้ใช้เป็นของตัวเองเหรอยังไง!!!”

เชิญเกล้ายืนอยู่ข้างหน้าบดบังร่างของต้องตาเปรียบตัวเองเป็นเหมือนกับโล่ใหญ่ป้องกันหอกแหลมคมที่จะพุ่งตรงทำร้ายคนที่อยู่ข้างหลัง ดวงตาของเชิญเกล้าจ้องเขม็งอย่างไม่ยอมแพ้ ญาดาคว้าราวบันไดเอาไว้ในขณะที่พยายามยืนทรงตัวให้อยู่

เกล้า…”

เลิกทำตัวเป็นผู้หญิงมีปัญหาสักทีจะได้มั้ย!! สร้างความวุ่นวายยังไม่พออีกเหรอไง นางปีศาจ!!!”

ไม่มีใครต้องการเธอหรอกนะ!! ไปกันเถอะเชิญเกล้า อย่ายุ่งกับยัยผู้หญิงงูเห่าคนนี้เลย!”

ผู้หญิงงูเห่า? นางปีศาจ?? นั่นคือคำทั้งหมดที่ญาดาควรจะได้รับอย่างนั้นเหรอ

ไม่เลย ญาดาไม่สมควรจะได้รับคำพูดร้ายกาจเหล่านั้น และควรจะได้รับคำขอโทษมากกว่า แต่เหตุผลอะไรบางอย่างก็ได้หยุดรั้งญาดาไม่ให้ทำเรื่องร้ายกาจให้คนทั้งบ้านได้ด่าทอเธอไปมากกว่านี้ มันก็แค่คำพูดของพวกที่เข้าใจไปเองต่างๆนานา และคนที่พูดไม่ออกก็ตกเป็นแพะรับบาปให้คนอื่นสบายใจ นี่ล่ะนะสังคมนี่ล่ะนะมนุษย์

สาวสวยที่ทุกคนมองว่าไม่เคยแคร์ใคร สาวสวยที่ไม่เคยสนใจคำพูดดูหมิ่นของใคร ญาดาทิ้งตัวลงนอนหลังจากที่อาบน้ำและเก็บข้าวของเสร็จ ในหัววิ่งวุ่นไปหมดเพราะเรื่องราวบ้าๆที่เข้ามาในชีวิตของเธอ ปมปริศนาของผู้ชายที่ชื่อวิทิตที่เธอไม่อาจจำเขาได้ เธอจะต้องเคยรู้จักเขาที่ไหนมาก่อน เธอจะต้องเคยไปทำอะไรบางอย่างในอดีตแต่ทำไมนะ นึกเท่าไหร่ก็หาคำตอบไม่เจอ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ประตูระเบียงห้องนอนของญาดาที่ทำจากกระจกใสๆสั่นเล็กน้อยเพราะเสียงเคาะประหลาดๆ ญาดายันตัวขึ้นจากเตียงทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง โจรที่ไหนอาจหาญมาปีนระเบียงสาวขามั่นอย่างเธอ แถมยังมารยาทดีเคาะประตูอีกต่างหาก

ร่างบางของญาดาคว้าเอาไม้เบสบอลที่วางอยู่ข้างหัวเตียงขึ้นมาถือไว้ มืออีกข้างก็เลื่อนลิ้นชักคว้าเอาปืนสั้นที่พกติดตัวเอาไว้เหน็บกับขอบกางเกงขาสั้นของตัวเอง เห็นเธอเป็นสาวขาลุยไม่กลัวใครแบบนี้ ก็แปลได้ว่าเธอจะต้องมีเรื่องกับคนมาไม่น้อยเลยทีเดียว มันก็ไม่แปลกไม่ใช่เหรอถ้าหากเธอจะพอมีวิชายิงปืนไว้ป้องกันตัวบ้าง

ครืด!!!

กริ๊ก!!!

ถ้าน้องญายจะเตรียมลั่นไกปืนใส่พี่ขนาดนี้…”

ร่างสูงโปร่งที่คุ้นตาของวิทิตนั่นเองที่มายืนทำลับๆล่อๆอยู่หน้าระเบียงห้องญาดา คนตัวสูงยิ้มแหยและส่งสายตาไปยังปืนที่จ่อกลางหน้าผากตนเอง สองมือก็ยกขึ้นสูงเหนือหัวเพื่อเป็นการบอกสัญญาณยอมแพ้ยังไม่มีเงื่อนไข ญาดาถอนหายใจก่อนจะลดปืนลง

คุณมาทำบ้าอะไรที่ระเบียงบ้านคนอื่นน่ะ ไม่เคยเคารพกฎหมายบ้างเลยเหรอยังไง

น้องญายเองก็มีปืนไว้ในครอบครองไม่ใช่เหรอครับ แบบนั้นก็ไม่ถูกกฎหมายนะ

คนสวยกลอกตาอย่างเหนื่อยหน่าย เธอเดินกลับเข้าไปในห้องก่อนจะคว้าเอาใบอนุญาตของตัวเองให้คนตัวสูงดู วิทิตทำตาโตจ้องมองใบอนุญาตสลับกับคนสวยตรงหน้า ใบหน้าบ่งบอกถึงความทึ่งและนับถืออย่างสูง

น้องญายเก่งจังเลยครับ มีใบอนุญาตใช้ปืนอย่างเป็นทางการแบบนี้ สายลับหญิงจากประเทศไหนรึเปล่าเนี่ย

เพ้อเจ้อ คุณมีอะไรก็รีบว่ามาเถอะ ฉันไม่ว่างที่จะมายืนคุยกับคุณนักหรอกนะ อีกอย่างนี่มันก็หน้าระเบียงห้องนอนฉันด้วย

คนตัวสูงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเอะใจได้แล้วว่าตัวเองทำอะไรที่ไม่ควร เขาเลยรีบหยิบของที่คนตัวเล็กลืมไว้บนรถส่งให้หญิงสาวตรงหน้า

น้องญายลืมของฝาก พี่รู้ครับว่าน้องญายคงเหนื่อยเลยอยากรีบขึ้นมานอน พี่เลยแวะเอามาให้เองจะดีกว่า

ด้วยการปีนระเบียงข้ามรั้วบ้านคนอื่นเนี่ยนะ?

ก็ไม่ได้ลำบากหรอกครับ ห้องพี่อยู่ติดๆกับน้องญายนี่เอง

ยังจะมีหน้ามาชี้ไม้ชี้มือไปที่ห้องนอนของตัวเองอีก ญาดาหันกลับมามองหน้าคนตัวสูง ไม่พอใจก็ใช่อยู่หรอก แต่การแสดงท่าทีของเขาก็ทำให้เธอประทับใจไม่น้อย มีผู้ชายไม่กี่คนนักหรอกนะที่ทุ่มทุนปีนระเบียงเอาของฝากมาให้สาวๆถึงหน้าประตูห้องน่ะ เอ้อ แต่ก็ใช่ว่าญาดาจะเป็นปลื้มอะไรนักหนาหรอกนะ!

ไม่ลองเปิดดูเหรอครับ ธรรมเนียมฝรั่งไง

วิทิตว่าและพยักเพยิดหน้าอ้อนวอนน่าสงสารของตัวเองใส่ญาดาที่กำลังมือกล่องของขวัญใบเล็กซึ่งไม่ได้รวมอยู่กับถุงของฝากใบอื่นๆ มองดูแล้วก็น่ารักแปลกๆ ยิ่งมองดวงตาเป็นประกายภายใต้ความมืดของวิทิตยิ่งทำให้เขาดูน่ารักน่าหยิกกว่าผู้ชายทุกคน

คุณคงไม่ได้ซื้อของประหลาดๆให้ฉันหรอกนะญาดาว่าเสียงใสแกมหัวเราะ

ก็ไม่แน่นะครับ

คนตัวสูงตอบรับมุกของเธอและตบท้ายด้วยรอยยิ้มเจิดจ้า ญาดาใช้มือเล็กของตัวเองตีเข้าที่แขนของคนตัวสูงก่อนจะลงมือแกะห่อของขวัญนั่นออก ภายในนั้นมีสร้อยข้อมือเชือกถักร้อยจี้หยกสีเขียวชิ้นเล็กๆ มันเป็นของฝากที่วางขายอยู่ในร้านอาหารที่เธอเพิ่งไปทานมาเมื่อกลางวัน

ขอบคุณนะ ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนซื้อสร้อยข้อมือราคาเก้าสิบเก้าบาทให้ฉันมาก่อนเลย

ญาดาว่าปนเหน็บคนตัวสูง ปกติแล้วหนุ่มๆมักจะเลือกของที่ดีที่สุดให้กับเธอ ส่วนใหญ่ก็จะเป็นของแบรนด์เนมไม่ก็ราคาแพงเกินห้าหลักขึ้นไป สาวสวยยักไหล่เล็กน้อยก่อนจะเก็บสร้อยข้อมือนั่นลงกล่องภายใต้สายตาของคนตัวสูงที่ลุ้นตัวโก่งว่าเธอจะพูดอะไรต่อหรือไม่

ก็ใช่ว่ามันไม่สวยหรือว่าเธอรังเกียจของถูกหรอกนะ เพียงแต่ว่ามันเป็นครั้งแรกจริงๆที่มีคนให้เธอ มันค่อนข้างทำให้เธอประหลาดใจ และเป็นความประหลาดใจครั้งแรกที่เกิดบ่อยๆกับผู้ชายคนนี้ เขาแตกต่างจากทุกคน เขา

น้องญายไม่ชอบเหรอครับ

            คนตัวสูงเอ่ยปากถามขัดความเงียบเพราะหญิงสาวหยุดชะงักไปกว่าหนึ่งนาทีแล้ว วิทิตไม่รู้ว่าญาดาเป็นอะไร สายตาคมสวยของเธอกำลังหรี่ตามองลงกับพื้นราวกับกำลังจดจำอะไรบางอย่างอยู่ ด้วยความเป็นห่วงฝ่ามือหนาของวิทิตก็เอื้อมจับเข้าที่แขนเล็กของญาดา คนตัวสูงแสดงความเป็นห่วงผ่านสายตาอย่างชัดเจน

น้องญายเป็นอะไรรึเปล่าครับ?

ดูเด็กคนนั้นสิเสียงนินทาที่ดังขัดกับบรรยากาศหม่นหมองของงานศพคุณหญิงอัสมาได้ยินชัดเจนในความทรงจำของญาดา

เด็กผู้หญิงตัวเล็กที่เพิ่งจะอายุได้เพียงสิบห้าเท่านั้น เธอนั่งหลังตรงเบื้องหน้าโรงศพคุณยาย ไม่มีน้ำตารินไหลอาบข้างแก้มเนียนปลั่งให้เปรอะเปื้อน ราวกับหงส์ทระนงที่เชิดหน้ารับชะตากรรมอย่างไม่สนใจแยแสผู้ใดบนโลก

เก่งจังเลยเนอะ เข้มแข็งจังเลย ไม่ร้องไห้เลยสักนิด

ดูสินั่นน่ะ เขาว่าเป็นลูกสาวคุณหญิงอัสมาล่ะ เห็นว่าถูกตัดออกจากกองมรดกล่ะ

คำนินทานั่นพุ่งเป้าไปที่คุณหญิงวิกานดา แม่แท้ๆของญาดาที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้แถวหน้าสุดห่างจากญาดาไปเพียงเล็กน้อย คุณหญิงที่ได้ยินคำพูดนั่นพยายามทำใจแข็งเชิดหน้าขึ้นแสร้งทำเป็นไม่สนใจใดๆ มีเพียงคำปลอบโยนของคนเป็นสามีที่นั่งข้างๆที่ส่งผ่านมายังฝ่ามือที่จับกุมกันไว้ตลอดเวลา

ถูกตัดสิทธิ์การเลี้ยงดูเด็กคนนั้นไปแล้วสินะ แล้วดูสิ ที่กลับมาเนี่ยสงสัยจะกลับมาเกาะลูกกินแน่ๆเลยนะ

แบบนี้มรดกก็ตกเป็นของเด็กคนนั้นหมดเลยน่ะสิ

ความเศร้าเสียใจที่ไม่มีใครอาจรับรู้ของคุณหญิงวิกานดาถูกปิดผนึกไปด้วยการเริ่มต้นใหม่กับลูกสาวคนกลางที่อยู่ห่างกันมานาน หลังจากจบพิธีจัดงานศพสุดยิ่งใหญ่สมเกียรติของคุณหญิงอัสมาที่เพิ่งสิ้นใจไปได้ไม่กี่วัน เด็กสาวก็ถูกพาตัวมายังบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่ในย่านกรุงเทพ ญาดาไม่คุ้นเคยกับบ้านหลังนี้เลยแม้แต่นิด ถึงแม้ว่ามันจะเป็นบ้านที่เธอเกิดมาและใช้ชีวิตอยู่จนถึงอายุหกเดือนก็ตาม

นี่คือพี่สาวของลูกนะเชิญเกล้า

คุณหญิงวิกานดาบอกเด็กสาวที่เพิ่งจะอายุสิบสามขวบ มันเป็นครั้งแรกที่ญาดาได้พบกับน้องสาวคนเล็กของตัวเอง เธอกระพริบตาปริบๆจ้องมองเด็กสาวที่ยิ้มกว้างสดใสมาให้เธอ ความรู้สึกในตอนนั้นราวกับว่ามีคนได้ทลายกำแพงขวางกั้นญาดากับคนอื่นบนโลกเสียจนหมดสิ้น

จนกระทั่งวันหนึ่ง วันที่ทำให้ประตูหัวใจของญาดาจะต้องปิดตายลงอีกครั้ง

พี่ทำแบบนี้ทำไม!! พี่ก็รู้ว่าฉันชอบเขามากแค่ไหน!! แต่พี่ก็ยังจะแย่งเขาไปจากฉันอีกเหรอ!!”

ใบหน้าสวยของญาดาสะบัดไปตามแรงฝ่ามือของเชิญเกล้า น้ำตารินไหลนองอาบข้างแก้มของเด็กสาว พ่อกับแม่ของพวกเธอไม่อยู่บ้าน ต้องตาในเวลานั้นดูจะเป็นผู้ใหญ่ที่สุดเข้ามาแทรกกลางระหว่างการทะเลาะรุนแรงที่เกิดขึ้น

อะไรกันน่ะเกล้า!”

เกล้าน่าจะเชื่อพี่ตา!! เกล้าน่าจะเชื่อว่าไม่ควรจะยุ่งกับนังแม่มดนี่!!! พ่อกับแม่ก็บอกแล้วแท้ๆ แต่เกล้าก็ไม่เชื่อ แล้วเป็นไงล่ะ สุดท้ายเกล้าก็ต้องเสียใจ!”

นี่มันเรื่องอะไรกันญาดา!!”ต้องตาตวัดสายตาจ้องมองญาดาอย่างโกรธเคือง มือก็ประคองกอดน้องสาวคนเล็กไปด้วย

ใบหน้าที่ชาดิกราวกับถูกแช่แข็งเอาไว้ค่อยๆหันกลับมามองหน้าคนเป็นพี่สาวและมองหน้าน้องสาวตัวเองสลับกันไปมา ริมฝีปากสวยของญาดายกยิ้มขึ้นที่มุมปากและหัวเราะเย้ยหยันให้กับชะตากรรม

พี่ดาแย่งคนที่เกล้าชอบไป!! เกล้าอุตส่าห์ไว้ใจแต่ก็ถูกหักหลังจนได้! พี่ไม่ใช่คนดีอะไร! เกล้าน่าจะเชื่อพี่ตา ฮึกๆ!!”

ญาดา ทำไมเธอถึงแบบนี้! เลวจริงๆเลย!!”

ไม่มีใครจะสนใจคำพูดของคนนอกที่เข้ามาแทรกกลางในบ้านหลังนี้ ญาดาเม้มปากจนเป็นเส้นตรง ไม่มีน้ำตา ไม่มีความรู้สึกใดๆแสดงออกมาผ่านใบหน้าสวยนั่น นอกจากร่างบางที่ค่อยๆก้าวเดินออกไปนอกบ้านสิงหเดชากุล เด็กสาวทิ้งตัวลงตรงประตูรั้วหน้าบ้านที่ไร้ผู้คน พระอาทิตย์กำลังจะใกล้ตกดินอยู่แล้วเสื้อผ้าชุดนักเรียนของญาดาก็เริ่มจะเปรอะเปื้อนเพราะหยดน้ำอะไรบางอย่างที่เอ่อล้นออกมาจากขอบตาทั้งสองของเธอ

หนีอีกแล้วเหรอเรา?

เงาของใครบางคนทอดทับลงบนร่างของญาดาที่กำลังซุกหน้าลงกับเข่าที่ชันขึ้นมาของตัวเอง คนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆค่อยๆย่อตัวลงนั่งข้างๆกับเธอ

อย่ามายุ่งญาดาว่าเสียงเหยียบเย็นทั้งๆที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับใครคนนั้น

อย่าหนีอีกเลย เธอกำลังคิดจะหนีไปจากที่นี่ใช่มั้ยล่ะ

ฝ่ามือหนาของคนตัวสูงถือวิสาสะยกขึ้นมาเพื่อที่จะได้ลูบหัวคนตัวเล็กที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่เพียงลำพัง ญาดาคว้าข้อมือหนานั่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผู้ชายตรงหน้า ดวงตาคมที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาจ้องเขม็ง็งไปยังวิทิตที่อยู่ในชุดนักศึกษาหลุดลุ่ย

อย่ามาทำเป็นสงสารฉัน คุณควรจะไปได้แล้ว

พี่ไม่ได้สงสารน้องญายพี่เป็นห่วงน้องญายต่างหาก

ฉันไม่ได้ชื่อญาย ฉันชื่อญาดา!”

ลูกจะย้ายไปอยู่คอนโดฯคนเดียวเหรอ

ญาดาพยักหน้ารับคำคนเป็นพ่อแน่นิ่ง สายตาของเธอเหม่อมองออกไปที่อื่นที่ไม่ใช่ใบหน้าของคนเป็นพ่อเป็นแม่ คุณหญิงวิกานดากับคุณท่านแห่งบ้านสิงหเดชากุลได้แต่มองหน้ากันเงียบๆอย่างเข้าใจ ญาดาถูกเลี้ยงดูมาโดยคุณหญิงอัสมาที่ร่ำรวย ทรัพย์สินของคุณหญิงอัสมาทั้งหมดก็ถูกยกให้กับญาดา ไม่มีอะไรที่จะต้องเป็นห่วงทั้งนั้น

ถ้าลูกว่าอย่างนั้นก็แล้วแต่ลูกแล้วกันจ๊ะ ส่วนเรื่องค่าใช้จ่าย เรื่องการเรียน ถ้าขัดสนก็โทรมาหาพ่อกับแม่ได้นะ

ญาดาไม่คิดว่าตัวเองมีเหตุจำเป็นอะไรที่จะต้องโทรหาพ่อแม่เพราะเรื่องนั้นแน่นอน ทรัพย์สินของคุณหญิงอัสมามีมากพอให้เธอใช้ไปจนแก่ตาย และนับตั้งแต่วันนั้นมาญาดาก็ออกจากบ้านสิงหเดชากุลและใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียว เติบโตขึ้นมาด้วยตัวเอง ภายใต้ชื่อ ญาดา อัครศรี นามสกุลของคุณหญิงอัสมา

น้องญาย?

คุณกลับมาทำไม

วิทิตชะงักเพราะญาดาตวัดสายตามองเขาแทบจะทันทีที่ได้สติ คนตัวสูงกัดริมฝีปากตัวเองเล็กน้อยเพราะปะติดปะต่อเรื่องราวที่น่าจะเป็นได้ ญาดาจำเขาได้แล้ว เขาควรจะยินดีแต่ทว่าเรื่องราวมันอาจไม่ได้เป็นอย่างนั้น

ไปให้พ้นจากชีวิตฉันน้ำเสียงเหยียบเย็นของร่างบางทำให้วิทิตถึงกับชาไปทั้งตัว

แววตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึกของญาดาสะท้านไปทั่วทั้งหัวใจของวิทิต ราวกับมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบที่ศีรษะและค่อยๆเอามีดปาดคอเขาช้าๆ เขารู้ว่าตัวเองผิดมากมาย และเขาก็ไม่ควรจะกลับเข้ามาในชีวิตเธออีกในเมื่อเขาเป็นฝ่ายเลือกที่จะเดินจากเธอไปในช่วงย่ำแย่ที่สุดในชีวิต

เขาเคยเข้าไปปรึกษาหมอเก่งๆในโรงพยาบาลใหญ่เกี่ยวกับอาการของญาดาที่ลืมเรื่องของเขาไปทั้งหมดจากชีวิต มันเป็นผลกระทบของจิตใจที่ถูกทำร้ายความรู้สึกมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง จนบางครั้งคนไข้ก็เลือกที่จะจดจำเพียงความทรงจำดีๆและตัดความทรงจำร้ายๆออกไป เพื่อเป็นการปกป้องตัวเองและในตอนนั้นญาดาก็อยู่ในช่วงอายุที่เรียกได้ว่าหัวเลี้ยวหัวต่อ เธอโตขึ้นมาเป็นสาวสวยไร้มลทินและยังฉลาดหลักแหลม เป็นผู้หญิงที่น่านับถือมากขนาดนี้ด้วยตัวคนเดียวก็ถือเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์มากแล้ว

ความจริงฉันควรจะลืมเรื่องของคุณต่อๆไปนั่นล่ะดี แต่ดูเหมือนว่าเวรกรรมมันจะตามสนองฉันเร็วไปหน่อย

พี่ขอโทษครับน้องญาย พี่ไม่ได้อยากจะไป…”

หยุด

นิ้วชี้เรียวยาวของญาดาแตะที่ริมฝีปากบางของคนตัวสูง ดวงตาคมสวยของญาดามองตรงไปยังใบหน้าของวิทิต เธอจ้องมองเขาโดยไม่หลบสายตา ไม่มีความรู้สึกไขว้เขว สับสน หวั่นไหวแล่นเข้ามาในหัวให้เธอต้องหลบสายตาเขาอีกแล้ว

คุณไม่จำเป็นต้องมาอธิบายอะไรให้ฉันฟังทั้งนั้น ตอนนั้นเป็นยังไง ตอนนี้ฉันไม่สนใจ เพราะคุณกับฉันเรารู้จักกันในฐานะเพื่อนร่วมงานเท่านั้น

น้องญาย…”คิ้วเรียวของวิทิตขมวดเข้าหากัน เขาไม่ได้อยากให้เรื่องเป็นแบบนี้ เขาอยากจะอธิบายให้เธอฟัง

ฟังพี่ก่อน…”

คุณรบกวนชีวิตฉันมากพอแล้วคุณวิทิต กรุณากลับไปที่บ้านของคุณได้แล้ว นี่คือเวลาพักผ่อนส่วนตัว

ประตูระเบียงถูกเลื่อนปิดพร้อมกับม่านหนาที่ถูกดึงปิดกั้นทุกสิ่งทุกอย่าง นี่เป็นอีกครั้งที่วิทิตไม่อาจเป็นส่วนหนึ่งของญาดาได้ เขาเหมือนกับถูกเหวี่ยงลงไปในเหวลึกด้วยฝีมือของหญิงสาว และเธอก็ไม่เคยคิดหันกลับมามองเขาเลย มันสมควรแล้วที่เขาจะต้องโดนแบบนี้ แต่เขาไม่ใช่คนขี้ขลาดที่จะยอมแพ้ง่ายๆหรอกนะ!!! ถ้าน้องญายดื้อ เขาก็จะรั้นให้ถึงที่สุด ถ้าน้องญายจะหนี เขาก็จะตื๊อครองโลก!!! อายุปูนนี้แล้วจะยอมแพ้ปล่อยว่าที่ภรรยาหลุดมือไปได้ยังไงกัน!!

 

Talk with writer ::
มาอัพให้แล้วนะคะนักอ่านที่น่ารัก รู้นะคะว่าตัวเองอัพช้า อัพทีล่ะ 20 เปอร์เซ็นต์มันคงไม่ทันใจคนอ่านที่น่ารักเท่าไหร่ แต่ก็มาอัพทุกวันไม่ให้ขาดเลยนะคะ  ยังไงๆนักเขียนเองก็ต้องขอบคุณมากๆเลยที่ยังฮึดสู้ติดตามอ่านนิยายเรื่องนี้ รับรองว่าจะมาอัพไม่ให้ขาดตกเลยจริงๆค่า 

 

 




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ยอดยาหยี ตอนที่ 4 : น้องญายคนสวยแสนดีของพี่ตา--->คืนหลอน 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3325 , โพส : 3 , Rating : 100% / 7 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 3 : ความคิดเห็นที่ 27
มีปมปริศนา ซ่อนเงื่อน ด้วย 55 น่าติดตามๆ
PS.  warrior"DμάπG !! : ไม่ว่าจะได้บทไหนเธอก็คือ นางเอกในใจของฉัน SAKURA
Name : I'AM Warrior_DUANG < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I'AM Warrior_DUANG [ IP : 118.174.72.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:58
# 2 : ความคิดเห็นที่ 19
ทำไมน้องญาย(ติดมาจากนายตา)เจอแต่เรื่องแย่ๆขนาดนี้เนี้ย
ครอบครัวมี ก็เหมือนไม่มี
PS.  อะฮ้า~ นิยายๆๆ โลกดูเหมือนจะขาดอะไรไปถ้าไม่มีมัน~ ขอบคุณผู้แต่งที่ทำให้เรามีนิยายอ่าน><อ๊ายย เรื่องที่ตัวแต่งสนุกมากก
Name : fFfFrailty_zZ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fFfFrailty_zZ [ IP : 183.89.101.62 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:35
# 1 : ความคิดเห็นที่ 12
งืมๆสนุกดีคะ ติดตรงอัพช้า
PS.  บางสิ่งที่เรากำลังค้นหา....หาแทบตายก็ไม่พบ แต่...เมื่อเราหยุดหามัน....มันกลับมาหาเราเอง
Name : แมวน้อยแสนซน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แมวน้อยแสนซน [ IP : 49.48.62.136 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:13
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android