ตอนที่ 19 : GARAGE ★ SENIOR ★ สมาคมเมียเด็กอู่ │ 08-1 │ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 451
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    26 ต.ค. 61



วินมีแผลเป็นเต็มหน้าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ฌานซัดเขาจนน่วม ลุงสิบพ่อของวินดูตกใจมากที่เห็นสภาพหน้าของลูกชายเละตุ้มเป๊ะบวกกับสภาพรถบีเอ็มดับเบิลยูที่บุบเป็นรอยเท้าของผู้กรณี เขาคงอยากจะถามอะไรมากกว่านี้ถ้าไม่ติดว่าเห็นฉันเดินตามหลังวินมาด้วย

ส่วนฌาน...เขาถูกฉันเนรเทศให้ออกไปรอห่างๆ อาณาเขตบ้านของวิน

ร่างสูงของวินเดินนำฉันขึ้นไปบนห้องนอนส่วนตัวของเขาที่อยู่บนชั้นสองของตัวอาคารพาณิชย์ขนาดสี่คูหา ฉันเคยมาที่ห้องของวินสองสามครั้งแล้วตอนสมัยเรียนเพื่อเอาของ แต่ไม่มีอะไรเกินเลยกว่านั้น เขาวางตัวเป็นเพื่อนที่ดีของฉันมาตลอด นั่นจึงอาจเป็นเหตุผลที่ฉันไม่เคยคิดว่าวินรู้สึกกับฉันมากขนาดนี้

วินสัญญากับฉันว่าจะไม่เอาเรื่องที่มีเรื่องกับฌานไปบอกพ่อเขา ถ้าหากฉันยอมที่จะมาดูแลทำแผลให้เขาจนหายดีเหมือนเดิม ฉันตกลงรับข้อเสนอของวินแม้จะรู้ว่าเขาวางแผนที่จะอยู่ใกล้ชิดฉัน แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่น นี่คงเป็นหนทางที่ดีที่สุดที่จะระงับปัญหาระหว่างฌานกับวินไว้แค่นี้ก่อน เพราะถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูลุงสิบพ่อของวิน มันคงรุกรามใหญ่โตจนฌานอาจต้องขึ้นโรงพัก

ใครๆ ก็รู้ว่าพ่อของวินมีเส้นสายในโรงพักเยอะแยะ แล้วยิ่งฌานซัดลูกชายคนเดียวจนน่วมขนาดนี้ มีเหรอที่เขาจะรอดพ้นจากคุกจากตารางไปได้

ฉันจัดการทำแผลให้วินจนเสร็จสรรพ ก็ลงมาจัดการเคลียร์บัญชีของที่ลุงสิบสั่งไว้ คนแก่กว่าทำท่าเหมือนอยากจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฉันเลือกที่จะยกมือไหว้แล้วรีบร่ำลากลับทันที ให้เขาเข้าใจว่าวินปกป้องฉันจากนักเลงแถวบ้านก็พอ คงไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากความไปกว่านี้

วินไม่พูด ฉันไม่พูด เรื่องที่ฌานทำร้ายวินก็คงไม่มีทางรู้ไปถึงคนอื่น

ฉันทำไปทั้งหมดก็เพื่อเขานะ...ฉันไม่มีทางยอมให้คนที่ฉันชอบต้องไปขึ้นโรงขึ้นศาลหรือติดคุกติดตารางขึ้นมาหรอก


ที่บริเวณด้านหน้าตึกพาณิชย์ของวิน ณานนั่งอยู่บนเบาะมอเตอร์ไซค์ฟีโน่คันเดิมเพื่อรอฉันอยู่ตรงหัวมุมถนนที่ปราศจากผู้คนสัญจร ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลทันทีที่เห็นฉันโผล่พ้นออกมาจากบ้านของเพื่อน  

ที่ข้างแก้มของฌานมีรอยแผลเป็นจ้ำเล็กๆ แต่ไม่รุนแรงเท่ากับใบหน้าวิน ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าฌานจะซัดนักกีฬาเทควันโดของโรงเรียนจนอ่วมขนาดนั้นได้โดยที่ตัวเองเจ็บตัวน้อยกว่า เขาเริ่มทำให้ฉันกลัวแล้วนะว่าเขาเป็นใครกันแน่...ฌานที่แสนใจดี มีน้ำใจ ร่าเริงและขี้อ่อย ยามเมื่อเขาโกรธขึ้นมา อารมณ์ของเขารุนแรงมากจนถึงขั้นฆ่าใครสักคนได้โดยไม่รู้สึกผิด ราวกับเป็นคนล่ ะคน ไม่ใช่ฌานที่ฉันรู้จัก มันน่ากลัวจริงๆ

คนตัวสูงคว้าตัวฉันเข้าไปกอดในอ้อมแขนทันทีที่ฉันเข้าไปใกล้ แต่ฉันจัดการผลักเขาออกอย่างรวดเร็วที่สุด ใบหน้าฌานเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม และสายตาที่ฉันมองเขาก็เต็มไปด้วยคำถามเช่นกัน

คำถามที่ฉันสงสัย...คำถามที่ฉันต้องการคำตอบ ทำไม ทำไมเขาต้องทำรุนแรงแบบนั้นกับวิน มันไม่มีเหตุผล หากบอกว่าพวกเขาเคยมีเรื่องวิวาทกันมาก่อนที่ร้านอาหาร มันก็ควรจะจบลงแค่ตรงนั้นได้แล้ว หรือจะต้องรอให้ใครสักคนหนึ่งตายก่อนอย่างนั้นเหรอ

ทำไม...เราโพล่งคำถามออกมาพร้อมกัน

ฌานหลบตาต่ำลง ฉันจึงใช้โอกาสนี้ถามคำถามเขาก่อน  

ทำไมฌาน...ทำไมเธอต้องทำรุนแรงแบบนั้นกับวินด้วย

ฌานเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน เขาเม้มปากแน่นสนิทเหมือนไม่อยากจะพูดถึงเหตุผล แต่เขาต้องพูด...เขาทำร้ายใครสักคนหนึ่งโดยปราศจากเหตุผลไม่ได้! เขาทำฉันกลัว...

สายตาที่เต็มไปด้วยความกลัวของฉันจดจ้องมองฌานอย่างขอคำตอบ ฌานถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพูดด้วยเสียงเรียบ เหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ

มันรังแกเกว เราเห็นมันกระชากแขนเกว

เขากระชากแขนฉัน แล้วยังไง ด้วยเรื่องแค่นี้ฌานถึงกับต้องใช้ประแจเอาเลือดหัววินออกเลยเหรอ

เธอเป็นคนไร้เหตุผลขนาดนี้เลยเหรอฌาน...วินไม่ได้ทำอะไรเราอย่างที่เธอคิดนะ เขากระชากแขนเราก็จริง แต่เขาก็ไม่ได้ทำเราเจ็บ ถึงขนาดที่เธอต้องเอาประแจไปฟาดเขา...

ฉันมองอีกฝ่ายด้วยสายตาผิดหวัง และฌานเองก็คงรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของฉัน เขาขมวดคิ้วยุ่ง จ้องเขม็งมาที่ฉันเหมือนโกรธ และน้ำเสียงเขาก็เริ่มดังขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งทะยาน

เหตุผลเหรอ...เกวอยากได้เหตุผลที่เรากระทืบมันงั้นสิ

ฌาน เธอใจเย็นๆ ก่อนได้มั้ย...

เหตุผลข้อแรกที่มันสมควรถูกกระทืบเลยคือมันรังแกเกว บังคับเกวให้ขึ้นรถไปกับมันอย่างไม่เต็มใจ

ถ้าเธอจะพูดแบบนั้น เธอก็ต้องโทษเราที่เราขึ้นรถไปกับวินเอง

แต่เราเห็นสีหน้าเกว เกวไม่ได้อยากไปกับมันใช่มั้ยล่ะ

ฉันยอมรับนะว่าตอนนั้นฉันไม่ได้อยากขึ้นรถไปกับวิน แต่ฉันปฏิเสธเขาไม่ได้ ถ้าฉันไม่ยอมโอนอ่อนให้วิน พวกเขาก็คงจะวางมวยใส่กันตั้งแต่ตอนนั้น ฉันควรจะพูดยังไง ควรจะตอบยังไงฌานถึงจะใจเย็นลงและไม่ทำท่าทีหงุดหงิดแบบนี้ ฉันไม่ชอบที่เขาเป็นแบบนี้เลย  

ทำไมไม่ตอบ งั้นแปลว่าเกวอยากไปกับมันงั้นสิ ถ้างั้นมันก็สมควรแล้วที่ถูกกระทืบ

เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว!

ฌาน! วินไม่ได้เลวร้ายอย่างนั้น เขาเป็นเพื่อนเรานะ ทำไมพวกเธอถึงไม่หยุดทะเลาะกันสักที คุยกันดีๆ ไม่ได้เหรอ

เพื่อนนิสัยไม่ดีอย่างนั้นเลิกคบกับมันไปเถอะเกว อย่าติดต่อมัน ตัดขาดจากมัน!! เราไม่ชอบเลยเว้ยที่เธอสนิทกับมัน มันชอบเธอ และเราก็หึง

หึง? เดี๋ยวก่อนนะ...ประเด็นที่ทำให้เขาทำร้ายวินเป็นเพราะหึงอย่างนั้นเหรอ นี่มันไร้เหตุผลเกินไปแล้วนะ

ที่เธอทำร้ายวินก็เพราะเธอหึงเนี่ยนะ!!”

อันนั้นมันแค่ประเด็นรอง...เกวรู้แค่ว่าไม่ควรอยู่ใกล้มันก็พอ

ก็ถ้ามันเป็นแค่ประเด็นรอง แล้วประเด็นหลักจริงๆ มันคืออะไรล่ะ ทำไมเขาถึงไม่บอกฉัน แล้วยังจะมาบังคับให้ฉันเลิกคบกับใครตามอำเภอใจได้ไง เหตุผลก็ไม่มี ฉันไม่เคยเห็นฌานงี่เง่าขนาดนี้มาก่อนเลยนะ มันเหมือนกับว่าเขาไม่ใช่คนเดิมที่ฉันรู้จัก ผู้ชายอารมณ์ดีที่รับฟังฉันมากกว่าใคร ผู้ชายคนนั้นหายไปไหนแล้ว

หรือความจริงฉันอาจจะยังรู้จักเขาไม่ดีพอ...


ฌานพ่มลมหายใจใส่ฉัน เขามองตรงมาด้วยสายตาที่เหมารวมว่าเป็นความผิดของฉันล้วนๆ ที่มีเพื่อนเป็นวิน และนั่นทำให้ฉันโมโห...โมโหหนักมากจนเผลอพูดคำบางคำออกไปตามอารมณ์

เธอไม่มีสิทธิ์มาบอกให้เราคบกับใครหรือเลิกคบกับใคร เรารู้จักวินมานานกว่าเธอ ทำไมเราต้องเชื่อคนที่เราเพิ่งรู้จักด้วย

นี่เกวหาว่าเราเสือก?

คำพูดนั้นเหมือนทำให้ฉันได้สติว่าเมื่อกี้ตัวเองอาจจะพูดแรงเกินไป แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ฉันไม่รู้จะกอบกู้สถานการณ์ระหว่างเรายังไงถ้าหากเขายังเอาแต่อารมณ์มาคุยกับฉันแบบนี้

เราไม่ได้หมายความแบบนั้นนะฌาน เราแค่...ไม่อยากให้เธอมองวินในแง่ร้าย

โอเคครับ คือเข้าใจแล้วไงว่าเสือก เป็นคนนอก คนแปลกหน้า แต่ไอ้เหี้ยคนแปลกหน้าคนนี้ไงที่รักเกว หวังดี เป็นห่วง อยากให้คบกับคนดีๆ แต่ก็อย่างว่านะ ไอ้เด็กกำพร้าลูกจ้างในบ้านจะไปสู้อะไรกับลูกชายเถ้าแก่ใหญ่ขับบีเอ็มได้ ต่อให้มันเหี้ยแค่ไหนถ้าเทียบกับผม มันก็เทวดา ผมมันคนเดินดินไง พูดเตือนอะไรคุณไป คุณก็ไม่เชื่อ หาว่าผมโกหกอีก คุณควรจะกลัวเพื่อนที่รักของคุณเอาไว้ให้มากๆ นะ มันน่ากลัวมากกว่าผมด้วยซ้ำ

ทำไมเธอต้องคิดแบบนั้น เราไม่ได้ดูถูกเธอหรือมองเธอแบบนั้นเลยนะ เราก็แค่พูดในฐานะที่เป็นเพื่อนวิน รู้จักกับวินก็เท่านั้น

รอให้เกวตาสว่างวันที่ตกเป็นเมียมันแล้วมันทำเกวท้องแล้วกัน!!!”

ฌาน!!!”

ร่างสูงของฌานเสียบกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ก่อนที่จะสตาร์ทแล้วพุ่งตัวออกไป ฉันร้องเรียกเขาเสียงดังเพื่อหวังให้เขาหยุดรถ แต่ไม่...ฌานไม่สนใจฉัน เขาขับรถไกลออกไปเรื่อยๆ ต่อให้ฉันวิ่งตามแค่ไหนเขาก็ไม่หยุด!

บ้าเอ๊ย...เขาทิ้งฉันอย่างนี้ได้ยังไง บนถนนที่เปลี่ยวไร้รถสัญจรไปมา แถมตัวฉันยังพกเงินเป็นปึกๆ อีกด้วย ถ้าฉันถูกดักตีหัวแล้วลากไปฆ่าล่ะ หรือถ้าเกิดว่ามีโจรดักปล้นอยู่แถวๆ นี้ล่ะ เขาไม่คิดที่จะเป็นห่วงฉันเลยใช่มั้ย เขาโกรธฉันมากจนสามารถทิ้งกันได้ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ

ให้ตายเถอะ กับเรื่องแค่นี้ทำไมน้ำตามันต้องรื้นขึ้นมาด้วยนะ ฉันอ่อนแอขนาดที่จะร้องไห้ให้กับเรื่องแบบนี้เลยเหรอ ไม่หรอก ฉันก็แค่รู้สึกแย่ที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ฉันไม่ได้เสียใจที่ทะเลาะกับฌานสักหน่อย ไม่สักนิด...ฮึก

[CHARN TALKS]

ผมบิดมอเตอร์ไซค์ด้วยความเร็วสูงจนคิดว่าถ้าหากเจอหัวโค้งเลี้ยวหักศอกข้างหน้า รถมอเตอร์ไซค์อาจจะพลิกคว่ำได้ และเพราะความเร็วของลมที่พัดเข้าหน้าจึงทำให้ผมได้สติขึ้นมา...

ผมทำอะไรลงไป ผมทิ้งเกวไว้ในที่เปลี่ยวแบบนั้นได้ยังไง ผมโกรธเธอจนถึงขั้นต้องทิ้งเธอไว้อย่างนั้นเลยเหรอ

กว่าจะคิดได้มันก็คงจะสายไปแล้ว ผมรีบหักรถมอเตอร์ไซค์ย้อนกลับไปยังเส้นทางเดิมเพื่อหวังจะพบผู้หญิงคนที่ผมรักยังรอผมอยู่ตรงนั้น

ผมยอมรับว่าผมมันบ้า ผมเต็มไปด้วยโทสะและความหึง เป็นผู้ชายด้วยกันทำไมผมจะดูไม่ออกว่าไอ้วินมันชอบเกวขนาดไหน แล้วมันดูถูกผมขนาดไหนด้วย มันคงคิดว่าความต่างชั้นทางฐานะของมันกับผมจะทำให้มันได้เปรียบ ผมพูดเลยว่าไม่มีวัน!! มันจะไม่มีวันได้เกวไป เธอเป็นของผมนะ ผู้หญิงที่หัวเราะให้ผม ยิ้มให้ผม แล้วเขินผมเวลาอยู่ใกล้กัน เธอเคยมีอาการแบบนั้นกับผู้ชายคนอื่นที่ไหน!!

แต่ถึงผมจะบอกตัวเองย้ำๆ อย่างนี้อีกสักล้านรอบเพื่อเรียกความมั่นใจ แต่ผมไม่มีความมั่นใจเลย ผมรู้สึกน้อยใจ รู้สึกผิดหวังที่ตัวเองไม่ได้เกิดมาในครอบครัวที่มีพร้อมทั้งฐานะและความสบาย อีกทั้งตอนที่ผมดึงเกวเข้ามากอด เธอยังทำท่าทีเหมือนกลัวผม สายตาของเธอตอนที่ทอดมองผมนั้นเหมือนหวาดระแวง ไม่ไว้ใจ...

ผมเสียใจมากนะที่เธอมองผมด้วยสายตาแบบนั้น สายตาที่ผมเกลียดมาทั้งชีวิต สายตาที่ใครๆ ก็มองผมด้วยความกลัว ไอ้เด็กช่าง ไอ้เด็กอู่ ไอ้อันธพาล...ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วคนที่เธอควรระแวงไม่ใช่ผมเลยสักนิด คนที่เธอควรกลัวแล้วเอาตัวออกห่างมากที่สุดคือเพื่อนที่เธอคิดว่าแสนดี มีพร้อมไปทุกอย่างนั่นต่างหาก เกวไปคบกับคนพันธุ์นั้นได้ยังไง แทนที่เธอจะกลัวมัน...เธอกลับมากลัวผม คนที่รักเธอและหวังดี ไม่เคยมีความคิดที่จะทำให้เธอเจ็บตัวแม้แต่ปลายเล็บ

 



สวัสดีค่าทุกคน ตอนนี้เล่มพี่ฌานวางขายแล้วน้า

ช่วงนี้ก็เห็นเริ่มกระจายลงตามร้านหนังสือแล้วด้วย 

ใครที่อ่านจบแล้ว แวะมารีวิวกันที่เพจหรือที่ทวิตเตอร์ติดแท็ก

#สี่จตุรเทพคนหล่อ ได้เลยน้าาา ฝากพี่ฌานกับน้องเกวไว้ด้วยน้า 


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

96 ความคิดเห็น

  1. #85 fafamay (@ammayka) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 20:14
    มีในงานหนังสือด้วยมั่ยคะ
    #85
    1
    • #85-1 YBSoulmate (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 19)
      24 ตุลาคม 2561 / 21:58
      มีค่า ที่บูธแจ่มใส Y05 hall A
      #85-1