ตอนที่ 11 : GARAGE ★ SENIOR ★ สมาคมเมียเด็กอู่ │ 05-1 │ 100% #MISSION แจกหนังสือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 648
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    20 ส.ค. 61

 


นี่ฉันชักจะใจง่ายมากเกินไปแล้ว เพราะแค่ฌานลากฉันให้ขึ้นมอเตอร์ไซค์ไปกับเขา ฉันก็ไม่ปริปากบ่นหรือโวยวายสักคำ กลับกันฉันกลับรู้สึกตื่นเต้นและลุ้นอยู่ในใจว่าที่ไหนกันนะที่เขาจะพาฉันไป และไม่นานเลยอย่างที่คิด ฌานก็พาฉันมาถึงจุดหมาย

ที่ที่ฌานพาฉันมาคือร้านอาหารกึ่งผับที่ถูกตกแต่งด้วยดวงไฟสีนวลตาเล็กๆ ห้อยยาวไปตามเสาและคานของร้านที่ทำจากไม้ทาสีขาว ลักษณะเป็นเหมือนสไตล์เมดิเตอเรเนียน และส่วนของที่นั่งทานอาหารก็ถูกล้อมรอยไปด้วยน้ำ ใช่ มันเป็นร้านอาหารกึ่งผับกลางน้ำที่หรูหราไม่เบา

เราทำงานที่นี่” ’

ฌานบอกแค่นั้นเขาก็ก้าวเท้าเดินนำหน้าฉันไปบนสะพานไม้ที่เชื่อมไปยังโซนต่างๆ เวทีเล็กๆ ที่อยู่กึ่งกลางของร้านทำเป็นแท่นสูงขึ้นไป มีน้ำพุเล็กๆ คอยปล่อยน้ำออกมารอบเวที และตรงด้านหน้าก็เป็นลานเต้นเล็กๆ ที่มีคนยืนออกันเต็ม ราวกับกำลังรอการมาของศิลปินอะไรอย่างนั้น เอ่อ วันนี้จะมีดารามาเหรอ

คนตัวสูงพาฉันมายังบริเวณหลังเวทีที่เปิดโล่ง น่าแปลกมากทั้งที่มีการ์ดล้อมอยู่รายรอบ แต่ฌานกลับผ่านเข้ามายังหลังเวทีได้อย่างง่ายดาย ซึ่งที่ด้านหลังนั้นเองก็มีโต๊ะเล็กๆ สามสี่โต๊ะเหมือนเป็นโต๊ะที่เอาไว้ให้นักแสดงพักผ่อนกัน แล้วทันทีที่เขาก้าวเข้าไป เสียงร้องเอะอะก็ดังขึ้น

โห กูนึกว่ามึงจะเบี้ยวไม่มาจริงๆ ซะละ

ก็กูบอกจะลาไง

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าคนที่ร้องทักฌานด้วยการปาถั่วใส่เขาคือเชน แถมวันนี้เขายังมีลุคที่แตกต่างไปจากเมื่อตอนกลางวันโดยสิ้นเชิง คนหัวเกรียนแต่งตัวด้วยชุดสีดำตั้งแต่หัวจรดเท้า เขากรีดตาด้วยนะ ทำให้เขาดูดิบๆ เถื่อนๆ ขึ้น แต่เพราะหน้าไทยคมๆ ของเขาล่ะมั้งเลยทำให้หล่อดี ดูไม่ขัดตา

ลาห่าไรล่ะ พี่เขาขอให้มาเล่นให้ มึงจะเบี้ยวได้ไงวะ ไม่มีมือกลองแล้วกูต้องเอาปี้บมาตีแทนไง๊

เห็นทีว่านี่จะเป็นวงดนตรีที่ฌานเคยพูดไว้ คนที่ลุกขึ้นมาพูดเถียงกับฌานอย่างไม่กลัวเกรงนั้นตัวไม่สูงจากฉันเท่าไหร่นัก นอกจากนั้นเขายังมีหน้าตาตี๋ๆ เหมือนเป็นคนจีนด้วย  

แล้วนั่นมึงพาใครมาด้วยวะ


อีกคนหนึ่งที่นั่งหลบมุมอยู่ตรงนั้นกำลังสูบบุหรี่ ดูจากการที่เขามีปิ๊กห้อยคอ เขาต้องเป็นมือกีตาร์แน่ๆ แถมหน้าตายังดูดุๆ ไม่เห็นเหมือนมือกีตาร์ที่ฉันเคยเห็นในทีวีหรือที่เคยอ่านในนิยายเลยอ่ะ ปกติแล้วมือกีตาร์ต้องทะเล้นแล้วก็มีเสน่ห์ เจ้าชู้นิดๆ ไม่ใช่เหรอ แต่คนตรงหน้าฉันที่ไว้ผมยาวเลยบ่า กลับดูเถื่อนและน่ากลัวแปลกๆ  

เธอ...? นี่มึงไปลักพาตัวเขามาทำไมวะ

เชนเป็นฝ่ายที่เห็นฉันก่อน แล้วเขาก็หันไปถามฌานต่อ คนตัวสูงไม่ได้พูดอะไร เขาแค่ยักไหล่แล้วดึงข้อมือฉันให้เดินไปนั่งตรงที่ว่าง เอ่อ จะให้ฉันนั่งตรงนี้จริงๆ น่ะเหรอ ร่วมโต๊ะกับผู้ชายท่าทางแปลกๆ สามคนนี้เนี่ยนะ T_T

มึงไม่รู้เหรอไงว่าพวกลูกน้องไอ้วินมันซุ่มอยู่ที่นี่ รอเอาเรื่องมึง

เอาเรื่อง?!” ฉันเป็นฝ่ายโพล่งขึ้นมากลางวงด้วยความตกใจ

สีหน้าของเชนไม่สู้ดีนัก เขาขมวดคิ้วมุ่นเหมือนไม่สบายใจอย่างมากกับการมาปรากฏตัวของฉัน แล้วพูดต่อไปว่า

“มีเรื่องกับใครไม่มี ดันมีเรื่องกับลูกชายเฮียสิบ ขาใหญ่ถิ่นนี้ งามไส้จริงๆ”  

เดี๋ยวนะ นี่อย่าบอกนะว่าวินคนนั้นคือเพื่อนฉันที่นอนเป็นผักปลาอยู่ในโรงพยาบาล ถ้างั้น...พวกนักดนตรีที่ป๊าเล่าให้ฟังคือวงของฌานงั้นเหรอ พระเจ้า มันจะบังเอิญอะไรขนาดนั้น 

ฌานทำสีหน้าเฉยชามากราวกับว่าเรื่องที่ลูกน้องของวินมาดักรอยำสหบาทาเขาเป็นเรื่องขี้ประติ๋ว คนตัวสูงดูสนใจเรื่องเครื่องดื่มของฉันมากกว่า เพราะเขาเดินไปหยิบน้ำแข็งใส่แก้วแล้วเทน้ำอัดลมส่งให้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แต่ฉันไม่มีอารมณ์จะดื่มน้ำหรอกนะ ถ้าเรื่องที่วินบอกจะเอาคืนเป็นเรื่องจริง มันก็น่ากลัว...

ต่อให้เวลาที่ผ่านมาวินจะทำตัวดีกับฉันในฐานะเพื่อนมาก แต่เขาก็ค่อนข้างเป็นคนเอาแต่ใจ ยิ่งการที่เขาเป็นนักกีฬาเทควันโดมาตั้งแต่เด็ก เรื่องจะให้ยอมแพ้นี่ลืมไปได้เลย วินไม่มีทางยอมรามือจนกว่าจะได้เลือดหัวของพวกเขาอย่างที่บอกไว้ และถ้าหากคนพวกนั้นเห็นฉันเข้าล่ะก็...พวกเขาจะต้องจำฉันได้แน่ๆ เรื่องที่แอบหนีมาตอนกลางคืนโดยไม่บอกใคร ก็จะต้องรู้ไปถึงหูป๊า หนักกว่านั้นก็อาจจะรู้ไปถึงหูเฮียเว!!! ฉันกลัวพี่ชายคนโตยิ่งกว่าพ่อซะอีก!

ฌาน เราอยากกลับบ้านแล้ว...

เดี๋ยวก่อนดิ เกวยังไม่ได้ดูของขวัญที่เราจะให้เลยนะ

ฉันไม่รู้ว่าควรจะอธิบายเรื่องทั้งหมดยังไงดี หน้าฉันคงแสดงออกซึ่งความกังวลมากเพราะฌานเองก็จับสังเกตได้ในเวลาต่อมา เขาเลื่อนเก้าอี้ตัวใกล้ๆ กันแล้วทิ้งตัวนั่ง

มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า

คำถามนั้นมันทำให้ฉันอึดอัด แต่ก็ไม่มีทางอื่นอีกแล้วนอกจากต้องยอมบอกความจริงเขาไปก่อนที่เรื่องมันจะเลยเถิด

คือ...วินกับเราเป็นเพื่อนกัน

ว่าไงนะ!!”

ไม่ใช่แค่ฌานหรอกที่ทำเสียงตื่นตกใจอย่างนั้น แต่แม้กระทั่งเพื่อนๆ สมาชิกในวงของเขาก็ทำหน้าตกใจไม่แพ้กัน

เรารู้เรื่องที่เธอกับวินตีกัน แล้วเรากับวินก็เป็นเพื่อนโรงเรียนเดียวกันด้วย เราไปเยี่ยมวินมาวันนี้ วินดูเหมือนจะแค้นเธอมาก

เธอเนี่ยนะเป็นเพื่อนกับไอ้เหี้ยนั่น โอ้โห...หน้าตาดูไม่น่าคบเด็กเกเรเลยนะ

สมาชิกในวงของฌานที่หน้าเหมือนคนจีนร้องออกมา เขาหัวเราะอย่างนึกสนุกแล้วหักข้อนิ้วเหมือนเตรียมพร้อมจะมีเรื่อง นี่อย่ามาเหมารวมฉันด้วยเชียว ฉันแค่เป็นเพื่อนโรงเรียนเดียวกันกับวิน อาจจะไปมาหาสู่กันบ้างบางครั้งเพราะพ่อแม่ของเราสนิทกัน แต่ฉันไม่ได้เกี่ยวด้วยนะ ฉันไม่ได้เป็นศัตรูกับพวกเขาด้วยสักหน่อย

ไอ้เจตน์ ตลกมากมั้ยฌานหันมองเพื่อนตาเขียวปั้ดเหมือนจะสั่งให้หุบปาก แล้วเลื่อนสายตากลับมาหาฉันเพื่อตั้งใจฟังต่อ  

วินเป็นนักกีฬาเทควันโดของโรงเรียนด้วยนะ...พ่อเขากับป๊าเราก็รู้จักกัน แล้วพ่อวินเองก็มีอิทธิพลพอตัวเลยด้วย เราว่ากลับกันเถอะ จะได้ไม่ต้องมีเรื่องกันอีกไง แล้วอีกอย่างถ้าวินรู้เรื่องที่เราออกมาดึกๆ แบบนี้ เราอาจจะ...เดือดร้อน เธอเองก็เหมือนกัน


ฉันพยายามพูดเกลี้ยกล่อมให้ฌานยอมพาฉันกลับไปส่งบ้าน เขาน่าจะเข้าใจนะว่าฉันเครียดและกังวลแค่ไหน นอกจากจะกังวลว่าตัวเองอาจถูกเล่นงานที่ออกมานอกบ้านดึกๆ ฌานเองก็อาจจะต้องเจ็บตัวด้วย...ฉันเพิ่งสังเกตเห็นเองว่าที่หลังมือของเขาเหมือนมีผ้าพันแผลพันรอบมือเอาไว้

เขาคือมือกลองคนนั้นที่ป๊าบอกว่ากระโดดลงมาจากเวทีแล้วเอาขวดเหล้าตีหัววิน ฉันไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าการปะทะกันของทั้งสองฝ่ายมันจะรุนแรงและป่าเถื่อนแค่ไหน และที่สำคัญที่สุดคือฉันไม่อยากเห็นฌานต้องเจ็บตัวอีก...แต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดออกไปตรงๆ

หึ อย่างนั้นสินะ

ฌานพยักหน้าหลังจากที่ฟังเรื่องทั้งหมดจบ แต่แววตาและท่าทีของเขาไม่ได้ดูเหมือนตัดสินใจใหม่เลย เขายังยืนยันคำเดิมคือให้ฉันอยู่รอดูของขวัญที่เขาจะให้ฉันก่อน

โธ่ ฉันสอบติดแต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะได้เรียนสักหน่อย จะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ทำไมนะ

ทำไมเธอทำท่าเหมือนไม่กลัวเลย วินอาจจะเรียกพวกมารุมยำเธอก็ได้ เรากลับกันเหอะ

ไม่เอาอ่ะ วันนี้เราไม่ได้มามีเรื่องสักหน่อย เรามาฉลองที่เกวได้ที่เรียน แล้วทำไมเราต้องหนีด้วย

เธอไม่กลัวตายเลยเหรอไง ถึงเธอไม่กลัวแต่เราก็กลัวนะ ถ้าวินรู้ว่าเรามาที่นี่ เขาอาจจะเอาไปฟ้องป๊าหรือเฮียเราก็ได้ พี่ชายเราน่ากลัวมากเลยนะ อย่าเสี่ยงเลย

ฉันพยายามชักแม่น้ำทั้งห้าสายมาพูดเพื่อให้เขาเปลี่ยนใจ แต่ร่างสูงของฌานกลับย่อตัวลงมาจนสายตาของเราอยู่ระดับเดียวกัน มือหนานั่นเอื้อมมาจับไหล่ฉันทั้งสองข้างเหมือนจะบอกให้ฉันใจเย็นลงและตั้งสติ ซึ่งมันได้ผล...ฉันนิ่งขึ้นในขณะที่มองสบตากับเขา

ฌานไม่ปล่อยให้เกวเป็นอะไรไปหรอก ไว้ใจฌานสิ นะ

แต่ว่า…” ฉันไม่ควรจะเชื่อถือคำพูดของเขา เรายังรู้จักกันไม่ดีพอ แต่ทำไมฉันกลับรู้สึกสงบลงได้แบบนี้

ให้เราให้ของขวัญเกวก่อน แล้วเราจะพากลับไปส่งบ้านอย่างปลอดภัย

ถึงเขาจะพูดอย่างนั้นก็เถอะแต่มันก็

ทิม เจตน์ เชน เดี๋ยวคุยกับกูเรื่องเพลงที่จะเล่นวันนี้หน่อยนะ กูอยากเปลี่ยนเพลง

ฌานที่ดื้อดึง เขาไม่ฟังอะไรฉันอีกแต่หันกลับไปพูดกับกลุ่มเพื่อน เป็นการสรุปกลายๆ ว่าฉันไปไหนไม่รอดจนกว่าเขาจะทำธุระของตัวเองเสร็จ  

เฮ้ย พวกมึงเตรียมขึ้นคิวต่อไปเลย

พี่ผู้ชายคนหนึ่งที่ดูน่าจะเป็นคนรันคิวการแสดงตะโกนเรียก เชน ฌาน และกลุ่มเพื่อนนักดนตรีของเขาเริ่มเคลื่อนไหวเพื่อจะขึ้นไปบนเวที เหลือแต่ฉันที่อยู่ด้านหลังกับความคิดว้าวุ่นว่าจะออกจากสถานการณ์บ้าๆ แบบนี้ยังไงดี

เกวรอเราอยู่หลังเวทีนะ

ฌาน…” ฉันเรียกฌานด้วยสีหน้าอ้อนวอนและจริงจังที่สุดเพื่อขอให้เขาเห็นใจแล้วยอมฟังฉันสักนิด

เราไม่ปล่อยให้เธอเจ็บตัวหรือได้แผลกลับบ้านหรอก รอเราอยู่หลังเวทีนะ เดี๋ยวเรากลับมา

เดี๋ยว...

ครับ

ฌานที่กำลังจะขึ้นไปบนเวทีหยุดตามเสียงเรียกของฉัน ฉันที่มีสีหน้าว้าวุ่นค่อยๆ ควบคุมสติตัวเองแล้วลุกขึ้นเดินไปหาเขา มือเล็กของฉันดึงมือฌานข้างที่มีผ้าพันแผลมาจับไว้ ก่อนจะก้มหน้าพูดเสียงเบาอย่างประหม่า หัวใจเต้นดังตุบๆ จนหูอื้อตาลายไปหมด

อย่าเจ็บตัวนะ...

ครับ

เสียงอ่อนโยนเจือด้วยเสียงหัวเราะของเขาทำให้ฉันผ่อนคลายลง มือหนาของฌานเอื้อมมายีหัวฉันเบาๆ แล้วผละเดินตามกลุ่มเพื่อนไปขึ้นเวที ฉันถอนหายใจเหยียดยาว อยากจะหายตัวไปจากตรงนี้เพราะความรู้สึกข้างในใจมันเริ่มเอ่อล้นอย่างน่ากลัว  

มันเป็นไปแล้ว...มันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ ความเป็นห่วงที่ฉันมีให้คนตัวสูงจอมยุ่งนั่น ฉันเพิ่งบอกให้ฌานรู้ ว่าเขาทำให้ฉันรู้สึกดีๆ กับเขาในเวลาอันรวดเร็ว ความหวั่นไหวในใจ ความเป็นห่วงกลัวว่าเขาจะเจ็บตัวซะยิ่งกว่าฉันโดนที่บ้านทำโทษ นี่ฉันชอบเขาจริงๆ แล้วสินะ...การตกหลุมรักครั้งแรกของฉันมันเกิดขึ้นกับผู้ชายคนนี้ได้ยังไงกัน  

 


ชอบก็จีบเลยชอบก็จีบเลยหนู

อย่าปล่อยให้คนๆ นี้หลุดมือไป!! 5555

(กองอวยสุดพลังมากเว่อร์)

สาวๆ ทุกคนอย่าลืมมาเมนต์กันร่วมสนุก

เพื่อลุ้นรับหนังสือเวอร์ใหม่ด้วยน้า

สำหรับเวอร์ใหม่นี้จะออกกับสนพ.แจ่มใส

แถมอีกไม่นานนี้เราก็จะได้เจอกันแล้วด้วย

ใครอยากได้พี่ฌานไปนอนกอดที่บ้าน มามะ มาเมนต์กัน


 


พูดไปจ้ะเกวลิน พูดไปเลยว่าเธอเป็นห่วงเขา!!!


 




ตอนนี้แจกหนังสือนะงับ มาแปะเมนต์กันไว้ในตอนน้า

พบเจอรูป MISSION ขึ้นตอนไหน ขอให้รู้เอาไว้ว่าตอนนั้นแจกหนังสือ

มาหย่อนเมนต์ไว้ในตอนก็รอลุ้นรับหนังสือไปส่งถึงบ้านกันได้เลย

โควต้ามีทั้งหมด 15 เล่มเน้อ แจกทั้งหมด 15 ตอนด้วยกัน

ยิ่งมาแสดงตัวกันบ่อยๆ อาจมีคะแนนพิศวาสให้เพื่อเป็นการขอบคุณ

ที่สนับสนุนกันมาโดยตลอด ยิ่งมาหวีดบ่อย หนังสือยิ่งปลิวไปถึงบ้านง่ายขึ้นน้า 

ใครไม่มาเมนต์แต่ตามอ่านอยู่ ไรต์ก็ไม่สามารถหาตัวเจอได้เด้อ T__T

อยากแจกให้ทุกคนจริงๆ เพราะฉะนั้นมาร่วมกิจกรรมกันน้า 

ด้วยรักจากใจ  จุ๊บๆ

 อย่าลืมมาแปะเมนต์ทิ้งไว้ เพื่อลุ้นรับหนังสือนะทุกคน ♥

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

96 ความคิดเห็น

  1. #72 BonanzaBow (@BonanzaBow) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 13:46

    วุ้ยยยยย ชอบๆๆๆๆ

    #72
    0
  2. #60 ssnew11 (@ssnew11) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 11:21
    อร๊ายยยย
    #60
    0
  3. #59 matnatchaya (@matnatchaya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 21:15
    มาต่อไวๆน่าาา
    #59
    0