NEXT STATION LOVE สถานีป้ายหน้าความรัก ♥ [สนพ.แจ่มใส]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 28,221 Views

  • 583 Comments

  • 451 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    14

    Overall
    28,221

ตอนที่ 3 : สถานีป้ายหน้า...ความรัก │1-2 │ Homeless man 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    6 ก.ย. 61



 

“ฉันจัดการเรื่องของฉันได้ ไม่รบกวนแกหรอก!!!

ด้วยความโมโหฉันตะคอกกลับสุดเสียงโดยไม่สนเลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังเดินอยู่บนถนนกับใคร จากนั้นก็กดตัดสายทิ้งพร้อมกับบล็อกไลน์รวมถึงเฟซบุ๊คของเพื่อนชั่วคราวเพื่อตัดขาดการติดต่อ สายตาหยุดนิ่งอยู่ตรงรายชื่อของคนที่ถูกบล็อก ก่อนจะกดล็อกเครื่องพักหน้าจอแล้วหันไปหาใครอีกคนที่หยุดยืนอยู่ด้านหลัง

คุณลุงประหลาดคนนี้กำลังทำอะไรน่ะ นอกจากเขาจะเดินห่างจากฉันไปหลายวาแล้ว ตอนนี้เขายังย่อตัวลงไปดูอะไรบางอย่างอยู่ที่ข้างถนนอีก

ก็ไม่ได้อยากจะเป็นคนสอดรู้สอดเห็นหรอกนะ แต่ถ้าไม่ใช่เพราะฉันกับเขายืนเถียงกันเป็นวรรคเป็นเวรว่าเป็นความผิดของใครในร้านเบอร์เกอร์นั่น เรื่องทุกอย่างมันก็คงจะไม่ลงเอยด้วยการที่ฉันต้องมารับตัวภาระอีกหนึ่งเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในแพลนวันนี้หรอก! ว่าแล้วก็ขอเดินไปดูหน่อยละกัน

“นั่นคุณกำลังทำอะไรน่ะ” ฉันเอ่ยออกไปเป็นภาษาอังกฤษ พยายามเรียงประโยคให้ดีที่สุดแล้วเพราะกลัวว่าอาจจะโดนแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจอีก

แต่ทว่าดวงตาที่โผล่พ้นผ้าผืนใหญ่ที่คลุมทั้งตัวกลับมองมาทางนี้ด้วยแววตาที่เปล่งประกาย แม้ว่าฉันจะไม่เห็นส่วนล่างของใบหน้าที่ปกคลุมไปด้วยหนวดเครารุกรัง แต่ฉันพอจะคาดเดาได้ว่าตอนนี้คุณลุงโฮมเลสกำลังยิ้ม และนิ้วมือที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนนั่นก็กำลังชี้ไปยังด้านข้างฟุตบาธส่วนที่ติดกับถนน

“เจ้านี่มันโง่นะ” เขาว่าเป็นภาษาอังกฤษ แต่ดวงตากลับโค้งงอเป็นรอยยิ้ม

ฉันค่อนข้างสับสนว่าทำไมคนแก่กว่าถึงได้บอกว่าดอกไม้ที่ขึ้นอยู่ตรงริมถนนนั้นโง่ แต่พอเจ้าตัวใช้มือข้างที่ว่างดึงผ้าให้พ้นจากปากและเอ่ยออกมาด้วยเสียงขบขัน

“น่ารักขนาดนี้แท้ๆ ดันมาขึ้นผิดที่ผิดทาง สงสัยจะเป็นดอกไม้ที่ทั้งโง่และดื้อด้าน”

คิ้วของฉันขมวดเข้าหากันมุ่น ยังคงไม่เข้าใจว่าคนที่กำลังใช้ปลายนิ้วสะกิดกลีบดอกไม้อย่างแผ่วเบานั้นต้องการจะสื่ออะไร แต่เมื่อเห็นทั้งแววตาและรอยยิ้มเห็นเขี้ยวทั้งสองข้างที่จ้องมองเจ้าดอกไม้นั้นด้วยแววตาอันอ่อนโยน ฉันกลับสัมผัสได้ถึงความชื่นชมที่ลึกซึ้งผ่านสายตาของเขา

“ขอบใจนะที่เติบโตอย่างดี แข็งแรงๆ นะ ครั้งหน้าเราจะได้เจอกันอีก”

มีแต่คนบ้าและประหลาดอย่างคุณลุงนั่นแหละที่จะพูดจาอ่อนโยนแบบนั้นกับดอกไม้

แล้วก็มีแต่คนโง่และสติไม่ดีอย่างฉันเท่านั้นแหละที่คิดว่าภาพของคุณลุงหนวดเฟิ้มที่นั่งยองๆ ดูดอกไม้นั้นก็น่ารักดี

แต่น่ารักก็ไม่ได้แปลว่าจะปลดเปลื้องตัวเองออกจากสถานะตัวภาระได้หรอกนะ!!

ตอนนี้เป็นเวลา 11.00 น.ตามเวลาท้องถิ่น และตอนนี้ฉันเพิ่งเดินออกจากสถานทูตไต้หวันประจำประเทศสิงคโปร์

จากที่ฉันหาข้อมูลมาทั้งหมดจากเพจเฟซบุ๊คของสถานทูตไทยในสิงคโปร์ที่ได้โพสต์เกี่ยวกับคำแนะนำเมื่อทำหนังสือเดินทางหาย ฉันก็ได้จัดการเดินเรื่องเกี่ยวกับเอกสารทั้งหมดให้คนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันได้สี่ชั่วโมงถ้วนจนแล้วเสร็จ

ไม่อยากจะตัดพ้อและด่าทอโชคชะตาและความสะเพร่าซุ่มซ่ามของตัวเองเลย แต่ถ้าไม่ใช่เพราะความเด๋อที่ทำให้สลับกระเป๋าเดินทางกับคุณลุงโฮมเลส...แล้วพาซวยด้วยการที่เจ้าตัวทำกระเป๋าสตางค์กับพาสปอร์ตหาย ฉันก็คงไม่ต้องมาวุ่นวายเป็นธุระจัดการขอเอกสารใช้แทนหนังสือเดินทางให้เขาแล้ว (เขาบอกว่าเป็นความผิดฉันที่หยิบกระเป๋าเดินทางผิดใบ เขาก็เลยต้องวิ่งตามกระเป๋าจนทำพาสปอร์ตกับกระเป๋าสตางค์หาย ฉันที่เป็นต้นเหตุเลยต้องช่วยเขาหาทางแก้ไขปัญหา)

บอกตามตรงนะว่าประสบการณ์การเข้าสถานีตำรวจและสถานที่ราชการอย่างสถานทูตประเทศสิงคโปร์เป็นอะไรที่ฉันจะจำไปจนวันตาย ไม่ใช่ว่าเจ้าพนักงานให้การดูแลพวกเราไม่ดีหรอกนะ แต่เป็นเพราะความอับอายของฉันที่คุยขิงข่าอะไรก็ไม่ค่อยจะได้เรื่อง พูดวกไปวนมาเกือบตั้งสิบห้านาทีด้วยภาษาอังกฤษที่กระท่อนกระแท่น จนแล้วจนรอดฉันที่เสมือนเป็นหัวเรือทัพหน้าเดินเรื่องต่างๆ ก็ต้องหลีกทางให้คนที่พูดภาษาถิ่นได้อย่างตาลุงคนสร้างเรื่องมาเจรจาเอง


ฉันเพิ่งรู้ว่าอีตาลุงโฮมเลสมีชื่อว่า ‘Mr.Yangyi He’ เหอ หยางหยี อายุ 32 ปี (สภาพเขามันลุงกว่านั้น!) เขาเป็นคนไต้หวันและพูดภาษาจีนกลางได้ ฉันเลยไม่ต้องหน้าแตกอับอายไกลถึงต่างแดนเพราะใช้ภาษาอังกฤษงูๆ ปลาๆ (อีตาลุงมันขำฉันด้วยนะตอนที่พยายามสื่อสารกับเจ้าพนักงานสุดชีวิต)  

ทั้งๆ ที่ตั้งใจว่าจะมาเที่ยวสิงคโปร์คนเดียวเพื่อใช้เวลาคิดทบทวนและหลบหนีจากปัญหา แต่ฉันกลับใช้เวลาในวันแรกของทริปหมดไปกับการพาคนพาสปอร์ตหายไปยังสถานทูตเพื่อออกใบแทน แล้วยังต้องพาเขามาที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองของสิงคโปร์เพื่อยื่นเรื่องขอรับเอกสารออกใบ special pass [1]อีก เหมือนหนีเสือปะจระเข้ หนีปัญหาที่ไทยมาเพื่อเจอปัญหาที่ยิ่งใหญ่กว่า

แต่เอาเถอะ อย่างน้อยจากการใช้ความพยายามอดทนมาตลอดเกือบครึ่งวัน ฉันก็จัดการให้ตาลุงแก่โฮมเลสที่ทำตัวได้น่ารักมาก (กัดฟันพูด) ได้มีเอกสารใช้แทนพาสปอร์ตแล้วเรียบร้อย ฉันจัดการปัญหาที่เกิดขึ้นได้ดีโดยไม่ต้องขอความช่วยเหลือจากกำลังเสริมอย่างเบญและอย่างน้อยที่สุดเจ้าตัวก็กลับบ้านได้ ไม่ต้องนอนข้างถนนเป็นคนไร้บ้าน ฉันถือว่าตัวเองทำหน้าที่ได้สมเกียรติและศักดิ์ศรีความเป็นกุลสตรีศรีสยามแล้ว ดังนั้น...

“ที่เหลือคุณก็แค่นำเอกสารพวกนี้ไปยื่นขอ special pass ตรงอาคาร ICA ชั้นสี่ สถานี lavender ที่พวกเราลงครั้งแรก คุณต้องรีบไปที่นั่นเลยนะเพราะเขารับเรื่องถึงแค่ตอนเที่ยงตรงเท่านั้น”

ฉันอธิบายอย่างใจเย็นที่สุด ส่งยิ้มนางสาวศรีสยามให้อีกฝ่ายแล้วยัดเอกสารทั้งหมดใส่มือคุณลุงเหอที่กำลังก้มลงมองแผ่นกระดาษมากมายด้วยใบหน้านิ่งๆ ปราศจากคำขอบคุณ ปราศจากคำพูดใดๆ ทำคุณบูชาโทษโปรดสัตว์ได้บาปมันเป็นแบบนี้นี่เองสินะ ฮึ่ม!

ฉันคิดว่าตัวเองคงไม่มีธุระหรืออะไรที่ต้องทำกับคนตรงหน้าอีกแล้ว ก็เลยหมุนตัวเดินจากมาโดยที่ไม่พูดอะไรกับคนนิสัยไม่ดีที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งคำว่าขอบคุณอีก แต่ทว่าในขณะที่ฉันกำลังเดินซอยฝีเท้าเพื่อมุ่งตรงไปยังสถานีรถไฟเพื่อต่อรถกลับไปที่โรงแรม...ตาลุงเหอนั่นกลับเดินตามฉันมาอีกแล้ว!!!

นี่เขาจะตามฉันมาทำไมอีก ฉันช่วยจัดการเดินเรื่องเอกสารให้เขาจนแล้วเสร็จ แถมยังเลี้ยงข้าว เสียเงินค่าเดินทาง แล้วยังจัดการธุระอะไรต่อมิอะไรให้ตั้งมากมาย แล้วนี่เขายังจะต้องการอะไรจากฉันอีกเนี่ย!!!

ฉันลองเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อหนีจากคนตัวสูงที่พันผ้าลายเสือดาวประหลาดๆ เดินตามไล่หลัง ดูเหมือนว่าความพยายามในการไล่ตามนั้นจะไม่ได้ลดละ เพราะตาลุงโฮมเลสยังคงเร่งฝีเท้าตามมาติดๆ และก็คงจะตามต่อไปเรื่อยๆ แน่ถ้าฉันยังไม่หันไปหาเขาแล้วคุยให้รู้เรื่อง!

“นี่คุณตามฉันมาทำไมอีก!!

“ผม...? อ้อ ผมก็จะไปกับคุณไง”

คนตรงหน้าตอบกลับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แต่ประโยคภาษาอังกฤษนั้นกลับกวนประสาทจนฉันคิ้วกระตุก

เดี๋ยวก่อนนะ ทำไมฉันต้องยอมให้คนแปลกหน้าแบบตาลุงนี่ไปด้วย!! ฉันบอกตอนไหนเหรอว่าจะยอมรับเขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในทริปเที่ยวคนเดียวของตัวเองน่ะ

“ขอโทษนะ แต่ว่าฉันเดินทางที่นี่ ประเทศนี้คนเดียว ฉันไม่อยากได้เพื่อนร่วมทาง แล้วคุณจะไปกับฉันได้ยังไง”

นับเป็นครั้งแรกที่ฉันรัวภาษาอังกฤษได้ลื่นไหลขนาดนี้ จนคิดว่าตัวเองมีวิญญาณแร็ปเปอร์มาเข้าสิงแล้ว

“อ้าว แล้วคุณไม่คิดว่าตัวเองต้องรับผิดชอบหน่อยเหรอ คุณเป็นคนขโมยกระเป๋าเดินทางของผมลงมาจากรถไฟฟ้านะ แถมกระเป๋าเงินกับพาสปอร์ตผมก็ยังมาหายอีก ถ้าไม่ใช่เพราะคุณลากกระเป๋าผมลงมาจากรถ ผมต้องมาซวยเจอเรื่องพวกนี้เหรอ”

และอีกฝ่ายก็ตอบกลับรัวเร็วหน้าระรื่นไม่แพ้กัน

ฉันกะพริบตาปริบๆ กับคำกล่าวหาที่ถูกยกขึ้นมาถกเถียงอีกครั้ง ตอนแรกในร้านเบอร์เกอร์เขาก็พูดประโยคเดียวกันนี้เป๊ะๆ เพื่อบังคับให้ฉันไม่สามารถทอดทิ้งเจ้าตัวเอาไว้ได้ ฉันก็เลยต้องแบกรับภาระด้วยการพาเขามาจัดการเรื่องเอกสาร แต่นี่ฉันก็ดูแลเขาจนได้เอกสารต่างๆ มาจนครบถ้วนหมดแล้ว เหลือแค่เขานำเอกสารพวกนั้นไปยื่นที่ตึกตรวจคนเข้าเมืองเพื่อรับใบ special pass  

แล้วทำไมเขาถึงยังมาอ้างทวงหาความรับผิดชอบกับฉันอีก!!!

หรือว่าที่เบญพูดไว้จะเป็นเรื่องจริง ตาลุงเหออะไรนี่เป็นพวกฆาตกรโรคจิตรึเปล่า!!!

“ผมไม่มีทั้งเงิน ไม่มีทั้งพาสปอร์ต โรงแรมผมก็ยังไม่ได้จอง คุณจะทิ้งผมให้นอนอยู่ข้างถนนจริงๆ น่ะเหรอ”

ฉันกะพริบตาปริบกับคำพูดและน้ำเสียงที่ดูยังไงก็พยายามบีบให้เล็กเหมือนเด็ก เมื่อกี้นี้เขาว่าอะไรนะ ยังไม่ได้จองโรงแรมงั้นเหรอ โกหกรึเปล่า เขาเองก็เป็นนักท่องเที่ยวเหมือนๆ กับฉัน จะไม่ได้วางผงวางแผนอะไรกับทริปเที่ยวของตัวเองเลยได้ยังไง

“แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหา...” คำพูดของฉันหยุดชะงัก

ดวงตากลมโตของคนแก่กว่าจดจ้องมองมาเหมือนจะประณามกับความใจร้ายของฉันที่ตั้งใจจะทอดทิ้งเขาไว้ตรงนี้ แต่...แต่ฉันเป็นแค่ผู้หญิงไทยตัวคนเดียวในต่างแดน ฉันจะไปช่วยอะไรเขาได้! เงินฉันมันก็ไม่ได้มีมากมายขนาดนั้นนะ!!!

“คุณ...คุณต้องช่วยผมนะ”

มีเพียงเสียงเดียวเท่านั้นที่ดังลั่นอยู่ในหัว ฉันจะไปช่วยอะไรเขาได้!!!

ด้วยสัญชาตญาณในการเอาตัวรอด ฉันจับสายกระเป๋าสะพายข้างของตัวเองให้มั่น หยิบเศษเงินที่อยู่ในกระเป๋าออกมาปาใส่คนตรงหน้าก่อนจะรีบวิ่งสุดแรงเกิดเพื่อไล่ตามหลังรถเมล์ที่กำลังจะจอดตรงป้ายถัดไป!!!

“เฮ้ย คุณ!!!

“คุณอย่าตามฉันเลย!! ฉันไม่มีเงิน ไม่มีสมอง ฉันโง่ ฉันช่วยอะไรคุณไม่ได้หรอก!!!

ฉันแหกปากดังลั่นเป็นภาษาอังกฤษ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองพูดถูกหลักรึเปล่า แต่คิดว่าคนแก่กว่าที่วิ่งไล่หลังมาคงจะพอเข้าใจ เพราะฉันได้ยินเขาแผดเสียงหัวเราะดังสนั่น แต่เขาคงจะหัวเราะได้แค่ตอนนี้เท่านั้น เพราะเป้าหมายที่ฉันกำลังจะทำก็คือทิ้งเขาไว้ที่นี่!!

ฉันไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมีความสามารถในการวิ่งหนีใครสักคนได้มากขนาดนี้ แถมยังวิ่งไล่ตามรถเมล์ทันจนสามารถพุ่งตัวขึ้นไปบนรถที่จอดเทียบตรงป้ายได้ทันเวลาพอดี!!

ฉันหอบหายใจตอนที่ประตูรถเมล์ปิดลง รีบใช้บัตร Ezy link ของตัวเองแตะตรงเซ็นเซอร์แล้วเดินไปนั่งที่ด้านหลังสุดของรถ เจ้าของร่างสูงที่ถูกประตูรถปิดใส่หน้ามองตามรถตาละห้อย เขากำลังทำหน้าเศร้าแต่ฉันกำลังดีใจสุดชีวิตที่สามารถสะบัดตัวภาระออกไปได้ก็เลยเผลอโบกมือให้เขาหย็อยๆ

มันไม่ถูกต้องรึเปล่าวะที่ฉันมาโบกมือลาเขาด้วยสีหน้าชื่นมื่นขนาดนี้ ที่จริงเขากำลังเดือดร้อนและคงจะอับจนหนทาง แถมตอนนี้ก็เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงสิบนาทีแล้วด้วย ถ้าเขาไปไม่ทันยื่นเอกสารตอนเที่ยงที่ตึก ICA เขาจะต้องซวยมากแน่ๆ

ว่าแต่ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ย ทำไมถึงต้องเป็นห่วงเขาขนาดนั้น

ฉันเอาหน้าแนบกับหน้าต่าง ตั้งใจว่าจะใช้มือถือชูนาฬิกาให้เขาดูเพื่อย้ำให้รู้ว่าต้องไปที่ตึกก่อนเวลาเที่ยง แต่พอลองควานหาโทรศัพท์ตัวเองในกระเป๋า ฉันกลับไม่พบวี่แววของมัน...

สัญชาตญาณทำให้ฉันรู้สึกไม่ดี ฉันเลยหมุนขวับกลับไปที่กระจกหลังของรถเมล์ ก่อนจะพบเจ้าของร่างสูงในผ้าคลุมลายเสือดาวกำลังโบกมือไล่หลังรถที่ฉันนั่ง มันจะไม่อะไรเลยเว้ยถ้าหากว่าในมือของเขาไม่มีโทรศัพท์มือถือของฉันรวมถึงกระเป๋าคล้องคอรูปการ์ตูนของฉันถืออยู่!!!

ว้อย! นี่ฉันไม่มีทางจะสลัดตาลุงเหอนี่ไปให้พ้นได้เลยใช่มั้ยเนี่ย!!!

 

 



[1] Special pass ใช้แทนพาสปอร์ตสำหรับเข้าออกประเทศ


ใครยังตามอ่านเรื่องนี้อยู่บ้างคะะะ

แวะมาเมนต์กันหน่อยเน้ออออ

ไรต์บอกได้คำเดียวว่าตาลุงโฮมเลสคนนี้เขามีของดีซ่อนอยู่จ้า 5555


 


พบตาลุงโฮมเลส 1 อัตราอยู่กับสาวน้อย 5555

มาเจิมๆๆๆ ขอเสียงคนรออ่านเรื่องนี้หน่อยค่าา



SPOILER ALERT

“เจ้านี่มันโง่นะ” เขาว่าเป็นภาษาอังกฤษ แต่ดวงตากลับโค้งงอเป็นรอยยิ้ม


-ช่วงฝากนิยาย-


"ทำงานกับผมเงินเดือนดี สวัสดิการเยี่ยม โบนัสสูง 

มีกองทุนสำรอง ประกันชีวิตชั้นหนึ่ง

และฟรีคนดูแลตลอดชีวิต"

ตอนที่ได้ฟังครั้งแรก หญิงสาวก็ถึงกับทำตาโตอ้าปากค้างด้วยความงกในสายเลือด

แต่เมื่อได้รับสัญญามาจากเขา เธอถึงได้รู้ว่าไอ้งานที่ว่านั่นมันไม่ได้หมูอย่างที่คิด...

"โครงการ SEX รักษาโรค"

เกิดมาชาตินี้ให้ทำงานหนักวัวตายควายล้มแค่ไหน จอมนางก็ไม่เคยว่า

แต่ไอ้อดีตเด็กอ้วนที่ปัจจุบันผันตัวมาเป็นเจ้านายของเธอนี่มัน...!!

"หน้าที่ของนางก็มีแค่ตามใจผม ตามใจผม และตามใจผม"

ตามใจที่ว่านั่นไม่ใช่ตามใจธรรมดา!!!

เพราะมีชุดนางพยาบาลและโซ่แส้กุญแจพร้อม!!!

สายฮาเกรียนประสาทเสียจิ้มพี่เจ๋งโล้ดดด

____________เด็กแว๊นบางพลี vs สก๊อยบางระจัน____________
'ตัวเอง นิ้วนางกับนิ้วกลางเค้าหายไปอ่ะ ไม่รู้ไปอยู่ไหน'
ตาโตๆ ของพี่เจ๋งกวาดมองร่างฉันที่นอนหอบอยู่ด้านล่าง 
ตอนแรกก็เข้าใจว่าเขาคงหมายถึงท่าไอเลิฟยู
แต่พอกระดิกนิ้วเท่านั้นแหละ 
'อุ๊ย เจอแล้ว อยู่ในนี้!' 
อยู่ในนี้ที่พี่มันว่าคือในตัวฉัน! ไอ้เชี่ยพี่เจ๋ง หนูใช่ของเล่นมั้ยวะพี่
แฟนฉันมีแล้ว...เอาเก่งด้วย





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #378 hambearger (@hambearger) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:14

    ตกลงลุงเป็นคนยังไง55555

    #378
    1
    • #378-1 YBSoulmate (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 3)
      6 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:48
      5555 ลุงเป็นคนแปลกๆ
      #378-1
  2. #258 LazyA (@ammie16) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 08:48
    ลุงงงง ทำแบบนี้ไม่ได้นะ
    #258
    0
  3. #210 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 09:32

    5555 ขำอ่ะ
    #210
    0
  4. #181 oytra78 (@oytra78) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 08:10
    อย่าให้รอนานนะคะ อยากอ่านแย้ววววว
    #181
    1
    • #181-1 YBSoulmate (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 3)
      30 สิงหาคม 2561 / 20:53
      มาแล้ววว มาตามคำเรียกร้องเลยยย
      #181-1
  5. #180 Zayziiwar (@Zayziiwar) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 20:02
    เจิมมมม
    #180
    0
  6. #24 MOONLIGHT (@junchaysa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 13:01
    เดินตามเค้าต้อยๆเชียว
    #24
    1
    • #24-1 YB Soulm@te (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 3)
      26 เมษายน 2559 / 13:03
      ถ้าไม่อยากถูกทิ้ง รบกวนอย่า 5555 เจี๋ยมเจี๊ยมเลยเฮียเรา
      #24-1
  7. #23 Mooo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 02:08
    ทิ้งเลย เฮียนี่น่าตบกระโหลก พูดอะไรออกมา
    #23
    0
  8. #22 MOONLIGHT (@junchaysa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 20:56
    เชอะๆๆๆ
    #22
    0
  9. #21 Mooo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 18:43
    ชอบนะคะ อ่านแล้วอยากไปเที่ยว มาอัพบ่อยๆ อัพทุกวันเลยนะคะ
    #21
    0
  10. #19 MOONLIGHT (@junchaysa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 07:24
    ใช่เราจะปล่อยให้เผชิญฝูงซอมบี้ไปเลย เฮอะ
    #19
    0