NEXT STATION LOVE สถานีป้ายหน้าความรัก ♥ [สนพ.แจ่มใส]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 28,224 Views

  • 583 Comments

  • 451 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    17

    Overall
    28,224

ตอนที่ 23 : สถานีป้ายหน้า...ความรัก │9-1 │ Can’t help falling in love 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    1 ก.พ. 62



9

Can’t help falling in love

 

ฉันก้มใบหน้าซบลงที่เขา น้ำตารินไหล ปล่อยเสียงสะอึกสะอื้นออกมาเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น ความรู้สึกคล้ายกับคนหลงทางอยู่ท่ามกลางทะเลทรายที่อ้างว้าง ยื่นมือไขว่คว้าออกไปสักเท่าไหร่ ฉันก็ไม่สามารถเอื้อมมือไปถึงใครคนนั้นที่อยู่ในทุกความคิดถึง

ทุกครั้งที่ฉันได้อยู่ใกล้กับเฮียเหอ ความหวั่นไหวที่มันเกิดขึ้นก็เหมือนจะทำให้ฉันล่องลอยอยู่ในห้วงความฝันอันแสนสุข ก้อนความรู้สึกที่เอ่อล้นในหัวใจของฉันมันเรียกร้องที่จะพูดคำคำนั้นออกไปให้เขาได้รู้ แต่ฉันกลับทำทุกอย่างพังลงไปเพียงเพราะความสับสน ลังเล ไม่แน่ใจของตัวเอง

ฉันคิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปนั้นเป็นการให้ความยุติธรรมกับเขา ฉันไม่อยากโกหก ไม่อยากเร่งรัด และอยากจะค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปกับความสัมพันธ์ที่แสนลึกซึ้งนี่ แต่มันกลับกลายเป็นการทำให้อีกฝ่ายเสียใจและเสียความรู้สึก...

ฉันไม่ได้อยากทำให้ประกายสดใสในดวงตาคู่นั้นที่ทำให้ฉันใจเต้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าต้องหม่นลง ฉันไม่ได้อยากทำให้ระหว่างเราเกิดเป็นช่องว่างและความกระอักกระอ่วนใจถึงเพียงนี้ สิ่งที่ฉันทำมันก็แค่การขอเวลานอกเพื่อคิดทบทวนถึงเรื่องราวทุกอย่างของเราให้ดีขึ้นกว่านี้ แต่ฉันก็พลาดที่เอาแต่กลัวว่าความสัมพันธ์ของเราที่มันเกิดขึ้นในช่วงเวลาอันสั้นอาจพังทลายลงในเวลารวดเร็ว

ฉันกลัวว่าทุกอย่างจะพัง ทั้งๆ ที่ฉันยังไม่ได้เริ่มก้าวออกไปเลยด้วยซ้ำ

สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดมากกว่าการถูกทรยศหักหลัง คือการที่ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปเพื่อแก้ไขหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นแล้ว ฉันรู้ว่าตัวเองมันขี้ขลาดและหวาดระแวงกับเรื่องทุกอย่างจนเกินไป ฉันเอาแต่หาข้ออ้างเรื่องบาดแผลในอดีตขึ้นมากลบเกลื่อนความลังเลใจของตัวเอง จนลืมนึกถึงสิ่งที่สำคัญไปมากๆ...นั่นก็คือปัจจุบันและอนาคต

อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนฉันรู้ดี มันอาจจะออกมาดีหรือแย่ไม่มีใครรู้ได้ แต่ ณ ปัจจุบันขณะที่พระเจ้าพาฉันมาเจอกับเขา เหอหยางหยี...ฉันกลับปฏิเสธเขา ปฏิเสธความรู้สึกที่มันเอ่อล้นในใจ และผู้หญิงโง่ๆ อย่างฉันก็ทำได้แค่มานั่งร้องไห้ตามลำพังเพราะคิดถึงเขาแทบขาดใจ

จันทร์เจ้า เธอมันเป็นผู้หญิงโง่ เธอมันไร้สมอง ต่อให้อยู่ท่ามกลางสงครามซอมบี้ เธอก็อาจจะเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวในสงครามนั้น เพราะซอมบี้มันไม่กินเธอ เพราะเธอมันโง่...โง่มากๆ ฮึก

ความรู้สึกเคว้งคว้างเหมือนคนหลงทางทำให้ฉันปวดใจ ทั้งที่เรายังไม่ได้เริ่มต้นอะไรเลย แต่ฉันกลับเลือกที่จะปล่อยมือและผลักไสเขาออกไปอย่างไม่มีวันย้อนคืน ฉันเสียเขาไปแล้ว...ผู้ชายคนหนึ่งที่มีค่ากับหัวใจของฉัน

ฉันอาจไม่แน่ใจในหลายสิ่งหลายอย่าง สับสน และย้อนแย้งในตัวเอง แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันมั่นใจเอามากๆ ก็คือเหอหยางหยีคนนั้น เขาขโมยหัวใจของฉันไปแล้ว ฮึก เขาเอามันติดมือไปด้วย

ทุกที่ ทุกเวลาที่เขาถือหัวใจของฉันเอาไว้ในมือ ฉันเอาแต่คิดถึงเขา ฉันหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเขาจะมาปรากฏตัวตรงนี้ หวังว่าเขาจะโอบกอดฉันเอาไว้และพูดว่าไม่เป็นไร เขาจะเข้าใจและพร้อมที่จะรอให้ฉันคิดได้ เขาจะไม่โกรธและไม่ถือโทษอะไรกับความโง่งี่เง่าของฉันที่เอาแต่ปฏิเสธหัวใจตัวเอง เขาจะกลับมายืนตรงนี้ ยิ้มให้ฉันแล้วเอามือใหญ่ๆ นั่นยีหัวฉันจนยุ่งเหยิง ผู้ชายคนนั้นที่อยู่เคียงข้างฉันแม้ในวันที่โลกทั้งใบแตกสลาย

ผู้ชายคนนั้นที่เขาหนีหายไปไม่ยอมกลับมา ตอนนี้เขาไปอยู่ที่ไหนกันนะ ฮือ

“ทำไมคุณถึงเอาแต่ร้องไห้กันนะ”

เสียงทุ้มหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนจากพื้นที่ว่างบนเก้าอี้ตัวเดียวกัน ฉันสูดน้ำมูกกลับเข้าไป เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ใช้ตาอันแดงก่ำมองไปยังเจ้าของร่างสูงที่นั่งยืดขาและใช้แขนพาดเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ตามสไตล์เจ้าตัว ใบหน้าที่ถูกบดบังด้วยผ้าคาดปาก ดวงตาที่สวมทับด้วยแว่นกันแดด รวมทั้งหมวกใบนั้น ไม่ได้ปกปิดตัวตนที่แท้จริงของชายแปลกหน้าที่ถือวิสาสะมานั่งข้างฉันพร้อมกับนำตุ๊กตาตัวหนึ่งมาวางคู่กันหรอกนะ...

“บอกผมทีสิ คราวนี้คุณร้องไห้เพราะเรื่องอะไรอีก”

ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินอาบแก้ม แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังเสแสร้งแกล้งทำเป็นว่าเข้มแข็ง ตอนที่ซ่อนใบหน้าเอาไว้ภายใต้แขนทั้งสองข้างที่ยกขึ้นมากอดรอบขาตัวเองเอาไว้

“คุณ...ตามฉันมาเหรอ”

“ก็ถ้าผมไม่ตามคุณมา ผมจะรู้ได้ยังไงว่าคุณมานั่งร้องไห้อยู่ในสวนสนุกน่ะ”

น้ำเสียงกวนๆ เอ่ยขึ้น ใบหน้าที่แม้ฉันจะไม่เห็นส่วนล่างของเขาเลื่อนมองมาพร้อมดวงตาที่โค้งงอตามรูปแก้ม ฉันรู้ว่าเขากำลังยิ้มอยู่ แต่มันน่าโมโหชะมัด...โมโหจริงๆ นะที่ฉันร้องไห้กับเรื่องของเขา แต่เจ้าตัวกลับอารมณ์ดีซะเหลือเกิน

“คุณหายไปไหนมา” ฉันถามเสียงขุ่น พยายามใช้แขนเสื้อปาดน้ำมูกออกไป

“ผมไม่ได้หายไปไหน ผมแอบตามคุณมาตั้งแต่ออกจากโรงแรมแล้ว ใครจะกล้าปล่อยคุณให้อยู่คนเดียวกันล่ะ”

“ทำไมฉันไม่เห็นรู้ตัวเลยว่าคุณตามมา”

“ก็คุณเหม่อซะขนาดนั้น ไม่สิ ก็คุณเป็นผู้หญิงโง่ไง คุณถึงควรมีผู้ชายฉลาดอย่างผมคอยดูแล แม้จะห่างๆ คุณก็ควรมีผมไม่ใช่เหรอ”

ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดอะไรต่อ เพราะตอนนี้ก้อนสะอื้นขนาดใหญ่มันกำลังแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ ฉันคิดว่าคนตรงหน้าจะโกรธฉันมากแล้วหนีหายไปไม่ยอมกลับมาแล้วซะอีก แต่ที่ไหนได้เขากลับตามฉันมาตลอด คอยเฝ้าดูฉันอยู่ห่างๆ

เพียงแต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาไม่เข้ามาคุยกับฉันตรงๆ ให้รู้เรื่อง จะแอบตามฉันเหมือนโรคจิตสตอล์กเกอร์ไปเพื่ออะไร แกล้งให้ฉันทรมาน มันทำให้เขามีความสุขมากเหรอ

“คุณจงใจแกล้งฉันใช่รึเปล่า”

“ผมจะแกล้งคุณไปเพื่ออะไร...ก็ได้” เขากลับคำกะทันหัน ใช้นิ้วแกะผ้าคาดปากออกแล้วมองสบตาฉันตรงๆ “ผมมีความสุขที่เห็นคุณร้องไห้ แต่มันไม่ได้หมายความว่าผมโกรธที่คุณทำให้ผมเสียใจหรือเกลียดชังที่คุณปฏิเสธผม ผมก็แค่คิดว่ามันน่าจะดีกว่าถ้าให้เวลาคุณมากกว่านี้ คุณควรได้มีเวลาคิดและจัดการกับตัวเองไม่ใช่เหรอ”

เขามันเป็นจอมแสบ เขารู้ทันและรู้ดีว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่

“แต่ผมมันคนเก่งแต่ปาก ทำเหมือนเป็นผู้ใหญ่ยอมให้เวลาคุณ ความจริงก็คือผมแค่ทำเหมือนไม่เป็นไร ทั้งๆ ที่ในใจเป็นกังวลแทบบ้าที่ต้องปล่อยคุณไว้คนเดียว ผมเลยตามคุณมาทั้งวัน แล้วก็มีความสุขมากที่อย่างน้อยคุณก็กำลังร้องไห้อยู่”

“คุณมันบ้า...”

“ก็ใช่ แต่คุณช่วยยืนยันกับผมหน่อยได้มั้ยว่าที่คุณร้องไห้น่ะเป็นเพราะเรื่องของผม ไม่ใช่เพราะเรื่องอื่น”

ให้ตายเถอะ ฉันอยากตีคนตรงหน้า ไม่คิดเลยว่าการพยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ของเขา จะทำให้เจ้าตัวล้วงลึกเข้ามาในความรู้สึกของฉันได้

“คุณร้องไห้เพราะเสียใจที่ผมไม่อยู่ใช่รึเปล่า”

ถ้าหากเป็นปกติฉันคงจะอยากแกล้งกวนเขาด้วยการบอกว่าไม่ใช่ แต่เพราะตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเวลาของเราสองคนมันไม่ได้มีมากมายอะไรอย่างที่ใครคิด ฉันเลยเลื่อนมือออกไปจับแขนเสื้อของคนตัวสูงเอาไว้ ใบหน้าที่แดงจัดเพราะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาเงยขึ้นมองเขาตรงๆ และคำตอบที่ฉันเก็บเอาไว้ในใจก็ถูกเผยออกไปเป็นครั้งแรก

“ห้ามหนีไปไหนอีกนะ”

เฮียเหอก้มลงมองมือที่จับเสื้อตัวเองเอาไว้นิ่งๆ เขายกยิ้มบางๆ อย่างอับจนหนทาง ก่อนจะพูดตอบฉัน

“ผมจะหนีไปไหนได้”


ฉันรู้ว่ามันมีทางเลือกอีกตั้งมากมายในชีวิตที่เราต้องเผชิญ และฉันก็รู้ว่าบางครั้งสิ่งที่ฉันตัดสินใจแล้วมันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องในสายตาของทุกคน แต่ว่าตอนนี้ที่ฉันได้มีโอกาสได้แก้ตัวอีกครั้งกับคนตรงหน้า ฉันก็อยากจะลองทำในสิ่งที่ใจต้องการโดยไม่สนเหตุผลหรือเรื่องในอนาคตที่ยังมาไม่ถึง

มือเล็กที่เคยทิ้งอยู่ข้างตัวเลื่อนเข้าไปหาฝ่ามือใหญ่ของคนตัวสูงที่หอบหิ้วตุ๊กตาเชร็คกับตุ๊กตาเจ้าหญิงฟีโอน่าทั้งสองตัวไว้ข้างเอว ฉันสอดนิ้วประสานกับอีกฝ่าย แล้วขยับฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อที่จะได้ก้าวเดินตามขายาวๆ ของเฮียเหอได้ทัน

คนที่รู้ว่าฉันพยายามจะเดินจับมือกับเขาลดจังหวะการก้าวเดินให้ช้าลง ระยะห่างที่เคยเว้นเอาไว้ถูกลดลงจนกลายเป็นความใกล้ชิดที่ทำให้ฉันสามารถเอนหัวพิงกับแขนแกร่งของอีกฝ่ายได้ในขณะที่เดินจับมือกันออกมาจากสวนสนุก แม้ว่าจะไม่มีคำพูดใดๆ ระหว่างเรา แต่ความสุขใจและอบอุ่นนั้นกลับอวลไปทั้งหัวใจของฉัน จนอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

“คุณรู้มั้ย...” หลังจากที่เงียบมานานฉันก็เอ่ยขึ้นมาตอนที่เรามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าลูกโลกขนาดใหญ่อันเป็นสัญลักษณ์ของสวนสนุก “ฉันชอบช่วงเวลานี้มากที่สุดเลยล่ะ”

คนที่หอบหิ้วตุ๊กตาอยู่ข้างเอวเลิกคิ้วขึ้นอย่างเฝ้ารอประโยคถัดไป ฉันเลยใช้มือข้างที่ว่างหยิบเศษกระดาษที่เก็บไว้กับตัวออกมาจากกระเป๋าสะพายแล้วยื่นให้เขา เฮียเหอรับมันไว้ก่อนจะอ่านข้อความบนนั้นช้าๆ ฉันรู้ว่าเขาเคยแอบมาค้นมันออกมาเปิดอ่านเพราะความอยากรู้ แต่ในวันนี้ฉันพร้อมที่จะพูดคำนั้นออกไปด้วยตัวเองแล้วนะ

“ถ้าหากว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เราคาดหวังไว้ คุณจะไม่เสียใจใช่มั้ยที่เราปล่อยให้หัวใจได้ทำในสิ่งที่ต้องการ คุณจะไม่ใจร้ายกับฉันใช่มั้ย”

“...” เฮียเหอใช้ดวงตากลมๆ ที่เต็มไปด้วยความหมายจ้องฉันนิ่งๆ

“ฉันชอบคุณนั่นคือความจริงที่ฉันเคยบอกไปแล้ว แต่ฉันยังไม่สามารถให้คำตอบได้ว่าความรู้สึกของเรามันเท่ากันหรือเปล่า สิ่งเดียวที่ฉันจะบอกคุณได้ก็คือ...”

“...”

“ฉันเป็นผู้หญิงมีแผล เต็มไปด้วยอดีต และยังไม่ลืมรักเก่าที่ทำให้ต้องเจ็บปวด”

“...”

“มันยากที่จะต้องเปิดใจ แต่คุณทำให้ฉันรู้สึกอยากจะก้าวต่อไปในอนาคตพร้อมๆ กับคุณ”

“...”

“เพราะฉะนั้นคุณมาเป็นอนาคตของฉันได้มั้ยคะ”

“คุณไม่คิดว่ามันเร็วเกินไปแล้วเหรอ มันอาจเป็นแค่เลิฟอินซัมเมอร์ ผมอาจจะเป็นแค่ความทรงจำในช่วงอายุยี่สิบสี่ของคุณแค่เพียงเจ็ดวันเท่านั้น คุณไม่กลัวว่าจะต้องเจ็บเพราะผมงั้นเหรอ”

มันอาจจะเป็นความรักที่ฉาบฉวย อาจจะเป็นแค่พลุที่ถูกจุดขึ้นไปบนฟ้าแล้วจางหายไป แต่ทำไมเราถึงจะมองว่ามันไม่จริง ในเมื่อช่วงเวลาหนึ่งที่มันเกิดขึ้นนั้น มันคือเรื่องจริง

การที่เราพยายามต่อเวลาให้ความรู้สึกนี้คงอยู่ไว้ให้นานขึ้น เพียงเพราะเราแค่จะทำให้มันถูกเรียกว่าเป็นรักนิรันดร์อย่างนั้นเหรอ

ความจริงจะสั้นหรือยาวมันก็ต้องมีจุดจบ เราอาจจะไม่ได้แยกจากกันเพราะการเลิกรา แต่ในบั้นปลายของชีวิตเราก็ต้องแยกจากกันด้วยความตายอยู่ดี ดังนั้นมันไม่มีคำว่ารักแท้หรือรักนิรันดร์อะไรพวกนั้นหรอก เพราะไม่มีสิ่งใดบนโลกใบนี้จะยิ่งใหญ่ได้เท่ากับความตายและเวลา เราก็แค่อยากให้มันคงอยู่ให้นานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

“สำหรับผมช่วงเวลานี้คือช่วงที่เหมาะที่สุดในการมองหาความรักที่จริงจัง มันจะรวดเร็วเหมือนสายฟ้าที่ผ่าเข้ามาเพียงเสี้ยววินาที แต่ผมก็ไม่เป็นไรเพราะผมรู้จักตัวผมและความรู้สึกของผมดี แต่สำหรับคุณ...คุณยังมีเวลาอีกมากให้ออกไปเจอโลกเจอผู้คนอีกตั้งมากมาย ซึ่งมันไม่แปลกเลยจริงๆ ที่คุณจะไม่มั่นใจ ลังเล หรือว่ากลัวกับความสัมพันธ์ในครั้งนี้”

“...”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องความรู้สึกของผมหรอกนะ ถ้าหากว่าความรู้สึกของเราจะไม่เท่ากัน ถ้าคุณยังไม่พร้อมที่จะตอบรับมัน ผมไม่เป็นไรจริงๆ”

มันไม่ใช่เรื่องว่าเขาจะไม่เป็นไรหรือทนรอฉันได้จนกว่าจะพร้อม ฉันรู้ว่าตัวเองทำให้เขาเกิดความไม่มั่นใจทั้งต่อตัวเขาเองและตัวฉันจนอาจเกิดเป็นบาดแผลในใจ แต่ประเด็นที่สำคัญจริงๆ ก็คือ...

“ที่ผมอยากจะถามคือผมมีค่าคู่ควรพอที่คุณจะยอม...”

ฉันไม่มีคำตอบใดๆ ให้กับคำถามของเฮียเหออีกแล้ว เพราะสิ่งที่ฉันต้องมอบให้เขามันไม่ใช่แค่คำอธิบายแต่เป็นการกระทำที่บ่งบอกให้รู้ว่าคนตรงหน้าคู่ควรกับทุกอย่างที่ฉันจะมอบให้ต่อจากนี้

ริมฝีปากอิ่มของฉันประทับลงบนริมฝีปากบางของอีกฝ่าย ฉันเขย่งปลายเท้าจนสุดแล้วใช้สองมือคล้องรอบคอของเขาตอนที่จุมพิตลึกซึ้งท่ามกลางผู้คนที่ยังคงเดินผ่านไปมาทั่วทั้งบริเวณ

เฮียเหอเบิกตากว้างอย่างตกใจในช่วงเสี้ยววินาทีหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหลับตาลงแล้วจูบตอบฉัน

“ความเจ็บปวดของฉันคือการคิดถึงคุณตอนที่คุณไม่อยู่ ฉันไม่อยากเจ็บปวดแบบนั้นอีกแล้วไม่ว่ายังไงก็ตาม...”

ฉันกระซิบบอกในขณะที่ซบหน้าลงบนบ่ากว้าง เพราะเขินอายเกินกว่าจะเงยหน้าขึ้นมองผู้คนที่อยู่รายล้อม เฮียเหอใช้สองแขนกอดฉันเอาไว้ทั้งๆ ที่ในมือยังคงถือตุ๊กตาทั้งสองตัว ฉันกอดเขาแน่นขึ้นแล้วพูดต่อไปด้วยหัวใจที่สั่นระรัวว่า

“ฉันชอบคุณค่ะ ชอบมากๆ ต่อให้ต้องเสี่ยงหรือต้องเสียใจในอนาคต ฉันก็คิดว่ามันคุ้มที่จะได้ลองดูอีกครั้ง”

เพราะฉันอยากลองเชื่ออีกครั้งว่าคนตรงหน้าคือใครคนนั้นที่ฉันตามหา

“เพราะฉะนั้นได้โปรดอย่าปฏิเสธฉันเลยนะ”

ถ้าฉันไม่ได้ตัดสินใจเก็บกระเป๋าหนีมาที่นี่ ฉันก็คงจะไม่ได้รู้ว่าคนเราใช้เวลาในการตกหลุมรักแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น และคำว่ารักไม่ต้องการเวลา รักแรกพบ และอื่นๆ อีกมากมายที่เคยปรากฏอยู่ในทุกบทเพลงและโคลงกลอน...

มันได้เกิดขึ้นกับฉันและผู้ชายคนนี้แล้วจริงๆ

Anything you want, my girl. (ตามที่คุณต้องการเลยที่รัก)”

ฉันคิดว่าตัวเองค้นพบใครคนนั้นที่ต้องการมาทั้งชีวิตแล้วล่ะ :)

 


แน่นอนค่ะว่าเขายอมรับความรู้สึกของกันและกันแล้ว 

หลังจากนี้ไปก็คือฉากหวานและ...=..=

ไม่ขอสปอยอะไรมาก แค่อยากบอกว่าเตรียมตัวกดเข้ากลุ่มโล้ด

ทางไปฟินแลนด์

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ suzy miss a

สวัสดีค่าทุกคน ไรต์พาเฮียเหอมาส่งตัวแล้วนะ

ผู้บ่าวที่ทุกคนรอคอย มาเช็ดน้ำตาให้จันทร์เจ้าแล้วงับ

ซึ่งต่อไปจะเป็นยังไงก็แล้วแต่ หนูจันทร์ประกาศแล้วนะเฮีย

ห้ามหนีหายไปไหนอีกกกกก โอเค๊ โอเค๊???


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ eddie peng


มาตามคำเรียกร้อง ที่จริงเฮียค่าตัวไม่แพงหรอก

แต่ไรต์ต่างหากที่ไม่มีตังค์และเป็นหนี้ด้วย! 5555555 

ยังไงก็ทำใจรอเฮียหน่อย เริ่มมีอายุแล้วเคลื่อนที่ช้านิดนุง 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #366 0873513289 (@0873513289) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:08
    ฟินนนนนนนน
    #366
    0
  2. #364 9ningnong9 (@9ningnong9) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:35
    เฮียยย ตามน้องทั้งวันเลยจริงๆ ไม่ปล่อยมือจากน้องแล้วน๊าาา
    #364
    1
    • #364-1 YBSoulmate (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 23)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:05
      5555 ให้เขาได้กันนนน
      #364-1
  3. #363 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:18

    รอฟินนนน~ งื้ออออ
    #363
    1
    • #363-1 YBSoulmate (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 23)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:05
      -///- เตรียมหมอนได้เลย
      #363-1
  4. #362 fFfFrailty (@-christin-) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:31
    เขินกับคำพูดตรงๆแบบนี้อะ
    #362
    0
  5. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:15
    หมดม่าแล้วววววว อิ่มจนจุกกกก
    #361
    1
    • #361-1 YBSoulmate (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 23)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:05
      55555 แหมมมม มันก็นิดนุง
      #361-1
  6. วันที่ 31 มกราคม 2562 / 19:52
    อยู่กะน้องต่อเลยนะ
    #360
    1
    • #360-1 YBSoulmate (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 23)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:04
      ช่ายยย ถ้าหนีอีกจะตี 5555
      #360-1
  7. #359 0873513289 (@0873513289) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 19:16
    หนีไปไหนไม่รอดเเล้วเฮีย
    #359
    1
    • #359-1 YBSoulmate (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 23)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:04
      5555 โดนรัดไว้อย่างหนักหน่วง
      #359-1
  8. #358 ning89nong (@ning89nong) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 11:34
    เฮียปล่อยน้องเศร้าให้น้องร้องไห้บ่อยไปแล่วนะ

    มาแล้วรีบปลอบน้องหน่อยจิ
    #358
    1
    • #358-1 YBSoulmate (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 23)
      31 มกราคม 2562 / 18:59
      5555 เฮียมาแล้ววว เฮียต้องชดใช้ จันทร์เจ้าจะไม่ปล่อยเฮียไปไหนอีกแล้ววว
      #358-1
  9. #357 fFfFrailty (@-christin-) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 09:53
    เฮียมาแล้ว
    #357
    1
    • #357-1 YBSoulmate (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 23)
      31 มกราคม 2562 / 19:00
      ช่ายยยยย เฮียคัมแบ๊คคค
      #357-1
  10. #356 vivasweet (@KittyNice) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 23:13
    อย่าช้า

    จะไม่รอนะ
    #356
    1
    • #356-1 YBSoulmate (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 23)
      31 มกราคม 2562 / 19:01
      มาแล้วๆ อย่าขู่กัน ;-;
      #356-1
  11. #355 0873513289 (@0873513289) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 21:31
    ในที่สุดเฮียก็มาาาา
    #355
    1
    • #355-1 YBSoulmate (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 23)
      31 มกราคม 2562 / 19:01
      จุดพลุฉลองกันเต๊อะ ฮี่ๆๆ
      #355-1
  12. #354 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 21:19

    เฮียมาแล้วววววว ฮือออออ
    #354
    1
    • #354-1 YBSoulmate (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 23)
      31 มกราคม 2562 / 19:01
      มาตามคำเรียกร้องและใจเรียกร้อง
      #354-1