NEXT STATION LOVE สถานีป้ายหน้าความรัก ♥ [สนพ.แจ่มใส]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 28,236 Views

  • 583 Comments

  • 449 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    29

    Overall
    28,236

ตอนที่ 14 : สถานีป้ายหน้า...ความรัก │5-2 │ ใกล้ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 801
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    17 ธ.ค. 61



ฉันรู้สึกว่ามันไม่ค่อยยุติธรรมเลยที่จู่ๆ คนแก่กว่าก็จูบฉันไปถึงสามครั้ง ถึงฉันจะเป็นฝ่ายหลุดปากชวนเขามาเดตกัน แต่มันก็เป็นแค่เดตหน้าร้อนไม่ใช่เหรอ ไม่เห็นจะต้องถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้ หรือที่ประเทศเขาคำว่าเดตมันจะมีความหมายรวมถึงเรื่องแบบนี้ด้วยนะ อ่า...ฉันทำตัวไม่ดีรึเปล่านะ ตามจารีตของหญิงไทยใจงาม เราไม่ควรจะปล่อยตัวปล่อยใจง่ายๆ แบบนี้ไม่ใช่เหรอ นี่ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูเบญเข้าล่ะก็ มีหวังฉันได้โดนสวดยับไปสามวันเจ็ดวันแน่ๆ

แต่...มันก็รู้สึกดีเกินกว่าที่จะปฏิเสธนี่ ดูสิ ขนาดฉันยืนส่องกระจกหลังอาบน้ำ ฉันยังมองเห็นตัวเองยิ้มแบบเขินๆ ไม่หุบ เพราะเอาแต่คิดถึงจูบสามครั้งกับลุงเหอ

ให้ตายเถอะ ฉันเขินเพราะจูบกับอีตาลุงหนวดเฟิ้มที่ไม่มีส่วนไหนที่ชวนให้หวั่นไหวงั้นเหรอ นี่ฉันกลายมาเป็นพวกคลั่งไคล้ผู้ชายกักขฬะซกมกไปแล้วเรอะ

แถมแทนที่ฉันจะโมโหและพยายามจะอธิบายความสัมพันธ์ของตัวเองกับตาลุงโฮมเลสให้พนักงานที่เห็นเราอยู่ด้วยกันแล้วมองเรายิ้มๆ เหมือนจะแซว ฉันกลับพูดไม่ออก ทำได้แต่อมยิ้มเหมือนเขินหนักมาก ราวกับเราเป็นคู่หมั้นที่เพิ่งจะคืนดีกันหลังจากทะเลาะกันห้องแทบแตกเมื่อวาน ทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันเหมือนฉันยอมรับกลายๆ ถึงสถานะลวงโลกที่ดูขยับขั้นให้เป็นจริงขึ้น อะไรๆ ก็ดูลงล็อกเข้าทางคนแก่กว่าไปซะหมดเลย หมั่นไส้ชะมัด!

“โอ้ ตกใจหมด!!

ฉันสะดุ้งโหยงจนเกือบจะวิ่งกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกรอบ ตอนที่เปิดประตูออกมาแล้วได้ยินเสียงโวยวายดังลั่นของคนแก่กว่าที่กำลังจัดโต๊ะอาหารมื้อเย็นของเราตรงระเบียงติดหน้าต่าง ลุงเหอมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาเล่นใหญ่โอเวอร์ด้วยการยกมือขึ้นทาบอกแล้วพูดติดตลกจนฉันได้แต่เบ้ปากหน้าบึ้ง

“หน้าคุณตอนไม่แต่งหน้าทำผมตกใจหมดเลย อ้าว ลืมไป ตอนแต่งก็ไม่ต่าง”

เขากำลังล้อเลียนฉันเรื่องที่ใช้เวลาในช่วงเช้าหมดไปกับการแต่งหน้า แต่ทว่าไม่เห็นความแตกต่างใดๆ ทั้งสิ้นระหว่างก่อนและหลังแต่ง ขอโทษทีเถอะตาลุง! เขาเรียกว่า Make up no make up มั้ย!! ที่ฉันไม่แต่งเต็มเพราะเกรงใจกลัวว่าเขาจะรอนานด้วยเหอะ

ด้วยความหงุดหงิดกับปากเสียๆ ของคนตรงหน้า ฉันเลยสะบัดผมที่เปียกหมาดๆ ของตัวเองใส่เขาดังเชอะ จากนั้นก็รีบปีนขึ้นไปบนที่นั่งยกสูงเพื่อมองดูอาหารที่คนแก่กว่าอาสาไปซื้อมาให้ (เขาอาสาไปซื้อ แต่เงินฉันออกอยู่ดี) หนึ่งในนั้นมีของทอดจากร้าน Old Chang Kee ที่เขาบ่นว่าจะทำให้อ้วนอยู่ด้วย

“ไหนคุณบอกว่ามันอ้วนไง” ฉันหันไปถามคนตัวสูงที่ขยับลงมานั่งยังฝั่งตรงข้าม

ลุงเหอที่จัดแจงฉีกตะเกียบไม้ที่ได้มาจากร้านขายบะหมี่ฮกเกี้ยนแล้วยื่นส่งให้ฉันทำหน้านิ่ง เขาทำปากคว่ำแล้วทำลอยหน้าลอยตา

“ก็...ช่วงนี้เป็นวันหยุดของผม คุณเองก็อยากกิน เรื่องน้ำหนักอะไรนั่น ช่างหัวมันแล้วกัน”

โธ่ จะสารภาพกันตรงๆ ว่าตัวเองก็อยากกินก็ไม่ได้ ทำมาเป็นเก๊กนะตาลุงนี่!

“แล้วคุณไปหาบักกุ๊ดเต๋มาจากไหน ที่ศูนย์อาหารข้างล่างเขามีขายด้วยเหรอ”

“ใช่ว่าคุณคนเดียวที่เป็นสายกินซะที่ไหนล่ะ ผมเองก็ชอบกินเหมือนกัน เรื่องข้อมูลร้านไหนเด็ด ร้านไหนดังในสิงคโปร์น่ะ ผมเชี่ยวชาญไม่ใช่น้อยเลยนะ”

ว่าแล้วก็คีบเอาซี่โครงหมูที่ต้มจนนุ่มหอมกลิ่นพริกไทยมาวางใส่ถ้วยกระดาษให้ ฉันอมยิ้มนิดหน่อยกับการดูแลเล็กน้อยที่สุดแสนจะธรรมดา และไม่รอช้าที่จะเอื้อมมือไปหยิบลูกชิ้นทอดจากร้าน Old Chang Kee ร้อนๆ ขึ้นมากัดคำใหญ่ บอกตามตรงเลยนะว่าวันนี้ทั้งวัน ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่ฉันมีความสุขและฟินที่สุดแล้ว เฮ้อ!

“คุณทำหน้าเหมือนกับว่าวันนี้ทั้งวัน ตอนนี้คือเวลาที่มีความสุขที่สุดงั้นแหละ”

“ช่าย ไม่มีอะไรจะทำให้ฉันมีความสุขได้เท่ากับเรื่องกินอีกแล้ว อื๋อ อร่อยมากเลย”

ฉันรู้ว่าตัวเองเผลอส่งเสียงแปลกๆ และทำท่าประหลาดออกไป คนตรงหน้าถึงได้หัวเราะจนตาหยีและหนวดกระดิกแบบนั้น แต่ช่างเถอะ ตอนนี้คือช่วงเวลาแห่งการกิน ฉันไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

“คุณนี่เลี้ยงง่ายกว่าที่ผมคิดเยอะเลยนะ”


“ใช่ ฉันอยู่ง่ายกินง่าย ไม่เรื่องมากหรอก แค่อย่าพาฉันไปที่ร้อนจัดหรือหนาวจัด แค่นี้ก็สบาย”

“แปลว่าวันนี้ผมพาคุณไปลำบากสินะ”

“ก็ใช่น่ะสิ คุณทำฉันเหนื่อยมากเลยล่ะ”

ว่าแล้วฉันก็ยื่นมือออกไปคีบบะหมี่ฮกเกี้ยนที่คลุกเคล้ากับน้ำซอสจนได้ที่ใส่ปาก รสชาติแตกต่างจากที่เคยกินมาเลย สุดยอด

“งั้นก็แปลว่าวันนี้คุณไม่มีความสุข”

“มันเหนื่อยอ่ะ” ฉันเบะปากเมื่อนึกถึงตอนที่ตัวเองโดนลากให้เดินไกลกว่าสิบกิโล

“วันนี้ทั้งวันคุณไม่มีสักช่วงที่มีความสุขจริงๆ เหรอ”

ดวงตากลมโตหรี่เล็กลงอย่างรอคำตอบ ฉันที่คาบตะเกียบค้างไว้ในปากทำหน้าเบ้เหมือนจะร้องไห้อีกครั้งแล้วส่ายหัว แต่กลับถูกเสียงดังๆ ของอีกฝ่ายตวาดแว้ดกลับมาจนสะดุ้งโหยง

Hey!!! But we kissed! (เฮ้ย!!! แล้วตอนเราจูบกันล่ะ!)

ฉันแทบจะพ่นบะหมี่ที่อยู่ในปากออกไป อาการสำลักอย่างรุนแรงทำให้ฉันรีบควานหาเครื่องดื่มที่ในถุงใส่ของ จนกระทั่งเจอกระป๋องน้ำเย็นๆ ฉันเลยรีบเปิดออกแล้วกรอกมันเข้าปากอึกใหญ่ แต่ก็ต้องสำลักอีกครั้งเพราะรสชาติของมัน!

สีสันของตัวกระป๋องมันไม่ได้ไปกับรสชาติเลยสักนิด รูปมะนาวและสีเหลืองสดใสที่พาดอยู่บนนั้นเป็นตัวหลอก ข้อความเล็กๆ ที่เขียนกำกับไว้ต่างหากล่ะคือของจริง ‘Lemonade & Beer’ ใครกันนะช่างคิดจับน้ำมะนาวมาผสมกับเบียร์ในกระป๋องลวดลายเหมือนน้ำผลไม้แบบนี้!!!

“นี่มันเบียร์นี่” ฉันถลึงตากว้าง ไออย่างเอาเป็นเอาตายจนหน้าดำหน้าแดง

ลุงเหอมองฉันแล้วก็ขมวดคิ้วมุ่น เขายื่นมือมาดึงเบียร์กระป๋องนั้นออกไปแล้วดมกลิ่น

“ก็เบียร์ไง หรือมันเป็นน้ำผลไม้นะ”

นี่เขาตั้งใจจะกวนฉันหรือว่าถามเพราะความไม่รู้จริงๆ กันแน่

“ทำไมคุณถึงซื้อเบียร์มา คืนนี้คุณจะดื่มเหรอ” ฉันที่หอบเอาอากาศหายใจเข้าไปจนปรับสภาพร่างกายให้เป็นปกติได้แล้วถาม น้ำตาที่คลอเบ้าถูกปาดออกลวกๆ

“ไม่ใช่ผม แต่เป็นเรา คุณบอกว่าคุณชอบดื่มนี่ จำได้มั้ย ตับไตคุณไม่ดีเพราะดื่มหนักมาก”

ดื่มหนักในที่นี้มันก็ใช่ ฉันไม่เถียง แต่มันต้องเป็นเหล้า ค็อกเทล ไวน์ ฯลฯ อะไรก็ได้แต่ไม่ใช่เบียร์นี่!!

“ฉันดื่มทุกอย่าง แต่ไม่ดื่มเบียร์”

“ทำไม”

มันก็ไม่แปลกหรอกนะที่เขาจะถามขึ้นมาอย่างนั้น ในเมื่อเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ทุกชนิดฉันดื่มได้หมด แต่กับเบียร์เนี่ย...ฉันพูดตามตรงเลยว่าไม่ถูกกับรสชาติของมันเท่าไหร่

“ฉันว่ามันไม่อร่อย รสชาติมันขมๆ เปรี้ยวๆ ยังไงก็ไม่รู้”

“แต่เบียร์ที่ผมซื้อมามันผสมน้ำผลไม้ ขึ้นชื่อว่ากินง่ายนะ”

เขาว่าแล้วยื่นกระป๋องเบียร์กลับมาให้ เมื่อกี้นี้เพราะว่าฉันตกใจกับรสฝาดที่รู้ดีว่ามันมาจากเบียร์ เลยแทบจะพ่นมันออกมาด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด แต่พอมาตอนนี้ที่ลองถืออยู่ใต้จมูกและรับรู้ถึงกลิ่นของมัน ดูเหมือนว่ากลิ่นและรสชาติของเบียร์จะถูกกลบด้วยน้ำมะนาวไปบางส่วน

“คุณนี่เป็นพวกฝังใจกับอะไรเดิมๆ โดยที่ไม่ยอมเปิดรับและเปิดโอกาสกับอะไรใหม่ๆ สินะ”

หมายความว่าไง นี่เขากำลังจะหาว่าฉันเป็นพวกปิดกั้นและไม่ยอมก้าวต่อไปข้างหน้าเหรอ

ฉันมองสบตากับคนตัวสูงที่หยิบเอาไส้กรอกเสียบไม้ขึ้นมากัดคำโต ลุงเหอเคี้ยวอาหารในปากของตัวเองกร้วมๆ แล้วดึงเบียร์ในมือฉันเข้าหาตัวเพื่อหวังจะดื่มเอง แต่ว่าฉันกลับยื้อเอาไว้ ไม่ยอมปล่อยกระป๋องใบนั้นให้เขา สายตามองสลับกันไปมาระหว่างหน้าของอีกฝ่ายกับน้ำสีเหลืองเป็นฟองที่อยู่ในกระป๋อง

“ขนาดคุณ ฉันยังชวนเดตได้...กับอีแค่เบียร์กระป๋อง ทำไมฉันจะดื่มไม่ได้”

ปากของฉันเบะคว่ำ มองคนตรงหน้าที่กำลังเอียงคอมองฉันเหมือนผู้ใหญ่ที่อยากจะตีเด็ก เขาคงรู้สึกเหมือนตัวเองโดนสบประมาท แต่ที่ฉันพูดออกไปจะถือว่าเป็นการเอาคืนที่เขาเองก็สบประมาทฉันเหมือนกัน

คอยดูนะ ฉันจะทำให้ดูว่าคนอย่างจันทร์เจ้าก็สามารถเปิดรับอะไรใหม่ๆ เข้ามาได้ ฉันไม่เห็นจำเป็นต้องเดินย่ำอยู่กับที่หรือคิดถึงคนเคยรักที่ทำร้ายใจกันเลย!!!

จันทร์เจ้าคนนี้...พร้อมจะเริ่มต้นใหม่

ไม่สิ

ฉันพร้อมจะมีผัวใหม่แล้วโว้ย!!!

อึก อึก อึก!!



“มีเมียแล้วไม่เอา เป็นเมียหลวงไม่เอา เป็นเมียน้อยไม่เอา มีเมียแล้วไม่เอา~

ที่เขาว่ากันว่าเหล้าคือน้ำเปลี่ยนนิสัยนั้นคงเป็นเรื่องจริง แต่เหอหยางหยีไม่เคยคิดไม่เคยฝันมาก่อนว่าเบียร์แค่สามกระป๋อง จะทำให้คนที่ออกปากเองว่าดื่มหนักและรักการดื่มเป็นชีวิตจิตใจนั้นเมายับ รั่ว เละเทะ จนสภาพแย่ขนาดนี้

“ผมไม่สามารถเข้าใจได้หรอกนะว่าคุณแหกปากร้องอะไร แต่ถ้าคุณไม่เงียบ โรงแรมได้ไล่เราทั้งคู่ออกไปแน่”

เจ้าของร่างสูงว่า เขาทั้งกลุ้ม ทั้งหนักใจ แล้วก็ทั้งขำ ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะจัดการกับคนตรงหน้าและความรู้สึกที่ตีกันให้มั่วไปหมดยังไง ที่ทำได้มากที่สุดก็มีเพียงแค่การปีนขึ้นไปบนที่ระเบียงหินอ่อน แล้วพยายามอย่างหนักที่จะจับเจ้าของร่างเล็กที่แหกปากร้องและเต้นอย่างเต็มที่ลงมา

“ฮือ คุณลุง~ คุณลุงจะไม่ทำร้ายฉันเหมือนคนอื่นที่แล้วมาใช่มั้ย” คนที่เมาคอพับซบหน้าลงที่ไหล่กว้าง สองแขนเกาะเกี่ยวเขาเอาไว้เหนียวแน่นราวกับหมากฝรั่ง

หยางหยีหัวเราะเพราะเสียงที่เอ่ยถามเป็นประโยคภาษาอังกฤษนั้นค่อนข้างแปลก แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกกลุ้มอยู่ลึกๆ ที่คนเด็กกว่ามองเขาด้วยฟิลเตอร์ของลุง...

ที่จริงชายหนุ่มมั่นใจมากทีเดียวว่าหน้าตาตัวเองไม่ได้ด้อยและไม่ได้เป็นสองรองใคร แต่ทำไมคนที่เขาหวังจะให้เธอประทับใจในทุกๆ สิ่งที่เป็นเขานั้นกลับมองเขาแตกต่างจากที่ทุกคนเคยมอง จันทร์เจ้ามองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ภายใต้หนวดเครา เธอคิดว่าเขาเป็นทั้งคนสกปรก กักขฬะ และไม่เอาไหน แต่ในขณะที่เธอมองเขาด้วยสายตาแบบนั้น เจ้าตัวกลับมองเห็นสิ่งที่อยู่ลึกเข้าไปในจิตใจของเธอ ลึกๆ แล้วผู้หญิงคนนี้มองเห็นตัวตนที่แท้จริงของเขา

ตัวตนที่ไม่ได้ปรุงแต่งมันขึ้นมา ตัวเขาที่เป็นเขาโดยไม่ต้องฝืน ทุกๆ ครั้งที่เขาอยู่ใกล้กับหญิงแปลกหน้าชาวต่างชาติที่แสนมีน้ำใจ เขารู้สึกสบายใจและไม่เคยต้องพยายามอะไรเลย

“ผมจะทำร้ายคุณได้ยังไง หืม?” เสียงอ่อนโยนนั่นเอ่ยออกมาพร้อมกับประคองร่างเล็กให้ยืนทรงตัวดีๆ

จันทร์เจ้าส่งยิ้มหวานให้เขา เธอเขย่งปลายเท้าแล้วหอมฟอดใหญ่เข้าข้างแก้มที่เต็มไปด้วยหนวดเครา หัวใจของชายวัยสามสิบสองแกว่งไกวราวกับชิงช้า มือหนาที่เคยจับอยู่ตรงไหล่เลื่อนลงมาดึงรั้งเอวบางนั้นให้ประชิดกับตัว นัยน์ตาคมๆ จ้องมองดวงตาหวานๆ ของคนที่กำลังคลอเคลียตนไม่ต่างกับแมว

“ถ้าไม่มีคุณลุง ฉันก็ไม่มีใครแล้วจริงๆ นะ ฮือ คุณลุงต้องอยู่กับฉันนะ”

ถึงรู้ว่าทุกคำที่เธอพูดออกมาจะเป็นเพราะความเมา แต่หยางหยีกลับรู้สึกหัวใจพองโตเพราะคำพูดเหล่านั้น เขารู้สึกมีความสุข สุขมากซะจนอยากจะกอดรัดเจ้าของร่างเล็กนี้เอาไว้แนบแน่น ไม่ปล่อยมือไปไหน

“ผมอยู่กับคุณตลอดเวลาไม่ได้หรอก”

ความจริงก็ย่อมเป็นความจริง หยางหยีพูดดักคอคนที่กำลังเมามายด้วยคำพูดโหดร้าย เขาไม่ใช่ผู้ชายที่จะหลอกล่อผู้หญิงด้วยคำหวานไปวันๆ

“ทำไมล่ะ ทำไมคุณลุงใจร้าย คุณลุงจะทิ้งฉันเหรอ”

“ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น แต่...ทุกเวลา เท่าที่ผมมี ผมจะอยู่กับคุณนะ”

เขามีแต่ความจริงใจที่จะมอบให้คนตรงหน้ามากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

สำหรับหยางหยีแล้วช่วงเวลาที่อยู่ในสิงคโปร์เจ็ดวันนั้น มันคือทริปพักร้อนสั้นๆ ที่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าตัวเองจะได้มาพบกับใครคนหนึ่งที่มีความหมายกับหัวใจของเขามากขนาดนี้ จันทร์เจ้า...เธอไม่ได้สวยเหมือนพระจันทร์ ไม่ได้โดดเด่นน่าจับตามองเหมือนกับผู้หญิงหลายๆ คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของชายหนุ่ม แต่เธอเป็นผู้หญิงที่มีเพียงหนึ่งเดียวบนโลก เพราะเธอเป็นเธอ หัวใจของเขาถึงได้ตอบรับความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาอันสั้น

เขาชอบเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอฝากขวดน้ำและยาแก้เจ็บคอนั้นเอาไว้ให้ที่สนามบิน ไม่สิ เขาอาจจะชอบเธอตั้งแต่ก่อนที่จะนอนข้างกันตรง Viewing Mall เขาอาจจะชอบเธอตั้งแต่ที่นั่งเครื่องบินมาที่นี่พร้อมกันแล้วก็เป็นได้

“คุณเมามากแล้ว ไปเถอะ ผมจะพาไปนอนนะ”

หยางหยีย่อตัวลงก่อนจะช้อนร่างนั้นขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าหวานซุกไซ้อยู่ที่แผงอกกว้าง จันทร์เจ้าที่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองได้กำลังยิ้ม แต่นัยน์ตาหวานนั้นกลับปล่อยน้ำตารินไหล

ชายหนุ่มรับรู้ถึงความเจ็บปวดและสาเหตุที่ทำให้เธอหนีมาเที่ยวคนเดียวในสิงคโปร์ เขารู้ว่าบาดแผลที่คนรักเก่าฝากไว้ให้หญิงสาวนั้นมันทำให้เธอบอบช้ำไปทั้งใจ และเพราะแบบนั้นเขาถึงได้โกรธ...โกรธเหลือเกินที่ผู้ชายข้างในใจเธอนั้นยังคงตามหลอกหลอนและทำร้ายเธออยู่เรื่อยไป

แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ เขารอเก่ง ความสามารถเพียงอย่างเดียวที่หยางหยีคิดว่าตัวเองมีมากกว่าคนทั่วไปคือความอดทน

ถึงตอนนี้เขาจะยังไม่ใช่คำตอบสุดท้ายของหญิงสาว ถึงตอนนี้ความรู้สึกของเขาและเธอเพิ่งเป็นการเริ่มต้น แต่เขารอได้ เขาจะรอจนกว่าระยะเวลาจะพิสูจน์อะไรให้มันชัดเจนขึ้น

ชายหนุ่มวางร่างเล็กที่ผล็อยหลับอย่างรวดเร็วเพราะเหนื่อยมาทั้งวันลงกับเตียง แขนแกร่งวางเท้าอยู่ที่ข้างลำตัวของหญิงสาว นัยน์ตากลมโตเป็นประกายใสราวกับแก้วจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้มและหายใจอย่างสม่ำเสมอเงียบๆ

“กำมือขนาดนี้ เดี๋ยวก็หลับไม่สบายหรอก”

เสียงผ่อนลมหายใจดังขึ้น ริมฝีปากที่จรดลงไปบนหน้าผากฝากรอยจูบที่อ่อนโยนและอบอุ่นที่สุดให้คนที่หลับไปแล้ว หยางหยีขยับตัวถอยห่างออกมาเล็กน้อย มือใหญ่เลื่อนไปจับมือเล็กที่กำเข้าหากันแน่น ก่อนจะค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วจับคลายมือของอีกฝ่ายออก

เขารู้ว่าจันทร์เจ้าต้องอดทนกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น แม้กระทั่งตอนที่เธอเมา เรื่องฟูมฟายนั้นก็ยังแทบจะไม่มีให้เห็น เธอระบายความเจ็บปวดของตัวเองเงียบๆ ผ่านมือที่กำเข้าหากันแน่น ผู้หญิงคนนี้อายุแค่ยี่สิบกว่าๆ แต่กลับเป็นผู้ใหญ่และแบกรับความโหดร้ายของโลกเอาไว้บนบ่าเล็กๆ อย่างน่าชื่นชม

มันคงเป็นความหลงใหล คงเป็นความคลั่งไคล้ที่แม้แต่หยางหยีก็ไม่สามารถควบคุมได้ แต่หัวใจของเขามันเต้นแรงมากจริงๆ ตอนที่ได้อยู่ใกล้เธอและจับมือเล็กคู่นี้เอาไว้

ริมฝีปากบางทาบทับที่หลังมือ ชายหนุ่มไล้จูบตั้งแต่ข้อมือเล็กไปจนถึงปลายนิ้วอย่างทะนุถนอม

สายตาที่ลึกซึ้งและเต็มเปี่ยมไปด้วยความหมายมองคนที่หลับอย่างผ่อนคลายขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มๆ วางนิ้วลงบนริมฝีปากสีหวานที่เขาเผลอทำตามใจตัวเองไปแล้วถึงสามครั้งด้วยกัน

ต่อให้ไม่รู้ว่านี่จะใช่คนสุดท้ายของชีวิตหรือไม่ แต่ความรู้สึกที่อยากจะให้มีครั้งที่สี่ ห้า และตลอดไปนั้นคือของจริง

เขาจะไม่โกหกตัวเองและจะไม่ต่อต้านความรู้สึกที่มันเติบโตขึ้นในใจ

พระจันทร์บ้า...โลกก็บ้า ทำไมถึงมีเวลาแค่ยี่สิบสี่ชั่วโมงก็ไม่รู้

แต่ช่างมันเถอะ ต่อให้เวลามันสั้น แต่เหอหยางหยีคนนี้จะขอใช้เวลาที่มีทุกวินาทีต่อจากนี้ เพื่ออยู่กับเธอและทำให้เวลาอันแสนสั้นเหล่านั้นคงอยู่ตลอดไป อย่างน้อยก็ในความทรงจำของเรา

 

 





หนูจันทร์นี่นอกจากเมาแล้วจะรั่วยังขี้อ้อนมากอีกด้วยนะ

แล้วแบบนี้เฮียเหอของเราจะไม่ใจละลายไปกับน้องได้ยังไง๊!!!

เป็นนี่จะไม่ทน จะจับหนูจันทร์มาฟัดๆๆๆ ด้วยความรัก 

ใครสั่งใครสอนให้เป็นคนน่ารักขนาดนี้อ่ะหืมมมม

แล้วเฮียเหอก็เหมือนกัน ดูโอ๋คนเมาซะเว่อร์เชียว

พูดจาหวานนนนนจนน้ำตาลยังต้องอาย

โอ๊ยยยยยยยยย คู่นี้คือดี เคมีตรงกัน ไหนขอซาวเสียงหน่อย

ฟินไม่ฟินพูดดดดด



 ไปให้สุดแล้วหยุดที่รั่วจ้ะหนูจันทร์

ขนาดนี้แล้วก็จับตาลุงข้างๆ ทำสามีมันซะเลยนะคะ

มีคนเชียร์อยู่เยอะ 5555



คิดจะเดตกับรุ่นใหญ่ใจต้องถึงนิดนึงอะนะหนูจันทร์

เพราะรุ่นนี้เขาไม่พูดเยอะแล้ว เขาทำเลย ลุยเลย คนจริง 55555

ถึงจะปากเสียไปสักหน่อย แต่วิธีเอาใจผู้หญิงเฮียเหอเขาไม่ได้มาเล่นๆ นาจา

 


ไปเลี้ยงกันไกลๆ ไป๊
เหม็นความรักกกกกกกก
คือเฮียเหอต้องมองหนูจันทร์ด้วยฟิลเตอร์เอ็นดูขนาดไหนอ่ะ
ดูคำพูดคำจาดิ โหยยย อิจฉาหนูจันทร์ อยากมีหลัวแบบเฮียเหอ!!!
หลับแล้วฝันจะได้แบบนี้สักคนมั้ยเนี่ย เฮ้ออออ


ช่วงฝากนิยาย

สายฮาเกรียนประสาทเสียจิ้มพี่เจ๋งโล้ดดด

____________เด็กแว๊นบางพลี vs สก๊อยบางระจัน____________
'ตัวเอง นิ้วนางกับนิ้วกลางเค้าหายไปอ่ะ ไม่รู้ไปอยู่ไหน'
ตาโตๆ ของพี่เจ๋งกวาดมองร่างฉันที่นอนหอบอยู่ด้านล่าง 
ตอนแรกก็เข้าใจว่าเขาคงหมายถึงท่าไอเลิฟยู
แต่พอกระดิกนิ้วเท่านั้นแหละ 
'อุ๊ย เจอแล้ว อยู่ในนี้!' 
อยู่ในนี้ที่พี่มันว่าคือในตัวฉัน! ไอ้เชี่ยพี่เจ๋ง หนูใช่ของเล่นมั้ยวะพี่
แฟนฉันมีแล้ว...เอาเก่งด้วย
สายโรแมนติกโดนเด็กจับกินจิ้มนุ้งฮันโล้ดด

________________________นายน้อย vs หนูลิต________________________

“ชัวร์นะ” ฮันถามย้ำอีกครั้งตอนที่ฉันปรือตาขึ้นมามองหน้าเขา 
ถ้าเขาไม่เซ็กซี่บาดใจขนาดนี้ ฉันคงไม่สมยอมขึ้นเตียงกับเขาหรอก แต่นั่นมันประเด็นรอง หลักๆ แล้วคือฉันแค่ชอบเขาเอามากๆ ก็เท่านั้น 
“ชัวร์” ฉันตอบออกไปเสียงแผ่ว มือที่เคยบังหน้าถูกจับออกทำให้สบตากับเขาตรงๆ 
การที่เขายิ้มและมองฉันด้วยสายตาที่จะบอกว่าเอ็นดูก็ไม่ใช่จะคลั่งไคล้ก็ไม่เชิงนั้นก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกใจสั่น ฉันไม่รู้หรอกว่าฮันจะรู้สึกแบบเดียวกันกับฉันมั้ย แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการนั้น มันมากพอแล้วจริงๆ ที่ฉันจะปล่อยให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นไป 
“ลิตรู้มั้ย...” 
“ฮะ...ฮ๊า” ฉันหอบหายใจและเผลอร้องสลับเสียงครางตอนที่อีกฝ่ายแนบชิดลงมา 
“ลิตเซ็กซี่กว่าที่ฮันคิดนะ” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #281 VadeeArada (@VadeeArada) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 21:01
    คบผู้ใหญ่มันก็ดีแบบนี้แหละ เวลามันมีน้อย
    #281
    1
  2. #280 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 14:56

    เฮียโคดจะละมุนเลยอ่ะ อร๊ายยยย ฟินชะมัด

    #280
    1
  3. #279 0873513289 (@0873513289) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 14:08
    เฮียยยยยยหลงรักเฮีย ตอนนี้ฟินมากกกกก จั่นเจาเราก็เจ็บมาเยอะอ่ะ ต้องผ่านจุดๆนั้นมาคนเดียวฮือออ
    #279
    0
  4. วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:31
    โอ้ยยย ตามทันแล้ววว นี่พร้อมอ่านตอนต่อไปมาก!
    #278
    1
  5. #277 VadeeArada (@VadeeArada) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 19:26
    งุ้ย น่ารักทั้งคนอ้อน คนโอ๋ ฟินๆ
    #277
    1
    • #277-1 YBSoulmate (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 14)
      15 ธันวาคม 2561 / 20:05
      เนาะะะ ความรักฟุ้งกระจายเลยย
      #277-1
  6. #276 Witchiizz (@Witchiizz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 15:57
    เวอร์ทั้งคนอ้อน คนโอ๋ จริงๆ 😂
    #276
    1
    • #276-1 YBSoulmate (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 14)
      15 ธันวาคม 2561 / 20:05
      5555 สมควรได้กัน
      #276-1
  7. #275 0873513289 (@0873513289) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 15:46
    งื้อออออหมอนขาดเเล้วววว ฟินง้ะ
    #275
    1
    • #275-1 YBSoulmate (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 14)
      15 ธันวาคม 2561 / 20:05
      =////= เสิร์ฟความฟินถึงที่เลยนย
      #275-1
  8. #274 0873513289 (@0873513289) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 19:19
    พร้อมมีผัวให-่ เเค่กๆ
    #274
    0
  9. #273 0873513289 (@0873513289) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 19:12
    จั่นเจาเป็นคนกินง่ายนอนง่ายเลี้ยงง่าย สบายๆ 555
    #273
    0
  10. #272 0873513289 (@0873513289) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 22:50
    เหม็นความร้ากกกกกก รอเฮียยย
    #272
    0
  11. #175 tarn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 14:37
    ติดตามเรื่องนี้ได้ที่ไหนคะ ไรท์มีหนังสือมั้ยเอ่ย?



    อยากอ่านมากกกเลยค่าาาา พลีสสส
    #175
    1
    • #175-1 YB Soulm@te (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 14)
      1 ตุลาคม 2560 / 20:29
      ตอนนี้ยังไม่มีหนังสือเลยจ้า กำลังรอคิวเขียนภาคสองอยู่เนาะ เดี๋ยวถ้าออกเป็นเล่ม มีให้เปิดพรีแล้วจะมาแจ้งอีกทีน้า
      #175-1
  12. #174 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 20:01
    ไรท์เปิดพรีตอนไหนค่ะ
    #174
    1
    • #174-1 YB Soulm@te (@black_devil_zaa) (จากตอนที่ 14)
      2 กรกฎาคม 2560 / 21:53
      ไรต์ยังไม่มีกำหนดเปิดเลยจ้า T__T จริงๆ กะว่าอาจจะเป็นต้นปีหน้าเลย
      #174-1