มิมีรักใดเป็นไปมิได้

ตอนที่ 8 : บทที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62

“พี่เรียกหาฉันมีอะไรเหรอจ๊ะพี่แฟง?”  ชายตัวหนาผิวสีคล้ำถามพลางมองหน้าของชายหน้าสวยที่เอาแต่ขมวดคิ้วด้วยความเครียด

“ไอ้ม่วง...เอ็งเจอแม่เฟื่องฟ้าน้องข้าบ้างหรือไม่?” ชายหนุ่มถามพลางมองหน้าของชายอีกคน

“....ไม่เจอเลยขอรับพี่แฟง มิรู้ว่านางไปอยู่ที่ใด...แต่ข้าไม่เจอนางเลยขอรับ ข้าลองไปถามชาวบ้านแถวๆนี้กับไอ้เขียว...แต่ก็มิมีผู้ใดเห็นนางเลยขอรับ” ม่วงบอกพลางทำสีหน้าไม่ค่อยดี

“หรือว่าแม่หญิง.....” ม่วงพูดก่อนที่จะเงียบไปสร้างความสงสัยให้แฟงเป็นอย่างยิ่ง

“อะไร?เอ็งจะพูดอะไรก็ว่ามา” แฟงบอกพลางเลิกคิ้วข้างหนึ่ง

“หรือว่าแม่หญิงเฟื่องฟ้าจะตายแล้วขอรับ!!” ม่วงบอกพลางลงไปนั่งกับพื้นแล้วก้มกราบแฟงเพราะกลัวว่าตนจะโดนด่าหรือว่าลงโทษที่พูดจาอะไรไปโดยไม่ไตร่ตรองดูให้ดีเสียก่อน

“ข้าผิดไปแล้วพี่แฟง...ข้าขอโทษขอรับ...ข้าไม่คิดก่อนพูดเอ-“

“ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน....แต่ไม่กล้าพูดออกมา” แฟงบอกพลางกุมขมับของตัวเอง ม่วงเงยหน้าขึ้นมาก่อนที่จะลุกขึ้นยืน

“พี่แฟง”

“...ยังไงก็ต้องตามหาให้ทั่วๆก่อน อย่าเพิ่งถอดใจ....ช่วยข้าหน่อยนะไอ้ม่วง ข้ามีน้องสาวแค่คนเดียว และข้าก็รักนางมาก” แฟงบอกพลางมองหน้าของม่วง ม่วงพยักหน้าก่อนที่จะจับมือของแฟง

“หมับ!

“ข้ากับพวกๆของข้าจะตามหาแม่หญิงเฟื่องฟ้าให้เจอให้ได้เลยขอรับพี่แฟง งั้นเดี๋ยวข้าไปก่อนนะขอรับ” ม่วงบอกแล้วรีบไปทันที แฟงมองก่อนที่จะถอนหายใจเสียงดัง

“เฮ้อ.......เจ้าไปอยู่ที่ใดกันนะแม่เฟื่องฟ้า.....หรือว่าแท้จริงแล้ว....เจ้าไม่ได้อยู่โลกเดียวกับพี่อีกแล้วกัน?” แฟงพูดพลางเดินไปที่เรือนของเขาก่อนที่จะเห็นร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งที่ทำให้แฟงต้องหยุดชะงักแล้วรีบหาที่หลบทันที

“....มันมาทำไมอีกวะ?” แฟงถามพลางมองขึ้นไปบนเรือนของเขาที่มีชายผู้เป็นคู่หมั้นของน้องสาวเขานั่งอยู่ข้างบน แฟงค่อยๆเดินไปจนไปถึงใต้ถุนเรือนในที่สุด เขาหยุดยืนแล้วเงี่ยหูฟังการสนทนาของคนบนเรือน

“รับขนมเพิ่มดีหรือไม่พ่อราม?” เสียงหวานของหญิงผู้เป็นแม่ของแฟงกล่าวพลางยิ้มอ่อนให้กับชายที่กำลังนั่งหน้านิ่วเพราะไม่เจอหญิงคนที่เขาอยากเจอเสียที

“ไม่เป็นไรขอรับคุณแม่ ว่าแต่....เมื่อใดแม่เฟื่องฟ้าจะมาสักทีล่ะครับ?” เขาถามพลางหันไปมองหน้าของหญิงวัยกลางคน นางชะงักไปชั่วคราวก่อนที่จะยิ้มออกมา

“เจ้าจะรอน้องอีกงั้นหรือ?อีกนานเลยหนาเจ้า” นางบอกพลางลงไปนั่ง

“อีกนานเลยเหรอขอรับ?....ไม่เป็นไรขอรับ ข้ารอได้ขอรับ” เขากล่าวพลางส่งสายตามุ่งมั่นมาให้นาง นางยิ้มเจื่อนก่อนที่จะหันไปมองหน้าของสามีของนางที่นั่งเงียบมานานแล้ว

“ที่เรือนเจ้ามิยุ่งวุ่นวายเรื่องจัดงานหรอกรึพ่อราม?ไม่กลับไปช่วยพ่อเจ้าจะดีรึ?” เสียงทุ้มของผู้เป็นสามีกล่าวหลังจากที่โดนรังสีบางอย่างที่ออกมาจากดวงตาของผู้เป็นภรรยาส่งมา

“มิเป็นไรหรอกขอรับ มีพวกบ่าวมาช่วยแล้วขอรับไม่ต้องเป็นห่วง” รามบอกพลางยิ้มกว้าง สองสามีภรรยายิ้มเจื่อนก่อนที่จะหาเรื่องคุยกับรามต่อเพื่อให้เขาเบื่อแล้วกลับเรือนตัวเองไปเสีย

“ทำไมมันตื๊ออย่างนี้วะ....ถ้าขืนยังไม่กลับแบบนี้มันต้องสงสัยเรื่องของแม่เฟื่องฟ้าเป็นแน่...เฮ้อ....นี่เราต้องใส่ชุดของแม่เฟื่องฟ้าอีกแล้วงั้นรึนี่?” แฟงบ่นก่อนที่จะค่อยๆปีนหน้าต่างเข้าห้องของตัวเองไปด้วยความชำนาญ(เพราะหนีออกจากบ้านบ่อยตอนที่ครูมาสอนหนังสือ)

“น้องยังมิกลับมาอีกเหรอขอรับ?” รามถามขึ้นมาพลางมองไปทางประตูหน้าเรือน สองสามีภรรยาทำสีหน้าไม่ค่อยดีนักและกำลังจะเริ่มบทสนทนาเรื่องต่อไป

“คือ..พ่อราม-“

“อ๊ะ?...นางกลับมาแล้วขอรับ” รามพูดหลังจากที่เขาได้เห็นร่างบางของหญิงนางหนึ่งเดินขึ้นมาบนเรือน ใบหน้าที่ตราตรึงอยู่ในใจของรามมาตั้งแต่ที่เจอกันครั้งแรก รามยิ้มกว้างแล้วกำลังจะเดินเข้าไปหา

“ข้าไหว้เจ้าค่ะพี่ราม” นางไหว้พลางพูด รามเดินตรงดิ่งและเอื้อมมือหวังจะจับมือของนาง

“พี่รามเจ้าคะ” นางพูดขึ้นพลางมองหน้าของชายหนุ่ม เขาชะงักพลางยิ้มออกมา

“ว่าอย่างไรหรือเจ้า?”

“ที่บ้านของพี่รามไม่สอนหรือเจ้าคะ...ว่าการแตะเนื้อต้องตัวผู้หญิง...มันมิงาม” นางกล่าวพลางมองหน้าของรามที่ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาถอยห่างออกไปแต่ใบหน้ายังคงยิ้มเหมือนเดิม

“...เอ่อ....ขอโทษจ้ะ พี่เผลอตัวไปหน่อย” เขาบอกพลางยกมือมาเกาหัวไปมา

“มานั่งกันก่อนสิลูก” ผู้เป็นแม่กล่าวพลางเดินมาพาทั้งสองไปนั่งตรงกลางเรือน

“พี่รามมาหาน้องหรือเจ้าคะ?” นางถามพลางมองหน้าของราม

“ใช่จ้ะ พี่อยากเห็นหน้าน้องก็เลย-“

“ทำไมล่ะเจ้าคะ นี่พี่รามมิรู้หรือเจ้าคะว่าที่เรือนนี้เขามีกฎอะไรสำหรับคู่หมั้นของหญิงที่ต้องออกเรือน” นางพูดพลางเลิกคิ้วข้างหนึ่ง

“จ๊ะ?....เอ่อ...อะไรเหรอจ๊ะ?” เขาถามพลางยิ้มแหย

“ฝ่ายชายที่จะมาตบแต่งกับหญิงของเรือนนี้....คือห้ามเจอกันก่อนวันแต่งเป็นอันขาด ปู่ของน้องเชื่อว่ามันเป็นประเพณีที่ทำกันมาหลายชั่วอายุคนแล้วเจ้าค่ะ” นางบอกพลางยิ้มมุมปาก รามทำหน้าเสียก่อนที่จะหัวเราะแห้งออกมา

“ฮ่ะๆ..พี่ไม่รู้จริงๆจ้ะ....เป็นเรื่องจริงงั้นเหรอขอรับ คุณพ่อ...คุณแม่?” รามถามพลางหันไปมองสองสามีภรรยา ทั้งสองพยักหน้าพลางแสร้งยิ้ม

“....งั้นข้าก็มาหาน้องไม่ได้จนกว่าจะถึงวันแต่งงั้นหรือขอรับ?” รามถามพลางทำสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

“เจ้าค่ะ...จนกว่าจะถึงวันนั้น...พี่รามช่วยทำตามกฎของเรือนนี้ด้วยนะเจ้าคะ งั้นน้องขอตัวเข้าห้องไปพักผ่อนก่อนนะเจ้าคะ ลาเจ้าค่ะ” นางบอกพลางยกมือขึ้นมาไหว้แล้วเดินเข้าไปในห้องของนางทันที

“เอ่อ....จ้ะ งั้น...ข้าขอตัวกลับเรือนของตัวเองก่อนแล้วกันนะขอรับ ข้าลาขอรับ คุณพ่อ คุณแม่” รามบอกพลางยกมือขึ้นมาไหว้แล้วเดินลงจากเรือนไปด้วยอาการเศร้าสร้อยอย่างมาก

“เฮ้อ....กว่าจะไปได้..เล่นข้าเกือบตาย” ชายผู้เป็นพ่อกล่าวพลางเอามือขึ้นมาปาดเหงื่อของตัวเอง

“ดีนะที่พ่อแฟงมาพอดีมิเช่นนั้นล่ะก็....ความลับของเราได้แตกพอดี” คนเป็นแม่กล่าวพลางเดินไปที่ห้องของเฟื่องฟ้าที่แฟงเพิ่งจะเดินเข้าไป

“หึๆๆๆไงล่ะมึง..ทำหน้าหงอยเป็นหมากลับไปเลย สมน้ำหน้า!!!” แฟงพูดด้วยอาการสะใจจนทำให้แม่ของเขาถึงกับสะดุ้งกับท่าทางของลูกชายตัวเอง

“พ่อแฟง?”

“คุณแม่เห็นหน้ามันหรือไม่ขอรับ?...พอข้าพูดเรื่องนั้นปุ๊บก็ทำหน้าหงอยปั๊บ..ฮ่าๆๆๆ” แฟงบอกพลางหัวเราะลั่น

“เจ้าโกหกเขาเรื่องกฎอะไรนั่นเพื่ออะไรกันลูกแม่?มันบาปหนา” นางถามพลางมองลูกชายของตน

“ก็เพื่อไม่ให้มันมาหาเราที่เรือนอีกไงขอรับคุณแม่ หากข้าไม่โกหกมีหวังมันได้เสนอหน้ามาหาเราทุกวันเป็นแน่” แฟงบอกพลางถอดเส้นผมปลอมที่เขาให้ช่างทำให้มาเป็นพิเศษออกพร้อมๆกับถอดสไบสวยนั้นออก

“คุณพี่เจ้าคะเหลืออีกกี่วันจะถึงวันแต่งหรือเจ้าคะ?” นางหันไปถามสามีของนาง เขาเดินมาพลางโอบไหล่ของนางเบาๆ

“หากไม่นับวันนี้....ก็เหลือเพียงห้าวันแหละหนา”

“ห้าวัน?....แค่เพียงห้าวันแม่เฟื่องฟ้าตัวจริงจะกลับมาทันหรือไม่?” นางถามพลางทำสีหน้าตื่นตระหนก

“หากเจอแม่เฟื่องฟ้าตัวจริงแล้วคุณแม่ยังจะให้นางออกเรือนกับไอ้เจ้าชู้นั่นอีกหรือขอรับ?” แฟงถามพลางมองหน้าของผู้เป็นแม่

“แต่หากทางเราไม่ตบแต่งกับทางนั้น-“

“เขาคิดว่าข้าคือแม่เฟื่องฟ้าแล้วนะขอรับคุณแม่ หากเปลี่ยนตัวตอนนั้นไม่ใช่แค่เราจะโดนประณามแต่จะโดนประหารเสียด้วยซ้ำนะขอรับ ไม่รู้แหละ...หากพวกไอ้ม่วงมันหาแม่เฟื่องฟ้าเจอเมื่อใดข้ากับนางจะหนีไปหากแม่ยังดึงดันที่จะให้นางแต่งงานกับไอ้คนพรรค์นั้นนั่นอีก!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น