มิมีรักใดเป็นไปมิได้

ตอนที่ 7 : บทที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 พ.ค. 62

“พ่อแฟง พ่อแฟง!!!” เสียงแหลมบาดแก้วหูที่แฟงคุ้นเคยนั้นดังสนั่นกึกก้องไปทั้งเรือนจนบ่าวที่กำลังทำงานกันอย่างขยันขันแข็งยังต้องสะดุ้ง แฟงวิ่งออกมาตากห้องของตัวเองอย่างร้อนรนกับเสียงของผู้เป็นแม่ที่ฟังดูแล้วเหมือนจะกำลังประสบปัญหาอะไรบางอย่างอยู่

“มีกระไรหรือขอรับคุณแม่ คุณแม่เป็น-“

“เจ้าปลอมตัวเป็นน้องสาวเจ้างั้นรึพ่อแฟง!!!” นางแผดเสียงทำให้แฟงถึงกับต้องเอามือมาปิดหูของตัวเองก่อนที่จะพาแม่ของตนไปคุยเรื่องนี้กันที่อื่น

“แม่รู้ได้อย่างไร?” แฟงถามพลางมองหน้าของแม่เขาที่มีสีหน้าไม่พอใจมาก

“ก็พ่อเจ้าน่ะสิเป็นคนบอกแม่เพราะว่าตอนที่แม่เข้าไปในห้องของเฟื่องฟ้าสไบแลผ้าถุงตัวประจำของนางหายไป ข้าเลยถามพ่อเจ้า ตอนแรกก็ทำเป็นอึกอักแม่เลยจะมาหาเจ้าถามเรื่องที่สงสัยเขาก็เลยสารภาพให้แม่ฟังมาเสียหมดเปลือก” คนเป็นแม่บอกพลางทำท่าทีเดือดดาลกับความคิดที่ไม่เป็นเรื่องของสองพ่อลูกที่กำลังจะสร้างปัญหาให้กับครอบครัวของพวกเขาในไม่อีกไม่นาน

“พ่อ.....”

“เพี๊ยะ!!” มือเรียวของหญิงผู้เป็นแม่ตีไปที่ไหล่ของลูกชายจนเกิดเสียงดังซึ่งมันส่งผลให้ผู้โกนกระทำต้องกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บ

“โอ๊ย!!! ตีข้าทำไม?” แฟงถามพลางหลบมือของแม่ตัวเองไปทางนั้นทีทางนี้ที หญิงผู้เป็นแม่ระอากับลูกชายตนจึงลงไปนั่งกับพื้นก่อนที่จะเอามือมากุมขมับของตัวเองด้วยความเครียด

“หากพวกเขารู้ เราได้ตายเจ็ดชั่วโคตรเป็นแน่ เจ้ากับพ่อทำกระไรลงไปรู้ตัวบ้างหรือไม่?!!” นางบอกพลางร้องไห้ออกมา แฟงเห็นจึงรีบเข้าไปหาแม่ของตนพลางใช้มือของเขาลูบไหล่ของแม่ตัวเองไปมา

“ข้าขอโทษขอรับคุณแม่...ที่ข้าไม่คิดถึงเรื่องนี้มาก่อน แต่หากข้ามิทำเช่นนี้...ตอนนี้พวกเราอาจจะมิได้มีลมหายอยู่ก็เป็นได้นะขอรับ” แฟงบอก แม่ของเขาเงยหน้ามองคิ้วขมวดที่ลูกชายตัวเองยังไม่ยอมรับผิดเสียที

“พ่อ-“

“คุณแม่ ข้าให้สัญญาว่าหากเจอตัวแม่เฟื่องฟ้าแล้วข้าจะจบเรื่องนี้เอง มิต้องห่วง...ข้าจะไม่ให้แม่แลพ่อหรือแม่เฟื่องฟ้าต้องเดือดร้อนแน่นอน” แฟงบอกพลางมองตาของแม่เขาด้วยดวงตาที่มุ่งมุ่น คนเป็นแม่มองลูกชายชั่วครู่ก่อนที่จะเอื้อมมือไปลูบแก้มของลูกชายเบาๆ

“แม่รู้ว่าเจ้าเป็นคนเช่นไรพ่อแฟง แต่แม่เป็นห่วงลูก...ลูกบอกว่าหากเจอตัวแม่เฟื่องฟ้าแล้วจะจบเรื่องนี้...เจ้าจะจบมันอย่างไร?” นางถามด้วยสายตาเป็นห่วง แฟงมองหน้าแม่ของเขาก่อนที่จะยิ้มอ่อนออกมา

“ข้าจะแกล้งตายขอรับ” เมื่อสิ้นคำคนเป็นแม่ถึงกับเบิกตาโพลงก่อนที่จะถามด้วยความตกใจปนความรู้สึกสงสัย

“แกล้งตาย?อย่างไรฤาเจ้า?”

“ข้าจะแสร้งว่าข้าไปเดินตลาดแล้วถูกพวกโจรมันฆ่าตาย เพียงเท่านี้....แม่เฟื่องฟ้าคู่หมั้นของหลวงรามก็จะตายไปในที่สุด ส่วนแม่เฟื่องฟ้าตัวจริงก็มิต้องแต่งกับหลวงรามเพราะว่าข้าได้แต่งแทนไปแล้วซึ่งนั้นแปลว่าหนี้ทั้งหมดที่คุณพ่อยืมเขามาก็จะสิ้นไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของข้า...ที่เป็นแม่เฟื่องฟ้าไงขอรับคุณแม่” แฟงบอกแผนให้แม่ของตนได้รับรู้แต่เหมือนว่าคนเป็นแม่จะฟังที่แฟงไม่รู้เรื่องจึงทำได้เพียงพยักหน้าก่อนที่จะลุกขึ้นยืน

“แม้แม่จะมิเข้าใจแผนของลูกก็ตามที....แต่แม่เป็นห่วงเจ้านะพ่อแฟง...อย่าเสี่ยงกับอะไรที่ไม่ควรเสี่ยงเลย” นางบอกพลางทำสีหน้าเป็นห่วงอย่างมาก แฟงยื่นมือไปจับมือของแม่ตัวเองแน่นก่อนที่จะยิ้มกว้างออกมา

“มิต้องห่วงหรอกขอรับคุณแม่ ข้าจะระวังตัวเองเป็นอย่างดี มิให้เรื่องร้ายๆเกิดขึ้นแน่นอนขอรับ” แฟงบอกจนทำให้แม่ของเขาส่งสายตาเป็นห่วงหนักกว่าเก่า

“พ่อแฟ-“

“พ่อแฟง พ่อแฟง!!!” เสียงทุ้มของผู้เป็นพ่อดังขึ้นทำให้สองแม่ลูกสะดุ้งแล้วรีบวิ่งไปตามต้นเสียงที่มาจากทางหน้าทางขึ้นเรือนทันที ผู้เป็นพ่อที่รีบวิ่งขึ้นเรือนมานั้นได้แต่หอบแรงโดยที่ยังไม่ยอมบอกว่าที่เขาต้องรีบร้อนและตะโกนเรียกชื่อลูกชายของตัวเองนั้นด้วยเหตุใด

 

“มีเรื่องกระไรเกิดขึ้นหรือขอรับคุณพ่อ?” แฟงถามพลางเข้าไปพยุงร่างของผู้เป็นพ่อที่ยังหอบแรงอยู่อย่างนั้นเข้ามานั่งบนเรือน

“แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก...พ่อแฟง...รีบ...แฮ่ก...หนีไปเร็ว...แฮ่ก...พวกพระยาสุริศัลฑการณ์มาหาเราที่เรือนนี้แล้ว” คนเป็นพ่อกล่าวเสร็จก็หอบหายใจแรงอีกครั้ง แฟงเบิกตาโพลงก่อนที่จะมองออกไปไกลๆและเห็นร่างของชายสองคนที่กำลังเดินมาที่นี่ แฟงรีบวิ่งไปที่หน้าต่างแล้วกระโดดลงมาทันที

“ตุบ!!” ร่างเล็กของแฟงตกลงมากระแทกกับพื้นอย่างแรงแต่เจ้าตัวก็ได้แสดงอาการเจ็บอะไรไม่ เขารีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหลบอยู่ที่หลังเรือนเพื่อคอยแอบมองพ่อลูกสองคนนั้นที่มาหาถึงเรือน

“มากันทำไมวะ?หรือว่า...รู้แล้วว่าข้ามิใช่แม่เฟื่องฟ้า” แฟงพึมพำถามกับตัวเองก่อนที่สายตาของเขาจะไปสบเข้ากับเท้าของชายสองคนที่กำลังจะเดินขึ้นเรือน

“อารมณ์ดีแท้หนาเจ้า อยากเจอน้องเขามากขนาดนั้นเลยรึ?” เสียงทุ้มของผู้เป็นพ่อของคู่หมั้นของแฟง(เฟื่องฟ้า)ดังขึ้น แฟงเงี่ยหูฟังจนขาเขาแทบจะตะคริวกิน

“ขอรับ ข้าอยากเห็นใบหน้าอันงดงามนั้นของนางอีกขอรับท่านพ่อ” เสียงของชายหนุ่มนั้นดังขึ้นทำให้แฟงเบะปากก่อนที่จะงึมงำกร่นด่าเขาเบาๆ

“แหม...อยากเจอหน้ากูรึ มิมีทางดอก เจอกันคราวหน้ากูจะเอาผ้ามาปิดเสียไม่ให้เห็นแม้แต่หางคิ้วเลยคอยดู”

“อ้าว เป็นไงมาไงถึงได้มาหากันถึงเรือนเลย พ่อลูกคู่นี้” เสียงทุ้มอีกหนึ่งเสียงซึ่งเป็นเสียงของพ่อแฟงกล่าวด้วยน้ำเสียงยินดี

“พอดีว่าพ่อรามเขาอยากเห็นหน้าแม่เฟื่องฟ้าน่ะ ข้าก็เลยพามา” ชายคนนั้นกล่าวพลางหันมายิ้มกับลูกชายของเขาอย่างกรุ้มกริ่ม

“ขอรับ...แล้ว...แม่เฟื่องฟ้าอยู่ไหนหรือขอรับ?” ชายหนุ่มกล่าวถามพลางมองไปทางซ้ายทีทางขวาที

“น้องมิอยู่ดอกจ้ะพ่อราม” เสียงใสของผู้เป็นแม่ของแฟงกล่าวพลางเดินออกมาทักทายผู้คน

“ข้าไหว้ขอรับคุณแม่” ชายหนุ่มกล่าวพลางยกมือขึ้นมาไหว้แล้วถามต่อ

“แล้วน้องไปไหนหรือขอรับ?” เขาถามพลางทำสีหน้าสงสัย

“....น้องไปเรียนร้อยมาลัย ทำกับข้าว ที่บ้านของญาติของแม่เองล่ะจ้ะ ก็นางกำลังจะออกเรือนนี่ใช่หรือไม่?” นางกล่าวพลางยิ้มมุมปากออกมาเบาๆ รามยิ้มตามเล็กน้อยก่อนที่จะพูดขึ้น

“ขอรับ” รามบอกพลางทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย

“ต้องขอโทษด้วยนะพ่อสุริยะที่ทำให้พวกเจ้ามาเสียที” พ่อของแฟงกล่าวพลางทำท่าทางขอโทษ

“มิเป็นไร ถือเสียว่าวันนี้ข้าพาพ่อรามมาเจอแม่ยายของเขาก็แล้วกัน งั้นข้าไปก่อนแล้วกันนะ วันรุ่งอาจจะมาหาใหม่ ข้าลา” เขาบอกแล้วยกมือขึ้นมาไหว้พร้อมๆกับรามก่อนที่จะเดินลงจากเรือนไปอย่างรวดเร็ว

“เฮ้อ.....น่าเสียดายจังเลยนะขอรับคุณพ่อ ที่น้องไม่อยู่วันที่ข้ามาหาพอดี ทั้งๆที่ข้าอยากจะเห็นหน้านางอีกสักครั้งจังเลย” ชายหนุ่มบอกพลางทำสีหน้าผิดหวัง แฟงมองก็แอบกัดปากตัวเองด้วยความหมั่นไส้กับกิริยาและท่าทางของชายคนนั้น

“ไม่เป็นไรน่าลูกพ่อ ยังไงเสียเจ้าก็ได้แต่งกับนางอยู่แล้ววันยังค่ำ” คนเป็นพ่อกล่าวปลอบใจก่อนที่จะพากันเดินไปขึ้นเรือแล้วกลับเรือนของตัวเองไปในที่สุด

“อยากเห็นหน้าข้างั้นรึ...หึ..ดูตีนข้าไปก่อนเถอะไอ้ราม...ไอ้หญ้าเจ้าชู้เอ้ย!!!” เขาบอกก่อนที่จะเดินตึงตังขึ้นเรือนของตัวเองแล้วเดินพุ่งตรงไปหาพ่อของเขาที่นั่งกุมขมับของตัวเอง

“คุณพ่อ ไม่เป็นกระไรใช่หรือไม่ขอรับ?” แฟงถามพลางมองหน้าของผู้เป็นพ่อ ผู้เป็นพ่อเงยหน้าขึ้นมาก่อนที่จะมองตาของลูกชาย

“เฮ้อ...เกือบตายแล้วไหมล่ะพ่อแฟง...มิรู้ว่าเขานึกพิศวาศกระไรจึงได้อยากมาเห็นหน้าเจ้าถึงเรือน...นี่ถ้าพ่อไม่รู้ก่อนมีหวังเราได้จบเห่กันเป็นแน่” ผู้เป็นพ่อกล่าวพลางลุกขึ้นยืน

“ก็พ่อแฟงหน้าเหมือนข้า....จะมิให้ชายใดลุ่มหลงได้เยี่ยงไร?” ผู้เป็นแม่พูดขึ้นพลางเดินมาหาแฟง แฟงทำสีหน้าไม่ค่อยพอใจเบาๆก่อนที่จะพูดขึ้น

“ที่คุณแม่พูดมาไม่ได้ทำให้ข้ารู้สึกดีขึ้นมาเลยแม้แต่น้อยนะขอรับ เป็นชายแท้ๆแต่ใบหน้ากลับหวานเยี่ยงผู้หญิง ใครเห็นก็หวังแต่จะเข้ามารุมพูดจาหวานจนข้าล่ะอยากจะอาเจียนแลต้องเปลืองแรงไปตบหัวพวกมันเสียให้ทุกรายไป” แฟงบอกก่อนที่จะกรอกตาไปมาแล้วเดินเข้าห้องของตัวเอง

“แล้วเรื่องแม่เฟื่องฟ้าไปถึงไหนแล้วเจ้าคะคุณพี่ เห็นคุณพี่บอกไว้เมื่อไม่กี่วันก่อนว่าจะให้คนไปหาตัวนาง” นางถามพลางมองหน้าของสามีของตน เขาทำสีหน้าไม่ค่อยดีนักก่อนที่จะหยิบบางสิ่งบางอย่างออกมาจากกระเป๋าของเขา

“คนที่ข้าให้ไปตามหาแม่เฟื่องฟ้าเจอสิ่งนี้เข้า” คนเป็นพ่อกล่าวพลางยื่นมือออกมาเอาบางสิ่งขึ้นมาให้ดู

“ปิ่นปักผม...ของแม่เฟื่องฟ้า?”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น