มิมีรักใดเป็นไปมิได้

ตอนที่ 4 : บทที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    1 พ.ค. 62

“เจ้าไปสร้างเรื่องกระไรไว้...พ่อแฟง?” แม่ของชายหนุ่มกล่าวถามพลางทำสีหน้าอันดุดันที่ทำให้ชายหนุ่มถึงกับต้องสะดุ้งตัวโหยง

“เรื่องกระไรหรือขอรับคุณแม่ ข้ามิเห็นรู้เรื่องเลยขอรับ?” เขาบอกด้วยรอยยิ้มแหยๆ คนเป็นแม่ถอนหายใจยาวก่อนที่จะจ้องหน้าของเขาเขม็ง

“เป็นชายก็ควรทำตัวให้สมเป็นชายหนาลูกแม่ ลูกทำกระไรไว้...ก็จงรับผิดมาเสีย” นางบอกอีกครั้ง ชายหนุ่มมองหน้าของหญิงคนนั้นก่อนที่จะถอนหายใจเสียงดัง

“เฮ้อ....ก็ได้ขอรับคุณแม่ ข้าเป็นคนทำร้ายเขาเองขอรับ” เขาบอกด้วยท่าทางห่อเหี่ยวก่อนที่จะหรุบตามองต่ำ

“เจ้าทำไปเพื่อกระไรกันเล่าลูกแม่?เขาไปทำกระไรให้เจ้ามิพอใจงั้นรึ?” นางถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง เขาเงยหน้าขึ้นมาพลางมองตาของแม่

“เขามิได้ทำกระไรข้าดอกขอรับ” เขาบอก

“แล้วเหตุใดเจ้าถึงทำร้ายเขาก่อนกันเล่า?” นางถามด้วยสีหน้าฉงน

“ก็มันกำลังจะออกเรือนกับแม่เฟื่องฟ้านะสิขอรับคุณแม่” เขาบอกด้วยท่าทางโกรธเกรี้ยว

“แล้วมันเป็นเยี่ยงไรเล่า?” นางถามต่อ

“ไอ้คนผู้นั้นมันหลายเมียนะขอรับคุณแม่ แล้วข้าจะยอมให้มันมาเป็นผัวน้องข้าได้เยี่ยงไร?” เขาพูดเสียงแข็งขึ้นมาพลางลุกขึ้นยืนแล้วกำหมัดของตัวเองแน่น

“พ่อแฟง!” แม่ของเขาเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงดุ เขาจึงนั่งลงเหมือนเดิม

“เจ้ารู้ได้เยี่ยงไรว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้?เจ้าไปเห็นตอนเขาควงหญิงงั้นรึ?” นางถามเชิงประชด

“ขอรับ ข้าเห็นมันด้วยสองตาของข้าเองเลยขอรับ มันไปที่โรงชำเราว์แล้วกำลังเดินควงหญิงในโรงชำเราว์นั้นอยู่ขอรับ” เขาบอกด้วยสีหน้าขึงขังแม่ของเขาถึงกับเบิกตาโพลง

“เป็นเรื่องจริงงั้นรึพ่อแฟง?” นางถาม

“ขอรับคุณแม่ หากแม่ไม่เชื่อคำที่ข้าพูด แม่จะไปถามไอ้ม่วงไอ้เขียวก็ได้นะขอรับ พวกมันเป็นคนไปสืบเรื่องนี้ให้ข้าเองขอรับ” เขาบอก

“...เพิ่งจะมารู้เอาป่านนี้ก็คงจะมิทันแล้วล่ะหนาลูก พ่อท่านเขาจัดเตรียมเรื่องการออกเรือนของน้องเจ้าเอาไว้เสียหมดแล้ว” นางบอกด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก เมื่อสิ้นคำนั้นของแม่ชายหนุ่มก็เบิกตาโพลงก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืน

“ข้าจะไปบอกเรื่องนี้กับพ่อท่านเองขอรับคุณแม่ ข้าจะมิยอมให้น้องของข้ามีผัวผิดแลต้องเจ็บปวดไปชั่วชีวิตดอก” เขาบอกแล้วรีบวิ่งไปทันที

“พ่อแฟง!!!

ณ โรงชำเราว์

“กรี๊ด!!!” เสียงกรีดร้องอันโหยหวนของหญิงสาวดังลั่นไปทั่วโรงชำเราว์ ผู้คนที่เดินผ่านแถวนั้นถึงกับต้องสะดุ้งตัวก่อนที่จะรีบเร่งความเร็วของเท้าให้ผ่านพ้นตรงนี้ไป

“เหตุใด...เหตุใด!!!!” เสียงเล็กแหลมของหญิงอีกคนตระโกนขึ้นก่อนที่มือเรียวของนางจะไปกระทบเข้ากับหน้าของหญิงที่ร่างของนางกำลังถูกตรึงเอาไว้ด้วยเชือกหนา

เพี๊ยะ!!!

“เหตุใดถึงมิใช่กู!!!” นางตระโกนลั่นแล้วเตะเข้าไปที่ท้องของหญิงที่กำลังถูกตรึงเอาไว้

อั่ก!

“..ฮึก...ได้โปรด..ฮึก...แม่ลำเพย...ฮึก...ปล่อยข้าไปเถิด...ข้าเจ็บเหลือเกิน” นางที่ถูกตรึงเอาไว้บอกด้วยใบหน้าเขียวช้ำจากการถูกทำร้าย น้ำตาของนางไหลรินอาบสองแก้มจนดูมิได้ เจ้าของมือแลเท้าที่ทรมานนางอยู่นั้นมองค้อนนางขึ้นมาก่อนที่จะใช้มือของนางจิกเข้าไปที่หัวของนางผู้นั้น

“กูยังมิได้สั่งให้มึงพูด อย่าสะเออะ อีดาว!!” นางบอกเสียงดุก่อนที่จะใช้มือของนางตบเข้าไปที่แก้มขวาของดาว

เพี๊ยะ!!

“ใจเย็นๆก่อนสิลำเพย เหตุใดเจ้าจึงทำร้ายนางเสียหนักหนาขนาดนี้กันเล่า?” ชายหนุ่มผู้หนึ่งถามพลางทำสีหน้าไม่ค่อยดีที่เห็นน้องสาวของตนทำร้ายผู้อื่น

“แค่นี้มันยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ หรือว่าพี่...อยากเป็นคนที่จะมาเป็นที่ระบายอารมณ์ของข้าแทนมัน?” นางถามพลางจ้องตาของชายผู้นั้น ชายผู้นั้นหลบสายตาของนางก่อนที่จะพูดขึ้นมา

“ข้า...ข้ามิกล้าดอก เจ้าจะทำกระไร...ก็ทำไปเสียเถิด” เขาบอกเสียงสั่น ดาวถึงกับเบิกตาโพลงพลางมองหน้าของชายผู้นั้น นางนึกเสียใจที่คนที่นางอุตส่าห์ปันใจให้กลับกลัวน้องสาวของตัวเองจนหางจุกตูดเยี่ยงหมาก็มิปาน นางกัดฟันแน่นก่อนที่จะหันมาจ้องหน้าของลำเพย

“โสเภณีใจทรามเยี่ยงมึง...มิมีวันได้คุณหลวงเป็นผัวดอก” นางบอก สิ้นคำนั้นลำเพยก็พุ่งเข้าไปหานางแล้วกระชากหัวของดาวจนเสียหลัก

“มึงกล้าดีเยี่ยงไรมาพูดเยี่ยงนี้กับกู!!มึงคิดว่ามึงเป็นผู้ใด!!!” ลำเพยตระโกนลั่นก่อนที่นางจะหยิบกริดออกมาจากผ้าถุงที่นางเหน็บเอาไว้แล้วเอามาจ่อที่คอของดาว

“..โสเภณีโสโครกเยี่ยงมึงมิมีสิทธิมาด่ากู จำไว้อีดาว!!” นางบอกแล้วปักกริดลงไปที่อกของดาว ดาวถึงกับสำลักเลือดของตัวเองพลางจ้องหน้าของลำเพยอย่างเคียดแค้น

“..อั่ก...อึก...อีลำเพย...อึก..กูขอสาปขอแช่ง..อึก...ขอให้ชีวิตรักของมึง..อึก...มิสมอย่างที่มึงหวังเอาไว้...อึก..ขอให้มึง...เจ็บปวดกับความรักครั้งนี้ของมึงอย่างถึงที่สุด...แลความเลวของมึงที่ได้ทำกับกูไว้...อึก...ขอให้มันสนองต่อมึงในนรกทุกประการ...อึก...” ดาวบอกด้วยท่าทีทรมานก่อนที่นางจะสิ้นลมหายใจไปในที่สุด

“...เก็บศพมันเสียพี่เพลิง แลทำให้ที่นี่สะอาดเยี่ยงเดิมด้วย ข้าจะไปรับแขก” นางบอกพลางเก็บกริดของตัวเองไว้ที่เดิมแล้วเดินจากไปทันที

“....แม่ดาว...แม่ดาว” ชายหนุ่มที่ชื่อเพลิงนั้นกล่าวเรียกชื่อของหญิงคนรักของเขาที่ตอนนี้ร่างของนางนิ่งสนิท มิสามารถจะตอบรับสิ่งใดจากเขาได้อีกแล้ว

“แม่ดาว...ฮึก...” เขายังคงเรียกชื่อของคนรักของเขาซ้ำไปมาก่อนที่เขาจะเข้าไปแกะเชือกที่พันธะร่างของนางเอาไว้ออกแล้วโอบกอดร่างของนางเอาไว้

“แม่ดาว!!!!” เขาตระโกนลั่นพลางกอดรัดร่างอันไร้วิญญาณนั้นอย่างแนบแน่น เขาร้องไห้ออกมาเสียงดังพลางคิดคำนึงในใจว่าหากเขามิกลัวน้องสาวของตนแล้วออกมาช่วยแม่ดาว แม่ดาวก็คงมิต้องมาตายอย่างทุกข์ทรมานเยี่ยงนี้ เขาคิดพลางน้ำตาไหลอาบสองแก้ม ก่อนที่จะบรรจงลงรอยจูบเข้าที่หน้าผากของหญิงคนที่เขารักหมดทั้งหัวใจ

ณ เรือนของพระยาสุริศัลฑการณ์

“เรื่องงานเจ้ามิต้องห่วงไปดอกหนา ข้าจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว” ชายชราผู้หนึ่งพูดขึ้นพลางยิ้ม

“ดีเลย ข้าล่ะอยากเห็นลูกสาวข้าออกเรือนกับลูกชายเจ้าเร็วๆเสียจริง” ชายชราอีกคนบอกพลางยิ้ม ทั้งสองเสวนากันไปสักพักก่อนที่จะใครคนหนึ่งมาขัดบทสนทนาของทั้งสอง

“ท่านพ่อขอรับ!!” เสียงอันดังลั่นนั้นของชายหนุ่มทำให้ชายชราทั้งสองถึงกับต้องหันไปมองเขาเป็นตาเดียว

“พ่อแฟง เจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด?” ชายชราผู้เป็นพ่อของเขาถามขึ้นมาพลางมองหน้าของลูกชายอย่างฉงน

“ข้าจะมาขอให้คุณพ่อหยุดการออกเรือนของแม่เฟื่องฟ้ากับไอ้- คุณหลวงรามขอรับ!” เขาบอกพลางลงมานั่งข้างหน้าพ่อของเขา

“นี่ผู้ใดกันงั้นรึ?” ชายชราอีกคนถามพลางมองหน้าพ่อของแฟง

“บุตรชายของข้าเอง ชื่อแฟง ตอนเด็กๆข้าก็พาเขามาเล่นที่นี่บ่อยไปนะ นี่เจ้าจำเขามิได้งั้นรึ?” พ่อของแฟงถามพลางหันไปมองหน้าของชายชราคนนั้น

“...ใช่เด็กหน้าสวยคนนั้นหรือเปล่า?เด็กชายที่ทำให้เด็กๆในเรือนของข้าวิ่งเต้นอยากได้เป็นเพื่อนนั่นน่ะ?” เขาถามพลางยิ้ม แฟงมองหน้าของชายชราผู้นั้นอย่างงุนงงก่อนที่จะเบิกตาโพลง

“คุณลุงขอรับ ช่วยยกเลิกงานแต่งครั้งนี้ด้วยเถอะนะขอรับ!!” เขาบอกพลางยกมือขึ้นมาไหว้

“พ่อแฟง เจ้าพูดกระไรออกมาน่ะ?” คนเป็นพ่อถามพลางมองหน้าของลูกตัวเองอย่างดุดัน

“เหตุใดเจ้าจึงอยากยกเลิกงานแต่งนี้กันเล่า?” ชายชราผู้เป็นพ่อของคุณหลวงรามถามพลางมองหน้าของแฟง

“...หากข้าพูดไป...คุณลุงจะว่ากระไรข้าหรือไม่ขอรับ?” แฟงถามพลางมองหน้าของชายชราผู้นั้นอย่างหวาดๆ

“หากมันเป็นเรื่องจริงข้าก็มิโกรธเจ้าดอก” เขาบอกพลางยิ้มอ่อน

“...บุตรชายของท่าน...เจ้าชู้เกินไปขอรับ ข้ามิอยาก...ให้น้องสาวของข้า..ออกเรือนกับชายเจ้าชู้เยี่ยงเขาขอรับ!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #1 usaonly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 04:22

    พ่อแฟงรักน้องจริงหนา ทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้น้องต้องตกนรกทั้งเป็น เพราะต้องไปแต่งงานกับชายเจ้าชู้ ไม่รู้ว่าจะยกเลิกงานแต่งได้ไหม แล้วแม่เฟื่องหน้าตา ไม่สวย เหมือนท่ีทุกคนพูดใช่ไหมคะ ถ้าอย่างนั้นอนาคตก็ต้องเกาะคานทองแน่เลย รอลุ้นค่ะ ขอบคุณค่ะ

    #1
    1
    • #1-1 bimorn-wp(จากตอนที่ 4)
      2 ธันวาคม 2562 / 21:33

      ขอบคุณที่อ่านนะคะ
      #1-1