มิมีรักใดเป็นไปมิได้

ตอนที่ 27 : บทที่ 26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    18 ธ.ค. 62

“หรือว่าแท้จริงแล้วพ่อแฟงเป็นหญิงแต่ถูกพ่อแลแม่หลอกว่าเป็นชายตั้งแต่ยังเล็ก?” รามถามขึ้นมาพลางทำใบหน้าครุ่นคิดจนทำให้อีกฝ่ายอยากจะเอากำปั้นทุบหัวเข้าสักที

“ข้าไม่ได้โง่ขนาดที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นชายหรือหญิงนะ ข้าเป็นชายทั้งแท่งตั้งแต่เล็กยันโต แต่ไอ้ที่ท้องเนี่ย...ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” แฟงบอกพลางทำหน้าเครียด เขามั่นใจว่าเขาเป็นชายทั้งแท่ง แล้วเหตุใดเขาจึงตั้งท้องได้กัน?เขาผิดปกติหรือว่ารามกันแน่ที่ผิดปกติ

“แต่ก็เป็นเรื่องดีแล้วล่ะหนา เพียงเท่านี้คุณแม่ก็จะได้ไม่สงสัยพ่อแฟงอีกแล้ว” รามบอกพลางยิ้มอ่อน

“เหอะ!ข้าล่ะไม่เข้าใจแม่เจ้าจริงๆว่าเป็นอะไรกับข้านักหนา” เขากลัวว่าเจ้าจะแต่งงานผิดคนหรือว่ากลัวว่าตัวเองจะเสียเจ้าให้หญิงอื่นกันแน่ แฟงบอกพลางยืนกอดอกทำใบหน้าไม่พอใจนัก รามยิ้มมุมปากก่อนที่จะเข้ามาโอบกอดเอวบางของแฟงทางด้านหลังอย่างฉับพลัน

“หมับ!

“เห้ย!กะไรของเจ้า?มากอดข้าทำไม?อยากโดนฟ้าผ่ารึ?” แฟงถามพลางสะบัดตัวไปมา

“หากฟ้าจะผ่า...มันคงผ่าไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วกระมังเจ้า?” รามพูดเสียงแผ่วเบา แฟงนึกถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาทันที ใบหน้าของเขาแดงก่ำดั่งเช่นคนแพ้แดด แฟงสะบัดตัวหนีก่อนที่จะหันไปมองหน้าของราม

“เจ้านี่มัน...ไอ้คนตัณหากลับ!” แฟงกล่าวก่อนที่จะวิ่งลงจากเรือนไปด้วยความรวดเร็ว

“หึๆช่างน่าเอ็นดูเหลือเกิน...พ่อแฟงเมียพี่”

.

.

“นี่กูทำเรื่องอย่างว่ากับชายด้วยกันไปได้อย่างไรกันวะ?กูเมารึ?เมื่อคืนกูก็มิได้กินเหล้าหรือยาดองเลยนี่หว่า” แฟงพูดพลางทำใบหน้าสงสัยในเรื่องเมื่อคืนสุดๆ เพราะว่าเขาจำไม่ค่อยได้ว่าเขาโดนทำอะไรไปบ้าง จะจำได้ก็แค่เมื่อคืนเขาฝันว่ามีควันสีดำพุ่งเข้ามาในท้องของเขา มันทั้งเจ็บปวดและทรมานเหมือนกับควันนั้นจะฉีกร่างของเขาเป็นเสี่ยงๆ แฟงนึกสงสัยกับฝันนั้นอย่างมากก่อนที่เขาจะมองลงมาที่ท้องของตัวเอง

“เหตุใดกูจึงท้องได้กัน?หรือว่าฝันเมื่อคืนมันจะมีกะไร?” แฟงพูดพึมพำพลางมองไปรอบๆก่อนที่เขาจะมองเห็นร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนมองร่างของเขาอยู่ด้วยร่างอันสั่นเทา แฟงเดินเข้าไปใกล้ก่อนที่จะเบิกตากว้าง

“ไอ้กล้า?มึงมาทำกะไรที่นี่?” แฟงถามพลางมองหน้าของกล้าที่มีน้ำตาไหลออกมาตลอดเวลา

“ฮึก...ฮึก...แฟง...ฮึก...แม่เฟื่องฟ้า..ฮึก...แม่เฟื่องฟ้า...” กล้าพูดพลางส่งเสียงสะอื้นออกมา แฟงทำสีหน้าไม่ค่อยดีนัก หากไอ้กล้าร้องไห้มาเยี่ยงนี้ต้องเป็นเรื่องไม่ดีเป็นแน่ แถมมันยังเกี่ยวกับแม่เฟื่องฟ้าอีกด้วย...มันคือเรื่องกะไรกันแน่? แฟงคิดพลางขมวดคิ้วแน่น

“มีกะไร?แม่เฟื่องฟ้าน้องกูเป็นกะไร?” แฟงถามพลางจ้องหน้าของกล้าไม่ยอมละสายตาไปที่ใดเลย

“แม่เฟื่องฟ้า...ฮึก...นาง..ฮึก...นางแท้ง”

.

.

“พ่อแฟง...พ่อแฟง ไปไหนของเขาแล้วหนา” รามพึมพำพลางมองไปรอบๆก่อนที่เขาจะสะดุดตาเข้ากับร่างของคนรักของเขาที่กำลังนั่งขดตัวอยู่ตรงใต้ต้นไม้ รามเดินเข้าไปหาพลางมองร่างนั้นนิ่ง

“พ่อแฟง?เจ้ามานั่งทำกะไรกงนี้คนเดียวงั้นรึ?” รามถามพลางนั่งลงตรงหน้าของแฟง แฟงเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยน้ำตา รามทำใบหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาของแฟงออก

“พ่อแฟง?เจ้าเป็นกะไรไป?ใครทำกะไรเจ้างั้นรึ?” รามถามพลางลูบไหล่ของแฟงเบาๆ แฟงร้องไห้จนร่างสะท้านก่อนที่เขาจะฝืนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ

“ฮึก...ฮึก...ฮือ...แม่เฟื่องฟ้า...ฮึก..น้องสาวข้า..ฮึก...นางแท้งลูก..ฮึก...ฮือ...” แฟงกล่าวพลางเข้าไปโผกอดร่างของรามแน่น รามลูบหัวของแฟงเบาๆพลางพูดปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่ม

“มิเป็นไรหนาเจ้า อย่าได้เสียใจไปเลย มันเป็นเรื่องธรรมชาติ...มันไม่ใช่ความผิดของใครคนใดคนหนึ่งหรอก” รามบอก แฟงยังคงร้องไห้จนร่างสั่นเทาอยู่ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมา

“เจ้าว่ามันเกี่ยวกันมั้ย?” แฟงถามพลางมองหน้าของราม รามเลิกคิ้วก่อนที่จะเอ่ยถาม

“กะไรงั้นรึ?”

“เรื่องที่ว่าข้าท้องกับที่..ฮึก..แม่เฟื่องฟ้าแท้ง..” แฟงกล่าวพลางหรุบตามองต่ำ

“เหตุใดเจ้าจึงคิดว่ามันเกี่ยวข้องกันเล่า?” รามถามพลางเชยคางมองหน้าสวยๆของรามที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตามากมาย

“...เมื่อคืนข้าฝันประหลาด...แลพอตื่นมาถึงวันรุ่ง...ข้ากลับท้อง แต่น้องสาวข้ากลับแท้ง...เจ้าว่ามันเกี่ยวกันหรือไม่เล่า?” แฟงกล่าวพลางเอามือมาเช็ดน้ำตาของตัวเอง

“เจ้าหมายถึง...มนตร์ดำงั้นรึ?” รามถาม แฟงชะงักไปก่อนที่จะมองหน้าของราม

“มนตร์ดำ?มันคือกะไร?” แฟงถาม รามมองตาของแฟงก่อนที่จะเบี่ยงหน้ามองไปทางอื่น

“มันเป็นมนตร์ของพวกหมอผี ไม่แน่...ควันที่เจ้าเห็น...อาจจะเป็นของที่หมอผีคนนั้นทำใส่เจ้ากับแม่เฟื่องฟ้าก็เป็นได้” รามกล่าวพลางทำใบหน้าจริงจัง

“ข้าแลน้องข้ามิเคยไปทำให้ใครบาดหมางหรือเคลือบแคลงใจกันมาก่อน...เอ่อ...อันที่จริงข้าอาจจะมีบ้าง แต่แม่เฟื่องฟ้าของข้า..มิเคยทำให้ใครมิพอใจมาก่อนเลย แล้วใครกันที่กล้าทำแบบนี้?” แฟงพูดพลางทำใบหน้าครุ่นคิด

“...มีเพียงหมอผีคนเดียวเท่านั้นที่ทำมนตร์ดำสลับลูกได้เช่นนี้” รามกล่าวพลางหรุบตามองต่ำ แฟงมองหน้าของรามก่อนที่จะถามขึ้นมา

“ใครงั้นรึ?”

“แม่หมอแสงจันทร์ ยายของพี่เอง”

.

.

“อีหนูเอ้ย...ยายขอโทษเจ้าจริงๆนะ ยายผิดเองที่เห็นแก่ตัว...จนทำให้เจ้าแลผัวของเจ้าต้องเจ็บปวดเยี่ยงนี้” ยายชราคนหนึ่งกล่าวพลางทำสีหน้าแสนเศร้าโศกก่อนที่นางจะเดินหนีหายไปในดงกล้วย

“...การช่วยให้ความรักของหลานข้ามีความสุขมันต้องแลกกับความเสียใจของเด็กสาวที่ไม่รู้เรื่องคนนี้ด้วยรึ?...ข้านี่มันเลวจริงๆ เห็นแก่ตัวเหลือเกิน” นางกล่าวโทษตัวเองพลางหรุบตามองต่ำ น้ำตาของนางไหลอาบสองแก้มเหี่ยวที่มีรอยกระเต็มไปหมด นางเช็ดน้ำตาของตัวเองก่อนที่จะเงยมองไปบนท้องฟ้า

“สิ่งที่ยายทำมันทำให้เจ้ามีความสุขมากขึ้นบ้างหรือไม่...พ่อรามของยาย?”

.

.

“ยายเจ้า?เหตุใดยายเจ้าจึงเป็นหมอผีกัน?แล้วนี่นางอยู่ที่ใดงั้นรึ?” แฟงถามพลางมองหน้าของราม รามทำใบหน้านิ่งก่อนที่จะถอนหายใจยาวออกมา

“ความจริงแล้วตระกูลของแม่ที่แท้จริงของพี่เป็นหมอผีกันมาหลายชั่วอายุคนแล้วล่ะ ส่วนตอนนี้นางอยู่ที่ใด..พี่ก็มิอาจรู้ได้เช่นกันเพราะว่าตั้งแต่แม่ของพี่สิ้นไป...นางก็หายตัวไป” รามกล่าวพลางทำใบหน้าเศร้า

“แล้วเหตุใดนางจะต้องทำมนตร์ดำให้ข้าท้องด้วย?” แฟงกล่าวพลางทำท่าทางครุ่นคิด

“นางอาจแค่อยากให้พี่มีความสุขก็เป็นได้” รามกล่าวพลางยิ้มเจื่อนเล็กน้อย

“เกิดเรื่องกะไรขึ้นระหว่างเจ้ากับยายของเจ้ากันแน่?” แฟงถามพลางจ้องหน้าของราม

“เดี๋ยวพี่จะเล่าให้เจ้าฟังเอง แต่ตอนนี้ฝนตกแล้ว...รีบเข้าไปในห้องกันก่อนเถิด” รามกล่าวพลางเดินนำหน้าของแฟงไป แฟงเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนที่จะพูดพึมพำกับตัวเอง

“ข้ามิเคยเห็นใบหน้าเช่นนี้ของเจ้ามาก่อนเลย สงสัยจะเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมากเลยสินะ” แฟงกล่าวก่อนที่จะเดินตามหลังของรามไปติดๆ หลังจากที่แฟงเดินเข้าไปแล้วรามก็เดินมาล็อคประตูก่อนที่จะนั่งลงเตรียมพร้อมที่จะเล่าเรื่องทั้งหมดที่แฟงสงสัยให้ฟัง

“ข้าดูจากสีหน้าเจ้าแล้วถ้าหากว่ามันลำบากใจขนาดนั้นเจ้าไม่ต้องเล่าให้ข้าฟังก็ได้นะ” แฟงกล่าวพลางยิ้มเจื่อนเล็กน้อย รามยิ้มมุมปากก่อนที่จะเอื้อมมือมาลูบแก้มของแฟง

“มิเป็นไร พี่อยากเล่าให้เจ้าฟัง” รามกล่าวก่อนที่จะเริ่มเล่าเรื่องราวระหว่างเขากับยายของเขาที่ทำให้แฟงท้องและทำให้เฟื่องฟ้าแท้ง

“พ่อแฟงเชื่อเรื่องคำสัญญาหรือไม่?”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น