มิมีรักใดเป็นไปมิได้

ตอนที่ 26 : บทที่ 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 ธ.ค. 62

“หมับ!!

“เห้ย!..อ๊ะ?...คุณแม่?” แฟงร้องเสียงห้าวพลางหันหลังไปมองมือของคนที่จู่ๆก็มาจับที่ก้นของเขา แม่ของรามยิ้มกริ่มก่อนที่จะเดินหนีไป แฟงเกาหัวพลางทำใบหน้าที่ไม่ค่อยพอใจนัก

“กะไรของนางวะ?มาจับตูดข้าด้วยเรื่องอันใด...หรือว่าจะพิศวาสสะใภ้ตนขึ้นมา?” แฟงพูดพลางทำใบหน้างงก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในห้องของตัวเอง

“มิใช่หญิงเป็นแน่ สะโพกแคบซ้ำยังตรงหน้าอกก็ดูเหมือนจะมิมีเนื้อหนังอันใดเลย สงสัย...พ่อรามจะแต่งเมียผิดคนเข้าเสียแล้ว” นางพูดพลางยิ้มกริ่มด้วยความดีใจเล็กน้อย เพราะอะไรน่ะหรือ?ก็เพราะว่าที่นางเข้ามาเป็นเมียน้อยของท่านขุนก็เพราะว่าเห็นว่าบุตรชายของเขามีหน้าตาอันหล่อเหลา นางเลยอดใจมิไหว กระเสือกกระสนตัวมาอยู่ในเรือนของเขาจนได้

“แล้วแม่นายท่านจะทำกะไรต่อไปเจ้าคะ?” ฝนถามพลางมองหน้าของผู้เป็นนาย นางแสยะยิ้มก่อนที่จะจ้องตาของฝน

“แล้วเรื่องที่บุรุษหาทำได้ไม่มันคือกะไรล่ะอีฝน?ข้าก็จะให้แม่เฟื่องฟ้าตัวปลอมนั่นทำให้ข้าเห็นอย่างไรเล่า หึๆๆๆ”

เมื่อรุ่งเช้าของอีกวันมาถึง

“ว่ากะไรนะขอรับ?อยากอุ้มหลาน?” รามส่งเสียงพลางมองหน้าของผู้เป็นแม่ที่คิดไม่ดีกับลูกเลี้ยงคนนี้เอาเสียเลย

“ใช่ พ่อรามก็ตบแต่งกับแม่เฟื่องฟ้ามานานแล้วหนา มิคิดจะมีหลานสักคนให้แม่แลพ่ออุ้มเลยหรืออย่างไร?” นางกล่าวพลางมองหน้าของแฟงไปด้วย แฟงยิ้มเจื่อนพลางแอบอยู่ด้านหลังของราม ข้าจะไปท้องได้อย่างไรกันเล่า?ข้าเป็นบุรุษทั้งแท่งจะไปเอาที่ไหนมาท้องให้มีหลานให้ท่านอุ้มกัน!!

“นั่นน่ะสิ เมื่อใดเจ้าจะมีหลานให้พ่ออุ้มสักคนสักทีล่ะแม่เฟื่องฟ้า พ่อราม?” พ่อของรามถามพลางยิ้มอย่างสุขใจ

“คือว่าเรื่องนั้น...-“

“หรือว่าที่เจ้าทั้งสองยังมิมีหลานให้แม่แลพ่อท่านอุ้ม...เพราะมีสาเหตุกะไรบางอย่างงั้นรึ?” นางถามพลางมองตาของแฟง แฟงสะดุ้งโหยงก่อนที่จะกระซิบข้างหูของรามอย่างเบาๆ

“เห็นหรือไม่?แม่เอ็งรู้อะไรมาแล้วจริงๆด้วย” รามทำสีหน้าเคร่งขรึมก่อนที่จะฝืนยิ้มแล้วพูดขึ้น

“ข้ากับแม่เฟื่องฟ้าจะไปมีสาเหตุอันใดให้มีหลานให้ท่านมิได้กันเล่าขอรับคุณแม่ เดี๋ยวคืนนี้ข้าจะทำหลานให้ท่านทั้งสองได้อุ้มกันทั้งวันทั้งคืนเลยขอรับ” รามกล่าวพลางโอบไหล่ของแฟงเข้าหาตัว แฟงยิ้มเจื่อนพลางมองค้อนรามเล็กน้อย

“หากเป็นเช่นนั้นได้..ก็คงดี” นางกล่าวก่อนที่จะยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเดินหนีเข้าห้องของตัวเองไป ส่วนรามกับแฟงก็ขอตัวเข้าไปในห้องเพื่อทำหลานให้กับทั้งสองได้อุ้ม....หรือเปล่าก็หารู้ได้ไม่

“เฮ้อ...ทีนี้เราจะทำเยี่ยงไรกันดีเล่า?แม่พี่ต้องรู้แล้วเป็นแน่แท้ว่าเจ้า..มิได้เป็นสตรี” รามกล่าวพลางยืนกอดอกทำใบหน้าครุ่นคิดอย่างหนักซึ่งไม่ได้ต่างจากแฟงเลยที่เอาแต่นั่งกุมขมับของตนเรื่องหลานให้ทั้งสองอุ้ม

“ก็มิน่าแปลกดอกที่พ่อและแม่เจ้าจะอยากอุ้มหลาน นี่ข้าก็แต่งเข้ามาในเรือนของเจ้ามานานแล้ว..ยังมิมีกะไรเกิดขึ้นเลย เป็นข้าข้าก็สงสัย” แฟงบอกพลางมองหน้าของราม รามลงมานั่งข้างๆก่อนที่จะจับมือของแฟงแน่น

“หมับ!

“งั้นเรา..มาลองทำกันดีหรือไม่?” รามกล่าวพลางมองลึกเข้าไปนัยน์ตาของแฟง แฟงชะงักก่อนที่จะเบี่ยงหน้าหนี

“จะบ้ารึ?มิกลัวฟ้าผ่าหรืออย่างไร บุรุษที่ไหนเขาทำกับบุรุษด้วยกันกันเล่า” แฟงกล่าวพลางลุกขึ้นยืนกอดอก รามยิ้มก่อนที่จะลุกตามแล้วสวมกอดเอวบางของแฟงเอาไว้แน่น

“ก็บุรุษเยี่ยงพี่กับเจ้านี่อย่างไรเล่า” เขากล่าวคำกระซิบข้างหูก่อนที่จะค่อยๆโอบตัวของแฟงมานอนที่เตียง แฟงทำใบหน้าเลิ่กลั่กเหมือนกับจะโดนลวงไปฆ่าก็ไม่ปาน แฟงทำอะไรไม่ถูกได้แต่เอาสไบของตนมาปิดหน้า รามยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะเปลื้องผ้าของตนออก แฟงรีบหลับตาอย่างไวพลางกัดฟันแน่นก่อนที่เขาจะสัมผัสได้ถึงความอุ่นที่เอวของเขา

“พี่ขอลองทำได้หรือไม่เจ้า?” เขาถามด้วยแววตาวิงวอนที่ยากนักที่ใครจะปฏิเสธได้ แฟงได้แต่ชะล่าใจกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่นี้แต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้าแล้วปล่อยให้เรื่องนี้รามเป็นคนจัดการ รามยิ้มอย่างดีใจก่อนที่จะประกบจูบที่ริมฝีปากเรียวบางของแฟงอย่างดูดดื่ม แฟงเผลอเคลิ้มโอนเอนตัวโต้ตอบเล็กน้อยก่อนที่เขาจะสัมผัสได้ถึงลิ้นอุ่นๆของอีกฝ่าย มันฉวัดเฉวียนอยู่ในปากของเขาอย่างที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน ทันใดนั้นเองมืออุ่นของรามก็ล้วงเข้าไปในผ้าถุงของแฟงอย่างฉับพลัน แฟงรีบเอามือไปยั้งมือของรามทันที เขาเบิกตากว้างมองตาของราม รามยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะลูบแก้มนวลใสของแฟงอย่างอ่อนโยน

“มิเป็นไรหนา พี่จะทำมันอย่างอ่อนโยน เพราะว่าพ่อแฟง...คือคนรักของพี่”

.

.

“อึก...โอย...เหมือนจะถึงเวลาแล้วสินะ” ยายชราคนหนึ่งกล่าวก่อนที่นางจะลุกขึ้นมาจากที่นอน นางมองไปยังร่างของหญิงสาวนางหนึ่งที่กำลังนอนกอดกับคนรักของนางพร้อมกับลูกในท้องที่โตขึ้นทุกวัน นางทำใบหน้าเสียใจก่อนที่จะเดินออกมาข้างนอก นางหยิบถุงใบหนึ่งออกมาก่อนที่จะหยิบผงสีดำที่อยู่ด้านในออกมา นางมองไปยังนกที่นางเลี้ยงเอาไว้ก่อนที่จะพูดขึ้นมา

“นี่เป็นสิ่งที่ข้าต้องทำ ข้าต้องเลือกช่วยเพียงหนึ่งชีวิตเท่านั้น” นางกล่าวก่อนที่จะทำการสวดคาถาอะไรบางอย่างแล้วเป่าผงสีดำนั้น ผงสีดำนั้นลอยล่องไปที่ท้องของเฟื่องฟ้า ก่อนที่มันจะลอยไปหาแฟงที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของราม ทันใดที่ควันสีดำเข้าท้องทั้งแฟงและเฟื่องฟ้าก็กรีดร้องขึ้นมาทันที

“กรี๊ด!!!!/อ๊าก!!!

“แม่เฟื่องฟ้าเจ้าเป็นกะไรไปรึ?แม่เฟื่องฟ้า!!!” กล้ากล่าวพลางเขย่าตัวของเฟื่องฟ้าที่ยังคงหลับตาสนิทแต่ร่างกายกลับดิ้นเร่าๆไปมาด้วยความเจ็บปวดแสนจะทรมาน ทางด้านของแฟงเองก็ไม่ต่างกัน แฟงดิ้นพล่านไปมาพลางร้องออกมาด้วยความทรมาน

“อ๊าก!!” รามพยายามปลุกให้แฟงตื่นแต่เขากลับหาได้ตื่นไม่ รามทำสีหน้าเป็นกังวลอย่างมาก เขาเข้าไปกอดร่างของแฟงเอาไว้แน่นพลางพูด

“อย่าเป็นกะไรไปนะพ่อแฟงของพี่ ได้โปรด”

“ข้างในเกิดกะไรขึ้น?!!” เสียงพ่อของรามกล่าวพลางเคาะประตูเสียงดัง รามไม่กล้าไปเปิดประตูเพราะว่าสภาพของแฟงในตอนนี้หากพ่อของเขาเห็นมีหวังเป็นลมกงนี้เป็นแน่

“อึก...อึก....” แล้วจู่ๆแฟงก็นิ่งไป เหมือนเช่นดั่งก่อนหน้านี้ รามรีบอุ้มร่างของเขามาที่เดิมก่อนที่จะพูดขึ้นให้พ่อของเขาที่ยืนอยู่ที่หน้าห้องได้ฟัง

“มิมีกะไรขอรับคุณพ่อ เสียงข้าเองขอรับ ข้าทำของตกใส่หัวแม่โป้งเท้านะขอรับ กลับไปนอนกันเถิดขอรับ” รามกล่าว คนเป็นพ่อได้แต่ถอนหายใจแต่ก็ยอมกลับไปนอนโดยปริยาย

เช้าวันต่อมา

“...ไม่!!!!!!” เสียงตะโกนลั่นของเฟื่องฟ้าดังสนั่นป่า นางมองไปที่ท้องของนางก่อนที่จะเห็นเลือดที่ออกมาจากหว่างขาของนาง นางร่ำไห้คร่ำครวญอย่างทุกข์ทรมาน กล้าที่เป็นผัวของนางก็ได้แต่วิ่งมาคอยพูดปลอบเท่านั้น ยายชราที่มองพวกเขาทั้งสองอยู่ไกลๆนั้นได้แต่ทำใบหน้าเศร้า ความจริงแล้วนางไม่ได้อยากทำแบบนี้เลย แต่นางต้องทำเพราะว่ามันคือลิขิตของสวรรค์ นางกล่าวอย่างนั้น

“ลูกข้า!!!!ลูกข้า!!!!

.

.

“อุแหวะ!!!เฮือก..อุแหวะ!!!” เสียงอาเจียนของแฟงดังมาตั้งแต่เช้าจนตอนนี้แดดส่องแล้ว รามที่คอยลูบหลังให้ได้แต่ทำท่าทางเป็นห่วง คนในเรือนเองก็มาดูเขาว่าเขาป่วยเป็นอะไรหนักหรือเปล่า

“แม่เฟื่องฟ้าเป็นกะไรไปงั้นรึพ่อราม?มิสบายกงไหนงั้นรึ?” พ่อของรามถามพลางมองไปที่แฟงอย่างเป็นห่วง

“ข้าก็มิรู้เหมือนกันขอรับ พอตื่นเช้ามานางก็วิ่งออกมาอาเจียนเลยขอรับคุณพ่อ” รามกล่าวพลางลูบหลังของแฟงเบาๆ

“อาการเยี่ยงนี้หรือว่า...แม่เฟื่องฟ้าจะท้อง?” แม่ของรามกล่าวพลางเลิกคิ้วมองไปที่แฟงที่ยังอาเจียนไม่หยุด

“ท้อง?แม่เฟื่องฟ้า...ท้องงั้นหรือขอรับคุณแม่?” รามถามพลางทำใบหน้างงก่อนที่จะยิ้มเจื่อนแล้วทำท่าทางดีใจแทน

“งั้นนี่ถือว่าเป็นเรื่องดี ข้ากับแม่เจ้าจะได้อุ้มหลานเสียที พวกเอ็งน่ะ ไปเอาของหมักของดองมาให้แม่เฟื่องฟ้าที แล้วก็คอยดูแลนางด้วย หลานคนนี้ของข้าต้องออกมาเป็นเด็กที่แข็งแรงเข้าใจหรือไม่!” พ่อของรามกล่าวก่อนที่ยิ้มกว้างแล้วเดินลงจากเรือนไปเพราะว่ามีราชการ ส่วนแม่ของรามก็ได้แต่มองแฟงอย่างอึ้งๆก่อนที่จะเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป แฟงที่อาเจียนอยู่นั้นจู่ๆก็หยุดก่อนที่เขาจะหันหน้ามาหารามมมแล้วพูดขึ้นด้วยดวงตาที่เบิกโพลง

“นี่ข้าท้องจริงๆงั้นรึ?”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #9 YOU-PALMY (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 01:01

    omgว้าวhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-05.png

    #9
    0