มิมีรักใดเป็นไปมิได้

ตอนที่ 22 : บทที่ 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 ก.ย. 62

“โอ๊ย!..พ่อแฟงเบาๆสิ พี่เจ็บหนา” รามกล่าวพลางทำใบหน้าเจ็บปวดเล็กน้อยในขณะที่แฟงกำลังทำแผลให้ แฟงทำหน้าไม่พอใจก่อนที่จะกดไปที่แผลของรามแรงขึ้นอีก

“นี่แน่ะ!

“โอ๊ย!!เจ็บๆๆๆๆ” รามกล่าวพลางทำสีหน้าเจ็บปวดมากกว่าเดิม แฟงมองหน้าของรามก่อนที่จะพูดขึ้น

“ตอนทำล่ะไม่เจ็บเหตุใดตอนนี้จึงได้มาร้องคร่ำครวญเป็นเด็กเยี่ยงนี้ได้กันเล่า?น่าสมเพชจริงๆ” แฟงบอกพลางตีไปที่แผลของรามเบาๆ

“อึก..ก็ตอนนั้นข้ากลัวว่าพ่อสิงห์จะทำกะไรเจ้านี่นา” รามกล่าวพลางมองมาที่แฟงด้วยแววตาน่าสงสาร แฟงมองสายตานั้นของรามก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ สาเหตุที่ทำให้พ่อรามได้บาดแผลนี้มาก็มิใช่เรื่องอื่นใด ก็เรื่องที่เกิดเมื่อตอนเช้านั้นนี่แหละ

.

.

คำก็สกปรก สองคำก็โสโครก แม่ลำเพยเขาไปทำกะไรให้เอ็งนักหนา หากนางเลือกเกิดได้เอ็งคิดรึว่านางจะอยากมาเกิดเป็นแม่เล้าของโรงชำเราว์เช่นนี้ เจ้าเอง...ถ้าหากรักนางจริง หากรู้ความจริงว่านางเป็นกะไร...ก็ควรจะอยู่ข้างนาง...มิใช่เอาแต่ด่าและว่านางเยี่ยงนี้ นี่น่ะรึสิ่งที่คนเป็นผัวเมียเขาทำกัน!!

“แม่เฟื่องฟ้า!!!” สิงห์ตะโกนแล้ววิ่งปรี่มาหวังจะทำร้ายแฟง แฟงเตรียมตั้งท่าพร้อมที่จะต่อยหน้าของอีกคนเต็มที่ทันใดที่สิงห์ยกมือขึ้นนั้นเองร่างของรามก็เข้ามาบังเอาไว้ก่อนที่เขาจะต่อยหน้าของสิงห์เข้าไปเต็มๆ

“พลั่ว!!” ร่างของสิงห์ล้มไปนอนอยู่กับพื้น เขาเงยหน้าขึ้นมาพลางจ้องมองมาที่รามด้วยสายตาหวังที่จะฆ่าอีกคนเสียให้ได้

“ไอ้ราม มึงกล้าต่อยหน้ากูงั้นรึ?!!” สิงห์กล่าวพลางวิ่งปรี่เข้ามาแล้วต่อยไปที่ใบหน้าของรามอย่างแรงจนร่างของรามล้มลงไปนอนกับพื้นด้วยหมัดเดียว รามนิ่งไปก่อนที่จะลูบหน้าของเขาเบาๆ เขาเลือดออก แฟงมองหน้าของรามก่อนที่จะมองค้อนไปที่สิงห์ที่หวังจะเข้ามาต่อยรามซ้ำอีกครั้ง

“ใครก็หาทำร้ายผัวกูได้ไม่หากมิใช่กู!!” แฟงกล่าวแล้วเตะเสยคางของสิงห์จนอีกคนล้มลงไปสลบเหมือดที่พื้น บ่าวทุกคนทำใบหน้าตกใจก่อนที่จะรีบวิ่งไปตามพ่อและแม่ของแฟงมาจัดการเรื่องทั้งหมดนี้

“นี่มันเกิดเรื่องกะไรขึ้นกันพ่อแฟง?” แม่ของแฟงถามพลางวิ่งมาหาลูกชายของตน

“ชายคนนี้เป็นสหายของพ่อรามขอรับคุณแม่ เขามาหาเรื่องแล้วยังมาทำร้ายพ่อรามก่อนอีก ข้าก็เลย....” แฟงบอกพลางมองไปที่ร่างของสิงห์ที่นอนนิ่งไปแล้ว

“พ่อรามเป็นกะไรบ้างหรือเปล่า?เจ็บหนักมากหรือไม่?” พ่อของแฟงถามพลางมองไปที่ร่างนิ่งของราม แฟงเดินไปดูพลางจับร่างของอีกคนพลิกดู รามมีแผลช้ำที่ใบหน้าเล็กน้อยไม่ได้ร้ายแรงมาก แฟงถอนหายใจก่อนที่จะบอกพ่อของตน

“มิเป็นกะไรมากขอรับคุณพ่อ งั้นเดี๋ยวข้าจะพาเขาไปพักแล้วก็ทำแผลในห้องก่อนแล้วกันนะขอรับ ส่วนเรื่องของชายคนนี้ข้าขอให้คุณพ่อช่วยจัดการให้ข้าที” แฟงบอกพลางมองหน้าของพ่อ พ่อของเขาพยักหน้ารับเบาๆก่อนที่จะให้พวกบ่าวมาแบกร่างของสิงห์ไปไว้ที่ห้องของเขารอให้เขาฟื้นแล้วคุยเรื่องปัญหาทั้งหมดรวมถึงเรื่องที่เขามาทำร้ายพ่อรามถึงเรือนนี้อีกด้วย

.

.

“เป็นชายแท้ๆแต่โดนเขาต่อยแค่ครั้งเดียวก็ล้มพับลงไปกับพื้นเสียแล้ว เจ้ามิเคยเรียนมวยมาหรืออย่างไร?ตัวก็ใหญ่แต่แรงดันไม่มีเสียนี่” แฟงบอกพลางมองหน้าของราม รามจับแก้มของตัวเองก่อนที่จะมองหน้าของแฟงแล้วยิ้มอ่อนออกมา

“ตอนยังเด็กพี่เคยมีครูสอนมวยไทยอยู่คนหนึ่ง พี่สนิทกับท่านมาก ในตอนนั้นพี่เก่งเรื่องต่อยมวยมากที่สุด แต่ไม่นาน..ครูของพี่คนนั้นก็ตาย” รามบอกพลางทำหน้าเศร้า แฟงเลิกคิ้วพลางถามด้วยความใคร่รู้

“เหตุใดจึงตาย?เจ้าฆ่าเขารึ?” แฟงถามพลางทำหน้าตาตกใจไม่น้อย

“มิใช่เยี่ยงนั้นหรอก พ่อของพี่จับได้ว่าครูสอนมวยของพี่แอบเล่นชู้กับแม่ของพี่ ก็เลยโดนลงโทษจนตาย” รามบอกพลางส่งสายตาติดเศร้าอีกครั้ง

“เอ๊ะ?เดี๋ยวนะ เจ้าบอกว่าเป็นชู้กับแม่เจ้า..แต่แล้วเหตุใดตอนนี้แม่เจ้ายัง-“

“นั่นมิใช่แม่ของพี่ดอก นั่นน่ะ...เป็นเมียคนที่สองของพ่อพี่เอง หลังจากที่แม่ของพี่ตายเพราะโดนจับได้เรื่องชู้สาว...นางก็กลายมาเป็นแม่ของพี่จนนับถึงทุกวันนี้” รามกล่าว แฟงมองใบหน้าที่ติดเศร้าดูน่าสงสารของราม ก่อนที่มือของเขาจะเอื้อมไปจับที่แก้มช้ำๆนั้นของเขาโดยไม่ทันรู้ตัว รามเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึงกับสัมผัสอันแสนอบอุ่นนี้ที่ได้รับจากชายที่เขาหลงรัก รามยิ้มอ่อนออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะเอียงแก้มคลอเคลียมือนั้นเบาๆ แฟงได้สติจึงรีบชักมือออกมาทันทีก่อนที่จะยิ้มเจื่อน

“เจ้าก็เลยมิชอบมวยตั้งแต่นั้นเป็นต้นมางั้นรึ?” แฟงถาม รามพยักหน้ารับเบาๆ

“งั้นเดี๋ยวข้าจะเป็นคนสอนเจ้าเอง” แฟงบอกพลางยิ้มมุมปาก

“สอน?พ่อแฟงจะสอนมวยให้พี่งั้นรึ?” รามถามพลางเลิกคิ้วข้างหนึ่งด้วยความฉงน

“ก็ใช่น่ะสิ เป็นชายก็ต้องเก่งเรื่องมวยเรื่องการต่อสู้ เจ้าเป็นถึงบุตรชายของผู้สูงศักดิ์อีกทั้งยังเป็นผัวของข้า จะให้คนอื่นเขามาข่มมิได้” แฟงบอกพลางยิ้มโดยที่ไม่รู้ตัวว่าได้พูดประโยคอะไรบางอย่างออกไปที่ทำให้รามยิ้มหวานมีความสุขอยู่คนเดียว

“ยิ้มกะไรของเจ้า?” แฟงถามพลางเลิกคิ้วมองอีกคน บ้าไปแล้วรึเอ็ง? แฟงคิด

“เปล่าจ้ะ พี่ก็แค่รู้สึกว่าเจ้ามิได้เกลียดพี่จริงๆด้วย” รามพูดพลางยิ้มอ่อน แฟงมองอีกคนก่อนที่จะแอบพูดพึมพำกับตัวเองเบาๆ

“แล้วใครบอกว่าข้าเกลียดเจ้ากันล่ะไอ้บ้า”

.

.

“กรี๊ด!!!!!!” เสียงกรีดร้องเสียงดังลั่นของหญิงสาวที่เหมือนจะไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะใดๆนั้นสร้างความหวาดกลัวให้กับหญิงสาวงามในโรงชำเราว์ไม่น้อย

“อีลำเพยมันเป็นกะไรของมันอีกวะ?หายหัวไปตั้งนานพอมาถึงก็เอาแต่กรีดร้องอย่างกับผีเข้า หรือว่ามันบ้าแล้วจริงๆวะ?” หญิงสาวคนหนึ่งกล่าวถามพลางมองหน้าของหญิงอีกคน

“มึงเพิ่งรู้รึ?อีลำเพยน่ะมันบ้ามาตั้งนานแล้ว แถมยังเป็นน้องสาวที่เลวมากที่สุดที่กูเคยเจอมาด้วย” หญิงสาวอีกคนกล่าวพลางกำหมัดแน่น

“มึงหมายความว่ากะไรวะอีแพง?” เพื่อนสาวคนเดิมของนางกล่าวถามด้วยความใคร่รู้

“เดี๋ยวมึงก็รู้ว่าเรื่องที่กูพูดหมายถึงกะไร” นางกล่าวพลางมองไปยังห้องชั้นบนของโรงชำเราว์ที่มีเงาของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งแบบไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

“กรี๊ด!!!!” ลำเพยกรีดร้องดั่งภูติ ผี ปีศาจตนใดเข้าสิง พี่ชายของนางที่อยู่ในห้องนั้นได้แต่มองท่าทางของนางก่อนที่จะพูดขึ้น

“แม่ลำเพยพอเถิด เดี๋ยวก็มิมีเสียงดอก” เพลิงกล่าว ลำเพยหยุดกรีดร้องก่อนที่จะหันมามองที่ร่างของเพลิงด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา

“เหตุใดข้าจึงต้องเกิดมาเป็นแบบนี้ด้วยพี่เพลิง?ข้าเกิดมาเป็นแม่เล้าของโรงชำเราว์นี่มันผิดมากนักรึ?เหตุใดจึงมีแต่คนรังเกียจ?เหตุใด...เหตุใดข้าจึงมิมีความรักที่แท้จริงเหมือนกับหญิงคนอื่นเขาบ้าง!!!!” นางกล่าวพลางขว้างปาสิ่งของในห้องจนแตกละเอียดไปหมด เพลิงได้แต่นั่งมองพลางกำหมัดของตัวเองแน่นเพราะเขาเองก็มีเรื่องบางเรื่องที่เขารู้ดีว่าหากบอกออกไปลำเพยจะต้องหัวเสียมากกว่านี้อีกแน่นอน

“ใจเย็นๆก่อนหนาแม่ลำเพย” เพลิงบอกพลางเดินเข้าไปหาร่างของน้องสาวของตัวเอง

“พี่จะไปเข้าใจข้าได้ยังไง!!?พี่เป็นชายมิมีวันเข้าใจหัวอกของผู้หญิงเยี่ยงข้าดอก!!!!!” นางกล่าวตะโกน เพลิงมองน้องสาวของตัวเองก่อนที่น้ำตาของเขาจะไหลออกมาอาบทั้งสองแก้ม แต่นั่นกลับมิได้ทำให้ลำเพยชะงักหรือรู้สึกสงสารอะไรไม่

“อีลำเพย!!!” ทันใดนั้นเองเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้น พี่น้องสองคนหันมามองไปที่นางเป็นตาเดียว

“มึงขึ้นมาบนนี้ทำไมอีแพง?อย่ามาเสือ-“

“มึงยังมีหน้ามาพูดอีกหรือว่าพี่เพลิงเขามิเข้าใจหัวอกของผู้หญิงอย่างมึง!!ระหว่างที่มึงหายไปมึงรู้มั้ยว่าเกิดกะไรขึ้นกับพี่เพลิงเขาบ้าง!!!!!!???” นางตะโกนลั่น เพลิงหันไปมองพลางร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม

“แม่แพงอย่า...” เพลิงกล่าวพลางเดินเข้ามาแต่นั่นกลับหาได้ทำให้แพงหยุดไม่ นางน้ำตาไหลออกมาก่อนที่จะพูดขึ้น

“พี่เพลิงเขาต้องรับแขกแทนมึง มึงรู้หรือไม่อีน้องใจระยำ!!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #7 YOU-PALMY (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 00:47

    สงสารพี่เพลิงอ่ะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-11.png

    #7
    0