มิมีรักใดเป็นไปมิได้

ตอนที่ 18 : บทที่ 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 ส.ค. 62

“เมื่อคืนเกิดเรื่องกะไรขึ้น เหตุใดแม่เฟื่องฟ้าจึงได้นั่งห่างกับพ่อรามเขาขนาดนั้นกันเล่า?” พ่อของรามกล่าวถามขึ้นพลางมองหน้าของแฟงที่เอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมสบตากับใครเลยสักคน

“มิมีกะไรหรอกขอรับคุณพ่อ แม่เฟื่องฟ้าเพียงแค่รู้สึกไม่ค่อยสบายเนื้อสบายตัวสักเท่าไหร่ก็เลยไปนั่งกงนั้นขอรับ” รามกล่าวพลางหันไปมองร่างของแฟงเป็นครั้งคราวพลางหลุดยิ้มออกมา

“งั้นหรอกรึ?งั้นเจ้าเข้าไปนอนพักด้านในก่อนก็ได้หนาแม่เฟื่องฟ้า เดี๋ยวจะเป็นหนักกว่าเดิม” พ่อของรามกล่าวพลางทำสีหน้าเป็นห่วง

“เจ้าค่ะ” แฟงบอกพลางยกมือไหว้ก่อนที่จะค่อยๆคลานเข่าแล้วลุกขึ้นเดินเข้าห้องของตัวเองไปพลางปิดประตูเบาๆ

“........มิกล้ามองหน้ามันเลย......” แฟงกล่าวพลางเอามือมาปิดบังใบหน้าของตัวเองเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนได้

เหตุการณ์เมื่อคืนนี้

“ร..รู้...รู้งั้นรึ?...ท...ที่ผ่านมาเอ็งรู้มาโดยตลอดเลยงั้นรึ?” แฟงถามพลางลุกขึ้นยืนแลพเผลอพูดคำที่ไม่ค่อยรื่นหูนักออกไป

“ก็ใช่น่ะสิ รู้มาตั้งแต่วันที่ข้าเจอเจ้าครั้งแรกที่เจ้าปลอมตัวเป็นแม่เฟื่องฟ้าแล้ว” เขากล่าวพลางอมยิ้มเล็กน้อย

“รู้แล้ว?แล้วทำไมถึงยังทำเหมือนไม่รู้แบบนี้วะ?เจ้าเห็นเรื่องนี้มันสนุกนักหรือไง?เห็นข้ามีความสุขที่ต้องมาแต่งกายแบบนี้มากงั้นรึ?” แฟงถามพลางทำสีหน้าโกรธจัด

“แล้วเจ้าเล่า?มีความสุขมากหรือไม่กับการหลอกลวงผู้อื่นเพื่อหนี้สินของพ่อเจ้า?” คำถามนั้นทำให้แฟงพูดไม่ออก เขาได้กำหมัดของตัวเองพลางจ้องหน้าของราม

“แล้วทีนี้เอ็งจะเอายังไง?จะประหารพวกข้าเจ็ดชั่วโคตรเลยใช่หรือไม่?” แฟงถามพลางเดินเข้าไปประชิดร่างของราม

“ข้ามิประหารเจ็ดชั่วโคตรดอก มันน้อยเกินไปสำหรับสิ่งที่เจ้าได้ทำลงไป” รามบอกพลางมองหน้าของแฟง

“นี่เจ้า....งั้นเจ้าต้องการอะ-“

“บทลงโทษของคนจอมหลอกลวงอย่างเจ้า...คือการมาเป็นเมียของข้าตราบชั่วฟ้าดินสลาย” เขาบอกพลางลุกขึ้นยืนแล้วโอบเอวของแฟงอย่างฉับพลัน

“ฮะ?จ...เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง!!??? ข้าเป็นบุ-อุบ...อื้อ!!!” เรียวปากบางที่กำลังพูดอยู่นั้นกลับถูกทำให้เงียบโดยการประกบด้วยปากของราม รามจูบปากของแฟงอยู่พักใหญ่ก่อนที่จะผละออกมาแล้วใช้มือของเขาลูบใบหน้าของแฟงเบาๆ

“นี่เพียงเริ่มต้นเท่านั้นหนา...พ่อแฟงของพี่”

“นึกถึงแล้วอยากจะอ้วก....แหวะ” แฟงพูดพลางเอามือมาปิดที่ปากของตัวเอง ไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะกล้าจูบขาเยี่ยงนั้น ข้าเป็นชายทั้งกายแลจิตใจแต่มันกลับ...ไอ้คนวิปลาสเอ้ย!!!

“ก๊อกๆ” เสียงเคาะประตูห้องของแฟงดังขึ้นทำให้แหงถึงกับสะดุ้งตัวโหยงก่อนที่จะกล่าวถามออกไป

“ใครเจ้าคะ?” แฟงถาม

“พี่เองแม่เฟื่องฟ้า พี่เข้าไปได้หรือไม่?” เสียงของรามตอบกลับมาทำให้แฟงถึงกับชะงักไป แฟงทำหน้าเสียก่อนที่จะตอบกลับ

“ข้าปวดหัวเจ้าค่ะ สภาพตอนนี้ดูมิได้เสียเลย อย่าเข้ามาเลยเจ้าค่ะคุณพี่” แฟงบอกพลางดันประตูเอาไว้เผื่อรามผลักเข้ามา

“กลัวว่าพี่จะรังเกียจเจ้าตอนที่มีใบหน้าโทรมงั้นรึ?มิต้องห่วงไปหรอกหนา พี่น่ะ...รับทุกอย่างที่เป็นเจ้าได้ทั้งหมด เชื่อพี่เถิด” รามพูด ประโยคนั้นทำให้แฟงนิ่งไปก่อนที่จะรีบวิ่งไปนอนบนที่นอนพลางเอามือมากุมที่หัวใจของตนที่เต้นระรัวเหมือนกับกำลังตื่นเต้นอะไรสักอย่างที่แฟงเองก็ยังไม่รู้เลย

“พี่เข้าไปหนาเจ้า” เข้าพูดพลางเปิดประตูเข้ามาก่อนที่จะมองร่างของแฟงที่นอนอยู่บนที่นอนแล้วยิ้มมุมปากออกมาเบาๆ

“พ่อแฟง เมื่อคืนนี้พี่ขอ-“

หมับ!

“อย่าพูดชื่อจริงข้าตอนกลางวันแสกๆแบบนี้สิวะ เดี๋ยวคนอื่นก็มาได้ยินหมดหรอก” แฟงบอกพลางเอามือมาปิดปากของราม รามมองแฟงอย่างเอ็นดูก่อนที่จะจับมือของแฟง แฟงรีบปล่อยมือออกมาทันทีก่อนที่จะถอยห่างออกมาเล็กน้อย

“มีกะไร?” แฟงถามพลางเลิกคิ้วข้างหนึ่งมองหน้าของราม

“พ่อแลแม่เขาอยากจะไปเจอครอบครัวของเจ้าเลยว่าจะไปหาที่เรือนกันในวันพรุ่ง เจ้าว่าดีหรือไม่?” รามถาม แฟงหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อยเพราะว่าไม่ได้เจอครอบครัวของตนก็มานานหลายเดือนแล้ว

“ดีๆๆๆ” แฟงบอกพลางยิ้มแย้มแจ่มใส

“ฮ่ะๆๆ” รามหัวเราะขึ้นมาทันควันทำให้แฟงถึงกับหุบยิ้มแล้วมองค้อนใบหน้าของรามทันที

“เจ้าหัวเราะกะไร?หาเรื่องข้างั้นรึ?” แฟงถามพลางทำท่าพร้อมที่จะมีเรื่องเต็มที่ทั้งๆที่เสื้อผ้าที่เขาใส่นั้นไม่ได้เอื้ออำนวยเอาเสียเลย

“เปล่าๆพี่มิได้หัวเราะเยาะเย้ยเจ้าหรือกะไร แต่ที่พี่หัวเราะ....เพราะพี่เอ็นดูเจ้าต่างหาก” รามบอกพลางยิ้มอ่อน แฟงถึงกับถอยหนีก่อนที่จะมองหน้าของราม

“เอ็งบ้าไปแล้วรึ นี่เจ้าลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่าข้าเป็นชายมิได้เป็นหญิง ถึงหน้าตาข้าจะเหมือนอิสตรีแต่ข้างในและร่างกายมันมิใช่” แฟงบอกพลางถอดสไบและเสื้อผ้าออกเผยให้เห็นแผ่นอกเล็กขาวนวลเนียน

“เห็นหรือไม่?!” แฟงบอกพลางทุบอกของตัวเอง รามมองแฟงด้วยดวงตาที่ตกตะลึง แฟงมองหน้าของรามก่อนที่จะถอนหายใจ

“ฝันสลายเลยใช่หรือไม่?ถึงแม้ใบหน้าข้าจะเหมือนผู้หญิงแต่ร่างกายข้าน่ะ-“

“หมับ!!!” ทันใดนั้นเองร่างของแฟงที่กำลังพูดอยู่นั้นก็ถูกมือของรามดึงเข้าไปหาตัวอย่างฉับพลัน แฟงถึงกับทรงตัวไม่อยู่แล้วลงไปนั่งบนตักของราม ตาของทั้งสองผสานกัน รามมองเข้าไปนัยน์ตาสีดำของแฟงก่อนที่จะจุมพิตไปที่อกขาวเนียนนั้นจนทำให้แฟงถึงกับสะดุ้งโหยง

“จุ๊บ!

“เห้ย!!! เอ็งทำบ้ากะไรของเอ็งวะ?” แฟงถามพลางผลักดันอกของรามแต่แรงของรามเยอะกว่ามากนักทำให้แฟงมิสามารถจะถอยห่างไปจากอ้อมกอดนี้ของรามได้เลย

“อึก...พี่ขอโทษด้วย พี่เผลอเลอตัวไปหน่อย แต่ต่อจากนี้ไปน้องห้ามเปลื้องผ้าเยี่ยงนี้ให้ใครเห็นอีกรู้หรือไม่?น้องเป็นเมียพี่แลพี่จะขอมองตัวน้องแบบนี้เพียงผู้เดียวเท่านั้น” เขาพูดพลางมองเข้ามานัยน์ตาของแฟงที่แอบหวั่นใจเล็กน้อยกับท่าทางของชายตรงหน้าที่นับวันยิ่งทำให้หัวใจของเขาหวั่นไหวเข้าไปทุกที

“ออกไปได้แล้ว ข้าจะนอน” แฟงบอกพลางล้มตัวลงไปนอนหันหลังให้กับรามที่นั่งมองอยู่ด้านข้าง

“หึๆช่างน่าเอ็นดูเสียจริง” เขาพูดก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปด้วยรอยยิ้มที่แสนจะสุขใจ

“ตึกตักๆๆๆๆ นี่มันเรื่องกะไรกันวะ?เหตุใดกูจึงได้ใจเต้นแรงเพียงนี้วะ?!!!” แฟงคิดในใจพลางหยิบสไบมากำแน่นด้วยอารมณ์สับสนที่พักหลังมานี้เขาเป็นบ่อยเข้าไปทุกๆที

วันต่อมาแม่ของรามติดกิจเล็กน้อยทางสังคมส่วนพ่อของรามเองก็ต้องไปรับราชการจึงไม่สามารถที่จะไปเยี่ยมครอบครัวของแฟงที่เรือนได้ จึงได้ให้ทั้งสองคนไปกับบ่าวอีกสองสามคนเท่านั้น

วันนี้ดูเจ้าท่าทางร่าเริงดีเหลือเกินนะพ่อแฟ-....แม่เฟื่องฟ้าของพี่ รามพูดพลางมองหน้าของแฟงที่อมยิ้มเบาๆเพราะดีใจที่ในที่สุดเขาก็จะได้กลับบ้านสักที

อย่าเรียกชื่อข้าผิดๆแบบนี้ตอนที่มีคนอื่นอยู่สิวะ เดี๋ยวก็ความแตกกันหมด แฟงกระซิบพลางเหลือบไปมองพวกบ่าวที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา

เจ้าออกจะงามเพียงนี้ มิมีบ่าวคนใดสงสัยดอก รามบอกพลางเอื้อมมือมาลูบเส้นผมของแฟงเบาๆ

พี่อยากจะสัมผัสเส้นผมแสนนุ่มที่แท้จริงของเจ้าเหลือเกิน เขาพูดพลางยิ้มออกมาเบาๆที่ทำให้แฟงถึงกับชะงักไปพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำอย่างกับแพ้แดดก็ว่าได้ แฟงรีบหันหน้าหนีก่อนที่จะหยิบร่มมากาง

เฮ้อ...อากาศวันนี้ร้อนจังเลยนะเจ้าคะคุณพี่ ฮ่ะๆ แฟงพูดพลางยิ้มแหยเล็กน้อย

หึๆจ้ะ เจ้าว่าอย่างไรพี่ก็ว่าอย่างนั้นแหละ เขาพูดพลางยิ้มเล็กยิ้มน้อยกับท่าทางที่น่าเอ็นดูของแฟงที่นับวันมันยิ่งดูน่ารักน่าชมเสียยิ่งกว่ากะไร

พอไปถึงเรือนของน้องแล้ว พี่ขอกะไรอย่างหนึ่งจากน้องได้หรือไม่? รามถามขึ้นมา แฟงจึงหันมาพลางทำสีหน้าสงสัยเล็กน้อย

กะไรรึเจ้าคะ? แฟงถามพลางเลิกคิ้วข้างหนึ่ง ก่อนที่รามจะเขยิบตัวเข้ามาใกล้กับร่างของแฟงแล้วเข้ามากระซิบคำข้างใบหูเล็กที่กำลังแดงก่ำด้วยอารมณ์ที่เขาเองก็ไม่อาจจะเข้าใจได้

พี่ขอเจอแม่เฟื่องฟ้าน้องสาวของเจ้าหน่อยหนา พ่อแฟงของพี่

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น