มิมีรักใดเป็นไปมิได้

ตอนที่ 14 : บทที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 ส.ค. 62

“วันนี้แม่จะไปทำบุญที่วัดหนาเจ้า แล้วประเดี๋ยวแม่จะกลับมา” หญิงนางหนึ่งกล่าวพลางยิ้มให้กับลูกสะใภ้ของนางที่ยิ้มเจื่อนๆส่งไปให้เพียงเท่านั้น

“เจ้าค่ะคุณแม่” แฟงในชุดสไบสวยกล่าวพลางยิ้มอ่อนออกมาเบาๆก่อนที่ไหล่เล็กของเขาจะสัมผัสได้ถึงไออุ่น

“หมับ!

“เดินทางปลอดภัยนะขอรับคุณแม่” รามกล่าวพลางยิ้มกว้างโดยที่มือยังคงโอบไหล่เนียนของแฟงแน่นจนเจ้าของไหล่นั้นเกือบจะอาเจียนออกมาเสียให้ได้

“จ้ะ ไปอีฝนเดี๋ยวจะไม่ทันพระฉันท์” นางกล่าวพลางเดินลงเรือไป

“เจ้าค่ะแม่นายท่าน” บ่าวสาวนางนั้นกล่าวก่อนที่จะลงเรือตามไป แล้วเรือที่แม่ของรามลงไปนั่นก็เคลื่อนหายไปจนสุดลูกหูลูกตา แฟงมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วกำลังจะเดินกลับเข้าไปในเรือนอย่างเงียบๆ

“หมับ!

“น้องเฟื่องฟ้าของพี่” แต่กลับถูกมือดีของชายผู้เป็นสามีนี้จับเอาไว้เสียก่อน

“..ม..มีกระไรหรือเจ้าคะคุณพี่?” แฟงกัดปากถามพลางเกร็งร่างของตัวเองสุดฤทธิ์ ทำไมกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ? แฟงคิด

“วันนี้เจ้ามิอยากออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนรึ?” เขาถามพลางยิ้มมุมปาก แฟงส่ายหน้าก่อนที่จะพูดขึ้น

“ไม่เจ้าค่ะ ข้าอยากอยู่บนเรือนมากกว่าเจ้าค่ะ” แฟงบอกพลางยิ้มเจื่อนอีกครั้ง

“งั้นเหรอเจ้า?....น่าเสียดายยิ่งนัก ข้าว่าจะพาเจ้าไปเดินตลาดซื้อของให้สำราญใจเสียหน่อย” รามพูดพลางทำสีหน้าผิดหวังจนทำให้แฟงถึงกับรู้สึกผิดเล็กน้อย

“หากคุณพี่อยากไปก็ไปสิเจ้าคะ ให้พวกบ่าวไปเดินเป็นเพื่อนก็ได้” แฟงบอกพลางมองหน้าของราม

“หากไม่มีเจ้า พี่ก็ไม่ไปดอก ขึ้นเรือนกันก่อนเถิดหนา” เขาบอกพลางโอบไหล่ของแฟงแน่น แฟงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปอย่างเงียบๆ

“อีน้ำมึงว่าตั้งแต่ที่หลวงรามตบแต่งแม่หญิงเฟื่องฟ้าเข้ามาในเรือนนี่...เขาดูเป็นคนดีขึ้นหรือไม่วะ?” บ่าวหญิงสาวคนหนึ่งกล่าวถามเพื่อนของนางที่กำลังนั่งเช็ดถูพื้นอยู่อย่างเหน็ดเหนื่อย

“มึงหาว่าก่อนหน้านี้หลวงรามเขาเป็นคนไม่ดีงั้นรึอีเต่า?นรกจะแดกหัวมึงอีเนรคุณ” เพื่อนของนางกล่าวพลางโยนผ้าเช็ดพื้นใส่หน้าของสหายของตนเข้าเต็มๆ

“โอ๊ย!!โยนมาได้นะอีน้ำ!สกปรกเสียจริงเลยมึง หรือมึงว่าไม่จริง?ก่อนหน้านี้หลวงรามแทบจะไปโรงชำเราว์ทุกๆวัน วันๆไม่ทำอะไรเอาแต่กินเหล้ากลับมาก็เมาแอ๋ จริงหรือไม่?” เต่าถามต่อพลางหยิบผ้าที่น้ำโยนใส่มานั้นเช็ดพื้นต่อ

“มันก็จริง แต่เราเป็นแค่บ่าวอย่าไปสอดเรื่องเจ้านาย เดี๋ยวมึงจะไม่ได้อยู่ที่นี่นานดอก” น้ำบอกพลางลุกขึ้นยืน

“อ้าว?มึงจะไปไหนอีน้ำ?พื้นยังถูมิเสร็จเลย” เต่าถามด้วยความสงสัย

“กูจะไปซักผ้า มึงก็ถูพื้นไปแล้วกัน อยู่กับมึงแล้วนรกจะกินกบาล” น้ำบอกแล้วเดินลงไปทางด้านหลังของเรือนทันที

“อะไรวะ...ก็กูพูดความจริง”

.

.

“นี่ก็ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้วทำไมไอ้รามมันถึงไม่มีทีท่าว่าจะเอากูให้ได้เลยวะ?” แฟงพึมพำขึ้นมาพลางทำสีหน้างุนงง เหตุที่ทำให้แฟงพูดแบบนั้นเพราะตั้งแต่วันที่เข้าหอนั้นแฟงได้พูดอะไรบางอย่างกับรามเอาไว้

คืนวันเข้าหอที่ผ่านมา

“เอาล่ะแม่เฟื่องฟ้าของพี่ เรามา-“

“พี่รามเจ้าคะ น้องมีเรื่องจะขอเจ้าค่ะ” แฟงพูดขึ้นพลางมองหน้าของรามด้วยความเจ้าเล่ห์

“กระไรหรือเจ้า?” เขาถามพลางทำสีหน้างุนงง

“เพราะการปรากฏตัวของแม่หญิงคนนั้นมันทำให้ข้ามิอาจจะเชื่อใจพี่รามได้เจ้าค่ะ ดังนั้น....จนกว่าน้องจะเชื่อใจพี่ราม...พี่รามห้ามทำกระไรน้องได้หรือไม่เจ้าคะ?” แฟงถาม คำถามนั้นทำให้รามชะงักไปก่อนที่เขาจะก้มหน้าลง คงจะไม่ยอมรับสินะ งั้นมึงก็เอากูที่เป็นผู้ชายไปแล้วกันไอ้คนเจ้าชู้!

“ก็ได้จ้ะ ไว้น้องเฟื่องฟ้าเชื่อใจพี่เมื่อใด...พี่จะขอทำตามที่ใจพี่ต้องการแล้วกัน” เขาบอกพลางยิ้มอย่างอ่อนโยนสร้างความแปลกใจให้กับแฟงเป็นอย่างมากเลยทีเดียว

กลับมาที่เวลาเดิม

“หรือว่ามันจะจริงจัง?คนอย่างมันน่ะรึ?ไอ้คนมักมากอย่างมันมิมีทางจริงจังกับหญิงใดเป็นหรอก” แฟงพูดพลางทำสีหน้าไม่ค่อยพอใจนักก่อนที่จะเดินออกมาจากในห้องของทั้งสองที่นอนแยกกันโดยที่แม่แลพ่อของรามไม่รู้ด้วยซ้ำไป

“กูก็ย้ายมาอยู่ที่เรือนของไอ้รามมันมานานอยู่พอควร เหตุใดจึงมิมีข่าวสารอันใดส่งมาให้กูเลยวะ?” แฟงถามพลางเดินท่าทางกระฟัดกระเฟียดมานั่งที่โต๊ะกลางเรือน

“แม่หญิงเฟื่องฟ้าเจ้าคะ มีคนมาหาเจ้าค่ะ!!!” เสียงของหญิงสาวนางหนึ่งทำให้แฟงถึงกับลุกขึ้นยืน

“ตายยากเสียจริง กูพูดยังไม่ทันขาดคำเลยด้วยซ้ำ” แฟงพูดพลางเดินลงจากเรือนไปแล้วเห็นใบหน้าอันทะเล้นของไอ้กล้าที่มองมาที่แฟงอย่างชวนกระทืบ

“สวัสดีแม่เฟื่องฟ้าแสนสวย” กล้าพูดพลางมองแฟง แฟงชูหมัดขึ้นมาพลางพูดกัดฟัน

“ถ้าจะมากวนกูก็กลับไปเสียตอนนี้ไม่งั้นกูว่ามึงไม่ได้โดนแค่หมัดของกูเป็นแน่” แฟงบอกพลางยกขาขึ้นมา กล้าทำสีหน้าหวาดๆก่อนที่จะยิ้มแหย

“ข้าก็แค่หยอกเย้าเอ็งเล่นเท่านั้นไอ้แฟง ทำเป็นคิดเล็กคิดน้อยไปได้” กล้าบอกพลางมองแฟงที่ยังทำสีหน้าไม่พอใจเขาสักเท่าไหร่

“กูบอกแล้วไงว่ากูไม่ใช่เพื่อนมึง แล้วที่มาวันนี้มีกะไร?หรือแค่จะมากวนบาทากูเฉยๆ?” แฟงถามพลางเดินเข้าไปใกล้ๆโดยที่กล้าเดินถอยหลังห่างออกไปเรื่อยๆเพราะความกลัว

“ข้ามีข่าวจะมาบอกเอ็ง” เขาพูดทำให้แฟงเปลี่ยนสีหน้าไป

“ข่าวกะไรว่ามา” แฟงพูดพลางจ้องหน้าของกล้าที่มีรอยยิ้มแต้มอยู่บนใบหน้านั้นเล็กน้อย

“พ่อของเอ็งหาทางที่จะให้เอ็งหลุดพ้นจากไอ้รามได้แล้ว” สิ้นประโยคแฟงรีบปรี่เข้าไปหาร่างของกล้าทันทีพลางจับไหล่ของกล้าเขย่าไปมาอย่างแรงด้วยจิตใจที่แสนจะดีอกดีใจ

“วิธีกะไร?แล้วจะทำได้เมื่อใด?ข้าจะได้เป็นอิสระจริงๆใช่หรือไม่?” แฟงถามด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข กล้าพยักหน้าระรัวพลางพูดต่อ

“วิธีกะไรข้าก็ยังไม่รู้แน่ชัดรู้แต่ว่าพ่อเอ็งบอกว่ามีหนทางที่จะช่วยเอ็งแล้วส่วนเรื่องจะทำเมื่อใดก็คงจะไม่พ้นเร็วๆนี้และเป็นที่แน่แท้ว่าเจ้า...จะได้เป็นอิสระ” กล้าบอกด้วยรอยยิ้ม แฟงยิ้มกว้างออกมาแล้วเผลอกระโจนเข้าไปกอดร่างของกล้าแน่นด้วยความดีอกดีใจ

“หมับ!!

“เห้ย!ไอ้แฟง เอ็งกอดข้าทำไมวะ?” กล้าถามด้วยความตกใจที่จู่ๆแฟงก็เข้ามาโผกอดตน แฟงไม่พูดอะไรได้แต่ส่งเสียงหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆก่อนที่จะผละออกจากร่างของกล้าไปในที่สุด

“ข้าขอบใจเอ็งมากที่มาบอกข่าวให้ข้าได้รู้ แล้ว...แม่เฟื่-“

“แม่เฟื่องฟ้า!!เจ้ามาทำกะไรกงนี้กับชายคนนี้กัน?!!” เสียงเจ้ากรรมที่ดังสนั่นนั้นทำให้ร่างของทั้งสองชะงักไป กล้าเหลือบไปมองชายหนุ่มที่เดินมาด้วยท่าทีขึงขังแถมยังมองมาที่เขาปานจะดูดกินเลือดกันเสียให้สิ้น แฟงค่อยๆหันหลังไปมองก่อนที่ร่างของเขาจะถูกมือหนาของชายคนนั้นจับไปยืนเคียงข้างกาย

“หมับ!!

“อึก...พี่ราม..ข้าเจ็บนะ” แฟงบอกพลางจับมือหนาของรามที่กำลังบีบข้อมือของเขาอย่างแรง อย่าให้กูหลุดไปได้นะมึงกูจะต่อยหน้าหล่อๆของมึงด้วยหมัดของกูให้ลงไปดิ้นเร่าๆกับพื้นเลยคอยดู!!! แฟงคิดพลางมองค้อนราม

“มันเป็นใคร?ชู้รักของเจ้างั้นรึแม่เฟื่องฟ้า?” เขามองหน้าของกล้าก่อนที่จะหันกลับมาถามแฟงที่ยืนข้างกัน แฟงมองสีหน้าของรามที่ดูโกรธจัดแบบที่เขาไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน

“ไม่-......” เอ๊ะ?...เดี๋ยวก่อนนะ...ถ้าเราบอกว่าไอ้กล้าเป็นชู้รักของเราไอ้รามมันต้องไม่พอใจในตัวเราเป็นอย่างมากแน่ แล้วถ้ามันไม่พอใจเราก็แสดงว่ามันเกลียดเรา เบื่อเรา แล้วมันก็จะทิ้งเราในที่สุด นั่นล่ะที่อยากให้เป็น!!! มึงทิ้งกูเมื่อใดกูก็จะได้ออกไปจากเรือนนี้เสียทีจะได้ไม่ต้องมาทนแต่งเป็นอิสตรีแบบนี้อีก แค่นี้เกียรติกูก็ไม่เหลือชิ้นดีแล้ว คราวนี้ล่ะไอ้ราม สิ่งที่มึงเคยทำกับหญิงสาวคนใดให้เขาต้องเจ็บปวดมานักต่อนักนั้นกูจะขอสนองให้มึงบัดเดี๋ยวนี้แหละ

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าไม่ใช่หรือไม่?งั้นแสดงว่าเขาเป็นแค่เพื่อนของเจ้า-“

“มิใช่เจ้าค่ะ นี่พ่อกล้า...เป็นคนรักของข้าเองเจ้าค่ะ” แฟงพูดพลางอมยิ้มออกมาเบาๆ กล้าที่มองดูทั้งสองอยู่ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รามเองก็เช่นกันเขาเบิกตากว้างก่อนที่จะทำสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

“เจ้า...เจ้าพูดอะไรออกมา?..คนรัก?...คนรักงั้นรึ?...เขาจะเป็นคนรักของเจ้าได้อย่างไรในเมื่อข้าคือสามีของเจ้า!!!” เขาพูดเสียงดังพลางจ้องมองหน้าของแฟงที่ยังทำสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมของรามคลอไปด้วยน้ำตาซึ่งนั่นสร้างความประหลาดใจให้กับแฟงเป็นอย่างมาก คนอย่างหลวงรามแสนเจ้าชู้คนนั้นน่ะรึร้องไห้เพราะกูได้? แฟงคิดพลางทำสีหน้าฉงน

“คุณพี่-“

“เอ็งกลับไปเสียแล้วอย่ามายุ่งกับแม่เฟื่องฟ้าอีก แล้วอย่าหาว่าข้าไม่เตือน” รามกล่าวพลางมองค้อนกล้าที่ยังคงยืนทำหน้างุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนที่เขาจะรู้ตัวว่าเขาไม่ควรจะอยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้วเขาเลยรีบวิ่งหนีออกมาจากตรงนั้นทันทีทิ้งไว้เพียงร่างของสามีภรรยาทั้งสองที่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งกำลังชอกช้ำและเสียใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่นี้เป็นอย่างมาก

“ฮึก....ฮึก” เสียงสะอื้นทุ้มต่ำนั้นดังออกมาจากร่างหนาของชายหนุ่มที่ก้มหน้าลงมองพื้นแล้วปล่อยให้น้ำตามันไหลตกลงมาสู่ดินตามธรรมชาติ แฟงถึงกับเบิกตาโพลงพลางมองร่างอันสั่นเทาของรามที่เกิดจากการร้องไห้ ความจริงแล้วแฟงเป็นคนที่รับมือกับคนที่ร้องไห้ไม่เก่งทำให้ในตอนนี้เขาไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้รามหยุดร้องไห้ดี

“คุณพี่เจ้าคะ...คุณพี่ร้องไห้ทำ-“

“หมับ!!!!” แล้วทันใดรามก็โผเข้ามากอดร่างบางของแฟงอย่างฉับพลันจนแฟงไม่ได้จะได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย แฟงสัมผัสได้ถึงความชื้นแฉะที่ไหล่ของเขาที่เกิดจากคนร่างใหญ่นี้ แฟงทำสีหน้าประหลาดใจแล้วกำลังจะผลักร่างของรามออก

“อย่าทิ้งข้าไปหาใครเลยนะ...ฮึก...ได้โปรด...” ประโยคนั้นที่ออกมาจากปากของรามทำให้แฟงตกตะลึงมากกว่าเดิม คนเจ้าชู้ที่เขาจงเกลียดจงชังมากนักหนาตอนนี้กำลังร้องไห้อ้อนวอนขอให้ไม่ทิ้งเขาไป แฟงไม่รู้จะทำอย่างไรดีจึงได้เอื้อมมือไปลูบหลังของรามเบาๆ

“.......ข้า.....ข้า....ขอโทษเจ้าค่ะคุณพี่....” แฟงพูดเสียงเบาแต่มันกลับทำให้คนที่กำลังเศร้าโศกเสียใจอยู่นั้นเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่เขาจะกอดรัดร่างบางของแฟงแน่นเหมือนกับว่าไม่อยากจะให้ร่างบางร่างนี้จากไปไหน

“แม่เฟื่องฟ้า” เสียงอันสั่นเครือของรามกล่าวขึ้น

“เจ้าคะ?”

“เจ้าสัญญากับพี่ได้หรือไม่.....ว่าเจ้า...จะมีเพียงพี่เป็นคนรักของเจ้าเท่านั้น” เสียงที่ยังคงสั่นเครือนั้นของรามพูดประโยคที่ยังคงทำให้แฟงประหลาดใจไม่หาย แฟงเงียบไปอยู่นานก่อนที่เขาจะตอบคำถามนั้นของรามจนทำให้อีกคนรู้สึกชื้นใจขึ้นมาอย่างมาก

“เจ้าค่ะ ข้าสัญญาเจ้าค่ะพี่รามว่าข้า...จะมีเพียงพี่เป็นคนรักของข้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #4 YOU-PALMY (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 00:23

    รักกันานๆน้าาาาา

    #4
    0