credents x newt fanfiction [Fantastic Beasts The Crimes of Grindelwald]

ตอนที่ 2 : ควีนนี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 พ.ค. 62

ช่วยผมด้วยเสียงทุ้มอันสั่นเครือนั้นทำให้ผมต้องลืมตาตื่นพลางมองไปรอบๆ ที่นี่ที่ไหน?ทำไมมันมืดไปหมดเลย แล้ว...ผู้ชายคนนั้นหายตัวไปไหน? แล้วเขาจับผมมาทำไมกัน?

คุณสคาแมนเดอร์...ช่วยผมด้วยเสียงที่คร่ำครวญนั้นเรียกขอความช่วยเหลือจากผมทำให้ผมต้องรีบวิ่งหาร่างของเจ้าของเสียงนั้นทันที เขาไม่ได้สมัครใจมาที่นี่เองงั้นเหรอ? กรินเดอวอลด์เป็นคนลักพาตัวเขามางั้นเหรอ?...ไม่สิ...จำได้ว่าก่อนหน้านี้...เขาอยากรู้ตัวตนของตัวเองนี่นา....ก็เลยไปหากรินเดอวอลด์เพราะอยากจะรู้ความจริง!! งั้นเสียงของคนที่เรียกให้ผมช่วยอยู่นี่มันเสียงของใครกันล่ะ? ไม่น่าจะใช่ครีเดนทส์หรอกจริงมั้ย?ก็เขาสมัครใจมาที่นี่เองนี่ แล้วกรินเดอวอลด์ก็ไม่น่าจะทำร้ายเขาด้วย เพราะว่าพลังอันมหาศาลของครีเดนทส์มันไปตอบสนองต่อความต้องการของกรินเดอวอลด์เขามาก

คุณสคาแมนเดอร์แล้วร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งคือคนเดียวกับที่ผมกำลังพูดถึง ครีเดนทส์ เด็กออสคูลัสที่เติบโตมากที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา เขายืนมองผมด้วยสายตาอันเย็นยะเยือก ผมมองเขาอย่างหวาดๆก่อนที่จะตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขา

ครีเดนทส์...ครีเดนทส์จริงๆใช่มั้ย?” ผมถามพลางใช้มืออีกข้างของตัวเองมาจับไม้กายสิทธิ์ที่ผมเหน็บเอาไว้ตรงกางเกงของผม

ช่วยผมที...ผมควบคุมมันไม่ไหวอีกแล้วเขาบอกพลางร้องไห้ออกมา เขาลงไปนั่งกอดเข่าพลางส่งเสียงสะอื้นทำให้ผมใจอ่อนและละมือออกมาจากไม้กายสิทธิ์ของตัวเองในที่สุด

ไม่เป็นไรนะครีเดนทส์ นายควบคุมมันได้ผมบอกพลางเดินไปลูบไหล่ของเขาก่อนที่ร่างของเขาจะหยุดสั่นพร้อมกับเสียงสะอื้นที่หายไป เขาจับมือของผมและเงยหน้าขึ้นมามองหน้าของผม ใบหน้าของครีเดนทส์เปลี่ยนไปเป็นใครอีกคน สีผมที่ดำเหมือนกับขนปีกอีกาของเขากลายเป็นเส้นผมสีขาวบริสุทธิ์ ผมเห็นดังนั้นก็รีบถอยห่างออกมาทันที ชายคนนั้นแสยะยิ้มออกมาพลางมองหน้าของผมที่กำลังวิตกกังวลกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ให้ตายสิ ทำไมถึงได้เป็นคนใจดีแบบนี้นะ นิวท์ สคาแมนเดอร์เขาบอกพลางเดินเข้ามาใกล้ผมเข้าไปเรื่อยๆจนกระทั่งความมืดที่ผมเห็นอยู่นั้นมันค่อยๆแตกและแหลกเหมือนกับผืนดินที่ไม่ได้โดนน้ำมานาน มันแตกสลายออกและเผยให้เห็นห้องโถงใหญ่ห้องหนึ่งที่มีครีเดนทส์และควีนนี่นั่งมองผมอยู่บนโซฟา

ยินดีต้อนรับนิวท์ควีนนี่กล่าวพลางเดินมากอดร่างของผม ยินดีต้อนรับ?เธอหมายความว่าอะไร?ผมไม่ได้สมัครใจมาที่นี่เสียหน่อย เขาเป็นคนลักพาตัวผมมาต่างหาก

เดี๋ยวนะ นี่คุณพาผมมาที่นี่ทำไม? ต้องการอะไรจากผม?” ผมถามพลางหันหน้าไปมองกรินเดอวอลด์แล้วพยายามใช้มือของตัวเองหยิบไม้กายสิทธิ์แต่...มันหายไปแล้ว!!! หายไปไหน?

อ๋อ..ถ้าไม้กายสิทธิ์ล่ะก็อยู่ที่ฉันเองล่ะควีนนี่พูดขึ้นพลางถือไม้กายสิทธิ์ของผมแกว่งไปมา ลืมไปเลยว่าควีนนี่มีความสามารถในการอ่านใจคน เธอเลยรู้ว่าผมจะหยิบไม้กายสิทธิ์มาทำร้ายกรินเดอวอลด์

เธอถามใช่มั้ยว่าฉันต้องการอะไร?” กรินเดอวอลด์พูดพลางโอบไหล่ของผม

“..แล้วคุณต้องการอะไรจากผม?” ผมถามต่อพลางใช้มือของตัวเองแกะมือของเขาที่โอบไหล่ของผมออก

แล้วเธอคิดว่าเธอเก่งเรื่องอะไรล่ะคุณสคาแมนเดอร์?” เขาถามพลางยิ้มมุมปากแล้วเดินไปนั่งข้างๆร่างของครีเดนทส์ที่ยังคงนั่งเงียบอยู่

ผม?...เก่งเรื่องอะไรงั้นเหรอ?...ไม่..ไม่ๆ ผมไม่มีเรื่องที่เก่งหรอก ถ้าจะเก่งล่ะก็คงจะเป็นเรื่องสร้างปัญหาให้ตัวเองมากกว่าผมพูดพลางถอยห่างเขาออกมาเรื่อยๆแต่หลังของผมก็ดันไปชนเข้ากับร่างของใครคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังของผม ผมหันไปก็พบว่าเป็นควีนนี่ที่ยืนยิ้มอยู่

เธอนี่ถ่อมตัวดีจังเลยนะคุณสคาแมนเดอร์กรินเดอวอลด์กล่าวพลางยิ้มไปมา เขาลุกขึ้นยืนพลางเดินตรงเข้ามาหาผม ผมพยายามเลี่ยงเดินไปทางอื่นแต่เขากลับใช้มือของเขามาจับมือของผมเอาไว้เสียก่อน

หมับ!!

ไม่แนะนำตัวให้คุณสคาแมนเดอร์เขารู้จักหน่อยเหรอ?....ออเรลิอุส ดัมเบิ้ลดอร์เขาบอกพลางมองไปที่ร่างของครีเดนทส์  ออเรลิอุส? หมายความว่าอะไรกันแน่?

สวัสดีครับคุณสคาแมนเดอร์ ผม...ออเรลิอุส ดัมเบิ้ลดอร์ครับเขาบอกพลางมองหน้าของผมเล็กน้อย ดัมเบิ้ลดอร์?...ศาสตราจารย์ดัมเบิ้ลดอร์น่ะเหรอ? เป็นไปไม่ได้...ไม่ๆ เดี๋ยวๆนี่มันเรื่องอะไรกัน? ครีเดนทส์เป็นใครกันแน่? แล้วเขามีความสัมพันธ์กับศาสตราจารย์เขายังไง แล้ว...ออเรลิอุสนั่นคือชื่อจริงๆของเขางั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่ากรินเดอวอลด์โกหกหรอกเหรอ?

ฮะๆ คุณนี่ขี้สงสัยจังเลยนิวท์ควีนนี่พูดขึ้นพลางหัวเราะเบาๆ เลิกอ่านใจผมสักทีได้มั้ย?

งั้นควีนนี่ เดี๋ยวเธอช่วยพาคุณสคาแมนเดอร์ไปที่ห้องพักเขาหน่อยแล้วกันนะ แล้วไว้ตอนเย็นเราค่อยมากินข้าวด้วยกันเขาบอกพลางแสยะยิ้มอีกครั้งและใช้มือของเขามาลูบใบหน้าของผม

แต่ว่าคุณกรินเดอวอลด์คะ ที่นี่ไม่มีห้องว่างเหลือแล้วนี่คะควีนนี่พูดขึ้นพลางมองหน้าของกรินเดอวอลด์ เขาแสยะยิ้มพลางหันมามองหน้าของผมกับครีเดนทส์สลับกัน

งั้นพาเขาไปห้องของครีเดนทส์แล้วกัน ยังไงซะ...ทั้งสองคนก็ต้องทำงานร่วมกันอยู่แล้วเขาบอกแล้วหายตัวไป ควีนนี่ยิ้มพลางมองมาที่ผม

ไปกันเถอะนิวท์เธอบอกพลางเดินนำหน้าของผมไป

เดี๋ยวก่อนควีนนี่ผมพูดพลางมองเธอที่เดินไปข้างหน้า

คะ?” เธอหันกลับมาพลางยิ้ม

เธอไม่...คิดถึงเจคอปงั้นเหรอ?” ผมถามทำให้รอยยิ้มของเธอนั้นหายไปกลายเป็นใบหน้านิ่ง เธอหันหลังกลับไปพลางเดินต่อแล้วพูดขึ้น

เพราะว่ารักฉันถึงได้ทำแบบนี้ ถึงแม้อาจจะต้องคิดถึงบ้าง...แต่เพื่อแลกกับการที่ฉันจะได้รักกับเขาตลอดไป..ฉันทนได้เธอบอกแล้วเดินล่วงหน้าผมไปอย่างเร็ว

“..ควีนนี่...ผมเรียกชื่อของเธอพลางวิ่งตามหลังของเธอไปอย่างรวดเร็วส่วนครีเดนทส์นั้นก็นั่งอยู่ในห้องโถงนั้นคนเดียว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

4 ความคิดเห็น