วุ่นเรื่องรัก พลพรรคนักเรียน

ตอนที่ 9 : เล่นอะไรแก้เบื่อดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 ธ.ค. 59

ตอนที่9เล่นอะไรแก้เบื่อดี

“พี่....รักซีว่านะ”

“ชั้นก็รักพี่เหมือนกันนะคะ”

เอ๊ะ สองคนนั้น.....บอกรักกันอย่างนั้นเหรอ?

“ใช่สิเรารักกันมาก...”

อึก “จริงๆเหรอ?”

“จริงน่ะสิแฮปแล้วเธอคิดว่า.....สิ่งที่พี่กับซีว่าทำมันหมายความว่าอะไรล่ะฮึ”

“ไม่นะ......ไม่”

“แฮปๆจะบ่ายสามแล้วนะเว้ยชั้นว่าแกไปอาบน้ำอีกรอบเหอะดูดิตัวเปียกแฉะเลย...ฝันร้ายเหรอ?”

“นิดหน่อยน่ะ”

“งั้นแกก็ไปอาบน้ำเหอะพวกชั้นอาบน้ำกันเรียบร้อยแล้วน่ะ”

“เออ”แล้วผมก็เดินไปอาบน้ำอีกรอบครับเพราะดันฝันร้ายขึ้นมาทำให้เหงื่อแฉะ แหนะ เต็มตัวผมเต็มไปหมด เมื่อผมอาบไปได้ซักพักก็เพิ่งจะรู้ว่าสบู่หมด(ทั้งๆที่ตอนที่ผมมาอาบรอบแรกมันยังมีอยู่เลยแต่ตอนนี้กลับหายไปหมด...แสดงว่าเจ้าสองคนนั่นต้องแอบเล่นสบู่กันแหงๆผมเลยตระโกนเรียกหมิงให้เอาสบู่มาให้หน่อย

“หมิงเอาสบู่มาให้หน่อยดิ”

“ฮะ สบู่เหรอ...คือว่า...”

“ทำไม?”

“พวกชั้นยังไม่ได้ไปซื้อเลยว่ะ”

“ฮะ แล้วชั้นจะทำยังไง?”

“ก็อาบลวกๆไปก่อนเหอะน่า....พวกชั้นก็เคยทำ”

“เออๆก็ได้แต่พรุ่งนี้แกต้องไปซื้อนะเว้ย...”

“ได้ๆ”

แล้วผมก็อาบแค่น้ำเท่านั้นแหละครับเพราะสบู่หมดแต่อาบแต่น้ำอย่างเดียวมันก็ดีอ่ะนะผิวจะได้ไม่โดนสารปนเปื้อน(ผมห่วงผิวมากไปมั้ยวะเนี่ย)

แล้วผมก็อาบน้ำเสร็จจนได้ผมออกมาแล้วใส่ชุดทันทีแล้วรีบไปบอกหมิงและอิเกียร์ว่า

“ชั้นออกไปรอข้างนอกนะเว้ย”

“เฮ้ยเดี๋ยวดิรอด้วย”

“เออเร็วๆหน่อย”

เมื่อทั้งสององค์ใส่เสื้อผ้ากันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็รีบลงไปข้างล่างทันทีเพราะว่าตอนนี้มันบ่ายสองห้าสิบหกแล้วน่ะสิครับ เมื่อมาถึงที่นัดหมายก็เจอซีว่าเอโกะแตงไทยและยัยวัฟเฟิลยืนรออยู่

“ขอโทษจริงๆนะที่มาสายน่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอกชั้นก็เพิ่งจะมาถึงเหมือนกัน”

“อย่าโกหกพวกแฮปเลยน่ะซีว่าเธอน่ะมาคนแรกเลยด้วยซ้ำ”

“ชั้นแค่มาตอนบ่ายโมงเท่านั้นเองล่ะค่ะ”

จริงเหรอเนี่ยทั้งๆที่ผมไปบอกให้เธอมาตอนสองโมงครึ่งแท้ๆเธอกลับมาตั้งแต่บ่ายโมง...เธอมาตั้งแต่บ่ายโมง...เพื่ออะไรกัน?

“แฮปคะเป็นอะไรรึเปล่าเหม่อลอยเชียว”

“ไม่เป็นไรหรอก..แค่คิดอะไรเพลินๆไปหน่อย”

“งั้นชั้นว่าพวกเราไปกันเถอะ”

“อือ”

ตอนนี้พวกเราเดินกันมาได้ซักพักใหญ่ๆผมเห็นซีว่าเดินก้มหน้าโดยที่ไม่มองหน้าผมที่ยืนเดินอยู่ข้างๆเลย

“นี่ๆแฮป”

“อะไรวัฟเฟิล?” วัฟเฟิลที่เดินอยู่ข้างหลังผมเรียกผม

“อิเกียร์เป็นอะไรอ่ะไม่คุยกับชั้นเลย”

“สงสัยเสียงหายมั้งเห็นโทรคุยกับเธอทั้งวันเลยนี่นา...”

“อ้อเหรอ....”

ผมเลยเดินไปหาอิเกียร์ที่เดินไปทำหน้าเศร้าไป

“เป็นอะไรอิเกียร์?”

“..........”

“เฮ้ยตอบชั้นหน่อยสิ”

“.........”

“เป็นอะไร?”

“.....เสียงชั้นมันแปลกๆว่ะ”

“เสียงมัน.....แตกนี่”

“ฮะ เสียงชั้นแตกเหรอ?”

“เออดิชั้นก็เสียงแตกไปตั้งแต่อายุสิบสามแล้วนะเสียงแกเพิ่งจะมาแตกตอนอายุตั้งสิบหกเนี่ย...แปลกนิดๆ”

“แล้วทำไมมันต้องมาแตกเอาวันนี้ด้วยเล่า....”

ผมก็ว่าทำไมเสียงของอิเกียร์มันแปลกๆตั้งแต่เช้าแล้วแต่ทำไมวัฟเฟิลไม่เอะใจเรื่องเสียงมันหว่า...ก็เห็นคุยกันตั้งแต่เช้าแล้วนี่หว่า

“แล้วที่แกไม่พูดกับวัฟเฟิลเนี่ยเพราะแค่เสียงเปลี่ยนเนี่ยนะ”

“เออ..ทำไม ถ้ารุ่นพี่วัฟเฟิลเขาเกลียดที่เสียงชั้นเหมือนเป็ดแบบนี้ล่ะทำไง?”

“เหตุผลไร้สาระนั่นน่ะ วัฟเฟิลไม่สนหรอก ถ้าวัฟเฟิลรักใครแล้วก็คงไม่คิดที่จะเกลียดอะไรที่เล็กๆน้อยๆแบบนี้หรอก”

“จริงๆนะ”

“เออดิ”

“งั้นเดี๋ยวชั้นไปลองทดสอบเสียงกับวัฟเฟิลก่อนนะ”

“เออ..ไปเหอะ..”

ผมเป็นคนที่ให้คำปรึกษาได้เป็นอย่างดี...แต่กลับให้คำปรึกษากับใจของตัวเองไม่ได้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น