วุ่นเรื่องรัก พลพรรคนักเรียน

ตอนที่ 4 : ผมไม่เข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ต.ค. 58

ตอนที่4ผมไม่เข้าใจ

“แฮปๆ”

“ฮึ”

“เช้าแล้วนะ”

“แล้วไง?”

“ไปเรียนสิ”

“เรียนอะไรของนาย?”

“ก็เรียนหนังสือไง?”

“นายไม่รู้เหรอว่าเมื่อคืนนี้เขาประกาศว่าโรงเรียนจะเปิดอีกทีวันจันทร์หน้าเลยนะ” “เพราะอะไรเหรอ?”

“อาจารย์ทุกคนถูกเรียกตัวไปที่กระทรวงศึกษาธิการเรื่องการเรียนการสอนน่ะ”

“งั้นอาทิตย์นี้ก็ไม่ต้องเรียนน่ะสิ?”

“ก็ใช่”

“งั้นไปหาคุณซีว่ากันเหอะ”

“ตอนนี้เพิ่งหกโมงเช้าเองนะ”

“คุณซีว่าตื่นเช้าจะตายไปตอนนี้คงไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดแล้วมั้ง”

“เปิดด้วยเหรอ?”

“ห้องสมุดเป็นแบบอิเล็กทรอนิคสามารถเปิดให้เข้าไปได้โดยที่ไม่ต้องไขกุญแจ”

“งั้นนายไปอาบน้ำก่อนเลยเดี๋ยวชั้นไปเตรียมชุดก่อน”

“อื้องั้นฝากปลุกอิเกียร์ด้วยนะ”

“อื้อ...”

“นี่อิเกียร์ตื่นๆได้แล้วนะเช้าแล้วไปหาซีว่ากันอิ....เกียร์...” อยู่ๆอิเกียร์ก็จับคอผมกดลงตรงกับหน้าพอดี

“ปล่อยนะเว้ย!!!!

“รุ่นพี่วัฟเฟิลครับจูจุ๊บ”

“เฮ้ยชั้นแฮปไม่ใช่วัฟเฟิลนะเว้ย”

“เอ๊ะ!!! เฮ้ยนายทำอะไรชั้นน่ะ?”

“นายจะจูบชั้นอยู่แล้วนะถ้านายไม่ตื่นก่อนมีหวังชั้นได้โดนปล้ำแน่...”

“ขอโทษๆแล้วปลุกชั้นทำไมล่ะ?”

“ก็หมิงให้ปลุกชั้นก็แค่ปลุกนายแค่นั้นแหละ”

“อาบน้ำเสร็จแล้วไปเที่ยวบ้านรุ่นพี่ชั้นกันมั้ยล่ะ?”

“ใครเหรอ?”

“รุ่นพี่ชินป็อบปุร่าที่สุดตอนที่ชั้นเรียนม.2เลยนะแต่ทุกคนก็ต้องผิดหวังเพราะว่าพี่เขาเป็นเกย์แถมมีแฟนเป็นชายตั้งแต่ป.1เลยล่ะเจ๊แกบอกมาจนทุกวันนี้ก็ยังคบกันอยู่เลย...”

“แล้วซีว่าล่ะ?”

“ลืมไปว่าไปเรียนพิเศษนอกสถานที่น่ะ”  

“ก็ได้แต่นายนี่เพื่อนเยอะเนอะ”

“นายออกจะหล่อทำไมไม่ค่อยมีเพื่อนล่ะ?”

“ชั้นไม่ค่อยออกจากบ้านซักเท่าไหร่เพราะท่านปู่และท่านย่าจะขังชั้นไว้ในบ้านและให้เรียนในห้องหรือไม่ก็ในบ้านนั้นน่ะ”

“สบายดีออก”

“ไม่หรอกชั้นมักจะโดนอาจารย์ทำร้ายตอนที่ท่านปู่และท่านย่าไม่อยู่เขาก็จะตีชั้นแล้วบอกว่าหมั่นไส้นักนะนายน้อยเรียนแบบเพื่อนๆไม่เรียนต้องมาเรียนเดี่ยวๆงั้นเหรอคิดว่าตัวเองฉลาดงั้นเหรอ”“บางครั้งเขาก็จะทุบชั้นด้วยกำปั้นจนเป็นรอยช้ำแม่เห็นทุกวันแม่ไปบอกท่านย่าท่านย่ากลับไม่ใส่ใจพวกเราสองคนแม่ลูกเลยออกมาจากบ้านนั้นแล้วมาอยู่บ้านที่น้าของชั้นสร้างเอาไว้เพื่อแม่โดยเฉพาะผิวชั้นเลยขาวคงทนจนมาถึงวันนี้แหละ”

“หน้ากลัวจังเนอะไปอาบน้ำก่อนเถอะเดี๋ยวไปเที่ยวกัน”

“เออไอ้ตาตี่แกคืนเจลชั้นยังวะ?”

“เจล เจลไรวะ?”

“เจลเอาไปลูบไอ้นั่นน่ะ?”

“อะไรวะไอนั่นน่ะ?”

“ก็นั่นไง?”

“อ๋อปิ๊กกะจู้น่ะเหรอ?”

“ไอ้บ้าเจลแต่งผมเว้ยคิดอะไรทะลึ่งเออว่าแต่แกเคยเปล่า?”

“เคยไร?”

“ก็ว่าวไง?”

“ทะลึ่งเคยดิ”

“อ้าวชั้นก็เคยว่ะแล้วแฮปล่ะ?”

“ไม่เราเป็นนายน้อยนะเรื่องแบบนี้เราไม่ทำหรอกแต่ถ้าอยากจริงๆแม่เขาจะจัดหานางมาให้”

“จริงดิ”

“ไม่หรอกไม่เคยไม่อยากไม่มีความรู้สึกเลย”

“แกเป็นโรคเสื่อมสมรรถภาพเปล่าวะ?”

“เปล่านี่ก็ยังดีอยู่งั้นชั้นไปอาบน้ำก่อนนะเออแล้วเคยดูการ์ตูนเอ็กส์เปล่าถ้าจะตอบก็ตะโกนเลยนะ”

“การ์ตูนเอ็กส์เหรอเคยนะแต่ไม่สะใจเลยดูสาวยุ่นแทนวะ”   

“เริ่มลึ่งอีกแล้วนะหมิงแล้วนายล่ะอิเกียร์?”

“ไม่เคยดูการ์ตูนเอ็กส์แต่เคยดูการ์ตูนเกย์ว่ะ”

“แกเป็นเกย์เหรอ?”

“เปล่าพี่ชายชั้นเป็นเกย์โหลดมาแล้วให้ชั้นดูจะอ้วกว่ะไม่รู้ทำกันไปได้ไง?”

“ตอนเช้านายก็จะทำชั้นแบบนั้นเลยแหละ”

“อันนั้นไม่ได้ตั้งใจเว้ยอาบน้ำไปเหอะชั้นจะได้อาบมั่งเหนียวตัวไปหมดแล้ว”

“เออๆรอแป็บหนึ่งถูสระบู่อยู่ เอ้าเสร็จแล้ว”

“นายนี่ขาวว่ะขาวกว่าผู้หญิงอีก”

“ก็ชั้นบอกแล้วไงว่าถูกเลี้ยงมาแบบไข่ในเหล็ก”

“ในหิน!!!!

“อย่างชั้นน่ะในเหล็กถึงจะถูก”

“เออๆงั้นชั้นอาบต่อนะ”

“เออ...”

ปัง!! “เบาๆดิวะนี่ของหอทั้งนั้นเลยนะเว้ยพังไปเสียตังค์อีก”

“เออน่าคราวหลังจะระวังเออหมิงหยิบแชมพูขวดใหม่มาให้หน่อยดิ”

“เออๆรอแป๊บเอ้านี่อ้าวเฮ้ยแกเสร็จแล้วนี่หว่า...”

“เออดิก็แกล้งแกก่อนออกไปเที่ยวไง”

“กวนส้น”

“ส้นอะไร”

“ยังจะถามอีกลองโดนดูมั้ยล่ะ?”

“ไม่เอาหรอกไปเหอะเดี๋ยวชั้นไปใส่ชุดก่อนนะ”

“งั้นพวกชั้นไปรอข้างนอกนะอิเกียร์”

“เอ้อ....”เมื่ออิเกียร์แต่งตัวเสร็จแล้วก็ออกมาแล้วพวกผมก็มุ่งหน้าไปที่บ้านของรุ่นพี่ชิน

“มาถึงแล้วขอรับนายน้อย”

“เลิกเรียกแบบนี้ซักทีเถอะน่า”

“ครับๆงั้นเข้าไปข้างในกันแต่อย่าหันหลังไปเชียวล่ะ”

“ทำไม?”

“เรื่องของชาวสีม่วงเขาเราอย่าไปยุ่งเลย”

“ไอ้สี่ตาชั้นไม่ใช่ตุ๊ดแต๋วนะเว้ย”

“เออๆรู้น่าออกจะลามกอย่างนี้ไม่มีทางหรอก”

“เอาล่ะเปิดล่ะนะ”

อื้อ ตึกตักๆ เสียวจริงๆเลยแฮะ

“สวัสดีครับรุ่นพี่ชิน”

“หมิงฮือๆ”ชายร่างสูงใหญ่เรียกชื่อหมิงแล้วร้องไห้น้ำตาไหลพรากๆ

“เป็นอะไรไปเหรอครับรุ่นพี่?”

“แฟนชั้นไปแอบคบกับกระเทยข้างบ้านน่ะสิ”

“อุ๊บ!!ฮิๆ”

“อะไรกันยะเอ๊ะ!!เอ๊ะหนุ่มหล่อสองคนนี้ใครกันเหรอจ๊ะหมิง?”แล้วพี่ชินก็ชี้มาทางผมกับอิเกียร์แล้วทำท่าระริกระรี้

“อ๋อเพื่อนที่โรงเรียนผมเองล่ะพี่”

“อ๋อหล่อจังเลยเนอะ”

“แรดขึ้นมาทันทีเลยนะเจ๊”

“ปากเสียจริงมามะเด็กๆเข้ามาก่อนเดี๋ยวเอาขนมให้ทานกันนะจ๊ะ”

“เอ่อ....ครับ”

“หน้าออกจะเกาหลีออกจะหล่อแท้ๆเลยเนอะหมิง”

“เออดิอย่างนี้สาวๆเลยติดกันตรึมเลยน่าจะแบ่งให้เราบ้างเนอะ”

“ไม่ต้องหรอกเพราะชั้นน่ะหล่ออยู่แล้ว”

“ไม่ค่อยจะหลงตัวเองซักเท่าไหร่เลยนะแฮป”

“แหมชื่อแฮปเหรอจ๊ะแล้วอีกคนชื่ออะไรเหรอจ๊ะ?”

“เอ่อ...ผมชื่ออิเกียร์ครับผม”

“แหมน่ารักกันจัง”

“เออ..จะว่าไปผมเอานี่มาให้รุ่นพี่ด้วยแหละ”

“อะไรเหรอ?”

“ของเก่าๆตอนที่พี่ยังเด็กๆไงแล้วก็จดหมายจากป้าปืนนี่ไง”

“เอ๊ะ!!แม่น่ะเหรอส่งมา?”

แล้วรุ่นพี่ชินก็แกะซองจดหมายแล้วเริ่มอ่าน(ดูจากเสียงที่พี่แกอ่านน่าจะอยากให้เราได้รับรู้ด้วยนะผมว่า)

“สวัสดีไอ้ลูกเวรแหมแม่ด่าตั้งแต่เริ่มเลยนะเนี่ยที่ชั้นส่งจดหมายมาให้แกก็ไม่ได้มีอะไรมากมายเพราะตอนนี้พ่อเอ็งก็ยังไม่ยอมรับแกอยู่ดีแกมันเป็นผู้ชายไม่ได้เรื่องเป็นผู้ชายแท้ๆตอนนี้กลับกลายเป็นอีตุ๊ดอีแต๋วไปซะแล้วชั้นล่ะผิดหวังในตัวแกมากเลยนะขอโทษนะแม่...ปล.แต่อย่าเครียดยังไงชั้นก็เป็นแม่แกไม่ว่าแกจะเป็นอะไรถ้าแกไม่คิดทำชั่วคิดดีชั้นก็พอใจแล้วส่วนพ่อแกก็เริ่มจะใจอ่อนแล้วล่ะนะงั้นบายนะชินกรลูกรักของแม่....ฮึกๆแม่จ๋า...หมิง”

“ฮะ?” หมิงหันหน้ามาพร้อมน้ำตากับขี้มูกที่ซาบซึ้งกับจดหมายของแม่รุ่นพี่ชิน “เดี๋ยวชั้นจะไปหาแม่ก่อนนะ...ฮึกๆ”

“ไปเลยพี่”

“แล้วแกจะอยู่นี่รึเปล่า?”

“ไม่หรอกครับเดี๋ยวผมจะไปเที่ยวที่อื่นต่อแล้ว”

“งั้นชั้นล็อกบ้านแล้วนะขอบใจเรื่องจดหมายของแม่ด้วยนะ”

“อื้อฮึกๆ” เมื่อรุ่นพี่ชินขับรถออกไปต่างจังหวัดพวกเราสามคนก็ออกมาจากบ้านแล้วกำลังเดินมาที่รถ

“ชั้นเพิ่งรู้นะเนี่ยว่านายก็ซึ้งกับเรื่องพวกนี้เป็นกับเขาด้วย”

“ชั้นก็ฮึกคนนะเว้ย”

“เออๆร้องไห้ต่อไปเหอะคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว”

“แฮปนายรู้สึกยังไงกับเรื่องจดหมายเมื่อกี๊บ้างเหรอ?”

“ก็ปกตินะเพราะเรื่องแบบนี้มักจะเกิดขึ้นได้เสมอขนาดในละครยังมีเรื่องดราม่าพวกนี้มาพัวพันด้วยเลยทั้งๆที่มันเป็นหนังแอคชั่นแท้ๆไม่ว่าจะในละครหรือหนังแบบไหนก็ตามก็ต้องมีแบบนี้ปะปนอยู่เพราะสังคมส่วนใหญ่เขานิยมกันมากๆไม่ว่าจะอยู่ในช่วงวัยไหนก็ตาม”

“ตกลงรู้สึกไง?”

“ไม่รู้สึกอะไรเลย”

“แค่นี้ก็เข้าใจแล้วจะร่ายยาวเป็นคนลายหยักในสมองเยอะทำไมกันล่ะเนี่ย?”

“เพื่อทำการทดสอบโสตประสาทว่ายังใช้ได้ดีอยู่รึเปล่า”

“นายทำแบบนี้ประจำมั้ย?”

“ก็ทุกวันนะ”

“ที่ไหน?”

“ทดสอบในหนังสือสมุดและกับเงาของตัวเองแต่ปกติทำทุกที่เลยแหละ”

“ฉลาดเพราะอย่างนี้นี่เองหรอกเรอะ?”

“อือ...”

“แล้วไอ้ตาตี่ตอนที่แกบอกว่าจะไปเที่ยวอื่นต่อน่ะที่ไหนเหรอ?”

“อ๊ะ!!” อยู่ๆน้ำตาของหมิงก็หายไปแล้วหมิงก็รีบพุ่งไปที่รถมอเตอร์ไซด์ทันที

“จะไปไหน?”

“สถานที่เรียนพิเศษของคุณซีว่าไง”

“นายรู้เหรอว่าอยู่ที่ไหน?”

“รู้ดิเร็วรีบขึ้นกันเร็วตอนนี้คุณซีว่ากำลังอยู่ในช่วงพักอยู่ด้วยถ้าหมดเวลาพักก่อนล่ะก็เราไม่ได้เจอคุณซีว่าแน่เลย”

“งั้นก็ไปสิ”

“เอ้อ...ไปล่ะนะ”

แล้วหมิงก็เริ่มซิ่งมุ่งไปที่ที่ซีว่าเรียนพิเศษอยู่... แล้วเราก็มาถึงที่ๆซีว่ากำลังเรียนพิเศษอยู่ตอนนี้ทุกคนพักกันอยู่เมื่อหมิงจอดรถเราสามคนก็เดินมาที่สวนที่หนึ่ง

“เฮ๊ะ!!! นั่นมันคุณซีว่านี่นา”

“ไหน...”

“เป็นอะไรไปเหรอแฮปเอ๊ะนั่นมัน”

แล้วผมก็เห็นคุณซีว่ากำลังรับอะไรบางอย่างมาจาก...พี่หิน...

“แฮปๆนายเป็นอะไรไป”

“นั่นพี่หิน...แฟนพี่สาวชั้นเอง”

“เอ๊ะงั้นคุณซีว่าก็...” ผมวิ่งตรงดิ่งไปหาพี่หินแล้วชกพี่เขาอย่างแรง

“โอ๊ย!!ทำอะไรน่ะแฮปนี่พี่หินเองนะ”

“พี่ทำแบบนี้กับพี่พิ้งค์ได้ยังไง?”

“ทำอะไรของแก”

“พี่หักหลังพี่สาวผมทำไม!!!

“อย่าเข้าใจผิดสิแฮปนี่น่ะ...”

“ต่อแต่นี้ไปอย่ามายุ่งกับพี่สาวของผมอีกนะจำเอาไว้แล้วอย่าให้ผมเห็นหน้าอีก”

“แฮป” ผมวิ่งออกมาจากสองคนนั้น..ความรู้สึกของผมมันไม่ใช่แค่โกรธที่พี่หินแอบไปมีผู้หญิงคนอื่นแต่กลับเจ็บด้วยเวลาเห็นซีว่า..ผมไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นคนเดียวกับ...คนที่ทำให้พี่พิ้งค์ต้องเจ็บ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น