วุ่นเรื่องรัก พลพรรคนักเรียน

ตอนที่ 3 : วอนท์ยูเลิฟเป็นสวอนพริ้นส์เซท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ต.ค. 58

ตอนที่3วอนท์ยูเลิฟเป็นสวอนพริ้นเซท

“เฮ้ยแฮปขึ้นห้องเฮ๊อะหิวข้าวแล้ว”

“แล้วมาบอกชั้นทำไม?”

“นายดูท่าทางน่าจะทำอาหารเก่ง”

“ก็พอทำได้อยู่แต่ก็ไม่ได้เก่งนักหรอก”

“งั้นชั้นขอชิมด้วยนะ”

“แล้วแต่นายสิเพราะว่าตอนนี้นายกลายเป็นหนุ่มหล่อขั้นเทพไปแล้วนี่นาอิเกียร์” “แหมไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่า” แล้วพวกผมก็ขึ้นห้องไปเตรียมอาหาร ผมรีบเข้าครัวไปทำอาหารเพราะว่าตอนนี้ก็ทุ่มหนึ่งแล้วด้วย

“แฮปชั้นอาบน้ำก่อนนะ”

“เออ”เมื่อหมิงเข้าไปก็ร้องเฮ้ยแล้วก็มีเสียงดังพลั่ก

“เกิดอะไรขึ้น”

“โอ๊ยไอ้บ้าหมิงนายทำไรชั้นเนี่ย?”

“ก็ใครจะไปนึกเล่าว่าจะมีผู้หญิงอย่างแกมาอยู่ในห้องน้ำของพวกชั้นอย่างนี้”

“แล้วทำไมล่ะเมื่อก่อนชั้นก็มานี่บ่อยๆ”สาวน้อยผมยาวถักเปียเส้นผมสีดำสนิทพูด

“ก็ตอนนั้นแกมันไม่มีหน้าอกนี่ว่าตอนนี้ยังกับมีแตงโมซุกอยู่ที่อกซะงั้นน่ะ”

“ปากเสีย แล้วนายนั่นใครกัน?”

“อ๋อนี่เพื่อนใหม่ชั้นชื่อแฮปปี้น่ะ”

“หวัดดี”ผมทักทาย

“หวัดดีชั้นอาเขตชั้นอยู่ม.5ห้อง6

“งั้นก็เป็นพี่พวกเราสิ”

“ก็ใช่อยู่แต่หมอนี่มันคิดว่าชั้นน่ะเป็นเพื่อนซะมากกว่า”

“ก็นิสัยเธอน่ะยังกับเด็กอมมือ”

“ว่าไงนะไอ้หนุ่มปากหมา”

“ยัยนางมารในคราบผีกองกอย”

“มันจะมากไปแล้วนะหมิง”

“เธอก็เหมือนกันนั่นแหละยัยผีพราย”

“ไอ้จิ้งเหลน”

“ยัยกระสือ”

“โว้ยไอ้ขอบกะไอปากหมาไอหน้าหม้อ”

“ยัยกระดูกเดินได้”

“หนอย”

“หยุด!!” ผมตระโกนเสียงแทบแหบ

“ครับ/ค่ะ” ทั้งคู่พูดพร้อมกัน

“ทะเลาะกันอยู่ได้หยุดสักทีแล้วเธอก็ออกไปได้แล้วนี่มันหอของเด็กม.4และเป็นเขตของเด็กผู้ชายเธอเป็นผู้หญิงหัดมียางอายซะบ้างดังนั้นกลับหอของตัวเองไปซะ”

“เจ้าค่ะ”

“ดังๆ”

“รับทราบค่ะ” แล้วเธอก็เดินจากหอนี้ไปโดยง่าย

“นายทำได้ไงน่ะสั่งยัยนั่นน่ะขนาดอาจารย์ใหญ่ยัยนั่นยังไม่ฟังเลย”

“ก็ปู่ของชั้นเคยเป็นผู้บัญชาการทหารเรือมาก่อนก็เลยติดจากปู่มาน่ะ”

“สุดยอดเลยนะเนี่ย”

“เอาเถอะนายก็อาบน้ำไปก่อนแล้วกันนะชั้นจะได้เตรียมอาหารอีกซักสองสามอย่าง” “โอ้” เมื่อหมิงอาบน้ำเสร็จเราทั้งสามก็มาทานข้าวกันเมื่อทานเสร็จผมกับอิเกียร์ก็เก็บจานชามเอาไปล้างส่วนหมิงก็ไปเปิดโทรทัศน์

“หมิงนายดูอะไรน่ะ?”

“คอนเสิร์ตของนักร้องหน้าใหม่ไงล่ะ”      

“ใครเหรอ?”

“ก็วง “วอนท์ยูเลิฟ” ไง”

“อ๋อที่เพิ่งออกอัลบั้มใหม่เมื่ออาทิตย์ก่อนน่ะเหรอ?”

“อื้อ”

“แฟนคลับทุกคนฟังไว้นะคะในวันเสาร์นี้วงวอนท์ยูเลิฟจะไปจัดคอนเสิร์ตที่กรุงเทพฯนะคะอย่าลืมไปดูล่ะบ่ายสามโมงวันเสาร์นี้ที่สนามใหญ่นะคะ”

“วันเสาร์ก็พรุ่งนี้แล้วสิ”

“อื้อ”

“งั้นนอนเอาแรงกันเถอะพรุ่งนี้เราจะได้มีแรงไว้เต้นเพลงของวงวอนท์ยูเลิฟ”

“แล้วนายชอบใครในวงนั้นเหรอ?”

“ก็ต้องเป็นคุณจิ้นอยู่แล้ว”

“ชั้นถามแฮปไม่ได้ถามนายนะไอ้สี่ตา”

“ก็ชั้นอยากมีส่วนร่วมนี่นาว่าแต่นายเถอะชอบใครในวงนั้นเหรอไอ้ตาตี่”

“ชั้นชอบคุณคิสมีน่ะ”

“ทำไม?”

“เธอดูแข็งแรงนิสัยห้าวๆเซ็กซี่ดีออกแล้วนายล่ะแฮปชอบใคร?”

“ชั้นชอบหลุยส์น่ะ”

“เพราะอะไรเหรอ?”

“เธอดูเป็นคนสวยน่ารักภายนอกแต่เธอมีความแข็งแรงและแข็งแกร่งอยู่ภายในดูแล้วเป็นผู้หญิงที่เท่ดี”

“งั้นนอนเถอะเก็บแรงไว้ใช้พรุ่งนี้ดีกว่าเนอะ”

“โอ้”

แล้วเราทั้งสามก็หลับสนิทแบบที่ตื่นอีกทีก็เช้าเลย

“รักหรือไม่ รักหรือมั่ว ชัวร์หรือเปล่าเดี๋ยวนายก็รู้เองเพราะรักของนายอยู่ใกล้ๆกับตัวนายนี่เอง.......”

“แฮปๆไอ้แฮป!!!

“ฮะอะไรของพวกนาย?”

“ฝันอะไรวะทำหน้ามุ่ยเป็นตูดฮิปโปโปเตมัสไปได้”

“มันจะเว่อร์ไปมั้ยแล้วปลุกชั้นทำไม?”

“วันนี้ไปเสริมหล่อกันหน่อยเหอะ”

“เสริมหล่อที่ไหน?”

“ก็ห้างฯเล็กๆที่ไอ้สี่ตาเคยไปมาไง”

“อ๋อห้างฯนั้นนั่นเองงั้นรอแป๊บหนึ่งเดี๋ยวชั้นไปแต่งตัวก่อน”

“โอ้ชั้นรอที่ลานสนามฟุตบอลนะ”

“อือ...” แล้วผมก็เริ่มแต่งตัวผมใส่เสื้อแขนยาวสีขาวและเสื้อกั๊กยีนตัวโปรดของผมและกางเกงยีนผมออกมาแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือลงไปข้างล่างก่อนที่จะถึงลานสนามฟุตบอลผมเห็นเอโกะลูกสาวของลุงช่างตัดผมกำลังถูกล้อมด้วยชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ห้าคน

“ว่าไงจ๊ะน้องสาวมานี่คนเดียวใจกล้าดีจังแบบนี้ สเป๊กพี่เลย”

“ออกไปนะพวกผู้ชายน่ารังเกลียด”

“ปากดีไปแล้วนะยัยนี่”

“แกจะทำอะไร?”

“มันก็เรื่องของชั้นออกไปเลยไอ้หน้าหล่ออย่าแส่เรื่องชาวบ้าน”

“แต่พอดีพวกแกมันไม่ใช่ชาวบ้านแต่เป็นอันธพาลว่ะชั้นเลยแส่ได้”

“ไอ้หมอนี่รุมมันเลยมั้ยพี่?” แล้วชายร่างเตี๊ยเตี้ยก็เดินมาหาผมแล้วพูดเสียงเล็กแหลมแสบรูหูว่า

“ว่าไงไอ้สูงหน้าตาขี้เหร่ไม่เบานี่”

“ลูกพี่ๆถ้าอย่างมันขี้เหร่ลูกพี่ก็ขี้หมาเลยล่ะ”

“ไอ้บ๊วยเดี๋ยวกูเสียฟอร์ม”

“ไม่ต้องห่วงเสียไปแล้ว”

“อย่ามาพูดมากเลยมึงต้องการอะไรสุภาพบุรุษเรอะ?”  

“เรื่องของชั้น”

“อย่ามากวนนะเว้ยรู้มั้ยกูลูกใคร”

“แม่ชื่อเกร็ดขายปลาอยู่หนองปลาหมอพ่อชื่อเบ็ดตกปลาอยู่ประตูน้ำ”

“ถูกต้อง พ่อมึงเสะ!!กูลูกเฮียแก๊บนะเว้ย”

“เอโกะไปกันเถอะ”

“จะไปไหน?”

“เรื่องของชั้น”

“ไอ้หมอนี่” ไอ้เตี้ยง้างมือจะต่อยผมแต่ก็มีมือของชายคนหนึ่งมาจับไว้

“อาจารย์เชน”

“ไม่เป็นไรนะ?”

“ครับ/ค่ะ”

“อาจารย์เชนงั้นเหรอคิดว่ากูจะกลัวเหรอ?”

“เนตรดนัย!!

“ครับอาจารย์”

“ถ้ายังคิดแกล้งคนอื่นแล้วอวดชื่อเสียงของพ่อตัวเองอีกล่ะก็ครูจะบอกเรื่องนี้กับม่าม๊าของเธอให้เธอไปอยู่กับกระเทยที่ปากช่อง”

“จะไม่ทำอีกแล้วครับลาก่อนครับอาจารย์เชน” แล้วหมอนั่นก็วิ่งหนีไปทันที

“คุณเอโกะเป็นอะไรรึเปล่าครับ”

“ชั้นแตงไทยนะคะ”    

“เหรอครับขอโทษด้วยนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะเอ่อคืออาจารย์เชนคะ”

“ครับ?”      

“ช่วยเอาอาหารเช้านี้ไปให้อาจารย์ใหญ่ให้หน่อยได้มั้ยคะ?”

“ได้ครับงั้นครูไปก่อนนะแฮป”

“ครับอาจารย์” นี่คืออาจารย์เชนเป็นอาจารย์สอนวิชาพละศึกษาและเป็นรองอาจารย์ใหญ่เป็นกันเองกับเด็กนักเรียนทุกคนมากๆ

“คุณแฮปคะชั้นต้องขอขอบคุณคุณด้วยนะคะที่ช่วยเหลือชั้นน่ะค่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอก”

“แล้วคุณกำลังจะไปไหนรึเปล่าคะ”

“เอ๊ะเฮ้ย!! ขอโทษด้วยนะแล้วเจอกันใหม่ไปนะ” แล้วผมก็รีบวิ่งไปที่ลานสนามฟุตบอล “แฮก แฮก โทษทีนะ”

“ไม่เป็นไรชั้นกับไอ้ตาตี่ดูหนังจบไปแล้วเรื่องหนึ่ง”

“อย่าเว่อร์น่ะชั้นไปไม่ถึง5นาทีด้วยซ้ำ”

“เอาเหอะไปกันได้แล้วสายแล้ว” แล้วพวกผมก็ออกจากโรงเรียนไปยังห้างฯที่ผมเพิ่งไปมาได้ไม่กี่วันมานี้

พลั่ก “ขอโทษด้วยค่ะ”

“ไม่เป็นไร”

“จับตัวเธอมาเร็วเดี๋ยวท่านประธานจะว่าเอา”

“ออกไปนะ”    

“มานี่เดี๋ยวนี้เลยนะ”

“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะ”

“อย่ายุ่งน่ะไอ้หน้าหล่อ”

“บอกว่าให้ปล่อยไง”

“ถ้าไม่ล่ะ”

“ก็โดนพวกผมอ่ะดิเพ่....”

“เฮ้ยนั้นมันคุณหนูชาหมิงแห่งบ้านศรีสกุลงามนี่รีบไปกันเร็วเดี๋ยวโดนเฮียจิ้งตัดหัวเอา” แล้วพวกมันก็วิ่งออกไป

“นายนี่ก็มีอิทธิพลต่อมาเฟียเหมือนกันนะเนี่ย”

“ก็ไม่เท่าไหร่หรอกน่า”

“ขอบคุณจริงๆนะคะ”

“ไม่เป็นไรแล้วเธอคลุมหน้าตาทำไม?”

“ชั้นคือหลุยส์วงวอนท์ยูเลิฟ”

“งั้นเหรอ?”  

“ไม่ตกใจเหมือนเพื่อนนายหน่อยเหรอ?”เธอชี้ไปทางทั้งสองที่อ้าปากค้างอยู่

“ก็เธอเป็นแค่ไอดอลนี่ไม่ใช่นางฟ้านางสวรรค์ที่ไหนซักหน่อย”

“นี่นาย”

“คะคะคุณคือหลุยส์งะงะงั้นเหรอคระครับ”

“อื้อ”

“แล้วเพื่อนสนิทของคุณอีกสองคนล่ะคุณจิ้นกับคุณคิสมีล่ะครับ?”

“อ๋อถ้าสองคนนั้นล่ะก็อยู่ตรงนั้นไงล่ะ” แล้วเธอก็ชี้ไปทางน้ำพลุหน้าห้างฯมีหญิงสาวคลุมเสื้อคลุมสีฟ้าอีกคนเป็นสีน้ำตาล

“แล้วพวกเธอมาอยู่ที่นี่ได้ไงทั้งๆที่เธอทั้งสามคนน่าจะไปเตรียมตัวจัดคอนเสิร์ตกับพวกเพื่อนๆแล้วเพื่อนอีกสามคนที่เหลือของคุณล่ะ?”

“พวกเราหนีมาน่ะ”

“ทำไมล่ะ?”

“เราจะขอแยกวงไปเป็นวงสวอนพริ้นเซทของเราสามคนเท่านั้นแต่ทั้งผู้จัดการและเพื่อนๆของชั้นกลับไม่เอาชั้นเลยจะทำให้คอนเสิร์ตนี้ล้มไปซะ”  

“นิสัยเสียมากเลยนะหลุยส์”

“ต้องเรียกว่าคุณหลุยส์สิ”

“แถมยังหยิ่งอีกด้วย”       

“นายนี่มัน”

“ทำไมจะทำอะไรชั้น?”

“ย่ะอย่ามองแบบนั้นสิน่ากลัวจัง”

“เธอต้องกลับไป”

“ไม่”

“หลุยส์กลับไปเดี๋ยวนี้เธอรู้มั้ยว่าเธอสามคนกำลังจะทำให้เพื่อนและแฟนคลับของพวกเธอผิดหวังรู้มั้ย”

“แต่ว่า”

 “อะไร?”

“ขอให้เราพักก่อนได้มั้ย”

“คอนเสิร์ตจะเริ่มแล้วนะ”

“ผู้จัดการเลื่อนนัดแล้วกลายเป็นเสาร์หน้าโน่นถึงจะเริ่มน่ะ”

“พวกเธอนี่มัน...”

“หมิงอิเกียร์แฮปคะ”

“เอ๊ะเธอมานี่ได้ไงเนี่ยซีว่า”

“ชั้นอาศัยรถของรุ่นพี่วัฟเฟิลมาน่ะค่ะ”

“ฮะวัฟเฟิล”

“ว่าไงจ๊ะเอ๊ะ!!!เด็กคนนั้นใครเหรอ?”

“ก็อิเกียร์เด็กเนิสที่เธอไม่ชอบไง”

“เอ๊ะ!จริงเหรอหล่อมากเลยนะเนี่ย”

“งั้นตามสัญญาอย่ามายุ่งกับชั้นอีกส่วนเธอกับอิเกียร์ก็รักกันดีๆล่ะ”

“ขอบใจนะแฮปงั้นนายมานี่หน่อยสิ”  

“ครับ”

ฟอด “เฮ๊ะ?”

“วัฟเฟิลไม่อายคนอื่นเขามั้งหรือไงเธอเป็นผู้หญิงนะหอมผู้ชายก่อนได้ไงเนี่ย?”

“หึงชั้นเหรอจ๊ะแฮป?”

“เปล่าอุจาดตาต่างหากล่ะ”

“แฮป!!

“สวัสดีค่ะจะมาเสริมหล่อเสริมสวยหรือเปล่าคะ?”

“ครับๆไปเหอะ”

“โอ้” เมื่อพวกผมเสริมหล่อกันเสร็จก็กลับหอแล้วนอนทันทีเพราะอาหารมื้อเย็นทานเสร็จไปเรียบร้อยแล้ว(แต่จะว่าไป...คอนเสิร์ตไม่มีแล้วพวกเราไปเสริมหล่อกันทำไมหว่า...?)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น