วุ่นเรื่องรัก พลพรรคนักเรียน

ตอนที่ 11 : คอนเสิร์ต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 เม.ย. 60

ตอนที่11คอนเสิร์ต

และแล้วก็มาถึงงานคอนเสิร์ตของวงวอนท์ยูเลิฟจนได้ครับวันนี้พวกผมกับพวกวัฟเฟิลมาด้วยกันหมดอีกตามเคยแล้วล่ะครับ ที่จัดคอนเสิร์ตใหญ่มากๆ(คราวนี้เขามาจัดที่ลานสนามในตลาดครับ)และคนก็เต็มไปหมด ผมเพิ่งรู้นะครับเนี่ยว่าวอนท์ยูเลิฟก็ดังกับเขาเหมือนกัน

“หวัดดียามบ่ายจ้า....” เสียงของผู้หญิงที่พวกผมคงต้องรู้จักดี

“คิสมีแล้วมานี่ทำไมคอนเสิร์ตจะเริ่มแล้วนี่นา”

“ชั้นมาแป๊บเดียวเองน่าชั้นแค่ลงมาเพื่อมาพบแฟนคลับแค่นั้นแหละย่ะ”

“เหรอๆแล้วถามแฟนคลับรึยังว่าอยากเจอเธอรึเปล่า?”

“นี่นาย” เธอทำหน้าโกรธใส่ผม

“คิสชั้นว่าไปเตรียมตัวกันเถอะ” สาวเสียงใสอีกคนเดินมาพร้อมเรียกชื่อของคิสมี

“หลุยส์นี่นา”

“แฮปเหรอคะ?”

“อื้อ”

“วันนี้แต่งตัวหล่อจังเลยนะคะ”

วันนี้ผมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวดำและเสื้อกั๊กยีนส์สีน้ำเงินเข้มพร้อมกางเกงยีนส์ห้อยโซ่ที่กระเป๋ากางเกงข้างขวา

“ขอบใจ”

“อื้อวันนี้แต่งตัวหล่อจริงๆด้วยนะคะเนี่ย” คิสมีเดินเข้ามาใกล้ผมแล้วดม

“ทำอะไรของเธอ?” ผมสงสัยและตกใจนิดหน่อย

“นายได้ฉีดน้ำหอมมารึเปล่า?”

“ห้องชั้นไม่มีหรอกน้ำหอมน่ะ”

“งั้นกลิ่นนี้ก็.....”

“อะไร?”

“กลิ่นตัวนายยังหอมเลยอ่ะ”

“ไปดมอะไรล่ะนั่น?”

“หอมจริงๆนะหลุยส์มาดมสิ”

“เอ๊ะ ดะ-เดี๋ยว” แล้วคิสมีก็จับคอของหลุยส์กดลงมาตรงช่วงอกของผม

“ฟุด ฟิด หอมจริงด้วยค่ะ”

“เธอก็อีกคนหนึ่ง”

“เอ๊ะ?ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ” แล้วเธอก็หน้าแดงแล้วเดินไปหลบหลังคิสมี

“งั้นชั้นไปก่อนนะอย่าลืมเชียร์ชั้นล่ะ”

“ชั้นก็เชียร์ทุกคนแหละ เนอะหมิง อิเกียร์”

“ครับ” ทั้งสองคนตัวแข็งปั๊กเพราะได้เจอคิสมี(ที่แต่งหน้าซะสวย)ตัวเป็นๆมายืนอยู่ตรงหน้า

“นี่แฮป”

“ฮะ?”

“แกไม่ได้ไปฉีดน้ำหอมมาใช่ป่ะ?”

“ในห้องมันมีมั้ยล่ะน้ำหอมน่ะ”

“ไม่มีนะ”

“เออมันก็แปลว่าชั้นไม่ได้ฉีดเว้ย”

“แล้วทำไมกลิ่นมันหอมๆวะ?”

“หรืออาจเป็นเพราะสบู่ที่แม่ชั้นเพิ่งส่งมาให้กันนะ?”

“เอ๊ะ? ไอ้สบู่นั่นน่ะเหรอ?”

“อื้อเห็นแม่บอกว่าไปเที่ยวกับน้ามาแล้วซื้อมาเป็นคันรถเลยล่ะ”

“แกได้อ่านมั้ยว่ามันกลิ่นอะไร?”

“กลิ่นเหรอ....?”

“รู้มั้ย?”

“กลิ่นลาเวนเดอร์มั้ง”

“ถึงว่าชั้นได้กลิ่นแล้วนึกถึงยากันยุงขึ้นมาทันที”

“ขำตายล่ะ”

“ไปเหอะคนยิ่งเยอะๆอยู่”

“ครับ/ค่ะ เจ้านาย”

แล้วพวกเราก็เข้าไปในลานคอนเสิร์ตทันทีเลยล่ะครับขนาดตอนนี้แค่บ่ายสองเองนะครับแต่คนเข้ามากันหนาแน่นเลยนี่ถ้าเข้ามาช้ากว่านี้มีหวังได้ดูคอนเสิร์ตจากบนต้นไม้แน่ๆ

“สวัสดีค่า....ทุกคน” เสียงสาวสวยทั้งหกของวงวอนท์ยูเลิฟ

“มาแล้วๆ”

“จะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นวะหมิง?”

“ก็มันตื่นเต้นนี่หว่า...”

“สวัสดีจ้าชั้นคิสมีจ้า”

“ชั้นหลุยส์ค่า...”

“ชั้นจิ้นจ้ะ”

“ชั้นปลาจ้า”

“ชั้นมินิค่ะ”

“และชั้นหัวหน้าวงสุดน่ารัก..บีบีจ้า...”

“กรี๊ด” เสียงของแฟนคลับของวงวอนท์ยูเลิฟ

“วันนี้เรามาสนุกด้วยกันเถอะนะคะ”

“ค่า..../ครับ...” ทุกคนตระโกนลั่น(ผมด้วย)

และแล้วเวลาก็ผ่านไปอย่างกับนิทานสามชั่วโมงสำหรับคอนเสริตเปิดตัวของสาวๆวงวอนท์ยูเลิฟก็จบไปด้วยดีและผมมีเซอไพรซ์สำหรับสาวๆทั้งหกคนด้วยล่ะครับ..อะไรน่ะเหรอ....นี่ไง

“สวัสดีครับ” ผมเข้าไปพร้อมลากดอกไม้จากรถขนของขนาดเล็กมา

“เอ๊ะ?คุณเป็นใครเหรอคะ?” หัวหน้าวงวอนท์ยูเลิฟตกในนิดหน่อย

“แฮปเข้ามาได้ไง?”

“ก็ขอเขาเข้ามาน่ะสิ”

“เอ๊ะ?ให้เข้ามาง่ายๆเลยเนี่ยนะ”

“ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ค่อยแมนซักเท่าไหร่เขาเลยให้เข้ามาน่ะ”

“คนรู้จักเหรอหลุยส์?” ปลาเดินเข้ามาแล้วถามหลุยส์

“แฟนหลุยส์น่ะ” คิสมีพูด

“เอ๊ะ? ไม่ใช่นะไม่ใช่” หลุยส์หน้าแดงและส่ายหน้าใหญ่

“คือผมแค่เป็นคนรู้จักเฉยๆน่ะครับ”

“แล้วมีอะไรล่ะ?” จิ้นเดินมาพร้อมถามผม

“เอาดอกไม้มาให้น่ะ” แล้วผมก็ส่งดอกไม้ให้ทีล่ะคน(ช่อใหญ่ซะด้วย)แต่ผมไม่ได้เป็นคนซื้อหรอกนะ...ทั้งหมดเนี่ยหมิงซื้อมาให้คิสมีโดยเฉพาะแต่กลัวน่าเกลียดเลยซื้อมาให้ทุกคน

“ขอบใจจ้ะ”

“ขอบคุณนะ”

“ขอบใจมากเลยนะ”

“แต๊งกิ้วจ้ะ”

“ขอรับไว้แล้วกันนะ”

“ขอบใจนะยะ”

ทุกคนกล่าวขอบคุณแต่ผมไม่ได้เป็นคนซื้อดอกไม้พวกนี้นี่นา...จะให้หมิงเป็นพ่อพระโดยที่ไม่ได้ประโยชน์อะไรได้ไงล่ะครับผมเลยไปลากตัวหมิงที่นั่งจ้อกับอิเกียร์อยู่มาทันที

“อะไรวะแฮปลากชั้นมา....” แล้วมันก็หยุดชะงักทันที

“จะให้แกไม่ได้ความดีความชอบเลยมันก็ยังไงอยู่อ่ะนะ” แล้วผมก็เปิดทางให้สาวๆกอดหมิงให้เต็มที่

“เอ๊ะ? อะไรกันครับเนี่ย” มันถามทั้งๆที่หน้าแดงอยู่

“ขอบคุณนะคะ”

“แต๊งกิ้วค่ะ”

“ที่เอาดอกไม้มาให้ในวันนี้น่ะ”

“ครับๆ” มันพูดไปใกล้จะตายไปเพราะสาวๆรัดคอมันแทบขาด

“หมิง” คิสมีเรียกหมิง

“ครับ” หมิงลุกขึ้นยืนตรงทันที

“ขอบใจ...สำหรับดอกไม้นะ..ทีหลังถ้าจะให้...ไม่ต้องอายหรอก..ชั้นรับเสมอแหละ”    คิสมีทำท่าทางเหนียมอาย

“ครับ” หมิงเช่นกัน

“ฮิๆคู่นี้เหมาะสมกันจริงๆแฮะ” ผมพึมพำอยู่คนเดียว

เมื่อผมกับหมิงให้ดอกไม้เสร็จแล้วเราก็เตรียมตัวกลับบ้านกันครับเพราะว่าเหลือวันหยุดอีกแค่วันเดียวเราก็ต้องเรียนแล้ว..(รู้อย่างนี้กลับบ้านไปหาแม่ดีกว่า...)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น