คัดลอกลิงก์เเล้ว

Webtoon fan fiction ฮันนัมดงเคย์เฮาส์ fan fiction พี่เทพบุตร x ด็อกซู

โดย M 4Z

เราเป็นแฟนกันเพราะความรักที่พี่มีให้ผม...หรือเพราะว่าเพื่อประชดใครอีกคนที่พี่รักหรือเปล่าครับ? -ด็อกซู

ยอดวิวรวม

29

ยอดวิวเดือนนี้

8

ยอดวิวรวม


29

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 ก.ค. 62 / 20:45 น.
Webtoon fan fiction ฮันนัมดงเคย์เฮาส์ fan fiction พี่เทพบุตร x ด็อกซู | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ลิ้งค์อ่านการ์ตูน

https://www.webtoons.com/th/romance/k-house/list?title_no=1501

แนะนำตัวละคร(ในนิยาย)

พี่ชีอู:เป็นพี่ชายของชีอัน เป็นรักแรกของพี่เทพบุตร

ชีอัน:น้องสาวแสนรักของชีอูที่แอบชอบด็อกซู

พี่เทพบุตร:เป็นแฟนของด็อกซูที่ทำงานอยู่ที่ฮันนัมดงเคย์เฮาส์ แอบชอบชีอูมาตั้งแต่เรียนมัธยมและยังคงลืมเขาไม่ได้ เป็น        คริสเตียน นับถือและรักพระผู้เป็นเจ้ามาก

ด็อกซู:เป็นแฟนของพี่เทพบุตร อยู่ในฮันนัมดงเคย์เฮาส์ด้วยความเข้าใจผิดอะไรบางอย่างของคุณเคย์เจ้าของบริษัท บ้านเกิดอยู่บนเกาะมีสไตล์การออกแบบเสื้อผ้าไม่เหมือนใครจนบางครั้งจิตตกเพราะคิดว่าเสื้อผ้าของตัวเองห่วยไม่เหมือนกับของคนอื่นๆในฮันนัมดงเคย์เฮาส์

กเยซูแจ:น้องเล็กของฮันนัมดงเคย์เฮาส์ เก่ง ฉลาด

คุณจาง:ดีไซเนอร์ที่มีชื่อเสียง หลงตัวเอง อยากได้ด็อกซูมาทำงานด้วยเพราะปลิ้มในผลงานอันแปลกใหม่ของเขา

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 ก.ค. 62 / 20:45


ผมว่า...พี่เทพบุตรกลับไปถามใจตัวเองอีกครั้งดีกว่านะครับ...ว่าแท้ที่จริงแล้วพระผู้เป็นเจ้า...เลือกใครให้มาคู่กับพี่กันแน่เสียงของเด็กหนุ่มที่ส่งยิ้มติดเศร้านั้นมาให้กับร่างสูงของชายผมทองอีกคนที่ยืนเบิกตาโพลงกับคำพูดของเด็กหนุ่มนั้นบ่งบอกได้ถึงความรู้สึกอึดอัดที่เขาต้องทนมาหลายต่อหลายเดือนแล้ว เด็กหนุ่มได้แต่แสร้งยิ้มก่อนที่จะเดินขึ้นห้องของตัวเองไปปล่อยให้ใครอีกคนล้มลงไปกับพื้นด้วยความสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง

เมื่อหลายเดือนก่อน

นายคือ...สมบัติล้ำค่าของฉันชายคนหนึ่งที่จู่ๆก็เดินเข้ามาจับมือของผมพูดขึ้น

ครับ?” ผมตอบกลับไปด้วยความสงสัย เขาคือใคร?แล้วที่พูดนั่นหมายความว่าอะไรกันแน่?

มาทำงานกับฉันเถอะ อย่างน้อยๆถ้านายไปทำงานกับฉัน...นายก็ไม่ได้เป็นแค่เด็กชงกาแฟอย่างเดียวเหมือนที่เคย์เฮาส์นี่เขาบอกพลางยิ้มอย่างมั่นใจ คำพูดนั้นของเขามันเหมือนกับมีดที่มากรีดหัวใจของผม ผมรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาทันทีหลังจากที่เขาพูดประโยคนั้นจบ ใช่แล้ว..ผมน่ะ...สำหรับที่เคย์เฮาส์ก็เป็นได้เพียงแค่....เด็กชงกาแฟเท่านั้น ไม่ได้มีทักษะเลิศเลอเหมือนใครเขาเลย

นี่เบอร์โทรฉัน โทรมาได้ทุกเมื่อเลยนะ ฉันจะรอรับสายของนาย บายเขากล่าวแล้วเดินออกไปทิ้งบรรยากาศอันเงียบงันเอาใว้ให้ผมและพี่ชีอู ผมหันไปเหลือบมองเขาเล็กน้อยแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรก่อนที่จะให้ผมไปทำงานจดชื่อคู่ค้าของเราต่อ

..........................................................................................................................................................................................................”คุณจาง....งั้นเหรอ? ดีไซเนอร์ชื่อดังที่ขนาดคุณเคย์ยังอยากจะได้ตัวเข้ามาในเคย์เฮาส์ แล้วทำไมคนดังขนาดนั้น....ถึงต้องการให้ผมไปทำงานด้วยล่ะ คนที่ไม่มีพรสวรรค์อย่างผม...ไม่มีความรู้เรื่องเสื้อผ้าอย่างผม...เนี่ยนะผมพูดพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะนั่งกอดเข่า จู่ๆผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้มีค่าอะไรสำหรับที่นี่เลย ที่คุณเคย์ให้ผมเข้ามาที่นี่ก็เพราะคิดว่าผมเป็นเกย์....ไม่ได้เห็นความสามารถของผม...ที่มันไม่มีดีอะไรเลยเสียด้วยซ้ำ

หรือว่าเรา...จะติดต่อไปดีนะ?”

......................................................

ฮัลโหลครับ

เอ่อ..สวัสดีครับ...ผม...นา ด็อกซูนะครั-

ไง!!เธอสนใจที่จะมาทำงานกับฉันแล้วใช่มั้ยนา ด็อกซู!!!!เสียงอันตื่นเต้นนั้นของเขาทำให้ผมตกใจเล็กน้อย ผมสำคัญกับคุณขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ? ดีไซเนอร์ห่วยๆแบบผมเนี่ยนะ?

ครับ...คงงั้น

งั้นคืนนี้นายเก็บของออกมาจากที่นั่นเลยนะ พรุ่งนี้ฉันจะไปรับ ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน!!!

ตู๊ดๆๆๆ

เฮ้อ....เราคงจะ.ทำถูกแล้วใช่มั้ย?” ผมพูดขึ้นเบาๆก่อนที่จะเดินลงมจากดาดผ้าแล้วเข้าห้องของตัวเองไป ผมหยิบกระเป๋าเดินทางใบเดิมที่ผมแบกมันมาตั้งแต่บนเกาะจนได้มาอยู่ที่นี่..และออกจากที่นี่

เช้าวันต่อมาผมตื่นขึ้นมาพลางมองหน้าของตัวเองในกระจกที่โทรมเพราะว่าเมื่อคืนผมนอนไม่หลับ ไม่รู้ว่าเพราะตื่นเต้นหรือความรู้สึกแคร์อะไรบางอย่างที่นี่หรือเปล่า แต่ก็ช่างมันเถอะ...คนไร้ค่าอย่างผมอยู่ไปก็ไม่ได้ทำให้ที่นี่ดูดีขึ้นมาหรอก ผมเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำล้างหน้าแล้วแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนที่จะเข้าไปในห้องแล้วหยิบกระเป๋าเดินทางของผมออกมา ตอนที่ผมเดินลงบันไดมาพร้อมกระเป๋าเดินทางใบนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่ผมเป็นตาเดียวและเป็นชีอันที่เข้ามาถามผมเป็นคนแรก

นายจะไปไหนน่ะด็อกซู?” เธอถามพลางมองหน้าของผมด้วยใบหน้าสงสัย ผมยิ้มอ่อนส่งกลับไปก่อนที่จะเอากระเป๋าไปวางข้างๆตัวเอง

ผมตัดสินใจแล้วว่าผม...จะไปทำงานกับคุณจางครับผมพูดขึ้น ทุกคนเกิดอาการเดทแอร์ขึ้นมาก่อนที่พี่ชีอูจะพูดขึ้น

ขอให้โชคดีแล้วกันเขาบอกแล้วเดินผ่านร่างของผมไปทันที นี่ผมคิดอะไรอยู่?...คิดว่าพี่ชีอูจะบอกว่าอย่าไปนะ..ที่นี่ต้องการนายงั้นเหรอ?...ผมคงจะบ้าไปแล้วจริงๆ...ผมมันก็เป็นแค่เด็กชงกาแฟแท้ๆ

พี่ครับ...  ซูแจพูดพลางเดินมาจับไหล่ของผมเบาๆ ผมยิ้มตอบก่อนที่จะเดินไปที่หน้าประตู

นายคิดดีแล้วจริงๆใช่มั้ยด็อกซู?” เสียงของพี่เทพบุตรบอก ผมหยุดเดินก่อนที่จะหันกลับมา

ถึงผมไม่อยู่ที่นี่...พวกพี่ก็เปล่งประกายกันอยู่แล้วนี่ครับ ไปก่อนนะครับผมบอกแล้วเปิดประตูแล้วเดินออกไปพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่นั้น รถลีมูซีนสีดำเงานั้นมาจอดเทียบท่าทันทีที่ผมเดินออกมา คุณจางเดินออกมาจากรถพลางเดินเข้ามาหาผมด้วยรอยยิ้ม

ไปกันเถอะด็อกซูเขาบอกก่อนที่จะให้คนใส่ชุดสูทร่างใหญ่คนหนึ่งมาถือกระเป๋าขึ้นรถให้ผม

ผ่านไปไม่ถึงยี่สิบนาทีผมก็มาถึงที่ทำงานใหม่ มันดูใหญ่โตมากกว่าเคย์เฮาส์เป็นไหนๆ แต่ทำไมกันนะ?...ทำไมผมถึงไม่ตื่นเต้นหรือดีใจที่ได้มาทำงานที่นี่เลย

เข้ามาสิด็อกซู เดี๋ยวฉันจะพานายไปดูห้องทำงานของนายเขาบอกพลางเดินเข้าไปในบริษัทนั้น ผมเดินตามเขาไป ภายในบริษัทนั้นเต็มไปด้วยพนักงานทั้งชายและหญิงที่ก้มหัวให้กับคุณจางที่เดินผ่าน สิ่งตกแต่งภายในก็ดูเหมือนว่าจะเป็นของมีราคาแพงทั้งนั้น ชุดของพนักงานแต่ละคนก็มีสไตล์แบบที่ผมไม่เคยคิดที่จะทำแบบนั้น เอาแต่ทำเสื้อผ้าตามแบบของตัวเองจนสร้างเรื่องน่าอายใส่ตัวเข้าจนได้

ถึงแล้วล่ะด็อกซูเขาบอกพลางผายมือไปที่ห้องใหญ่ห้องหนึ่ง ข้างในมันกว้างมาก กว้างกว่าที่เคย์เฮาส์มากมายเลยทีเดียว ในนั้นมีผ้าเกือบจะทุกชนิดเลยด้วยซ้ำ เครื่องมือที่เอาไว้ตัดผ้า ทำชุดก็ครบครัน แถมยังมีพวกนิตยสารแฟชั่นอีกต่างหาก ถึงแม้ส่วนใหญ่จะเป็นรูปปกคุณจางเองก็เถอะ

ชอบมั้ย?” เขาหันมาถามพลางยิ้ม ผมพยักหน้าตอบกลับไป

งั้นเดี๋ยวนายเริ่มงานที่นี่ได้เลยนะ ฉันขอตัวก่อนพอดีว่ามีสัมภาษย์รายการนิดหน่อยน่ะ ก็คนมันดังนี่เนอะ?” เขาบอกพลางยิ้มกว้างแล้วเดินออกจากห้องนี้ไป ผมยืนตระหง่านอยู่กลางห้องใหญ่นั้น ผมมองไปรอบๆพลางเดินไปจับผ้าชนิดต่างๆนั้นแล้วหันมามองพวกเครื่องมือต่างๆ

ไม่คิดเลยว่าคนอย่างเรา...จะได้มาทำงานในห้องใหญ่ๆแบบนี้...ทั้งๆที่ห้องแบบนี้..น่าจะเหมาะกับพวกเขามากกว่าผมพูดพลางยิ้มออกมาแล้วไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่งที่สอดอยู่กับโต๊ะเขียนหนังสือตัวหนึ่ง ผมนั่งแล้วหยิบดินสอขึ้นมาเพื่อจะร่างแบบเสื้อผ้าของตัวเอง เสื้อผ้าของตัวเอง...งั้นเหรอ? แบบเสื้อผ้าห่วยๆพวกนั้นน่ะเหรอ?

เฮ้อ....ผมถอนหายใจก่อนที่จะร่างแบบเสื้อผ้าลงไป พอร่างเสร็จผมก็ไปจัดการเลือกเนื้อผ้าแล้วเย็บให้มันออกมาเป็นรูปเป็นร่างทันที พอผมทำเสร็จก็นั่งมองมันด้วยจิตใจที่ไม่ค่อยสบายใจนัก

มันเหมือน...ขาดอะไรไป...อย่างนั้นแหละผมพูดพลางเอามือไปลูบชุดของผมบนหุ่นนั้นเบาๆ

ปึง!!!

เป็นไงบ้างด็อกซู งานไปถึงไหนแล้ว?” คุณจางที่เปิดประตูเข้ามาเสียงดังพูดขึ้นพลางเดินเข้ามาในห้อง เขามองมาที่ผมก่อนที่จะสบเข้ากับชุดบนหุ่น เขามองมันพลางทำหน้านิ่วคิ้วขมวดก่อนที่เขาจะหันหน้ามามองผมอีกครั้ง

ทำไมไม่ทำเสื้อผ้าแนวเดิมของเธอล่ะด็อกซู?” เขาถามพลางมองหน้าของผม ผมหลบสายตาพลางก้มหน้าลง

ขอโทษครับ แต่ถ้าผมออกแบบเสื้อผ้าห่วยๆแบบนั้น..มันจะเป็นการทำลายชื่อเสียงของคุณได้ผมพูดพลางกำหมัดของตัวเอง

ก็จริงอยู่ที่ว่าเสื้อผ้าของนายแต่ละชิ้นมันออกจะแปลกไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาสักเท่าไหร่แต่ว่า....ฉันสามารถดัดแปลงมันได้ ฉันจะขัดเกลานายเองด็อกซู ให้กลายเป็นดีไซเนอร์อันดับสอง เพราะว่าฉันเป็นอันดับหนึ่ง ฮ่ะๆๆๆเขาพูดพลางหัวเราะลั่นผมได้แต่มองหน้าของเขาแล้วยิ้มเจื่อนก่อนที่เขาจะพาผมไปที่พักของผม มันเป็นคอนโดที่ห้องนั้นใหญ่มาก ใหญ่กว่าบ้านของผมอีก...และ...ใหญ่กว่าห้องเดิมที่เคย์เฮาส์ของผมอีก หลังจากที่เขาส่งผมเสร็จเขาก็กลับไป ผมเดินเล่นในห้องก่อนที่จะนั่งลงไปบนโซฟาแสนนุ่มที่ผมเพิ่งจะรู้ว่าโซฟามันนุ่มได้มากขนาดนี้ ผมลูบโซฟาเบาๆก่อนที่จะเดินไปมา ในห้องนี้มีระเบียงด้วย ผมเดินไปเปิดประตูที่กั้นระหว่างห้องภายในกับระเบียงออกแล้วเดินออกมา อากาศอันแสนบริสุทธิ์ยามค่ำคืน...ถ้าได้กินขนมกับทุกคนด้วย..มันคงจะเป็นอะไรที่ดีมากๆเลย

เฮ้อ....มาคิดถึงเอาตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะผมพูดก่อนที่จะมองทอดยาวออกไปจนสุดขอบฟ้าที่สว่างพอสมควรเพราะว่าคืนนี้เป็นคืนเดือนหงาย แสงจันทร์ที่ส่องสว่างนั้นเลยทำให้มันไม่ได้มืดอย่างที่ควร

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ดเสียงโทรศัพท์มือถือของผมที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงดังขึ้น ผมหยิบมันขึ้นมาดูชื่อของคนที่โทรมาก่อนที่จะกดรับสายไป

ครับ?”

เป็นไงบ้าง?” เสียงทุ้มนั้นตอบกลับมาด้วยเสียงเป็นห่วงเป็นใยที่ทำให้ผมหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย

“...เหงานิดหน่อยครับ แล้วพี่ล่ะ?”

ฉันเองก็..เหงาเหมือนกันที่นายไม่อยู่ที่นี่ ด็อกซูคำตอบที่เขาตอบกลับมาทำให้ผมยิ้มกว้างและรู้สึกดีใจสุดๆ

อย่าพูดอะไรที่มันทำให้ยิ่งคิดถึงกว่าเดิมแบบนี้สิครับ...พี่เทพบุตร

..........................................................................................................................................................................................................

เอาล่ะวันนี้เราก็ต้องสู้ตาย!ผมพูดพลางเดินเข้าไปในบริษัท ทุกคนในนั้นหันมามองผมก่อนที่จะก้มหัวเคารพกันแล้วทำงานของตัวเองต่อ ผมไม่ใช่คุณจางนะครับ จะทำท่าเคารพผมทำไม?

อรุณสวัสดิ์ด็อกซู เดินทางมาปลอดภัยดีนะ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้ไปรับเพราะว่าฉันติดงานนิดหน่อยน่ะคุณจางที่เดินสวนมาบอกพลางยิ้มเล็กน้อย

ไม่เป็นไรครับ งั้นผม...ขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ

หมับ!!

เดี๋ยวก่อนด็อกซูเขาบอกพลางจับแขนของผมแน่น ผมหันไปพลางมองเขาด้วยความสงสัย

ครับ?”

ใส่สไตล์ของนายลงไปในงานนะ ไม่ต้องเครียดหรือว่าคิดว่างานของตัวเองมันไม่ดีหรอกนะ งั้น...ฉันไปก่อนนะเขาบอกพลางปล่อยแขนของผมแล้วเดินจากไป

“..สไตล์...ของผมงั้นเหรอ?” ผมพึมพำก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องทำงานของผมแล้วเริ่มทำงาน วันนี้ผมอารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะว่าเมื่อคืนได้รับกำลังใจมาค่อนข้างที่จะเต็มเปี่ยม วันนี้ผลงานจะต้องออกมาดีกว่าเมื่อวานแน่นอน!!!

ว้าว!!!สุดยอดไปเลยด็อกซู นี่ล่ะ..งานที่ฉันต้องการจากนาย ฮ่าๆๆเขาบอกพลางหัวเราะลั่นกับผลงานเสื้อผ้าของผมที่วันนี้ใส่ความเป็นตัวเองลงไปพอสมควร

งั้นนายกลับไปได้แล้วล่ะ เดี๋ยวชุดนี่ฉันจัดการเองเขาบอกพลางให้คนของเขายกหุ่นที่มีเสื้อผ้าของผมอยู่ออกไปข้างนอก

งั้นผมขอตั-

ฉันมาคิดดูอีกทีแล้วว่าเรามาฉลองที่นายทำสำเร็จกันดีกว่านะด็อกซู อืม...เอาเป็นอาหารค่ำแล้วกัน เดี๋ยวฉันเลี้ยงเองเขาบอกพลางหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมา

ครับ?แต่ว่าเมื่อกี๊คุณบอกว่า-

ไปกันเถอะเขาบอกแล้วเดินออกไปนอดห้องทันที ร้านที่เขาพาผมมากินดินเนอร์คือภัตตาคารใหญ่และมีชื่อเสียงของที่นี่ อาหารแต่ละอย่างที่เขาสั่งก็หรูๆทั้งนั้น หรูเสียจนผมแทบจะไม่กล้ากินเลยทีเดียว ระหว่างที่กินไปนั้นเขาก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ผมเลยต้องนั่งที่โต๊ะนี้คนเดียว แต่ผ่านไปไม่นานก็มีใครคนหนึ่งมานั่งตรงหน้าของผม

กลับมาแล้วเหรอครั-.....พี่เทพบุตร?” ผมพูดขึ้นก่อนที่จะเงยหน้าแล้วพบกับใบหน้าของพี่เทพบุตรที่ไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่

มาทำอะไรที่นี่..ไม่สิ...มาทำอะไรกับมันแค่สองคน?” เขาถามพลางจ้องหน้าของผม ผมมองตาของเขาก่อนที่จะเริ่มอธิบาย

ก็แค่มากินข้าวเย็นกันเท่านั้นเองครับพี่ ไม่มีอะไรมากกว่านั้นหรอก แล้วนี่พี่มาทำอะไรที่นี่งั้นเหรอครับ?”

ชอบมันแล้วงั้นสิ?งั้นเลิกกันมั้ย?” เขาพูดพลางลุกขึ้นยืน

ค..ครับ?พี่หมายความว่าไง?ผมก็บอกพี่แล้วไงว่ามันไม่มีอะ-

เราเลิกกันเถอะด็อกซู นายก็ไปตามทางของนายฉันก็ไปตามทางของฉัน เราจบกันแค่นี้เถอะเขาพูดแล้วเดินออกจากโต๊ะไปทันที ทั้งๆที่เมื่อวานก่อนยังพูดคำหวานขนาดนั้นเลยแท้ๆ..แล้วทำไมวันนี้...ถึงได้ทำตัวงี่เง่าแบบนี้ ไม่ฟังเหตุผลอะไรเลย ไม่ฟังเลยว่าเราอธิบายว่าอะไร? ทำไมล่ะ?...ปกติก็เป็นคนที่มีเหตุผลกว่านี้นิ เขา...ไม่ใช่คนที่จะบอกเลิกใครก่อนด้วยซ้ำ...เขาเคยสัญญาแล้วนี่..ว่าเขา..จะดูแลเราเป็นอย่างดี...จะดูแลคนที่พระผู้เป็นเจ้าส่งมาอย่างเราเป็นอย่างดี..แล้วนี่ทำไม..ถึงเป็นแบบนี้ไปได้

กินของเผ็ดมากแล้วเป็นแบบนี้ทุกทีสิน่าฉัน เป็นไงด็อกซูอาหารอร่อยมั้ย?” คุณจางที่เพิ่งจะกลับมาจากห้องน้ำถามพลางนั่งลงตรงเก้าอี้ด้านหน้าของผม ผมก้มหน้าก่อนที่จะพูดขึ้น

ผมอิ่มแล้วครับ ขอตัวก่อนนะครับผมพูดแล้วลุกขึ้นยืน

เอ๊ะ?เป็นอะไรไปเหรอครับ?อาหารไม่ถูกปากเหรอ?” เขาถามพลางลุกขึ้นตาม

เปล่าหรอกครับ...ผมแค่...รู้สึกไม่ค่อยดีนะครับ ขอตัวนะครับผมพูดแล้ววิ่งหนีออกมาทันที ไม่ไหว...ถ้าอยู่ต่อคุณจางได้เห็นน้ำตาของเราแน่ ผมเดินออกมาจากภัตตาคารแล้วเดินไปที่คอนโดของตัวเองด้วยจิตใจว้าวุ่น...ทำไมนะ?...ทำไมพี่เทพบุตรถึงเป็นแบบนั้นกัน?...เขาเครียดเรื่องอะไรหรือเปล่า.ถึงได้..เป็นแบบนั้น

โฮ่ย...ชีอู ทำไมแกเมาเละแบบนี้กันฮะ? ก็บอกแล้วว่าอย่าดื่มเยอะไง เอิ๊ก เอิ๊กเสียงของพี่เทพบุตร อยู่แถวนี้งั้นเหรอ? ผมเดินตามเสียงไปก่อนที่จะเห็นร่างของพี่เทพบุตรและพี่ชีอูนั่งอยู่บนม้านั่งที่สวนสาธารณะ ทั้งคู่ดูเหมือนว่าจะดื่มกันมาหนักพอสมควรเพราะว่าหน้าของทั้งสองคนมันแดงแจ๋อย่างเห็นได้ชัด

นี่...ชีอู....แกรู้มั้ย...ว่าฉันน่ะ...ฉันน่ะ...ชอบแก ชอบ...มาตั้งนานแล้วด้วย..ฉันน่ะ...ไม่รังเกียจเลยนะ ที่ถูกจับมาเป็นคู่จิ้นของแก..กลับกัน..ฉันชอบมาก...และฉัน..อยากจะให้มันเป็นเรื่องจริงพี่เทพบุตรพูดพลางหันไปจ้องหน้าของพี่ชีอูก่อนที่จะประกบปากของเขาเข้ากับปากของพี่ชีอูที่เมาเละเสียจนไม่มีสติ ผมเอามือขึ้นมาปิดปากก่อนที่น้ำตามันจะไหลอาบแก้มออกมา ผมกำลังจะวิ่งหนีไปแต่ก็ต้องหยุดชะงัก ผมรู้มาว่าพี่เทพบุตรน่ะหลงรักพี่ชีอูมาตั้งนานแล้ว เขาทำได้ทุกอย่างเพื่อพี่ชีอู...การที่เขามาคบกับผมก็คงจะเพื่อพี่ชีอู...เพราะว่าชีอันตกหลุมรักผม...พี่เทพบุตรเลยมาคบกับผมเพื่อกำจัดศัตรูหัวใจให้กับพี่ชีอู ...ที่ผ่านมาทั้งหมด...เขาไม่ได้รักผม...แต่เขาทำเพื่อพี่ชีอู ผมหันหลังกลับไปแล้วเดินไปหาเขาทั้งคู่ พี่เทพบุตรเงยหน้าขึ้นมาพลางยิ้มเพราะว่าเขาเมาเต็มที่แล้ว

อ้าววววววว...เด็กเกาะนี่เอง งายยยยย อยากดื่มม้ายยยยย ฮ่าๆๆๆเขาพูดพลางยิ้มแล้วหัวเราะไปมาเพราะไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะทั้งหมด

เพี๊ยะ!!!ผมตบหน้าของเขาอย่างแรงจนร่างของเขาลงไปนอนกับพื้นก่อนที่ผมจะพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างพรั่งพรู

นี่ใช่มั้ย...คือคนที่พี่รักจนยอมมาคบกับผมเพื่อทำร้ายจิตใจกันขนาดนี้!ผมพูดก่อนที่จะวิ่งหนีไป ทิ้งให้เขากับพี่ชีอูที่ไร้ซึ่งสตินั้นนอนอยู่บนม้านั่ง ผมวิ่งเข้าไปในห้องพลางปิดประตูแล้วล็อคห้องให้สนิท ผมมองห้องอันใหญ่โตนี้ก่อนที่จะนั่งลงไปกอดเข่าแล้วร้องไห้ออกมาเสียงดัง

ฮือ....ฮื่อ....ฮื่อ...พี่...ไม่เคย...รักผมเลยใช่มั้ย?...ฮึก...ฮื่อ!!!ผมตะโกนเสียงดังพลางร้องไห้ออกมา ทุกอย่างมันแย่ไปหมด ผมไม่น่ามาที่นี่เลย ไม่น่ามาเลย มาแล้วก็ต้องเจอกับอะไรแบบนี้...ผมไม่อยากมาเลย...ผมอยากกลับบ้าน...อยากกลับเกาะ..อยากกลับบ้าน.ผมไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว.....

..........................................................................................................................................................................................................

นายจะลาออกงั้นเหรอ?ทำไมล่ะ?” คุณจางถามพลางมองหน้าของผมด้วยความตกใจ

“....ผมแค่อยาก..กลับไปพักผ่อนน่ะครับ อยากพักสมอง...อยากพักอะไรหลายๆอย่างน่ะครับผมพูดพลางหรุบตาต่ำ เขาถอนหายใจออกมาก่อนที่จะยื่นซองลาออกที่ผมเอามาให้เขาส่งคืนให้ผม

ฉันจะให้นายไปพัก หายดีเมื่อไหร่ก็กลับมา โอเค๊?” เขาพูดพลางยิ้มกว้าง ผมพยักหน้าก่อนที่จะหยิบซองลาออกนั้นแล้วเดินออกมาจากบริษัท ผมกำลังจะได้กลับบ้าน...ได้ไปหา..ครอบครัวของผม ได้ไปพัก...จิตใจที่ชอกช้ำของตัวเอง

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ดเสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้นผมเลยหยิบมันขึ้นมาจากในกระเป๋ากางเกง มันโชว์เบอร์ว่า พี่เทพบุตรผมกดตัดสายทิ้งก่อนที่จะปิดเครื่องแล้วเดินต่อไป ไม่นานฝนก็ตกลงมา ตกมาอย่างหนักเหมือนกับพายุเข้า ผมรีบวิ่งไปหลบที่ร้านคาเฟ่แห่งหนึ่งก่อนที่ผมจะได้พบกับใครคนหนึ่งที่มายืนหลบฝนด้วยเช่นกัน

ด็อกซู?” เสียงใสนั้นของเธอทำให้ผมสะดุ้งก่อนที่จะหันกลับไปมอง หญิงสาวรักแรกพบของผมที่เป็นที่รักของพี่ชีอู...ที่พี่เทพบุตรรักมากกว่าใคร

ชีอัน....ไง...สวัสดีผมบอกพลางส่งยิ้มเจื่อนไปให้เล็กน้อยก่อนที่จะหันหน้ากลับมาที่เดิม

จะไปไหนเหรอ?เอากระเป๋าเดินทางมาด้วยนี่เธอถามพลางมองกระเป๋าเดินทางของผม

“...กลับบ้านน่ะผมบอกพลางยิ้ม

กลับบ้าน?ทำไมล่ะ?คุณจางเขา...ทำอะไรไม่ดีกับนายงั้นเหรอ?” ชีอันถามด้วยความเป็นห่วงมาก ผมส่ายหน้าพลางบอก

เปล่าหรอก ช่วงนี้เครียดนิดหน่อยน่ะ...ก็เลยอยากจะกลับไปพักผ่อนเสียหน่อย แล้ว...จะกลับมาทำงานเหมือนเดิมผมบอกพลางยิ้มอีกครั้ง ชีอันทำสีหน้าเป็นห่วงผมมาก ก็นะ...ถ้าเป็นตอนที่ผมชอบเธออยู่ล่ะก็...ผมคงปลื้มและดีใจมากกว่านี้แน่เลย

ปิ๊นๆ!!เสียงแตรของรถสีดำคันหนึ่งดังขึ้นทำให้ผมกับชีอันสะดุ้งก่อนที่เจ้าของรถจะเลื่อนกระจกรถเผยให้เห็นใบหน้าของเขา

พี่!!ชีอันพูดพลางมองหน้าของชายคนนั้น พี่ชีอูยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะหันมามองผม

ขึ้นรถสิเขาพูด ชีอันเลยหันหน้ามาทางผม

ไปพักที่เคย์เฮาส์กันก่อนมั้ย?ดูเหมือนฝนจะตกหนักอย่างนี้อีกนานเลยนะชีอันบอกพลางมองผม ผมมองไปรอบๆก่อนที่จะส่ายหน้า

ไม่เป็นไร ฉันรออยู่ที่นี่ดีกว่าผมพูดแล้วส่งยิ้มไปให้กับชีอันที่ทำสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

ขึ้นมาเถอะ เดี๋ยวถ้าฝนหยุดตกแล้วจะมาส่งพี่ชีอูบอก ผมยืนนิ่งก่อนที่จะตัดสินใจขึ้นรถไปด้วย เคย์เฮาส์งั้นเหรอ?...ที่แห่งความทรงจำ..ทั้งดี...และไม่ดี เขาจะอยู่ที่นั่นมั้ยนะ?...แล้วผม...จะทำใจได้หรือเปล่า?

กลับมาแล้วค่ะเสียงของชีอันพูดขึ้นก่อนที่เธอจะเดินเปิดประตูเข้าไป ผมยืนมองก่อนที่จะถูกพี่ชีอูทักขึ้น

จะกลับบ้านเหรอ?” เขาถามพลางมองหน้าของผม

ครับผมตอบสั้นๆก่อนที่จะเดินเข้าไป ข้างในนี้มันเล็กกว่าที่นั่นมากเลยก็จริง...แต่รู้สึก...อบอุ่นมากกว่ายังไงก็ไม่รู้สิ

กลับมากันแล้ว- พี่!!!!!ซูแจที่เดินลงมาจากชั้นบนตะโกนขึ้นหลังจากที่เห็นผมเดินเข้ามา เขาวิ่งมาพลางจับมือของผม

พี่มาได้ไงเนี่ย?” เขาถามพลางทำท่าทางดีใจ

กินข้าวกันมาหรือยังฉันเตรียม.....ด็อกซูร่างสูงโปร่งของชายผมสีทองใบหน้าหล่อที่เดินออกมาจากในครัวพูดก่อนที่จะงะชักไปเมื่อมองเห็นผม ผมมองเขาก่อนที่จะเบือนหน้าหนีแล้วกำลังจะเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเอง

ทำไมไม่รับสาย?” เขาถามพลางเดินมาหยุดที่ด้านหลังของผมในขณะที่ผมกำลังเดินขึ้นบันได

“.......................”

ฉันถามว่าทำไมนายถึงไม่รับสายฉัน?นี่นาย...อยากเลิกกับฉันจริงๆใช่มั้ย?...นี่นาย..หลงรักไอ้จางอะไรนั่นแล้วใช่มั้ย?” เขาถามพลางเอื้อมมือมาคว้าแขนของผมไป เขามองหน้าของผมด้วยสีหน้าโกรธ ผมมองเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉยก่อนที่จะพูดขึ้น

พี่รักและเชื่อในพระผู้เป็นเจ้ามากใช่มั้ยครับ...พี่เทพบุตร?” ผมถาม เขาชะงักก่อนที่จะตอบ

ใช่ แล้วมันทำไม?”

แล้วพี่ก็เคยบอกกับผมตอนที่คบกันใหม่ๆใช่มั้ย...ว่าที่พี่คบกับผม...เพราะพระผู้เจ้าเป็นคนส่งมาให้ผมถามพลางมองหน้าของเขา เขาเปลี่ยนสีหน้าไปเล็กน้อย ผมสะบัดร่างหนีก่อนที่จะพูดขึ้น

  ผมว่ามันไม่ใช่หรอกผมบอกพลางมองหน้าของเขาด้วยใบหน้าที่ปวดร้าว

ด็อกซู..นายหมายความว่าไ-

ผมว่า...พี่เทพบุตรกลับไปถามใจตัวเองอีกครั้งดีกว่านะครับ...ว่าแท้ที่จริงแล้วพระผู้เป็นเจ้า...เลือกใครให้มาคู่กับพี่กันแน่ผมพูดพลางเดินขึ้นห้องไปโดยไม่หันหลังมามองเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

ด็อกซู!!!!!!

..........................................................................................................................................................................................................

ฝนหยุดตกแล้ว ไปกันเลยมั้ย?” พี่ชีอูถามพลางเดินไปที่ประตู ผมมองหน้าของเขาก่อนที่จะลากกระเป๋าไปอยู่ตรงหน้าประตู

ครั-

ด็อกซู!!!!!เสียงของพี่เทพบุตรที่เรียกชื่อของผมนั้นทำให้ผมสะดุ้ง ผมหันไปมองก่อนที่จะถูกเขาที่วิ่งมาด้วยความเร็วกอดจนผมเซเกือบจะล้มถ้าพี่ชีอูไม่ดันร่างของผมเอาไว้

“...จะทำอะไร?” ผมพูดพลางผลักอกของเขาออก เขากอดรัดร่างของผมแน่นขึ้นพลางจูบที่ซอกคอและหัวของผมทั้งหมด

ฉันขอโทษ...ฉันขอโทษ...ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไว้กับนายมาก....ฉันรู้ว่าฉันทำให้นายต้องเสียใจ ฉันขอโทษ..ฉันขอโทษ...อย่าไปเลยนะ อย่าไปไหนเลยนะ ฉันผิดเอง...ฉันผิดเองเขาพูดด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ ผมนิ่งไปก่อนที่จะพูดขึ้น

พี่พูดแบบนี้ต่อหน้าพี่ชีอูได้ยังไง?...เขาน่ะ...เป็นรักแรกของพี่นะครับ การโกหกหัวใจของตัวเอง...มันไม่ดีไม่ใช่เหรอครับ?” ผมพูดพลางผลักอกของเขา

ชีอู...เขาเป็นรักแรกของฉันก็จริง...แต่ว่าตอนนี้...ความรักของฉันคือนาย...นายเพียงคนเดียวเท่านั้นเขาพูดพลางรัดร่างของผมแน่นขึ้นกว่าเดิม

อึก..ผม..หายใจ..ไม่ออกผมบอกพลางทุบอกของเขา เขาผละออกทันควันพลางจับไหล่ของผมแล้วส่งสายตาเป็นห่วง

ขอโทษด็อกซู นายไม่เป็นไรนะ ฉันขอโทษเขาบอกพลางมองผมด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเขา

ผมบอกพี่แล้วไง...ว่าให้ถามหัวใจของตัวเอง...ว่าคนที่พระผู้เป็นเจ้าของพี่ส่งมา...คือใครกันแน่....ผมบอกพี่แล้วไง..ฮึกๆ...ฮึกผมพูดพลางทุบอกของเขา พี่เขานิ่งไปก่อนที่จะกอดรัดร่างของผมอีกครั้ง เขาลูบหัวของผมพพลางพูด

หัวใจของฉัน...บอกว่าคือนาย...คือนายไงด็อกซู

ผมไม่เชื่อ...ฮึก...ถ้าเป็นผม...แล้วพี่บอกเลิกผมทำไม...ฮึก...แล้วพี่จูบพี่ชีอูทำไม...ฮึก...แล้วพี่มาคบผมทำไม?ฮื่อ...ผมพูดพลางร้องไห้ออกมาเสียงดัง เขาใช้มือของเขามาเช็ดน้ำตาของผมก่อนที่เขาจะจับแก้มของผมทั้งสองข้าง

ที่ฉันบอกว่าเลิกกับนายก็เพราะ...ฉันหึงนายไง...ฉันหึง..ที่นายไปทำอะไรต่อมิอะไรกับเจ้าจางนั่นแค่สองคน....ฉันยังเป็นห่วงด้วยซ้ำ..ว่ามันจะจับนายกดตอนไหน แล้วอีกอย่างก็คงจะเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าด้วยที่ทำให้ฉันพูดอะไรบ้าๆแบบนั้นออกมาเขาบอกพลางยิ้มอ่อน

ฮึก...ผมไม่มีทาง...ทำแบบนั้นอยู่แล้ว...ฮึก...ผมไม่ทำ....ฮึกผมพูดพลางร้องไห้ออกมาอีก

แล้วเรื่องที่ฉันจูบกับชีอูฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่านายไปเห็นได้ยังไงแต่ว่า...ที่ฉันทำไปก็เพราะฤทธิ์เหล้า...แล้วก็...อยากที่จะบอกลารักแรกของฉันเท่านั้นเอง

“.....ฮึก...ฮึก...คนโกหก

ไม่ได้โกหกจริงๆนะ...เชื่อฉันสิ ฉันพูดจริงๆนะ แล้วเรื่องที่ฉันคบกับนาย...ก็อาจจะมีส่วนหนึ่งที่ฉันทำเพื่อชีอูแต่ว่า...นั่นมันตอนแรก..แต่ตอนนี้...หัวใจของฉันทั้งหมด...มีแต่นาย มีแค่นายเท่านั้นเขาพูดพลางจูบที่หน้าผากของผม

คน...คนเห็นแก่ตัว...ฮึก...คนบ้า...ฮึก...คน-อุบ!!

จู๊บ!!!

อื้อ!!!

ฉันรักนายด็อกซู ได้โปรด...อย่าทิ้งฉันไปไหนอีกเลยนะเขาพูดหลังจากที่จูบปากของผมอย่างดูดดื่ม ผมเบือนหน้าหนีแต่เขาก็จับหน้าของผมมาจ้องหน้าของเขาอีก

ว่าไง?นายจะไปอีกมั้ย?”

“...ผมไม่อยู่..ฮึก...กับคนเห็นแก่ตัว-อื้อ!!!!ผมพูดยังไม่ทันจบเขาก็จูบปากของผมอีกแถมยังเอามือล้วงเข้าไปในก้นของผมอีกด้วย

ถ้ายังไม่ยอมพูดว่าจะไม่ไป..ฉันก็จะจูบปากนายแบบนี้แหละ เผลอๆอาจจะมากกว่าจูบด้วยเขาพูดก่อนที่จะจูบปากของผมอีกเรื่อยๆ

อื้อ!!! พอแล้ว!!ไม่ไปแล้ว!!!ผมบอกพลางหลับตาปี๋ เขาจับมือของผมพลางจูบที่ต้นแขนของผมเบาๆ

“...อย่างนั้นล่ะ...อยู่กับฉันที่นี่นะ ด็อกซู...อยู่ด้วยกัน...ตลอดไปเลยเขาบอกแล้วมาจูบที่หน้าผากของผม ผมกอดเขากลับ ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้ที่ทำอยู่นี่มันคือทางที่ดีที่สุดหรือเปล่า แต่ผมรู้แค่ว่า....เวลาที่ผมอยู่คนเดียวโดยไม่มีพี่เทพบุตรหรือว่าคนที่นี่...มันทำให้ผม....เหงา และรู้สึกไม่ดีเลย กลับกัน..การที่ผมได้กอดกับพี่เทพบุตรและได้อยู่กับทุกคน...มันกลับทำให้ผม...รู้สึกมีความสุขมากๆเลย

งั้นฉันปิดประตูล่ะนะพี่ชีอูบอกพลางปิดประตูแล้วเดินเข้ามา พี่เทพบุตรยิ้มก่อนที่จะหอมแก้มของผมเบาๆ เขาพาผมไปนั่งบนโซฟาแต่กลับไม่ให้ผมนั่งบนโซฟา(?) เขาอุ้มผมไปนั่งบนตักแล้วเอาคางมาวางบนไหล่ของผม

ไปอยู่ที่นั่นคงเหงามากเลยสินะเขาพูดพลางพ่นลมหายใจใส่ต้นคอของผมจนขนลุกไปหมด

อื้ม...ก็...นิดหน่อยผมพูดพลางเบี่ยงหน้าหนี

ยังงอนอยู่เหรอ?” เขาถามพลางจูบที่ซอกคอของผมเบาๆแต่มันจักจี้นะ!

อื้อ!!...อย่าจูบสิ มันจักจี้ผมหันมาบอกก่อนที่จะทำหน้ามุ่ย

ยังไม่หายโกรธอีกเหรอ?แล้วนี่โกรธเรื่องที่ฉันบอกเลิกนายหรือว่าเรื่องที่ฉันจูบกับชีอูล่ะ?” เขาถามพลางเอามือของเขาล้วงเข้ามาในเสื้อของผม

พี่ไม่ต้องใส่ใจหรอก ถ้าผมโกรธ ผมก็จะเอาคืนผมบอกพลางหันไปมองหน้าของเขา

เอาคืน?ยังไงล่ะ?จะบอกเลิกฉัน?จะจูบกับชีอูหรือไง?” เขาถามพลางเลิกคิ้วอย่างไม่เชื่อ

ผมจะไปเอากับคุณจางผมพูดแล้วกำลังจะลุกขึ้นแต่ก็โดนพี่เทพบุตรจับกดเสียก่อน

อื้อ!!...ทำอะไร-

ฉันไม่ยอมให้ใครได้เอานายทั้งนั้น ช่องทางรักสวาสของนายต้องเป็นของฉันเท่านั้น!!!เขาบอกก่อนที่จะไซร้คอของผมลามไปถึงจูบเม้มที่คอของผมจนมันเป็นรอยช้ำไปหมด

เอ่อ....พวกเขาลืมไปหรือเปล่าว่ายังมีเราอยู่ตรงนี้น่ะชีอันถามขึ้นพลางหันมามองพี่ชีอู

“...ปล่อยไปเถอะ ฉันเองก็เหมือนจะมีส่วนผิดอยู่ด้วยเหมือนกันพี่ชีอูบอกก่อนที่จะเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเองพร้อมกับคนอื่นๆที่ทนดูฉากเลิฟซีนระหว่างผมและพี่เทพบุตรไม่ไหว

..........................................................................................................................................................................................................

นายเคลียร์เรื่องย้ายกลับเข้ามาที่เคย์เฮาส์กับเจ้าจางอะไรนั่นยังอ่ะ?” พี่เทพบุตรถามพลางกอดร่างของผมแน่น เขาเอาคางมาเกยที่ซอกคอของผมก่อนที่จะจูบเบาๆ

อือ...ฝากคุณเคย์ไปขอโทษเรียบร้อยแล้วล่ะครับ แล้วก็ส่งสัญญาอะไรต่อมิอะไรเรียบร้อยแล้วด้วยผมบอกพลางหันไปหอมแก้มของพี่เทพบุตรเบาๆ ทันใดนั้นเขาก็จับร่างของผมกดลงกับเตียงพลางแลบลิ้นอย่างหิวกระหาย

งั้นมาต่อกันอีกสักยกดีกว่า ฉันยังไม่สาแก่ใจเลยเขาพูดพลางมองหน้าของผมที่อยู่ด้านล่าง

“...ผมก็เหมือนกันผมบอกพลางยกตัวไปหอมแก้มเขา เขาหน้าแดงก่อนที่จะพูดขึ้น

ทำอะไรลงไปรู้ตัวบ้างมั้ยเนี่ย!!!???พ่อจะซอยให้ครางถี่ๆเลย!!!

พี่เทพบุ-อ๊า!!!!!!!!!

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ M 4Z จากทั้งหมด 45 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น