คัดลอกลิงก์เเล้ว

Black butler fan fiction Will x grell

โดย M 4Z

ชายเจ้าของเรือนผมสีแดงสดดุจดั่งเลือดนั้นถูกบางสิ่งบางอย่างชักจูงเขาไปหาชายปริศนาคนหนึ่งที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางหมู่ดวงดาว เขาเป็นใคร?แล้วทำไมหัวใจของเขาถึงได้เต้นแรงขึ้นเมื่อมีชายอีกคนเข้ามา

ยอดวิวรวม

57

ยอดวิวเดือนนี้

11

ยอดวิวรวม


57

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 มิ.ย. 62 / 21:39 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละครเด่นหลักๆ
เกรล ซัลโตคริป 
เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลขุนนางที่มีชื่อเสียงในลอนดอน แต่มีอุปนิสัยไม่ชอบเข้าสังคม เบื่อหน่ายกับการปาร์ตี้ไม่เว้นวันของพ่อของเขา มีน้องสาวแท้ๆอยู่หนึ่งคนชื่อกราเดเลีย ถูกพลัดพรากจากกันสาเหตุมาจากพ่อ
วิลเลียม ทีสเปียร์ 
เป็นลูกชายของตระกูลขุนนางอีกคนหนึ่งที่มาร่วมปาร์ตี้ที่บ้านของเกรล เป็นคนสุขุมแต่บางครั้งก็ดูเป็นมิตร และเขา...ยังซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้อีกด้วย 

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 19 มิ.ย. 62 / 21:39

บันทึกเป็น Favorite


ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดสนิทราวกับมีใครเอาสีดำมาทาทับไว้นั้นได้มีสีสันอันงดงามแต่งแต้มอยู่ สีอันสดใสยามที่ท้องฟ้าดับแต่มันกลับเปล่งประกายเด่นออกมา สีขาวสว่างของดวงดาว มันช่างงดงามและดึงดูดสายตาของใครหลายๆคนที่เดินผ่าน ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ชื่นชอบการมองแสงดาวที่เปล่งประกายในคืนมืดนี้เสียยิ่งกว่าอะไร แต่สิ่งที่ผมชื่นชอบมากกว่าแสงดาวในคืนเดือนมืดนี้คือการได้พบกับเขา...ที่มายืนตระหง่านบนตึกสูงพร้อมกับท่าทางอันแสนลึกลับนั้นที่ทำให้ผมละสายตาจากเขาไม่ได้เลย เขา...คือคนๆเดียวที่ทำให้ผมละสายตาจากดวงดาวเพื่อมามองเขาได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

ผมชื่อ เกรล ซัลโตคริป เป็นลูกชายคนโตของตระกูลขุนนางในอังกฤษที่โด่งดัง แต่ผมก็ไม่ได้เป็นคนที่ชื่นชอบการเข้าสังคมกับคนพวกนั้นสักเท่าไหร่หรอกนะ เพราะว่ามันน่าเบื่อน่ะสิ วันๆไม่พูดอะไรนอกจากอวดฐานะและอำนาจของตัวเอง พอมีงานเลี้ยงเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ทางการเมืองทีไรผมเลยแอบหนีออกมาจากงานเลี้ยงทุกที แล้วสุดท้ายก็จะโดนลงโทษโดยการกักบริเวณเป็นเวลาหลายอาทิตย์ แต่คิดเหรอว่าไอ้การกักบริเวณผมในห้องนี่จะขังผมไว้ได้...ฝันหวานเถอะ เพราะว่าผมน่ะหนีออกจากบ้านจนชินและรู้ทางหนีทีไล่หมดแล้ว วันนี้ก็เป็นอีกวันที่พ่อจะจัดงานเลี้ยงขึ้นเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์กับขุนนางใหม่คนหนึ่งที่เพิ่งจะถูกแต่งตั้งเมื่อไม่นานมานี้ ที่พ่อทำแบบนี้ก็เพื่อหาพวกเข้าฝ่ายของตัวเองเวลามีปัญหา อย่างนี้แหละชีวิตขุนนางอันแสนน่าเบื่อ ผมที่นั่งดูรูปถ่ายของดวงดาวที่ตัวเองถ่ายมาทั้งหมดนั้นที่ติดร่างของชายปริศนามาก็เอาแต่คิดว่าเขาเป็นใคร แล้วขึ้นไปทำอะไรบนตึกสูงขนาดนั้นกันนะ? แต่ก่อนที่ปริศนาจะคลี่คลายหรือคำถามจะเพิ่มขึ้นก็แล้วแต่ เสียงของแม่ก็ทำให้ผมเก็บรูปพวกนั้นลงไปในลิ้นชักทันที

ก๊อกๆ

เกรล ได้เวลาเปลี่ยนชุดไปงานเลี้ยงแล้วนะลูกเธอบอกพลางเคาะประตูห้องของผมไปด้วย ผมถอนหายใจเสียงดังก่อนที่จะตอบกลับไป

ครับ จะไปเดี๋ยวนี้แหละครับผมบอกแล้วกระโดดไปบนเตียง จะจัดงานเลี้ยงอะไรหนักหนา สูญเงินไปโดยไม่ใช่เรื่อง ทำอย่างกับขุนนางพวกนั้นจะมาช่วยเวลาที่พ่อมีปัญหาตลอดเวลางั้นแหละ พวกมันก็แค่มาเกาะกันเป็นกลุ่มเพื่อให้ตัวเองมีหน้ามีตาในสังคมเท่านั้นแหละ ผมคิดก่อนที่จะค่อยๆเปิดประตูลงไปในห้องแต่งตัวแล้วให้พ่อบ้านของผมใส่ชุดให้

อย่าทำหน้าแบบนั้นสิขอรับนายน้อย เดี๋ยวนายท่านก็ว่าเอาอีกหรอกนะครับเขาบอกเสียงนุ่มพลางใส่เสื้อผ้าให้กับผม

เฮ้อ....ก็มันน่าเบื่อนี่เบอร์นาร์ด จะอะไรกันนักกันหนากับอีแค่ชวนคนให้เข้ามาเป็นพรรคพวกของตัวเอง แล้วทำไมพ่อจะต้องเป็นพ่องานตลอดด้วย ยิ่งนับวันบ้านเราก็ยิ่งเหมือนคลับเข้าไปทุกทีผมบอกพลางทำหน้ามุ่ยหนักกว่าเดิมจนเบอร์นาร์ดหลุดยิ้มออกมาก่อนที่จะเดินไปหยิบน้ำหอมมาขวดหนึ่งซึ่งผมไม่เคยคิดจะฉีดมันเลยแม้แต่น้อย

ไม่เอาอ่ะ เอาไปเก็บเลย ผมไม่อยากฉีดผมบอกแล้วกำลังจะเดินออกไปแต่เบอร์นาร์ดก็พูดขึ้นมาเสียก่อน

แต่น้ำหอมนี่เป็นน้ำหอมที่คุณหนูกราดิเลียเป็นคนปรุงขึ้นมาเองกับมือเลยนะขอรับเขาบอกทำให้ผมหยุดชะงัก คุณหนู     กราดิเลียที่เขาพูดถึงคือน้องสาวแท้ๆของผมที่พ่อให้เธอไปอยู่กับคุณยายที่บ้านนอกเพราะว่าพ่อไม่รับลูกที่เป็นผู้หญิง ซึ่งนั่นกลับเป็นโชคดีของน้องสาวผมที่ทำให้เธอไม่ต้องทนอยู่กับพ่อที่บ้างานเลี้ยงแบบนี้

เฮ้อ....อยากไปอยู่กับยายที่บ้านนอกกับกราดิเลียจังผมบอกพลางเดินไปหาเบอร์นาร์ดที่ถือขวดน้ำหอมอยู่

ถ้าคิดถึงก็ไปเยี่ยมดีกว่านะขอรับ ถ้าย้ายไปอยู่ล่ะก็นายท่านคงจะไม่พอใจเป็นแน่เลยขอรับเบอร์นาร์ดบอกพลางฉีดน้ำหอมให้กับผม กลิ่นของดอกกุหลาบ...เย้ายวน และมีเสน่ห์ แถมยังลึกลับน่าค้นหา น้องสาวของผมช่างรู้ใจผมจริงๆว่าผมชื่นชอบกลิ่นพวกนี้มากขนาดไหน

พ่อเขาก็ไม่เคยพอใจอะไรอยู่แล้วล่ะผมบอกพลางเดินออกมาจากในห้องแต่งตัวแล้วค่อยๆเดินไปที่ห้องของแม่ที่อยู่ด้านบน

ก๊อกๆ

แม่ครับ ผมแต่งตัวเสร็จแล้วนะครับผมบอกพลางเคาะประตูห้องของแม่เบาๆ เธอเปิดประตูออกมาแล้วยิ้มอ่อน เธอใส่ชุดราตรีที่เป็นชุดที่ร้อยหรือพันของเธอได้แล้วก็ไม่ทราบเดินออกมาจากในห้องแล้วควงแขนของผมลงไปยังงานเลี้ยงข้างล่าง

เกรล วันนี้อย่าหนีไปไหนอีกนะลูก แม่ไม่อยากเห็นลูกโดนพ่อเขาดุแม่พูดขึ้นพลางมองหน้าของผมด้วยสายตาเป็นห่วง

ครับๆ ถ้างานมันไม่น่าเบื่อน่ะนะผมบอกแล้วพาเธอเดินไปหาพ่อที่กำลังคุยอยู่กับพวกขุนนาง

ว่าไงที่รัก สวยมาเชียว นี่ภรรยาของผมสเตฟิน่าครับ ส่วนนั่นเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของผม เกรลครับเขาบอกแล้วจับแขนผมแล้วดึงเข้าไปกลางวงสนทนา ผมยิ้มก่อนที่จะพูดขึ้น

สวัสดีครับ ผมเกรลยินดีที่ได้พบกันนะครับ หวังว่าทุกคนจะสร้างผลประโยชน์ให้กับพ่อผมต่อไปเรื่อยๆนะครับผมพูดแล้วหันหน้าไปมองพ่อที่ทำสีหน้าไม่ค่อยดีนักก่อนที่จะเดินออกมาอย่างเนียนๆ

งั้นขอตัวก่อนนะครั-

สวัสดีครับคุณโกลซีนส์เสียงทุ้มนั้นกล่าวตัดก่อนที่จะเดินเข้ามาในวงสนทนา ก็ดีเหมือนกันผมจะได้หนีออกไปได้ง่ายยื่งขึ้น

อ-เอ่อ..สวัสดีครับคุณวอร์เท็ม นั่นลูกชายเหรอครับ?” พ่อของผมถามขึ้นพลางเดินมาจับเอวของผม ยังไม่ทันได้หนีเลย เกะกะจริง

ครับ แนะนำตัวสิลูกชายคนนั้นบอกพลางมองไปที่ชายตัวสูงคนหนึ่งที่ผมยังไม่ทันจะได้มองหน้า ตัวสูงมาก ตัวใหญ่อีกต่างหาก นี่คนหรือว่ายักษ์กันแน่วะ?

สวัสดีครับผมชื่อวิลเลียมครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับเขาบอก ผมเงยหน้าขึ้นแล้วมองเขา ผู้ชายผิวซีดที่ใส่แว่นตาหนาเตอะ อย่างกับพวกนักวิทยาศาสตร์อะไรอย่างนั้น ผมกรอกตาไปมาก่อนที่จะหันไปมองหน้าของพ่อแล้วกระซิบ

ถ้าพ่อไม่ปล่อยผมจะป่วนงานเลี้ยงของพ่อให้เละไปเลยผมบอกทำให้พ่อมองหน้าผมอย่างเอาเป็นเอาตายก่อนที่จะปล่อยเอวของผม

งั้นขอตั-

เอ่อ ขอผมไปกับคุณได้มั้ยครับ?” ชายคนนั้นกล่าวพลางมองหน้าของผม ห๊ะ?ไปไหน?ไปทำไม?นาย...รู้จักฉันด้วยเหรอ? แต่ฉันว่าฉันไม่รู้จักนายนะ

เอ่อคือ...อย่าดีกว่-

ไปสิ วิลคงอยากออกไปสูดอากาศน่ะลูก เกรลช่วยพาเขาออกไปด้วยแล้วกันนะพ่อพูดพลางแสยะยิ้ม เหอะ!สะใจล่ะสิท่า แล้วแกจะไปกับฉันหาพระแสงอะไรวะ? น่ารำคาญจริงๆ

ตามมาเลยครับคุณชายผมบอกพลางกัดฟันแล้วเดินกระฟัดกระเฟียดออกมาจากงานเลี้ยงแล้วไปอยู่ตรงระเบียงที่อากาศถ่ายเทดีมากถ้าเทียบกับในงานเลี้ยงอ่ะนะ

เฮ้อ.......ผมถอนหายใจยาวพลางมองทอดไปไกล วันนี้ท้องฟ้าก็มืดอีกแล้ว...แสงดาวที่เปล่งประกายนี่มันสวยชะมัดเลย

งานเลี้ยงนั้นมันคงจะน่าเบื่อสำหรับนายงั้นสินะเขาพูดขึ้นพลางมายืนข้างๆกับผม

ก็คงงั้นถ้านายเป็นลูกของคนที่จัดงานเลี้ยงห้าถึงหกวันต่อสัปดาห์อ่ะนะผมบอกพลางทำหน้าเซ็งๆ

แต่ฉันกลับชอบนะ เพราะว่าฉันชอบมองดูคนเยอะๆที่เดินผ่านไปผ่านมา มันเป็นภาพที่มีสีสันดีนะเขาบอกพลางหันมายิ้มให้ผม

เป็นสีสันที่อึดอัดล่ะสิไม่ว่าผมบอกเขาพลางหันไปมองในงานเลี้ยงครู่หนึ่ง

แต่การมองดูคนก็ทำให้เราเจออะไรดีๆเข้านะเขาบอก

อะไรล่ะที่ว่าดีๆน่ะ?” ผมถามกลับพลางมองหน้าของเขา

ก็อย่างเช่น...เราเผอิญมองคนบนถนนจนไปสะดุดเข้ากับคนๆหนึ่งที่ตราตรึงใจเรายังไงล่ะ นั่นล่ะเรื่องดีๆที่ฉันบอกนายล่ะเขาบอกพลางยิ้มอ่อน ห๊ะ?นี่พูดภาษาคนอยู่หรือเปล่า?งงกับคำพูดของนายชะมัดเลย

ฉันว่านายควรไปหาแชมเปญดื่มสักแก้วนะฉันว่าผมบอกแล้วมองเข้าไปในงานอีกครั้ง

ดอกกุหลาบเขาพูดขึ้นมาทำให้ผมหันไปมองเขาทันที

ห๊ะ?” ผมส่งเสียงพลางมองหน้าของเขา

ตัวนายมีกลิ่นของดอกกุหลาบอยู่ด้วยล่ะเขาบอกพลางทำหน้าตาตื่น

อ๋อ น้ำหอมน่ะ น้องสาวฉันเป็นคนปรุงมาให้ ฉันเลยฉีดมานิดหน่อย ทำไม?ฉุนมากเหรอ?” ผมถามพลางดมตัวเองไปทั่วก่อนที่เขาจะเข้ามาใช้จมูกดมที่แขนเสื้อของผม

เปล่า มันหอมและเย้ายวนมากเลยเขาบอกพลางยิ้ม หา?นี่นาย....กวนฉันอยู่สินะ

อยากโดนเต-

วิ้ว!!!ลมแรงที่พัดมานั้นทำให้ผมเซจนเสียหลักและกำลังจะล้มลงไปแต่เขาก็เข้ามาพยุงร่างของผมเอาไว้ได้เสียก่อน ตอนนี้ใบหน้าของผมและเขาใกล้กันจนแทบจะจูบกันได้เลยทีเดียว

ไม่เป็นไรนะเกรล?” เขาถามพลางมองหน้าของผมอย่างใกล้

เอ่อ...อืมๆ ไม่เป็นไร ปล่อยฉันได้แล้วผมบอกแล้วผลักร่างของเขาออก เขายิ้มก่อนที่จะยื่นมือออกมา

ฉันวิล ยินดีที่รู้จักเขาบอก ผมมองเขาสักพักก่อนที่จะยื่นมือไปจับมือของเขา

ฉันเกรล...ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันผมและเขาจับมือกันเพื่อทักทายก่อนที่พ่อของพวกเราทั้งสองคนจะเรียกให้เข้าไปในงานเลี้ยงเพราะว่าเราออกมาจากงานนานเกินไปแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมแต่พออยู่กับวิลแล้วรู้สึกคิดถึงผู้ชายคนนั้นที่ยืนอยู่บนตึกอะไรนั่นทุกทีเลย ผมคงจะอยากเจอเขาคนนั้นมากเกินไปล่ะมั้งเลยนึกถึงเสียได้ วันต่อมาในเช้าอันสดใสมีข่าวแพร่กระจายว่าในลอนดอนกำลังมีจอมโจรยามราตรีคนหนึ่งที่เที่ยวขโมยสมบัติของเหล่าขุนนางโดยที่ไม่ทิ้งร่องรอยให้หาได้เลยว่าเป็นใครมาจากไหน รู้เพียงว่าจอมโจรคนนี้จะขโมยเฉพาะของมีค่าของพวกขุนนางเท่านั้น ผมอ่านข่าวในหนังสือพิมพ์ก่อนที่จะพูดกับตัวเองขึ้นมา

อยากให้มาขโมยของๆบ้านเราจังเลย พอพ่อไม่มีเงินเราจะได้ไปอยู่กับยายได้เสียทีผมพึมพำก่อนที่จะวางหนังสือพิมพ์นั่นลงบนโต๊ะแล้วเดินออกไปข้างนอก ผมถือกล้องประจำของผมไปด้วยเผื่อว่าจะได้ถ่ายอะไรดีๆมาเป็นคอลเลคชั่นรูปถ่ายของผม ในขณะที่ผมกำลังถ่ายรูปอะไรไปเรื่อยๆอยู่นั้นกล้องของผมก็ไปจับภาพของชายคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาหาผม ใครวะ?

ใครน่-

อรุณสวัสดิ์เกรล ถ่ายรูปแต่เช้าเลยเหรอ?” เขาถามพลางยิ้มอ่อน วิลนี่เอง เดินมาไม่ให้สุ้มให้เสียงก็นึกว่าเป็นโจรหรือว่าอะไรเสียอีก

นายเองก็มาบ้านฉันแต่เช้าเลยนะผมบอกพลางหันกล้องไปทางอื่น

พ่อฉันอยากมาคุยกับพ่อนายนิดหน่อยน่ะเขาบอกพลางเดินมาดูผมถ่ายรูปข้างๆ

เรื่องการเมืองอีกล่ะสิท่า พวกผู้ใหญ่นี่น่าเบื่อชะมัดผมบอกพลางหันกล้องไปทางวิล วิลหลบซ้ายทีขวาทีเหมือนไม่อยากให้ผมถ่ายรูป

หลบทำไม?เป็นพวกอายกล้องเหรอนาย?ฮ่ะๆผมถามพลางหัวเราะเบาๆ เขายิ้มแหยแล้วเดินหลบกล้องไปเรื่อยๆจนผมเหนื่อยเลยเปลี่ยนใจไปถ่ายภาพอย่างอื่นแทน

นายชอบถ่ายรูปงั้นเหรอ?” เขาถามแล้วมานั่งข้างๆกับผมบนพื้นหญ้า

อืม ฉันชอบบันทึกความทรงจำจากภาพถ่ายน่ะ ฉันว่ามันมีคุณค่าดีผมบอกแล้วยื่นรูปภาพหนึ่งให้เขาดูซึ่งนั่นคือรูปภาพของชายปริศนาคนนั้น เขามองนิ่งก่อนที่จะถามขึ้น

รูปใครเหรอ?” เขาถามพลางมองหน้าของผม ผมส่ายหน้าแล้วตอบไป

ไม่รู้เหมือนกัน ฉันเผอิญถ่ายติดเขาน่ะ ฉันแค่จะถ่ายรูปดวงดาวแต่ดันติดเขามาด้วยเสียซะอย่างนั้น แต่มันก็น่าแปลกดีนะ ที่เขาคนนั้นทำให้ฉันเลิกมองแสงดาวแล้วหันกล้องมาทางเขาได้ผมบอกพลางมองหน้าของวิลแล้วเอาผ้ามาเช็ดกล้องของตัวเอง

ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นล่ะ?” วิลถามพลางมองหน้าของผมอย่างสงสัย

อืม....มันคงเป็นความรู้สึกเดียวกับที่นายบอกฉันเมื่องานเลี้ยงล่ะมั้ง ถ้ากลิ่นของกุหลาบอันลึกลับนั่นมันเย้ายวนนาย...ชายปริศนาคนนั้นสำหรับฉันก็ประมาณว่า...ดึงดูดล่ะมั้งผมบอกแล้วทำหน้างงๆกับคำพูดของตัวเอง

“...งั้นเหรอ?” เขาถามพลางยิ้มกว้าง

อะไรของนาย?ยิ้มกว้างเชียว?” ผมถามพลางมองหน้าของเขา เขาส่ายหน้าก่อนที่เบอร์นาร์ดจะเรียกให้เราเข้าไปในบ้านเพราะดูเหมือนว่าฝนจะตกในไม่ช้า ทั้งๆที่เมื่อเช้านี้ฟ้ายังแจ่มใสอยู่เลยแท้ๆนะ

น้ำชากับของว่างขอรับเบอร์นาร์ดบอกพลางยกน้ำชาและของว่างมาให้ ผมมองทอดยาวไปทางหน้าต่างก็เห็นฝนที่กำลังตกลงมาอย่างแรง

ตกหนักจังเลยแฮะผมบ่นพลางมองวิลที่กำลังดื่มด่ำกับชา

อร่อยขนาดนั้นเชียว?” ผมถามพลางมองหน้าของเขา เขาพยักหน้าแล้วยิ้ม

มันอร่อยเพราะว่าได้อยู่กับนายน่ะสิเขาบอกพลางยิ้มกว้างอีกครั้ง ผมเบะปากพลางหยิบแก้วชามาดื่ม

แต่สำหรับฉันมันก็คือชาเหมือนๆกันนั่นแหละ ไม่มีอร่อยหรือไม่อร่อยหรอกผมบอกแล้วหยิบเค้กช็อคโกแลตเข้าปากทันที

ว่าแต่เบอร์นาร์ด นี่พ่อของฉันคุยกับพ่อของวิลเสร็จหรือยังอ่ะ?” ผมหันไปถามเบอร์นาร์ดที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องอย่างเงียบๆ

เสร็จแล้วขอรับ เห็นว่าตอนนี้นายท่านพาคุณทีสเปียร์ไปพักในห้องแล้วล่ะขอรับเบอร์นาร์ดบอกพลางยิ้ม

พักในห้อง?มาค้างงั้นเหรอ?” ผมถามกลับพลางหันมามองหน้าของวิลที่ทำหน้าตกใจไม่ต่างกัน

ขอรับ หนึ่งคืนน่ะขอรับเพราะเห็นว่าวันนี้พายุเข้าน่ะขอรับเบอร์นาร์ดบอก แล้ววิลล่ะ?บ้านเราก็ไม่ได้มีห้องพักเยอะหรอกนะเพราะนี่มันบ้านไม่ใช่โรงแรม แล้ววิลจะไปนอนไหน ห้องเดียวกับพ่อเขางั้นเหรอไง?

แล้ววิลล่ะ?” ผมถามพลางเลิกคิ้วข้างหนึ่ง

นายท่านบอกว่าให้นอนห้องเดียวกับนายน้อยน่ะขอรับเบอร์นาร์ดบอก เออ ไม่น่าเป็นห่วงเลย เพราะยังไงซะพ่อก็คงไม่สร้างความลำบากให้ลูกของคนที่พ่อกำลังจะหาผลประโยชน์ร่วมด้วยหรอก

อืม....งั้นเราไปที่ห้องฉันกันเหอะ อากาศแบบนี้ชวนง่วงจริงๆเลยผมบอกแล้วเดินออกมาจากในห้องนั่งเล่นนั่นแล้วเดินนำวิลไปที่ห้องของผมที่อยู่ถัดออกไปไม่มาก ผมเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องก่อนที่จะกระโดดลงไปบนเตียงนอน

หาว....นายจะนอนเลยมั้ย?” ผมถามวิลที่ทำท่าทางงงๆ

เอ่อ...ยังอ่ะ ฉันขอดูรอบๆห้องนายก่อนแล้วกันนะวิลบอกแล้วลงไปนั่งบนเก้าอี้ของผม ผมพยักหน้าแล้วพูดขึ้น

งั้นฉันนอนก่อนแล้วกันนะ ราตรีสวัสดิ์ผมบอกแล้วหลับไปทันที เพราะว่าผมมันเป็นพวกหลับง่าย....แต่ตื่นยาก

ราตรีสวัสดิ์งั้นเหรอ?นี่มันยังเช้าอยู่เลยนะ หึๆวิลพูดพลางหัวเราะเบาๆก่อนที่จะนั่งดูรูปที่วางเอาไว้บนโต๊ะของเกรล มันคือรูปภาพของชายปริศนาที่ยืนตระหง่านอยู่บนตึกสูงท่ามกลางท้องฟ้าสีมืดที่มีแสงของดวงดาวส่องประกายอยู่รอบๆ วิลมองก่อนที่จะหยิบรูปนั้นมาแล้วหันหน้ามาทางเกรล

นี่เราตกหลุมรักกันตั้งแต่ตอนนั้นเลยสินะ เกรลเขาพูดก่อนที่จะเดินมาหาเกรลแล้วใช้มือของเขาลูบเส้นผมสีแดงสดนั้นของเกรลไปมา คนตัวเล็กนอนหลับสนิทโดยที่ไม่รู้เลยว่าใครอีกคนนั้นกำลังจ้องมองใบหน้าสวยนั้นด้วยอารมณ์ใด

ทำไมถึงไม่ระมัดระวังตัวเลยนะเกรล ถ้าคนอื่นที่ได้เข้ามาในห้องนี้ไม่ใช่ฉัน...มันจะเกิดอะไรขึ้นกับนายบ้าง...ฉันไม่อยากคิดเลยเขาบอกพลางลูบแก้มของคนตัวเล็กก่อนที่จะนอนลงไปข้างๆร่างของเกรลแล้วจ้องมองใบหน้าสวย

รอก่อนนะเกรล....ถ้าฉันพร้อมเมื่อไหร่...ฉันจะบอกนายเอง

.....................

อืม....อือ...หลับสบายชะมัดเลย แล้วนายล่ะวิ...ล...วิล?” ผมตื่นขึ้นมาพลางบิดขี้เกียจมองไปมองมาในห้องเพราะว่าผมไม่เห็นวิล อยู่ในห้อง ไปไหนแล้ว?นี่มันก็เพิ่งจะหกโมงเองนี่นา ไปไหนกันนะ?

เบอร์นาร์ดเห็นวิลมั้ย?” ผมวิ่งลงไปหาเบอร์นาร์ดที่ห้องนั่งเล่นพลางถามด้วยท่าทางเร่งรีบ

กลับไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะขอรับ น่าจะประมาณตีสองตีสามเบอร์นาร์ดบอกพลางเดินจัดของในห้องนั่งเล่น

กลับไปพร้อมกับพ่อเขางั้นเหรอ?” ผมถามต่อพลางมองหน้าของเบอร์นาร์ด

เปล่าหรอกขอรับ คุณชายวิลกลับไปคนเดียว เห็นบอกว่ามีธุระด่วนที่ต้องไปจัดการขอรับเบอร์นาร์ดบอกพลางมองหน้าของผม ธุระ?ไม่เห็นบอกอะไรกันเลย?

ทำไมไม่เห็นบอกอะไรเลย จู่ๆก็ไป จะปลุกฉันเพื่อบอกลาหน่อยก็ไม่ได้ผมบอกพลางทำหน้ามุ่ยก่อนที่จะหยิบหนังสือพิมพ์รายวันมาอ่าน จอมโจรปริศนาขโมยทรัพย์สินของขุนนางอีกแล้ว แต่คราวนี้ทิ้งร่องรอยเอาไว้ เขาทิ้งจดหมายคำใบ้ไว้เพียงว่า ฉันเกลียดพวกขุนนางผมยิ้มขึ้นมาเมื่อสิ้นประโยคนั้น

เจ้าหมอนี่มันเท่ดีแฮะผมพูดก่อนที่จะวางหนังสือพิมพ์นั้นแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัวแล้วออกมาแต่งตัวให้เรียบร้อย ก่อนที่เบอร์นาร์ดจะยื่นจดหมายฉบับหนึ่งมาให้ผม

นายน้อยขอรับ มีจดหมายจ่าหน้าซองถึงนายน้อยขอรับเขาบอกพลางยื่นมา ผมรับมาแล้วดูชื่อผู้ส่ง วิล? ส่งจดหมายมาทำไม?มาหากันก็ได้นี่ ผมแกะจดหมายออกแล้วอ่านเนื้อหาข้างในที่มีเพียงบรรทัดเดียว

มาที่ๆเราเจอกันที่แรกท่ามกลางหมู่ดวงดาว ดอกกุหลาบสีแดงสดอันเย้ายวนของฉันผมอ่านพลางทำหน้างง เขาหมายความว่าไง? นี่กะจะจีบฉันงั้นเหรอ? เร็วไปมั้ง แต่ก็เอาเถอะ ถ้าเป็นที่ๆแรกที่เราเจอหมอนั่นก็เป็น...บ้านเรานี่แหละ แต่เป็นห้องโถงด้านล่างที่จัดงานเลี้ยง ผมคิดแล้วลงไปข้างล่างรอวิลไปนานสองนานรอจนจะครบหนึ่งวันแต่ก็ไม่เห็นเขาจนเบอร์นาร์ดมาเรียกให้ผมไปนอน ทำไมเขาไม่มา?ก็บอกว่าให้มาเจอที่ๆเราเจอกันที่แรกไม่ใช่เหรอ?...ฉันกับนายก็เจอกันที่นี่เป็นที่แรกนี่

มาที่ๆเราเจอกันที่แรก...ท่ามกลางหมู่ดวงดาว....ท่ามกลางหมู่ดวงดาว?” ผมพูดขึ้นพลางเลิกคิ้ว ในห้องโถงมีดาวที่ไหนถ้าเขียนมาว่าหมู่ดวงดาวล่ะก็ต้องเป็นตึกนั่นที่มองเห็นดาวได้เยอะแน่....เลย....เดี๋ยวนะ....ถ้าเป็นที่นั่น....มาที่ๆเราเจอกันที่แรก...งั้นก็แปลว่า...วิล...คือ....

นายน้อยจะไปไหนขอรับ?” เบอร์นาร์ดถามพลางมองผมที่วิ่งผ่านหน้าของเขาไป

เดี๋ยวมา!ผมบอกแล้ววิ่งไปอย่างกับฟ้าแลบ ไม่จริงน่าๆ บ้าๆไปแล้ว วิลคือผู้ชายคนนั้นงั้นเหรอ? จริงเหรอเนี่ย? คนที่ทำให้ฉันละสายตาจากดวงดาวไปได้คือเขางั้นเหรอเนี่ย? ผมวิ่งไปจนกระทั่งมาถึงตึกนั้น เขายืนอยู่จริงๆ ยืนตระหง่านท่ามกลางเหล่าดวงดาว เมื่อเขาเห็นผมเขาก็กระโดดลงไปด้านล่าง ผมรีบวิ่งตามก่อนที่จะเจอเขายืนมองหน้าผมอยู่ ผมมองหน้าของเขาอย่างงุนงงก่อนที่จะพูดขึ้น

นายคือ...วิล....จริงๆใช่มั้ย?” ผมถามพลางเดินเข้าไปใกล้ เข้าไม่ตอบกลับมา หรือว่าจะไม่ใช่?

คือว่านาย-

บู้ม!!!แล้วควันสีดำอะไรก็ไม่รู้ที่ออกมาจากลูกบอลเล็กๆจากมือของเขาก็กระจายออกมา ผมสูดดมเข้าไปแล้วรู้สึกมึนก่อนที่จะสลบไปในที่สุด

“....วิ...วิล....

ไม่เป็นไรเกรล แค่สลบเท่านั้น...ต่อจากนี้เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปวิลพูดก่อนที่จะโอบร่างบางแล้วหนีไป

ข่าวใหญ่ ลูกชายเพียงคนเดียวของขุนนางผู้มีอิทธิพลของตระกูลซัลโตคริปถูกลักพาตัวไปโดยตำรวจให้การสันนิษฐานว่าเป็นฝีมือของจอมโจรปริศนาที่ขโมยสมบัติของเหล่าขุนนางเพราะจดหมายที่เขาได้ทิ้งเอาไว้ความว่า ขอขโมยชายผู้งดงามเจ้าของเรือนผมสีกุหลาบอันเย้ายวนนี้ไปจากเงื้อมมือของขุนนางชั่วตอนนี้ตำรวจกำลังเร่งค้นหา.....

โธ่เว้ย!!!ชายวัยกลางคนตะโกนพลางขว้างปาสิ่งของทิ้งแล้วเอามือมากุมขมับของตัวเอง

คุณคะ-

มันกล้าดียังไงมาจับเกรลไป!!!มันกล้าดียังไงมาจับทายาทเพียงคนเดียวของฉันไป!!!!เขาตะโกนลั่นพลางขว้างสิ่งของจนเละเทะไปหมด คนเป็นภรรยาได้แต่มองสามีของตัวเองด้วยดวงตาที่แปลกไปแล้วรีบวิ่งหนีขึ้นไปบนห้องของเธอ เก็บของแล้ววิ่งออกมาจากบ้านบอกให้คนรถพาเธอไปส่งที่บ้านแม่ของเธอและปล่อยให้ชายคนนั้นที่เป็นเพียงอดีตสามีบ้าอยู่ในบ้านหลังนั้นเพียงคนเดียว

.....................

วิล ตื่นได้แล้วนะ วันนี้อากาศดีไปถ่ายรูปกันเถอะร่างเล็กเจ้าของเรือนผมสีแดงกล่าวพลางเขย่าร่างหนาของชายที่กำลังนอนหลับพริ้มอย่างเป็นสุขก่อนที่เขาจะยื่นมือมาจับแขนของคนตัวเล็กให้ไปอยู่ในอ้อมอกของเขา

อื้อ!!วิล....เกรลบอกพลางทุบอกของอีกคน วิลยิ้มพลางกอดรัดร่างบางแน่นกว่าเดิม

ทำไมกุหลาบดอกนี้ชอบหนีตื่นก่อนอยู่เรื่อยเลยนะเขาบอกพลางก้มลงมาจูบที่หน้าผากของเกรลเบาๆ

ก็จอมโจรดวงดาวแถวนี้ชอบตื่นสายน่ะสิเกรลบอกแล้วจูบที่ปากของวิลก่อนที่จะผละออกมาแล้วมองหน้าของวิล

แน่ใจนะเกรล...ว่าไม่เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นนี่?” วิลถามพลางใช้มือลูบหน้าของเกรลอย่างอ่อนโยน เกรลเอียงแก้มข้างที่อยู่บนมือของวิลก่อนที่จะจูบมือของวิล

ฉันจะเสียใจกับการเลือกตามเสียงหัวใจได้ยังไงล่ะเกรลบอกแล้วกอดร่างของวิล วิลยิ้มก่อนที่จะจูบหน้าผากของเกรลอีกครั้งและนอนกกกันอย่างนั้นจนตะวันเกือบจะลาลับดินไป

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ M 4Z จากทั้งหมด 32 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น