คัดลอกลิงก์เเล้ว

No.6 fanfiction Nezumi & shion Love…..forever

โดย M 4Z

ไม่ว่านายจะแปดเปื้อนจนใครๆก็ไม่อยากจะเข้าใกล้...ฉัน...จะเป็นคนเดียวที่จะรักและสัมผัสนายเสมอไป

ยอดวิวรวม

121

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


121

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 พ.ค. 62 / 21:07 น.
นิยาย No.6 fanfiction Nezumi & shion Love…..forever No.6 fanfiction Nezumi & shion Love…..forever | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 พ.ค. 62 / 21:07


เขี้ยวเล็บของนายน่ะมันไม่คมเหมือนเดิมอีกแล้วล่ะเนซึมิ เพราะว่านายมีภาระใหญ่ที่กำลังแบกเอาไว้อยู่ไงเสียงเล็กแหลมของ   อินุคาชิพูดทำให้ผมชะงักไปชั่วคราวก่อนที่จะตะโกนเรียกเนซึมิที่กำลังคุยอะไรบางอย่างกับอินุคาชิอยู่

เนซึมิ!!ผมตะโกนพลางวิ่งไปหาเขาด้วยความวิตกกังวลกับคำพูดนั้นของอินุคาชิที่มันทำให้หัวใจของผมเจ็บแปลบขึ้นมา       อินุคาชิรีบวิ่งหนีไปพร้อมกับเหล่าสุนัขของเธอส่วนผมก็ได้แต่วิ่งไปหาเนซึมิที่ยืนมองผมด้วยสายตาเย็นชาของเขาเช่นเคย

ชิอง นายมาที่นี่ทำไม?” เขาถามพลางมองหน้าของผมเพื่อเค้นหาคำตอบ ผมได้แต่มองตาเขาก่อนที่จะตอบกลับไป

ผมเห็นว่ามันดึกแล้วก็เลย...ผมยังพูดไม่ทันจบเนซึมิก็เดินตัดหน้าผมไปเสียก่อน ผมเลยเดินตามหลังเขาไปอย่างเงียบๆ พอมาถึงที่พักที่เดิมของผมและเนซึมิเขาก็เข้าไปนอนทันทีโดยที่ไม่พูดเรื่องอะไรออกมาทั้งนั้น ผมได้แต่นั่งมองแผ่นหลังของเขาก่อนที่จะกำหมัดของตัวเอง ทำไมนายถึงไม่พูดอะไรกับฉันเลย ทำไมนายไม่บอกอะไรกับฉันเลย?ฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าที่อินุคาชินั่นพูดหมายความว่าอะไรกันแน่? ผมตัดสินใจเดินออกไปจากที่พักแล้วไปนั่งดูดาวตรงเนินดินที่สูงขึ้นมาเหมือนกับโซฟา ผมมองมันและคิดถึงคุณแม่ที่ยังอยู่ใน no.6 นั่น ป่านนี้ท่านจะเป็นอย่างไรบ้างนะ?ปลอดภัยดีหรือเปล่า?

หมับ!!!มือของใครบางคนจับแขนของผมเอาไว้ทำให้ผมสะดุ้ง เนซึมิงั้นเหรอ?เขาตื่นเพราะว่าเราเปิดประตูเสียงดังงั้นเหรอ?

เนซึ.....มิ?” แต่เมื่อผมหันกลับไปเขากลับไม่ใช่เนซึมิแต่เป็นชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับคุณแม่ของผม เขามองมาที่ผมพลางน้ำลายไหล ท่าทางของเขาไม่น่าไว้ใจ ผมต้องรีบกลับเข้าไปในบ้าน

จะไปไหนงั้นเหรอ...หนุ่มน้อย?” เขาถามพลางเช็ดน้ำลายของเขาไปด้วย ผมจึงตัดสินใจลุกขึ้นแล้วกำลังจะวิ่งหนีแต่มือของเขากลับกระชากตัวของผมไปได้เสียก่อน

พลั่ก!!!เขาต่อยท้องของผมอย่างแรงจนผมสลบไปและจมลงสู่ห้วงแห่งความมืดมิดทันที

.

.

นี่เด็กมาใหม่เลยนะ ผิวขาวเนียน ผมสีขาว ตาสีแดง น่าสนใจใช่มั้ยล่ะ?” เสียงทุ้มนั้นดังขึ้นหลังจากที่ผมตื่นจากการหลับใหล ที่นี่ที่ไหน?ทำไมมันมืดไปหมดเลย ผมอยู่ที่ไหน?แล้วเนซึมิ...เนซึมิอยู่ที่ไหน?

ขอดูของหน่อยได้หรือเปล่า?” อีกเสียงทุ้มหนึ่งกล่าวถามก่อนที่ความมืดมิดที่ผมเห็นมันจะหายไปเผยให้เห็นร่างของคนนับสิบที่กำลังจ้องมองมาที่ผมอย่างเอาเป็นเอาตาย คนพวกนี้เป็นใคร? ต้องการอะไรจากผม?...แล้วทำไม...ผมถึงได้รู้สึกหนาวๆแบบนี้กัน? ผมคิดก่อนที่จะมองที่ตัวเองพบว่าผมไม่มีเสื้อผ้าใส่เลยแม้แต่ชิ้นเดียวแถมมือของผมยังถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่อีกต่างหาก ผมพยายามจะตะโกนขอความช่วยเหลือแต่กลับมีเทปมาปิดปากของผมเอาไว้ ผมดิ้นและส่งสายตาอ้อนวอนแต่คนพวกนั้นกลับยิ้มเยาะก่อนที่จะมีชายใส่หน้ากากโจ๊กเกอร์คนหนึ่งเดินมาข้างหน้าแล้วก้มลงมามองหน้าของผม เขามองผมสักพักก่อนที่จะหันไปกระซิบกับชายร่างใหญ่คนนั้นที่จับผมมาแล้วชายคนนั้นก็ตะโกนขึ้นมาเสียงดัง

ขายแล้ว 200,000,000 เยน!!!เขาตะโกนลั่นทำให้คนที่มามุงผมเยอะๆนั้นทำสีหน้าไม่ค่อยพอใจก่อนที่จะพากันเดินออกไป ผมได้แต่มองชายใส่หน้ากากนั่นไปมาเพราะไม่รู้ว่าเขาซื้อผมไปทำไม? หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายคุยและยื่นเงินกันเสร็จชายคนนั้นก็ให้คนงานมาแบกกรงที่ขังผมเอาไว้ใส่รถใหญ่คันหนึ่ง ผมดิ้นไปมาแต่ก็ไม่เป็นผล เขาจะพาผมไปที่ไหน?ต้องการอะไร?...เนซึมิ...เนซึมิ...มาช่วยผมที!!!

ไม่นานนักรถก็จอดก่อนที่พวกคนงานจะลงจากรถแล้วมาแบกกรงที่ขังผมที่อยู่ด้านหลังของรถ เขามองตาของผมชั่วครู่ก่อนที่จะเดินแบกผมเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่นั้น เมื่อเขาวางผมเสร็จคนพวกนั้นก็กลับไปทิ้งผมไว้เพียงคนเดียว ก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงเท้าของใครบางคนที่ค่อยๆใกล้เข้ามาและมาหยุดอยู่ตรงหน้าของผมในที่สุด

สวัสดีหนุ่มน้อย?” เขากล่าวทักทายพลางมองหน้าของผมด้วยหน้ากากนั้น ผมส่งเสียงร้องอู้อี้กลับไปเพื่อให้เขารู้ว่าตอนนี้ผมพูดไม่ได้ เขาจึงพยักหน้าก่อนที่จะใช้กุญแจไขกรงแล้วปลดพันธนาการทั้งหมดของผมออก ผมมองเขานิ่งก่อนที่จะก้มหัวลงไปกับพื้น

ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะนะครับ ผมโดนจับตัวมา....ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาขายตัวแบบนี้...ได้โปรดผมตะโกนเสียงดังแต่เพราะว่าผมก้มหัวอยู่เลยไม่รู้ว่าคนตรงหน้านั้นทำสีหน้าอะไรอยู่แต่ถึงเห็นก็คงไม่ได้ทำให้รู้อะไรขึ้นมาเพราะว่าเขาใส่หน้ากากเอาไว้อีกที

ฉันคงจะทำแบบนั้นไม่ได้หรอกนะหนุ่มน้อย เพราะว่าฉันเสียเงินซื้อเธอไปแล้ว...ถ้าจะให้ปล่อยกันไปง่ายๆแบบนั้นล่ะก็...ฉันก็ขาดทุนแย่สิเขาบอกพลางเชยคางของผมขึ้นมาก่อนที่เขาจะถอดหน้ากากออกเผยให้เห็นเป็นใบหน้าของชายชาวต่างชาติคนหนึ่งที่มีเส้นผมสีบลอนด์เงางามและดวงตาสีฟ้าคราม เขาลูบแก้มของผมไปมาก่อนที่จะหอมแก้มของผมเบาๆผมตกใจเลยรีบถอยห่างออกมา เขาหัวเราะในลำคอเล็กน้อยก่อนที่จะใช้มือของเขามาลูบปากของผม

หึๆ ยังไม่เคยสินะ....แบบนี้ล่ะ...ฉันชอบเขาบอกก่อนที่จะอุ้มร่างของผมเข้าไปในห้องและทำการ...ข่มขืนผมจนสำเร็จในที่สุด

เดี๋ยวฉันจะไปหาของกินมาให้แล้วกันนะ หนุ่มน้อยของฉันเขากล่าวพลางติดกระดุมเสื้ออย่างสุ่มๆแล้วเดินออกไปจากในห้องทิ้งให้ผมนอนแก้ผ้าและมีรอยแดงเต็มตัวอยู่อย่างนั้น น้ำตาของผมไหลออกมาอาบแก้มทั้งสองข้าง ดวงตาของผมมันพร่ามัวไปหมด มองไม่เห็นอะไร..นอกจากเนื้อตัวที่มีแต่รอยแดงที่เกิดจากเขาคนนั้นของตัวเอง แม้แต่แรงที่จะลุกขึ้นเพื่อวิ่งหนีก็ยังมีไม่พอ ผมได้แต่ร้องไห้ออกมาด้วยความคับแค้นใจพลางคิดถึงเนซึมิ ถ้าตอนนี้เขาอยู่ใกล้ๆผม...ไม่สิ...ถ้าผมอยู่ใกล้ๆเขา...มันคงไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นแน่นอน ผ่านไปหลายอาทิตย์หลังจากนั้น ชายคนนั้นที่ซื้อผมมามีชื่อว่า เอ็ดเวิร์ดเขาเป็นเศรษฐีที่ร่ำรวยจากการค้ากับประชาชนนอกกำแพง no.6 เขาดูแลผมเป็นอย่างดีเหมือนกับเป็นคนสำคัญของเขาคนหนึ่ง เขาทำแบบนั้นกับผมอาทิตย์ละหนึ่งครั้ง แต่สำหรับผมแล้ว...มันก็ยังมากเกินไปอยู่ดี และผม..ยังคิดถึงแม่อยู่...และคิดถึง...เนซึมิมากๆเลยด้วย

นายท่านครับ มีคนมาขอพบครับเสียงของพ่อบ้านของเอ็ดเวิร์ดกล่าว เอ็ดเวิร์ดมองหน้าผมชั่วครู่ก่อนที่จะพยักหน้าแล้วโอบไหล่ผมพาลงไปข้างล่างด้วย สิ่งแรกที่ผมเห็นหลังจากที่ลงไปตรงบันไดคือร่างสูงและเส้นผมสีน้ำเงินเข้มที่มัดเอาไว้ของเขาที่ทำให้ผมยิ้มออกมาพร้อมน้ำตา ผมอยากจะเข้าไปกอดเขา อยากจะเล่าทุกๆอย่างให้เขาฟังว่าผมไปเจอกับอะไรมาบ้างในหลายอาทิตย์ที่ผ่านมานี้

นึกว่าใคร?อีฟนี่เอง มีอะไรงั้นเหรอ?..มาหากันถึงที่เชียว?” เอ็ดเวิร์ดถามพลางโอบไหล่ของผมแน่นขึ้นไปอีก เนซึมิขมวดคิ้วแน่นแล้วกำลังจะพุ่งเข้ามาหาผมแต่อินุคาชิที่เข้ามาทีหลังก็ห้ามเอาไว้ได้ทัน

เนซึมิ ใจเย็นๆก่อนสิ ไม่งั้นเราไม่ได้ตัวชิองคืนแน่อินุคาชิกระซิบพลางมองมาที่ผมครู่หนึ่ง

มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ?แห่กันมาตั้งสองคนเชียว...คงจะเป็นเรื่องใหญ่สินะเอ็ดเวิร์ดกล่าวพลางยิ้มเยาะและใช้มือของเขาลูบเอวของผมไปมาผมพยายามผลักตัวหนีแต่เขาก็กระชากแขนของผมเข้าไปหาเขา

แหมๆคุณชายเอ็ดเวิร์ด เดี๋ยวนี้เลิกทำธุรกิจแล้วหันมาจ่ายเงินแทนแล้วงั้นเหรอ?...แล้วเสียไปเท่าไหร่กันล่ะ...กว่าจะได้สิ่งล้ำค่าตัวเล็กนั่นมาได้น่ะ?” เนซึมิเปลี่ยนท่าทางก่อนที่จะพูดขึ้นมาพลางมองเอ็ดเวิร์ดที่เอาแต่ยิ้มเยาะอยู่ตลอดเวลา

“...หึๆ..มันก็ไม่ได้มากหรือว่าน้อยเกินไปสำหรับเขาหรอกนะ...200,000,000 เยนน่ะนะเขาบอกแล้วยิ้มกว้าง เนซึมิยิ้มตอบซึ่งยิ้มนั้นดูเจ้าเล่ห์จนทำให้เอ็ดเวิร์ดหุบยิ้มแล้วทำสีหน้าเคร่งขรึม

นายวางแผนอะไรไว้กันแน่ อีฟ?” เขาถามพลางจับมือของผมเอาไว้แน่น ไม่ต้องตัวติดกันตลอดเวลาแบบนี้ก็ได้นะ ผมน่ะ..อยากจะกลับไปอยู่กับเนซึมิ...ไปยังที่ๆมีเขารออยู่ที่นั่น....อีกครั้ง

พูดเหมือนกับนายลืมความอัปยศของตัวเองไปหมดแล้วเลยนะคุณชาย แต่พวกฉันน่ะ...ไม่ลืมหรอกเนซึมิบอกก่อนที่เขาจะหยิบแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาที่มันทำให้เอ็ดเวิร์ดเบิกตาโพลงและปล่อยมือที่จับผมเอาไว้ทันที

แก...แกได้มันมาได้ยังไง!!?” เขาตะโกนลั่นและวิ่งไปหวังจะคว้ากระดาษแผ่นนั้นเอาไว้แต่เนซึมิก็เตะเข้าไปที่ท้องของเขาจนเขาลงไปนั่งทุรนทุรายบนพื้นเสียก่อน

เวลานี้ไม่น่าจะใช่เวลามาถามเรื่องนั้นหรอกมั้ง เอาเป็นว่า...เรามาแลกเปลี่ยนกันดีกว่า สิ่งที่ล้ำค่าพอๆกับเจ้ากระดาษแผ่นนี้ของนายเนซึมิบอกพลางหันมาสบตากับผม ผมมองหน้าเขานิ่งก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา เขาชะงักเล็กน้อยแล้วกำลังจะเดินเข้ามาหาผมแต่อินุคาชิก็จับไหล่ของเขาเอาไว้

เนซึมิ เคลียร์ตรงนี้ให้จบก่อน ยังไงซะชิองก็ต้องได้กลับไปกับเราแน่นอนอินุคาชิบอกทำให้เนซึมิหันมามองหน้าของเอ็ดเวิร์ดก่อนที่จะยื่นข้อเสนอให้กับเขา

คืนชิองให้กับเรา แล้วฉันจะเผาสิ่งนี้ทิ้งต่อหน้านาย...หรือนายจะเอามันไปชมเพื่อระลึกความหลังก็ได้นะเขาบอกพลางแกว่งสิ่งนั้นไปมา เอ็ดเวิร์ดทำหน้าเสียก่อนที่จะพูดขึ้นมา

เอากระดาษเปล่ามา ฉันจะยกเด็กหนุ่มนั่นให้...ตามกฎหมายเขาบอกพลางหันมามองผมชั่วครู่ อินุคาชิหยิบกระดาษมาให้และให้เขาประทับเลือดที่กระดาษและให้เนซึมิเขียนเนื้อหาในนั้น

ฉัน...เอ็ดเวิร์ด เซอรินส์ ผู้ครอบครองสินค้าหมายเลข 11443257 ที่ถูกซื้อมาในราคา 200,000,000 เยน ขอยกสินค้านั้นให้ผู้ครอบครองคนใหม่...เนซึมิ สิ้นสัญญาเขากล่าวเสร็จพร้อมๆกับที่เนซึมิเขียนข้อความลงไปในกระดาษเสร็จพอดี เนซึมิยิ้มก่อนที่จะกัดนิ้วของเขาแล้วประทับเลือดลงไปในกระดาษใบนั้นเช่นกัน เนซึมิโยนกระดาษที่เอ็ดเวิร์ดกลัวให้กับเขาก่อนที่จะเดินมาหาผม

เนซึมิผมเรียกชื่อพลางมองหน้าของเขา เขายิ้มอ่อนออกมาก่อนที่จะกอดร่างของผมเอาไว้

กลับบ้านกันนะ...ชิองเขาบอกเสียงสั่นก่อนที่จะพาผมกลับไปที่บ้านของเขา...ที่ต่อจากนี้จะมีผมอยู่ด้วยกันตลอดไป

พอมาถึงที่บ้านผมก็พุ่งตรงไปที่ห้องน้ำเพราะว่าผมอยากจะชำระล้างร่างกายของตัวเองที่แปดเปื้อนจากชายคนนั้นออกให้หมดผมกำลังจะลงไปอาบน้ำแต่เนซึมิก็จับแขนของผมเอาไว้เสียก่อน

เนซึมิ?” ผมเรียกชื่อของเขาพลางมองหน้า

“...ไอ้หมอนั่น...มันทำอะไรกับนายไปบ้าง?” เขาถามทำให้ผมชะงักไปอีกครั้งและน้ำตาไหลออกมา เขามองหน้าของผมพลางทำหน้าเสียใจก่อนที่จะเอามือเขามาจับที่อกข้างซ้ายของผม

ตอบฉันมาสิชิอง...ว่าในใจของนาย...ยังมีฉันอยู่ในนั้นหมดทั้งใจเหมือนเดิมอยู่หรือเปล่า?” เนซึมิถามพลางยิ้มติดเศร้า ผมพยักหน้ารัวพลางจับมือของเขามาแนบชิดเข้าไปอีก

ตลอดเวลา..ฮึก...และจะเป็นแบบนี้..ฮึก..ตลอดไปผมบอก ทีนี้เขาจับมือของผมไปจับที่อกข้างซ้ายของเขาบ้างแล้วเขาก็พูดขึ้น

ใจของฉันเอง...ก็จะมีแต่นายอยู่ทั้งใจแบบนี้ตลอดไปเหมือนกันเขาบอกพลางยื่นหน้ามาจูบที่หน้าผากของผม เขากอดผมพลางลูบหัวของผมไปมา

รอยแปดเปื้อนที่นายรังเกลียดนั่น...ฉันจะทำให้มันหายไปทั้งหมดเองเนซึมิบอกก่อนที่จะจูบที่ปากของผมและทำแบบที่คนรักคนอื่นเขาทำกันจนถึงเช้าของอีกวัน ผมตื่นขึ้นมาก่อนเลยแอบมองใบหน้าที่หลับแสนสบายของเขา ผมแอบใช้นิ้วไปเขี่ยขนตาของเขาเล็กน้อยก่อนที่ผมจะโดนมือของเขาดึงไปแล้วอยู่ด้านล่างของเขาแทน

อ๊ะ?เนซึมิ?” ผมพูดพลางมองหน้าของเขาพลางยิ้มเขินๆออกมา เขายิ้มมุมปากก่อนที่จะประทับจูบที่ปากของผมเบาๆแล้วกอดผมเอาไว้

เช้าแล้วนะเนซึมิ เดี๋ยวผมก็ไปอาบน้ำให้หมาของอินุคาชิสายหรอกผมบอกพลางลูบเส้นผมของเขา เขาเงยหน้าขึ้นมาก่อนที่จะจูบที่ซอกคอของผม

หยุดสักวันหมามันไม่เหม็นตายหรอกน่า ขออยู่แบบนี้อีกสักพักนะ...ชิองเขาบอกพลางจ้องตาของผม ผมได้แต่ทำหน้าแดงและพยายามที่จะหลบแต่เขาก็เอาแต่ตามมามองตาของผมให้เขินมากกว่าเดิมจนผมทนไม่ไหวเลยเอามือมาปิดหน้าของตัวเองเอาไว้

อย่าปิดสิ ฉันมองไม่เห็นนะเขาบอกพลางแกะมือของผมออกแล้วจูบปากของผมอีกครั้ง

อื้อ!! คนมักมาก!ผมบอกแล้วบีบจมูกเขาไปครั้งหนึ่งก่อนที่เราจะกลับมานอนกกกันอีกครั้งจนไม่ได้กินข้าวเช้าไปเลย

ว่าแต่...เนซึมิผมพูดขึ้นมาพลางหันไปมองหน้าของเขาที่กำลังทำอาหารกลางวันอยู่

อะไรเหรอ?” เขาถามกลับพลางเดินมารวบเอวของผม

กระดาษที่นายเอาไปยื่นข้อเสนอนั่นน่ะ...มันคืออะไรงั้นเหรอ?” ผมถามพลางทำหน้าสงสัย เขาเงยหน้าขึ้นมาก่อนที่จะหอมแก้มของผมแล้วเดินกลับเข้าไปในครัวเฉยๆโดยที่ไม่ตอบอะไรเลย

เนซึมิ บอกหน่อยสิ ฉันอยากรู้อ่ะผมถามพลางเดินเอาคางไปวางตรงไหล่ของเขา

รูปของเขานั่นแหละ แต่เป็นรูปตอนที่มันโดนจับไปขายตัวเนซึมิบอกทำให้บทสนทนาของเราจบลง ผมทำหน้าเศร้าอีกครั้งแล้วกำลังจะเดินไปนั่งบนโซฟาแต่เนซึมิก็ดึงผมไปกอดเอาไว้เสียก่อน

เรื่องมันผ่านมาแล้วนะชิอง อย่าไปคิดถึงมันสิเนซึมิบอกพลางจูบที่ซอกคอของผมหลายๆครั้งจนผมจักจี้เลยหัวเราะออกมาเสียงดัง

ฮ่าๆๆอย่าทำแบบนั้นสิ..ผมจะ..ฮ่าๆ ขำตายเอานะผมบอกพลางหันไปหาเนซึมิที่อยู่ด้านหลังของผมจนปากของพวกเราชนกัน เนซึมิยิ้มมุมปากก่อนที่จะกอดรัดผมแน่นเข้าไปอีก

ไปดูอาหารเถอะเนซึมิ เดี๋ยววันนี้เราก็ไม่ได้กินข้าวกันหรอกผมบอกแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย เนซึมิพยักหน้าก่อนที่จะไปจัดการทำอาหารให้เสร็จ แล้วเริ่มกินข้าวเที่ยงกันก่อนที่เขาจะกลับมากอดและจูบผมต่อ

 (writer:หวานมากกกก น้ำตาลหรือน้ำเชื่อมทั้งโลกยังเทียบเท่าไม่ได้เลยจริงๆ)

(ชิอง:ฮิๆ)

(เนซึมิ:ชิอง กลับมากกกันต่อเถอะ อย่าไปสนใจคนแต่งเลย เสียเวลา)

(Writer:ค่ะๆ ไรท์ไม่กวนแล้วค่ะแหม...พ่อคนขี้หวง)

ผลงานอื่นๆ ของ M 4Z

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น