คัดลอกลิงก์เเล้ว

วุ่นเรื่องรัก พลพรรคนักเรียน

โดย M 4Z

เรื่องราวของเด็กหนุ่มที่เพิ่งย้ายมาจากโรงเรียนอื่นที่เขาต้องมาเผชิญกับเพื่อนร่วมห้องสุดรั่วและได้เจอกับสาวสวยเขาจะทำอย่างไร เพื่อความรักครั้งนี้กัน

ยอดวิวรวม

16

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


16

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
จำนวนตอน : 12 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  7 เม.ย. 60 / 07:52 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ตอนที่1มาแล้ว..นักเรียนใหม่

“เอาล่ะจ้ะเดินทางโดยสวัสดิภาพนะจ๊ะลูกรัก”

“ครับแม่”

“บายจ้ะ”

 สวัสดีครับผมชื่อณฤเทศ นันทนินทร์ เป็นลูกคนเล็กของครอบครัวครับวันนี้ผมต้องไปเรียนวันนี้เป็นวันแรกที่ผมจะต้องย้ายไปอยู่ในโรงเรียนพลพรรณแล้ววันนี้ผมก็ต้องไปอยู่ที่หอพักของที่นั่น

“อือจะต้องขึ้นรถเมล์สายนี้ไปสินะ”

“แฮปๆพี่มารับแล้ว”

“มารับงั้นเหรอแล้ววันนี้พี่หินไม่ไปส่งพี่พิ้งค์ที่มหาลัยเหรอครับ?” นี่รุ่นพี่หินเแฟนเขาเป็นพี่คนโตของครอบครัวผมเอง

“วันนี้พิ้งค์ต้องไปทำรายงานบ้านอาจารย์น่ะเลยไม่ต้องไปส่งแล้วเริ่มเรียนวันนี้เลยรึเปล่า?”

“ยังหรอกครับพี่คือว่าวันนี้ก็แค่ไปดูที่พักกับสถานที่รอบๆโรงเรียนน่ะครับ”

“งั้นเหรองั้นไปกันเถอะ”

“ครับ”

ขับรถมาได้ซักพักพี่หินก็หยุดรถแล้วก็รับโทรศัพท์แล้วออกไปคุยข้างนอกแล้วเขาก็เข้ามาในรถแล้วพูดว่า

“คือว่าแฮปพี่คงไปส่งแกที่โรงเรียนไม่ได้แล้วว่ะ”

“ทำไมล่ะ?”

“แม่พี่โทรมาเขาไม่ค่อยสบายน่ะพี่จะไปดูหน่อย”

“งั้นไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมเดินไปเองก็ได้เพราะตอนนี้อยู่หน้าโรงเรียนแล้วน่ะ”

“งั้นพี่ไปนะรักษาตัวด้วยล่ะแล้วเจอกันตอนปิดเทอมใหญ่นะแฮป”

“ครับบายครับพี่หิน”

แล้วผมก็เดินเข้าไปในโรงเรียนแล้วไปถามยามว่าตึก25อยู่ที่ไหน แล้วยามก็ชี้ไปทางขวามือสุด

“โอ้ตายล่ะนี่มันโรงเรียนมัธยมหรือมหาลัยเนี่ย”

แล้วผมก็เดินไปที่ตึก25แล้วก็ขึ้นไปที่ชั้น25แล้วก็เปิดห้องที่25ทำไมมีแต่เลข25หว่า... “เอ่อขอรบกวนด้วยครับ”

ไม่มีเสียงขานรับเลยแฮะผมเลยขอตัวเดินเข้าไปในห้องแล้วเลือกเตียงนอนที่ไม่มีใครใช้เพราะว่ามีคนลาออกไปผมเริ่มจัดของต่างๆมากมายผมรู้สึกรำคาญตัวไปหมดเลยจะไปอาบน้ำแต่กลับเจอกับร่างชายหนุ่มตัวใหญ่นอนแช่อยู่ในน้ำอุ่น

“น่าเกลียดว่ะนี่ห้องอาบน้ำนะไม่ใช่ห้องนอนเฮ้อเดี๋ยวค่อยอาบแล้วกัน”

แล้วผมก็เข้าไปที่ห้องครัวก็เช่นกันมีชายหนุ่มร่างผอมสูงผิวขาวใส่แว่นผมย้อมสีน้ำเงินนอนอยู่ที่พื้นครัว

“คนพวกนี้คงเป็นพวกเด็กแว้นสิท่าแรงกันจริง”

  ก๊อก ก๊อก

“อะไรอีกหว่า...มาแล้วครับ”

เมื่อผมเปิดไปก็เจอกับหญิงสาวตัวเล็กผมสีน้ำตาลเข้มผิวขาวหน้าตาหน้ารักแล้วเธอก็พูดขึ้นมาว่า

“เอ่อคุณคงเป็นรูมเมตของพวกหมิงสินะคะ”เธอถาม

“หมิงงั้นเหรอใครกันเหรอครับ?”ผมสงสัย

“ยังไม่รู้จักกันเหรอคะ?”เธอถามอีกครั้ง

“พอดีเขาหลับกันอยู่น่ะ”ผมตอบไปเหมือนคนไร้เดียงสา(มั้ง?)

“งั้นชั้นขอเข้าไปในห้องได้มั้ยคะ?”เธอถามอีกครั้งหนึ่ง

“เอ่อเชิญเลยครับ”ผมถอยห่างจากประตูแล้วให้เธอเข้า

เมื่อเธอเข้าไปเธอก็ตระโกนเสียงลั่นว่า

“ตื่นได้แล้วนะชาหมิงอิเกียร์”!!!!!

“ครับพ้ม!!!”ทั้งสองคนที่เมื่อกี๊นอนตายไปก็ลุกขึ้นมาทันที

“ตื่นทันทีเลยแฮะ”ผมพึมพำ

“ครับมีอะไรให้รับใช้เหรอครับท่านซีว่า?”ชายผมแดงถาม

“ครับมีอะไรให้รับใช้เหรอครับ?”ชายผมสีน้ำเงินใส่แว่นถาม

 “ท่านซีว่าเหรอ?”ผมถามด้วยความสงสัยว่าใครคือซีว่า

“อุ๊ย!!ขอโทษทีนะคะที่ไม่ได้แนะนำตัวก่อนน่ะค่ะชั้นชื่อซีว่านางสาวนิมิตราโคโรสทีตันส์ค่ะ”

นั่นนามสกุลหรือชื่อปราสาทราชวังวะนั่น

“แล้วนายเป็นใคร?”ชายผมแดงถามผม

 “ชั้นชื่อแฮปปี้หรือแฮปชื่อจริงชื่อนายณฤเทศนันทนินทร์ยินดีที่ได้รู้จัก”

“เขาเป็นรูมเมตใหม่ของพวกเธอนะ”ซีว่าบอกต่อ

“งั้นเหรอ แล้ววันนี้คุณซีว่ามาทำอะไรเหรอครับ?”เขาหันมาทางผมแล้วหันไปทางผู้หญิงที่ชื่อซีว่าทันที

“ชั้นเอาแซนวิชผักชีสมาให้รูมเมตของพวกเธอไง”แล้วเธอก็ยื่นกล่องแซนวิชมาให้ผม

“โอ้ขอบคุณครับ”ผมหยิบมาพร้อมกล่าวขอบคุณ

“เอามาให้ชั้นนะชั้นจะกินเอง”ชายผมแดงเตรียมจะแย่งกล่องแซนวิช

“แต่ว่านี่มัน”ผมพยายามยื้อไม่ให้

“เอามานะ”ชายผมแดงหรือหมิงมั้ง?ยังแย่งต่อ

“แต่...”ผมยังยื้อไม่เลิก

“เอามา”หมิงยังไม่เลิกแย่ง

“นี่เงียบเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!!! ของพวกเธอก็มีนะไม่ต้องแย่งกันหรอกเข้าใจมั้ย!!!!?” “ครับพ้ม....”ทั้งสองคนยืนตรง

เชื่อฟังกันง่ายดีแฮะพวกนี้(เคารพเหมือนแม่เลยแฮะ)

“งั้นต่อจากนี้ก็ขอรบกวนด้วยนะ”ผมพูดกับทั้งสามคน

“งั้นเราไปทานข้าวกันเถอะนะครับคุณซีว่า”หมิงพูด

ไอ้หมอนี่มันไม่สนใจชั้นเลยแฮะ

“จะดีเหรอคะ?”ซีว่าถามหมิง

“ดีสิครับเดี๋ยวให้เจ้าอิเกียร์มันจ่ายก็ได้นะครับ”หมิงพูดพร้อมชี้นิ้วไปทางอิเกียร์(ชายผมสีน้ำเงินใส่แว่น)

“ว่าไงนะไอ้ตาตี่?”อิเกียร์ถาม

“ทำไมวะไอ้4ตา?”หมิงถามกลับ

“หยุดเถอะค่ะเดี๋ยวชั้นจะเป็นคนจ่ายเองเพราะว่าวันนี้ชั้นก็จะมาเลี้ยงต้อนรับ            รูมเมตของพวกหมิงอยู่ด้วยน่ะ”ซีว่าผู้เสียสละพูดขึ้นมา

“จะดีเหรอครับ?”หมิงถาม

“ก็บอกว่าเดี๋ยวจ่ายเองไง!!

“ครับๆ...”ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน

“คิก คิก”ผมแอบหัวเราะ

“หัวเราะไรวะไอ้หน้าหล่อ?”หมิงถามผมที่กำลังขำอยู่

“ผมชื่อแฮปนะครับไม่ได้ชื่อหน้าหล่อแต่ถ้าเป็นคำชมก็ขอรับไว้แล้วกัน”ผมตอบกลับ

“หนอย!!”ดูเหมือนหมิงจะโกรธ

“หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!!”ซีว่าตระโกนอีกครั้ง

“ครับ”ทั้งสองพูดพร้อมกันอีกครั้ง

“ไปกันเถอะค่ะคุณแฮป”ซีว่าหันมาทางผมแล้วพูด

“ครับ”ผมตอบ

แล้วซีว่าก็เดินมาจูงมือผมออกไปจากห้องสองคนนั้นเลยยิ่งเดือดเข้าไปใหญ่

“หนอยหมอนั่นมันริอาจแย่งคุณซีว่าไปจากชั้นงั้นเหรอไอ้สี่ตาตามชั้นมา”หมิงโกรธ

“ใครจะตามแกกันเล่าแล้วใครบอกว่าคุณซีว่าเป็นของแกฮะไอ้ตาตี่” แล้วอิเกียร์ก็หันหน้ามาเพื่อที่จะถามหมิงแต่ว่า......

“อ้าว!!!!!ไปแล้วทำไมไม่บอกชั้นวะ?” แล้วอิเกียร์ก็รีบวิ่งไปหาหมิงทันที

 แล้วผมก็มาถึงร้านข้าวแกงร้านหนึ่งชื่อร้านว่า “ข้าวแกงพี่พิณ”

“เชิญเลยจ้ะอ้าว!!ยัยซีมานี่แล้วเหรอ?”หญิงสาวหน้าตาสวยพูดกับซีว่า

“ค่ะกลับมาจากฝรั่งเศสแล้วล่ะค่ะงั้นหนูขอเป็นแกงแพนงเนื้อนะคะแล้วเธอล่ะแฮป?” “งั้นร้านนี้อะไรเด็ดที่สุดล่ะครับ?”ผมถามทั้งสองคนไป

“แหมนี่เธออยากลองจริงๆเหรอ?”พี่พิณถามผม

“ครับ”ผมตอบ

“งั้นต้องแกงสารพัดพริกแล้วกันนะ”

“ฮะว่าไงนะ!?”ผมตกใจกับชื่อของมันนิดหน่อย

“กลัวเหรอจ๊ะ?”พี่พิณถาม

“เปล่าๆไม่ได้กลัวแค่ไม่เคยได้ยินเท่านั้น”

“ก็เพราะว่าเธอเพิ่งย้ายมาน่ะสิคนแถวนี้เขาไม่สั่งกันหรอกนะรู้รึเปล่าล่ะ?”

“ทำไม?”ผมสงสัย

“เดี๋ยวได้ลองก็รู้เองแหละ”

อึกรู้สึกเหมือนกลืนน้ำลายไม่ค่อยลงเลยแฮะตาข้างขวาไม่กระตุกแต่ข้างซ้ายดันกระตุกทั้งๆที่ตอนนี้มันซวยของแท้ชัดๆ

“นายตายแน่ไอ้หน้าหล่อเพราะข้าวแกงสารพัดพริกของเจ๊แกน่ะชั้นกับไอ้สี่ตาเคยลองมาแล้วท้องเสียเป็นอาทิตย์เลยนะเว้ย”หมิงพูด

“จริงเหรอ?”ผมถาม

“จริงดิ”หมิงตอบ

เฮือกเอาแล้วไงซวยแล้วมั้ยเล่าแฮปแกได้ไปนอนที่โรงพยาบาลไม่ก็ยมบาลแน่ๆ

“อ่ะได้แล้ว”พี่พิณหยิบข้าวที่ผมสั่งมาให้จึ๋ยแค่สีก็หน้ากลัวแล้ว

“งั้นกินล่ะนะครับ ง่ำ!เอ๊ะ!!ไม่เห็นเป็นอะไรเลยอร่อยดีออกนี่”จริงๆนะอร่อยมากๆเลยล่ะเผ็ดน้อยกว่าที่แม่ทำให้อีก

“จริงๆเหรอ?”พี่พิณถาม

“อื้ออร่อยดีนะครับ”ผมตอบไปทั้งที่ยังกินข้าวอยู่

“เฮ้ยนายกินเข้าไปได้ไงเนี่ย?”หมิงถาม

“ทำไมอ่ะ?”ผมถามทั้งที่ยังเคี้ยวอยู่เลย

“นั่นน่ะใส่พริกไปตั้ง35เม็ดเลยนะ”

“แค่นี้สบายมากเพราะตอนที่ชั้นอยู่บ้านน่ะพริก100เม็ดน่ะยังไม่ระคายกระเพาะชั้นเลยนะ”

“นายนี่มันยอดมนุษย์ชัดๆ”

“แหมกินได้ด้วยเหรอหล่อแถมน่ารักเจ้รักเธอจังเลย”แล้วเจ๊ก็เดินเข้ามาแล้วหอมแก้มของผม

“เอ๊ะ!”ผมตกใจ

“รางวัลจ้ะ”แล้วเธอก็ส่งยิ้มให้

“เอ่อครับ”

“เจ้ครับผมเพิ่งจะรู้สึกว่าแกงสารพัดพริกของเจ้น่ะอร่อยมากๆเลยนะครับงั้นผมขอรางวัลมั่งสิ”

“ได้เลยจ้ะหมิง” แล้วเจ๊เขาก็บิดหูของหมิงแล้วตะโกนใส่หูไปว่า

“เมื่อกี๊ยังว่ามันไม่อร่อยอยู่เลยนะยะ”

“ขอโทษครับ”

แล้วมื้อเย็นวันนี้ก็จบลงไปอย่างรวดเร็ว เมื่อผมมาถึงผมก็เดินเข้าไปอาบน้ำทันที

“เฮ้อสบายแท้อุ๊นอุ่น” แกร๊ก “เฮ้ยนั่นใคร?”ผมได้ยินเสียงคนเปิดประตูห้องน้ำเข้ามาในขณะที่ผมกำลังอาบอยู่

“ชั้นเองหมิง”

“ชั้นอิเกียร์”

“นายสองคนเข้ามาทำไม?”

“เราจะมาคุยกับนายเรื่องของคุณซีว่า”

“ซีว่าทำไม?” แล้วหมิงกับอิเกียร์ก็ลงมาในอ่างที่ผมกำลังแช่อยู่

“เฮ้ยมันอึดอัดนะเว้ย”อึดอัดมากเลยล่ะครับก็อ่างมันเล็กแค่นี้เองแค่แช่คนเดียวก็จะตายอยู่แล้ว

“โทษที” ทำไมท่าทีมันแปลกๆวะ?

“คือว่าเรื่องคุณซีว่าน่ะชั้นกับอิเกียร์ขอเถอะนะอย่ายุ่งกับเธออีกเลย”หมิงพูด

“ยุ่งอะไรเธอมายุ่งกับชั้นเองต่างหาก”

“นั่นแหละนายช่วยออกห่างจากเธอได้มั้ย?”อิเกียร์ถาม

“ออกห่างงั้นเหรอทำไมเพราะพวกนายก็ยังไม่ได้เป็นแฟนของเธอซะหน่อย”

“ไม่ใช่พวกชั้นแต่เป็นรุ่นพี่ของพวกชั้นที่ชื่อหินน่ะ”

“ฮะหินงั้นเหรอ?”ผมตกใจกับชื่อนี้นิดหน่อย

“นายรู้จักเหรอ?”หมิงถาม

“เปล่าไม่รู้จักหรอกไหนลองบอกลักษณะของรุ่นพี่คนนั้นให้ฟังหน่อยสิ”

“ได้เดี๋ยวชั้นจะเป็นคนเล่าเอง” แล้วอิเกียร์ก็ขยับแว่นแล้วเริ่มเล่า

“เขาไว้ผมยาวถึงบ่าสีน้ำตาลอ่อนๆแต่มีผมอยู่ส่วนหนึ่งเป็นชอบใส่แว่นกันแดดไปส่งสาวที่มหาลัยชื่อจริงของเขาชื่อนายพารตะวสันต์สถานนท์” เป๊ะเลยแฮะพี่หินจริงๆด้วยแฮะไหงเป็นงี้อ่ะ

“เป็นอะไรรึเปล่า?”อิเกียร์ถาม

“เปล่านี่”

“แน่นะบอกมาเถอะน่า” แล้วหมิงก็กระโจนมาหาผมแล้วก็กดหน้าอกผมไว้

“ทำอะไรของนายเนี่ย!?”ผมตกใจพร้อมถามหมิง

“ชั้นไม่คิดอกุศลกับนายหรอกน่า” แล้วอิเกียร์ก็เข้ามาหาผมแล้วพูดว่า

“นายนี่ผิวข๊าวขาวเนอะ”

“ก็ไม่ค่อยได้ออกจากบ้านน่ะ”

“งั้นเหรองั้นเราก็ไปกันเถอะ”

“โอ้!!” ถึงจะบอกไปอย่างนั้นก็เถอะเรื่องจริงน่ะมันทรมานกว่าที่นายคิดมากเลยนะรู้รึเปล่าล่ะพวกบื้อ แล้วผมก็ออกมาพวกนั้นก็ทำตาโตแล้วพูดว่า

“โอ้โห!!”หมิงตระโกน

“อะไร?”

“ใหญ่จัง”อิเกียร์พูด

“อะไรใหญ่?”

“ใหญ้ใหญ่ว่ะ”หมิงพูด

“แล้วมันอะไรเล่า?”ผมเริ่มโมโห

“ลูกบิดประตูน่ะ”อิเกียร์พูดทำให้ผมเกือบหงายเงิบ

“นี่กวนอย่างนี้เคยโดนคนอื่นซัดมั้ย?”ผมถาม

“ไม่เคยนะ”อิเกียร์พูด   

“จริงเหรอ?”ผมถาม

“อื้อเพราะหนีทันน่ะงั้นก็นอนกันเถอะเจอกันวันพรุ่งนี้นะแฮปปี้”แล้วอิเกียร์ก็นอนทันที

“เช่นกันนะแฮปปี้”หมิงก็นอนทันที

“อื้อ” เมื่อเขาสองคนหลับไปผมก็มานั่งข้างๆหน้าต่างแล้วมองดาวและดวงจันทร์แล้วพูดไปว่า

“ขอให้พรุ่งนี้อย่าได้เจอวอฟเฟิลเลยเถอะ”แล้วผมก็หลับไป

สารบัญ อัพเดท 7 เม.ย. 60 / 07:52

บันทึกเป็น Favorite

ตอน
ชื่อตอน

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ M 4Z จากทั้งหมด 29 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น