SF ไคโด้จำนวนนับ.

ตอนที่ 7 : จำนวนนับที่หก 'Overdose'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 932
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    12 ส.ค. 57

จำนวนนับที่หก Overdose

someone call the doctor 붙잡고 말해줘
ใครก็ได้เรียกหมอที จับผมไว้และบอกผม
사랑 분명 중독 overdose
ความรักต้องเป็นยาเสพติดที่เกินขนาด

시간이 지날수록 통제는 힘들어져
มันยากที่จะควบคุมเมื่อเวลาผ่านไป
점점 깊숙이 빠져간다
ผมตกหลุมลึกลงไปเรื่อยๆ

 

คุณแยกความรักกับความหลงออกไหม ?

ต่อให้จะรักหรือหลงก็ต้องมีร่างกายเกี่ยวข้องด้วยทั้งนั้น..แล้วจะรู้ไปทำไม

 

ผมเชื่อแบบนั้น

“ไอ้ไค ไค ดูคนนั้นดิ”

“หือ” คนผิวเข้มที่หันมาพร้อมเสื้อผ้าสีเข้ม แต่กลับไม่ได้ทำให้เขาดูหม่นลง แถมยังดูเด่นกว่าคนอื่นในทีนี้ด้วยซ้ำ “ไหนว่ะ”

“นั่นไง” ผู้ชายอีกคนที่อยู่ในชุดสูทแสดงออกว่าเป็นลูกผู้ดีมีฐานะพอสมควรพูดขึ้น แม้ในนี้จะเต็มไปด้วยเสียงเพลงและกลิ่นสุรา แต่ของเหล่านี้ไม่ได้ทำให้ความเป็นผู้ชายของเขาลดลงไป

“อ่อ เห็นแล้ว ไม่ใช่เป็คว่ะ”

“ถึงใช่ก็ไม่มีสิทธิป่ะว่ะ แฟนมึงนั่งอยู่โน่น” ว่าแล้วก็ชี้ไปที่สาวสวยผยาวสีน้ำตาลในชุดเดรสสั้นสีแดงสดตรงฝั่งตรงข้ามทางระเบียง “ต่างกันตรงไหนว่ะ แนวเดียวกันเด๊ะเลย มาบอกไม่ปงไม่เป็ค”

“โห่ ไอ้จงแดครับ จะให้เดินไปหาอีกคนทั้ง ๆที่อีกคนนั่งอยู่ตรงหน้าไงว่ะ”

“ถ้าไม่นั่งอยู่จะเดินไปว่างั้น ?”

“เออดิ” คนโดนถามยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกระดกของมึนเมาในมือเข้าปากเป็นครั้งที่สิบกว่าของวันนี้

“แล้วมีคนไหนถูกใจบ้างม่ะ ไหน ๆก็ไหน ๆแล้ว”

“อืม..” ดวงตาคมไล่มองผู้คนตรงหน้าออกไปสักพักก่อนจะส่ายหน้าเอื่อย ๆ “ไม่ว่ะ มีแต่แบบเดิม ๆ”

“จะให้ใส่ชุดไอรอนแมนมาเต้นไง จะได้ไม่เดิม ๆ”

“กวนล่ะ” คนโดนแหย่พูดกลับก่อนจะโยกตัวไปตามจังหวะเพลง สายตาของเขาแทบไม่ได้มองไปยังคนที่ขึ้นชื่อว่าแฟนเลยแม้แต่น้อย เอาแต่มองคนนู้นคนนี้ไปทั่ว จนคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งของระเบียงเริ่มหงุดหงิด แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรก็ดันมีคนแปลกหน้าไม่ได้รับเชิญเดินเข้ามาซะก่อน

“ขอโทษครับ”

“อ่ะ..ครับ” คนตัวสูงพยักหน้าเล็ก ๆให้กับผู้ชาย..ผู้ชายใช่ไหม ผู้ชายผิวขาว ตาโตที่เดินชนแขนเขาแล้วเดินต่อไปที่มุมนั่งคนเดียว ดวงตากลมโตคู่นั้นสะกดสายตาเขาจนไม่อาจละออกได้ คนแปลกหน้านั่นเดินไปนั่งคนเดียว สั่งน้ำอะไรสักอย่างจากพนักงานซึ่งน่าจะเป็นน้ำผลไม้ แถมยังทำท่าทางเหมือนกำลังรออะไรอยู่

นัดคนไว้หรอ ?

แล้วนี่ทำไมผมต้องสนด้วยเนี่ย - -

 

ย่าส์ !! ไคอ่า !! นายเมินฉันนะ

“อ้าว เยซอง..คิดมากน่า” ชายผิวเข้มหันไปจับมือแฟนสาวของตัวเองท่ามกลางอาการกระอักกระอวนของเพื่อนตัวดี ผู้หญิงบางคนพอจะฉลาดก็ฉลาด แต่พอโง่ก็โง่ฉิบหาย ส่วนผู้ชายนี่มีเล่ห์เหลี่ยมทุกคนแค่เลือกว่าจะใช้ตอนไหนและแสดงออกมากแค่ไหน

อ่า..พ่อไคคนแมน

“ก็ฉันไม่ชอบนี่ กลับกันเถอะ” มือเล็กนุ่มนิ่มดึงแขนพ่อหนุ่มตัวใหญ่อย่างเอาแต่ใจ แต่อีกคนกลับจับมือนั้นออกเบา ๆ

“ขอโทษนะ..แต่ฉันเบื่อเธอแล้ว”

 

เพี๊ยะ !

 

“หือ” คนตัวเล็กในเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มเลิกคิ้วขึ้น แม้เขาจะหงุดหงิดที่ไม่ได้เสื้อสีดำตัวโปรดมาก็เถอะแต่มันเป็นงานนี่น่า

วันนี้จะมีการขายยาบ้าขึ้นที่นี่ และผู้หมวดคยองซูก็ต้องทำหน้าที่นี้ให้ลุล่วง

“ไม่เกี่ยวกับงานสินะ” ตัวเล็กมองไปที่กลุ่มคนเล็ก ๆกลุ่มนึง ผู้หญิงสวยสดในชุดสีแดงดูแรง ๆคนนึงกำลังร้องไห้โวยวายใส่ผู้ชายที่เขาเดินชนเมื่อกี้ เหอะ พวกฟันแล้วทิ้งสินะ

ไม่ใช่เรื่องของเรานี่

ตื๊ดดดด

ทันทีที่ได้รับการติดต่อเจ้าตัวก็รับโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว “ฮัลโหล ว่าไง”

 

เป้าหมายอยู่หน้าหมวดคยองซูไปทางสองนาฬิกานะครับ ผู้ชายใส่เสื้อสีดำทำผมสีแดง กับผู้ชายเสื้อสีดำกางเกงดำใส่แว่นดำด้วยครับ

 

“อ่อ เข้าใจล่ะ” เมื่อได้รับการยืนยันเป้าหมายคนตัวเล็กก็จ้องสองคนนั้นตาไม่กระพริบโดยไม่ลืมที่จะจิบน้ำผลไม้ในมือและโยกไปตามเสียงเพลงเล็ก ๆ หน้าตาน่ารักของเขาทำให้คนร้ายไม่เอะใจมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว และทันทีที่เป้าหมายเริ่มทำการส่งสินค้ากล้องตัวจิ๋วที่แขนเสื้อก็เริ่มทำงาน เมื่อมีหลักฐานแน่นหนาเพื่อนของเขาก็จะจับกุมทันที

อีกนิด...

“ไอ้ตุ๊ดเอ๊ย !! ทันทีที่ผู้หมวดตัวน้อยจะลุกจากเก้าอี้มือเรียว ๆของใครสักคนก็คว้าคอเสื้อเขาจากข้างหลังและตบเข้าที่หน้าเข้าอย่างจัง

“เยซอง !!” และตามด้วยเสียงผู้ชายคนนึงที่วิ่งเข้ามาห้ามผู้หญิงคนนั้น รวมถึงผู้ต้องหาค้ายาเสพติดที่ไหวตัวทันและวิ่งหนีเขาไปต่อหน้าต่อตา

“โอ๊ะ !! หยุดนะโว้ย !!”

“แกสิหยุด !!” และเมื่อเขาจะวิ่งตามผู้ต้องหาไปนางชุดแดงก็ตบเขามาอีกฟาดใหญ่ “ฉันเห็นไคมองนายตาเป็นมันเลย เหอะ ให้เท่าไหร่ล่ะ”

“หะ ?”

“เป็นผู้ชายดี ๆไม่ชอบ ชอบมาแย่งผู้ชายชาวบ้านเขา น่ารังเกียจ !!”

“ย่าส์ ! เยซอง !!” พ่อคนตัวสูงที่ห้ามอยู่ข้างหลังเริ่มสติแตก และทันใดนั้นคนโดนตบก็ยิ้มขึ้นมา เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนเยาะเย้ยแต่หน้าตาน่ารัก ๆของเขาทำให้มันไม่น่ากลัวเลยสักนิด

“แล้วผู้หญิงที่ไหนเขามาตบผู้ชายแย่งผู้ชายกันเล่า แล้วผู้ชายดี ๆที่ไหนเขาจะนอกใจแฟนมามองเพศเดียวกันหา นอกจากบ้าแล้วยังโง่อีก ถ้าการศึกษาน้อยขนาดนั้นไปขอทุนจังหวัดก็ได้นี่ป้า”

“แก !!” คนโดนด่าชี้หน้าทั้ง ๆที่ตัวสั่นชาไปหมด ส่วนร่างสูงได้แต่ยิ้มกับความไม่ยอมคนของตัวเล็ก ถึงจะเล็กแต่ก็เล็กพริกขี้หนูแหะ

ไม่เลว...

 “หมวดครับ !! แฮ่ก ๆ

“ว่าไง จับได้ไหม” คนที่อยู่ในวงล้อมหันไปมองลูกน้องตัวอวบ ๆคนนึงที่วิ่งมาหาด้วยสภาพไม่สู้ดีนัก

“จับได้แค่คนซื้อครับ แต่คนขายมันหนีไปได้..แฮ่ก กว่าจะสาวไปถึงตัวพ่อได้คงอีกนานเลย”

“อ่า..บัดซบเอ้ย !!” เมื่อคำตอบที่ได้ไม่น่าพอใจฟันคมก็ขบกัดแน่นด้วยความโมโห ก่อนจะหันหน้าขวับไปทางคู่บ้า คนนึงก็บ้าผู้ชายส่วนอีกคนก็ไร้ความรับผิดชอบน่าหมันไส้เป็นที่สุด

คยองซูไม่พูดไรมากแต่หยิบบัตรประจำตัวออกมาให้ทั้งสองคนดู “ผมโดคยองซู เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ พวกคุณสองคนทำให้เราปล่อยผู้ต้องหาคดีค้ายาเสพติดและผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมไปได้ ผมขอจับพวกคุณในข้อหาทำร้ายร่างกายและขัดขวางการทำหน้าที่ของเจ้าพนักงาน”

“หะ”

“และผมก็ไม่รู้จักกับแฟนคุณด้วย” ตัวเล็กพูดยาวรวดทีเดียวก่อนจะหันไปทางคนตัวสูง “ไอ้เบี้อก”

 

ผมติดใจจริง ๆนะ...

 

someone call the doctor

“ก็บอกแล้วไงว่าเราเลิกกันแล้ว เลิกยักเยียดสักทีเถอะน่า” ไค หรือชื่อจริงคิมจงอิน ผู้ต้องหาคดีทำร้ายร่างกายนั่งบ่นใส่คนตัวเล็กที่กรอกอะไรสักอย่างใส่โน้ตบุ๊คตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

แม่งโคตรเท่และน่ารักในเวลาเดียวกันเลย

“อาชีพอะไร”

“นักเขียนนิยายอีโรติค ขายดีอันดับหนึ่งเลยนะ”

“อืม อายุล่ะ”

“อืม ? แค่เนี้ย..เหอะ 23 นายล่ะ

24”

“โห่ ๆ คุณผู้หมวดคยองซู ตั้งใจทำงานจังนะครับ”

“...หึ” คนโดนชมแค่แค่นหัวเราะหน่อย ๆแต่ตากลมก็ยังมองหน้าจอโน๊ตบุ๊คอยู่ไม่ห่าง “อืม.. ไม่มีอาการของคนเสพยา ทุกอย่างปกติยกเว้นสติ ไม่มีอะไรแล้ว ไปเคลียร์กับแม่สาวไฟแรงนั่นด้วยล่ะ ดูท่านายจะทำเรื่องไว้เยอะนี่”

“สติผมก็ปกติน่า..ยัยนั่นแค้นฝังหุ่นนะ ระวังล่ะคุณตำรวจ”

“ฉันน่าจะเป็นคนพูดประโยคนั้นมากกว่านะคุณผู้ต้องหา”

“งั้นก็ไว้เจอกันใหม่นะครับ”

 

ประโยคบอกลาแบบแปลก ๆนั่นทำให้เขาขมวดคิ้วแต่ก็นั่งกรอกข้อมูลต่อโดยไม่ได้เอะใจอะไร

จะบ้าตาย

“มายืนทำบ้าไรตรงนี้” คยองซูพูดด้วยเสียงนิ่ง หน้านิ่ง นิ่งทุกอย่างจนจงอินเกือบขำ คนตัวสูงยืนรอคุณตำรวจอยู่หน้าที่ทำการเกือบสามชั่วโมง บ้าไปแล้วชัด ๆ

“รอคุณไง”

“รอทำไม”

“ไม่รู้ อยากรอ”

“เหอะ” คำตอบที่ไร้เหตุไร้ผลทำให้ตัวเล็กพอจะประติดประต่ออะไรบ้าง “ทำไม ติดใจฉันหรอ บอกไว้ก่อนว่าผมไม่ได้บ้าบอเหมือนกับยัยนั่นนะ แล้วก็ไม่ได้..เอ่อ ซาดิสต์แบบนางเอกนิยายคุณด้วย” พูดถึงตรงนี้เป็นต้องกลืนน้ำลายเอื้อก ก่อนออกมาเขาไปที่ห้องสมุดใหญ่ในตึกก่อนเพื่อลองอ่านนิยายขายดีอันดับหนึ่งของหมอนี่ บอกเลยว่ารับไม่ได้ เป็นครั้งแรกเลยที่ผมรู้สึกว่าตัวเองเด็กราวกับอายุ 14 ไม่ใช่ 24

“ไม่ได้เรียกซาดิสต์น่า ร้อนแรงสิ”

“คนที่คิดแบบนั้นก็มีแต่คนซาดิสต์เท่านั้นแหละ”

“...ก็ได้ ตามใจ อยากเรียกไรก็เชิญ” คนตัวสูงหยักไหล่พร้อมมองตามหลังเล็ก ๆที่เดินห่างเขาออกไปมือเล็กเปิดหนังสือคดีความต่าง ๆในมือไปด้วยแถมยังใส่หูฟังอีกต่างหาก “ไปไหน”

“...”

“ย่าส์ ไม่ได้ยินหรอไง”

“...”

“คุณตำรวจครับ ผมขอแจ้งความ”

“...ข้อหา ?”

“ข้อหาไม่สนใจผมโดยเจตนาครับ”

“มีซะที่ไหนล่ะ..หะ เฮ้ย” คุณตำรวจเบิกตาโตเมื่อหูฟังโดนหยิบออกไปข้างนึงแล้วเสียบเข้าที่หูของคนตัวสูงแทน เพราะความสูงที่แตกต่างกันพอสมควรทำให้ตัวเล็กเผลอขยับเข้าไปใกล้อีกคนโดยไม่รู้ตัว ไม่งั้นหูฟังขาดพอดี

“คิดซะว่านี่เป็นค่าปรับนะ”

“...” คนตัวเล็กไม่พูดอะไรต่อแต่ก็ยอมเดินไปพร้อมกับผู้ต้องหาที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้ การเดินทางที่ไม่รู้จะจบลงตรงไหนถูกตัดลงด้วยสายโทรเข้า แต่เจ้าของโทรศัพท์กลับไม่ได้แสดงอาการอะไร หมอนี่ให้ผมฟังความลับทางราชการด้วยว่ะเฮ้ย นี่ฟ้องได้เลยนะ -*-

“ว่าไง” คยองซูพูดตอบกับคนในสายทางหูฟัง

 

ผู้ต้องหาที่หนีไปได้เมื่อกี้อยู่ที่ผับ xx ครับ ไม่ทราบว่าผู้หมว..’

 

“โอเค เดี๋ยวไป ฉันอยู่ถัดไปสองบล็อกเอง”

“ดีใจจัง”

“อะไร ?” คยองซูที่เอาหูฟังเก็บใส่กระเป๋าขมวดคิ้ว

“นายยังไม่มีแฟนแน่นอน ถ้านายมีนายก็คงกลัวคนได้ยินโทรศัพท์ แต่นี่ไม่ แสดงว่าปกติคุยแต่เรื่องงาน”

“ใช่ ฉันยังไม่มีแฟน แต่หลังจากนี้นายเป็นแฟนฉัน”

“หา”

“ในงานนะ”

 

someone call the doctor

 “อยู่เฉย ๆสิ” คนตัวเล็กบ่นใส่จงอินที่หยุกหยิกไปหยุกหยิกมาตั้งแต่เมื่อกี้ ตอนนี้หมอนี่อยู่ในเชิ้ตสีขาวตัวบาง เรียกสติผีข่างบ่างชะนีหลุดไปไหนต่อไหนก็ไม่รู้

“โห่ แล้วเมื่อไหร่ไอ้บ้านั่นจะโผล่มาอ่ะ” คนที่อยู่ ๆถูกจับใส่ชุดอื่นตามใจชอบโวยวาย จริงอยู่ที่เขาเป็นต้นเหตุทำให้ผู้ต้องหารายใหญ่หนีไปได้ แต่ไหงต้องมาคอยสอดแนมตามไปด้วยเล่า

“ใจร้อนจริง ๆเลย ดูไปรอบ ๆอย่าให้ผิดสังเกต อีกฝ่ายเป็นผู้ชายตัวสูงประมาณ 180 ตอนอยู่ที่ผับนู่นใส่ชุดสีดำหมด แต่เมื่อกี้สายรายงานว่าตอนเข้ามาใส่ชุดสีเทา

“แล้วทำไมไม่จับไปเลยอ่ะ”

“คนเพิ่งหนีตำรวจมาทำไมไม่ไปหลบล่ะ ไหงมาเดินผับโทง ๆแบบนี้ แสดงว่าต้องนัดใครไว้ไม่ก็เป็นแหล่งอะไรสักอย่าง”

“โห... ว่าง ๆจะเอาไปแต่งนิยายนะ”

“ตำรวจจำแลงกับผู้ต้องหาจอมสวาทอะไรเงี้ยหรอ จะอ้วก” คยองซูพูดไปส่ายหัวไป มือยกแก้วน้ำผลไม้มาจิบเบา ๆ พร้อมมองไปรอบ ๆ ด้านจงอินเองก็ทำแบบนั้นเช่นกัน ติดแค่วอกแวกไปหน่อย

“ซื่อบื้อชะมัดเลยให้ตาย” ผู้หมวดอายุ 24 วางแก้วน้ำลงที่เคาท์เตอร์ก่อนจะจับหน้าอีกคนมาทางตัวเองแล้วจ้องเขม็ง

“อะ..”

“ตั้งสติหน่อยพ่อนักเขียนนิยาย นายต้องจ่ายค่าปรับฉันเป็นการทำงานเพื่อสังคมนะ ส่วนเรื่องมองผู้หญิงไว้หลังจากนี้ก็ได้” ว่าแล้วก็หันไปสนใจเป้าหมายของตัวเองต่อ แต่หางตาของเขากลับรู้สึกว่าอีกคนจ้องอยู่ไม่ละสายตาเลยซะงั้น

“...”

“มองทำไม ?”

“ขอเถียงอะไรหน่อยได้ไหม ?”

“อะไร”

“ตั้งแต่นายเดินชนฉันตอนนั้นฉันก็ไม่ได้มองผู้หญิงพวกนั้นเลยนะ ไม่งั้นเยซองจะเดินเข้าไปตบนายทำไม”

“...”

“โดนมองแล้วยังไม่รู้ตัวอีก ไอ้เบื้อก”

“ไอ้.. O_O !!!” คนโดนด่าแทบกำแก้วในมือแตกเป็นเสี่ยง แต่หมอนี่ก็เปลี่ยนเรื่องจนได้

“โอ๊ะ นั่นไง ผู้ต้องหา”

“หะ จริงด้วย” ความโกรธเมื่อกี้หายไปหมดเมื่อเห็นเป้าหมายอยู่ตรงหน้า คยองซูติดต่อกับลูกน้องอีกกว่ายี่สิบนาย คนที่ทำอะไรไม่เป็นก็ได้แต่ยืนมองอย่างเอาใจช่วย ช่วงเวลาสั้น ๆตอนนั้นทำให้เขาเห็นสีหน้าจริงจังของอีกคนเป็นครั้งแรก

ดูยังไง ๆก็ชอบว่ะ..

 

“ไม่เห็นจะมีบู้ ๆยิง ๆกันแบบในหนังเลย” จงอินบ่นไปขณะเปลี่ยนเสื้อเป็นชุดเดิมในรถของเจ้าหน้าที่หลังจากสามารถจับผู้ต้องหาได้แล้วโดยที่เขาแทบไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ นี่เป็นรถนอนที่กำลังแล่นไปตามทาง มีคนขับคนนึงและพวกเขาสองคนที่อยู่ด้านหลังพร้อมกำแพงกั้น มีห้องน้ำเล็ก ๆในตัวและห้องเตียงนอนที่ติดกับกำแพงอีกสองเตียงเล็ก

“ดีแล้วนี่ อยากโดนยิงหรอ” คยองซูพูดไปก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อกล้ามบนเตียง จงอินเหล่ตามองนิดหน่อยโดยไม่ได้ใส่ใจอะไรจนกระทั่งอีกคนเริ่มถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก

“ทะ..ทำอะไร”

“เปลี่ยนเสื้อไง นายยังเปลี่ยนเลย”

“...”

“ก็ผู้ชายด้วยกันหนิ” คยองซูขวดคิ้วนิด ๆพร้อมใส่เสื้อกล้ามตัวบาเข้าไปแทน ทุกการกระทำนั่นอยู่ในสายตาของจงอินทั้งหมด ก็ใช่..ก็เป็นผู้ชายด้วยกัน

ขาวสัส ._.

“เดี๋ยวไปจอดตรงแยกหน้าให้ กลับบ้านไปซะ ไม่ต้องมาทำอะไรแล้ว คดีปิด” คนตัวเล็กพูดหน้าตายก่อนจะล้มตัวลงนอนห่มผ้าห่มด้วยความง่วง

“...”

“ไปดิ” คยองซูลืมตาขึ้นมาดุเมื่อรถหยุดอยู่นิ่งแต่หมอนี่ไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

“...”

“น่ารำคาญชะมัด” คยองซูลุกขึ้นมาบ่นใส่คนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า เท้าเล็ก ๆก้าวมาจงอินด้วยความรวดเร็วจนอีกคนตกใจ

“อะ..อะไร” ทันทีทีพูดจบประโยคมือเล็ก ๆของคยองซูก็เอื้อมมาโน้มคอเขาลงไปประทับริมฝีปากนุ่มอิ่มด้วยความรวดเร็วจนพ่อเสือผู้หญิงตั้งสติไม่ทัน

“พอใจรึยัง”

“...”

“กลับไปซะ”

 

someone call the doctor

เกิดมาจงอินไม่เคยเจออะไรที่มันน่างงขนาดนี้มาก่อน ไอ้ตำรวจตัวเล็กคนนึงที่ด่าเจ็บฉิบหายแถมยังจูบผู้ชายด้วยกันได้หน้าตาเฉย หัวของเขาเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยง ๆทั้งเจ็บใจทั้งเขินทั้งงง แม่งปนเปกันไปหมด

“เป็นไรว่ะมึง” เพื่อนซี้คนเดิมเจ้าเก่าดินมาตบไหล่เพื่อนที่นั่งอยู่ในมุมผับก่อนจะสะดุ้งสุดตัว “หน้ามึงไปโดนไรมาว่ะเนี่ย !!

“อ๋อ..” คนโดนถามเอามือจับหน้าตัวเองเบา ๆ “โดนผู้หญิงตบว่ะ เมื่อกี้บอกเลิกไปเพียบเลย”

“เฮ้ย ไหงงั้นอ่ะ”

“ไม่รู้ดิ”

“...”

“หลอน ๆไงไม่รู้” ใช่ หลอน..หน้าของไอ้ผู้หมวดนั่นโคตรหลอน ทำไมเขาต้องทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย พอมองไปไหนก็เห็นแต่หน้าหมอนั่น หลอนไปแล้ว

เอ๊ะ เดี๋ยว...

“อะไรว่ะมึง..เฮ้ย จงอิน !!” จงแดตะโกนสุดเสียงเมื่ออยู่ ๆเพื่อนของตัวเองวิ่งออกไปจากโต๊ะ จงอินไม่สนใจเสียงเรียกของเพื่อนซี้ จุดหมายของเขาคือผู้ชายตัวเล็กในชุดลายขวางตรงหน้า

“คยองซู ?”

“หือ..อะ” คนโดนเรียกหันกลับมามองต้นเสียงก่อนจะยืนตาโตอยู่คนเดียว “ทำไมมาอยู่เนี่ยอ่ะ”

“ถามไรแปลก ๆ มาเที่ยวไง นายอ่ะ มีจับยาบ้าอีกหรอ”

“อ่อ...ประมาณนั้น”

“ประมาณนั้น ?” จงอินขมวดคิ้วยุ่ง ก่อนที่จะมีผู้ชายร่างสูงคนนึงเดินข้ามาทางเขากับคยองซู หมอนี่มองหน้าเขากับตัวเล็กสลับกันไปมาก่อนจะแค่นหัวเราะ

อะไรของมัน ?

“เหอะ นึกว่าอะไร ที่แท้ก็มีคนใหม่หรอ”

หะ ?

“ไม่ใช่ หมอนี่แค่อดีตผู้ต้องสงสัย ไม่ได้มีอะไรแล้ว” ผมยืนฟังคนสองคนคุยกันจนต้องทำเป็นมองไปที่อื่น ไม่ตลกล่ะ..โดนลากเข้ามาเฉย - - “แล้วไหงมาอยู่ด้วยกัน เลิกกันปุ๊บก็มีคนใหม่หรอ”

“นี่..ไปกันใหญ่แล้ว ฉํนแค่เอาเอกสารคดีมาให้ นายเป็นคนนัดมาที่นี่เอง แล้วก็อย่าเอาคนอื่นมาเกี่ยว”

“ย่าส์ คยองซู” ไอ้สูงนั่นเข้ามาจับแขนคุณตำรวจแน่น คยองซูดูท่าไม่ชอบใจนัก แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ทำตัวแมน ๆเข้าไปช่วยหมอนี่ก็ใช้ทักษะเทควันโดทุ่มไอ้ตัวสูงนอนแอ้งแม้งเฉย ๆ

“มีอะไร” คยองซูหันมาทางแขกไม่ได้รับเชิญ

“อ่า..ไปดื่มกันไหม”

“...”

น่ากลัวสัส..ผมอุทานในใจเบา ๆ ตำรวจก็เงี้ยแหละ แต่แบบโอ้ย ไมผมต้องติดใจไอ้หมอนี่ด้วยว่ะ ทำหน้านิ่งน่าหมันไส้จะตาย ยิ่งมองยิ่งหงุดหงิด

“ทะเลาะกันเรื่องไรหรอ” ผมถามออกไปเพื่อทำลายความเครียด

เอ่อ..หรือเครียดกว่าเดิม

“ก็นิดหน่อย นายเถอะมาทำไรที่นี่อีก ไม่เข็ดรึไง เลิกคบผู้หญิงมั่วซั่วได้แล้ว”

“ก็ไม่คบมั่วซั่วแล้ว”

“หรอ..”

“ผมยังไม่รู้ตัวเองเลยว่าทำไมต้องโดนตบเป็นฉาด ๆเพราะพี่ด้วยเนี่ย”

“..ฉัน ?” คิ้วเล็กขมวดเป็นปม

“เออดิ หน้าพี่มันลอยวนไปวนมาน่ารำคาญจะตาย”

“...” อ้าว กูผิด O_O ?

“นี่ผมจริงจังนะ”

“นี่” คุณตำรวจพูดขัด “นายแยกความรักกับหลงออกไหม ไม่ก็รักกับชอบใจ ถ้ายังแยกไม่ออกไปไหนก็ไป ไอ้เด็กเมื่อวานซืน”

“ผมไม่รู้หรอก อีกอย่างต่อให้ผมรักหรือหลง สิ่งที่ต้องทำมันก็เหมือนกัน..ต้องดูแลพี่ไง”

“...”

“แล้วมันจะไปสำคัญไรวะ”

 

ไอ้เด็ก..นี่

 

“ย่าส์ คยองซู”

“...”

“คยองซู”

“...”

“โหย พี่ อย่าป็อดดิ ยังไม่ลองเลย อย่าเอาตรรรกะรัก ๆหลง ๆของพี่มาตัดสินผมดิ”

“ไง คดีใหม่ก็ยาบ้าหรอ”

“พี่ !!” จงอินโวยวายเมื่ออีกคนทำเมิน คยองซูไม่สนเสียงโหวกเหวกนั่นแล้วอ่านรายละเอียดคดีต่อไป

“อาการเป็นไงบ้าง” ตำรวจหนุ่มมองไปทางห้องขังที่มีนักโทษนอนอยู่

“ประสาทหลอนครับ โดนยาเยอะไปหน่อย กำลังประสานกับทางโรงพยาบาลอยู่”

“โอเค” คยองซูพยักหน้ารับ

“งี้ผมจะโดนจับป่ะ”

“อะไร ?”

“ก็ประสาทหลอนไง พี่เป็นยาบ้าสำหรับผมเลยนะ จะจับม่ะ”

“อืม ก็ดี หมวด เอาหมอนี่เขาห้องขังที”

“หะ..”

 

someone call the doctor

“ไง โดนจับสมใจล่ะนะ” คยองซูนั่งยอง ๆมองคนมนห้องขังด้วยความสนุก โอ้ย ขำ

“ทำไรของพี่เนี่ย วิธีจีบของตำรวจรึไง”

“ว่างั้นก็ได้ คุณนักโทษ” คยองซูหัวเราะคิกคักก่อนจะก้มไปหอมหน้าผากจงอินเบา ๆ “คิดซะว่าเป็นค่าปรับล่ะกันนะ”

“เฮ้ย ผมฟ้องได้นะ !!” คนโดนขังโวยวายโดยมีร่างเล็ก ๆยืนมอง โอ้ย ตลก

“ก็ไหนบอกให้ลองก่อนไง ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละ รับไม่ได้หรอ”

“..เปล่า ผมก็เป็นคนไม่ดีนักหมือนกัน”

“หือ..เฮ้ย O_O” คยองซูตาโตเมื่ออยู่ ๆมีอะไรสักอย่างมาคล้องข้อมือเขากับข้อมือจงอินไว้ กุญแจมือ..ไปเอามาจากไหน

“แอบขโมยมาตอนหมวดเขาจับเขาห้องขังอ่ะ”

“..ไอ้เด็ก..ฮึ้ย”

 

“ฝากตัวด้วยนะครับคุณตำรวจ :)
 


 (゚ロ゚;)  (゚ロ゚;)  (゚ロ゚;)  (゚ロ゚;)  (゚ロ゚;)  (゚ロ゚;)
โอ้ยยย หัวไม่ไปอ่ะ ตอนนี้เฉยมากจริง ๆ
;---; ช่วงนี้คิดไรไ่ม่ออกเลย ขอโทษค่ะ
รู้สึกผิดจริง ๆ ไหงเป็นงี้ ฮรึก
(c) Chess theme


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

432 ความคิดเห็น

  1. #423 Mysweet_Dyo (@MYSweet_Dyo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 23:02
    อ้าว ไหงจงอินโดนจับขังเฉย 55555 คยองซูนี่แสบจริงๆ คิดจะเล่นกับพี่หมวดเค้าเร็วไปนะน้องจงอิน อิอิ
    #423
    0
  2. #412 III--Poppy--III (@i-poppy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 02:19
    ผู้หมวดคยองเท่มากก จงอินก็แสบ เหมาะสมแล้ว55555
    #412
    0
  3. #404 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 11:04
    โอย ตลกกกก โดนจับเข้าห้องขังด้วยอ่ะ
    #404
    0
  4. #380 Rainyloveyou (@rainyrainy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 14:37
    น่ารักมาก555555 จงอินแบบทั้งน่ารักอ่ะ ขี้ตื๊อด้วย โอ้ย ><
    #380
    0
  5. #363 MiyoungFany Hwangz (@zjbznzjz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 20:34
    ดาผยกทปลคทสกดทๆๆๆๆกลดพมปสเขินมากกกกกยชเดยปทกสก
    #363
    0
  6. #362 MiyoungFany Hwangz (@zjbznzjz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 20:33
    เลกทดยคทกไลหสากเลฬๆลลๆลลฟลกเขินมากมากมากทบก
    #362
    0
  7. #347 Hapa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 03:10
    เรื่องนี้เป็นฟิคที่ถูกใจมาก หาฟิคไคโดัโม้เม้นแบบนีัแทบไม่มี

    คือคยองเป็นผู้หมวดงี้ ชอบคาแร็คเตอร์ทั้งสองคนเลย

    อยากให้แต่งเป็นฟิคยาวจัง.___.

    #347
    0
  8. #341 KAKARN_MATO (@kakarn00) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:41
    อยู่ๆอยากโดนจับ
    #341
    0
  9. #332 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 16:22
    ตำรวจอย่างคยองนี้ผู้ร้ายที่ไหนเค้าจะกลัว=.=
    #332
    0
  10. #327 Halfblood (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 15:15
    โงัยยยยยยยยยย น่ารัก จง อินน่ารักมากอะ คยองก็ใจอ่อนเร็วๆนะ
    #327
    0
  11. #318 มิสกาวัน (@miskawan-nee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 22:04
    น่ารักอ่ะ
    #318
    0
  12. #264 Silver.N (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 21:55
    รู้สึกขำจงอิน 555555

    คือแบบติดใจมากกกก ชอบมากกกไรงี้

    พอเจอปุ๊บบอกเลิกเลย หวายยยยย

    เจ๋งอ่ะ 5555

    คยองไม่ป๊อดละนะ เตรียมใจเลยเหอะพ่อเสือผู้หญิงงง
    #264
    0
  13. #248 Kyungie007 (@kyungie007) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2557 / 23:36
    คยองเท่เกิน นี่ตรุเป็น จงอินนี่ กินจุด ... เลยค่ะพี่ ฉากตอนจูบส่งๆ ให้อิ่ไก่ดำลงรถ -*-
    #248
    0
  14. #231 MainKaiDO (@3o-3oz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 21:30
    คยองฉานนนนนนนนนนนนนนน ชอบว่ะ ปากใช่เล่นเลยตอนนี้ น่ารักอะคู่นี้ เอาความมุ้งมิ้งของจริงมาเล่นตลอด ฮะฮ่าาาาาา

    #231
    0
  15. #230 คายอง นัมจา~ (@ssunisa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2557 / 23:05
    เห็นฟิคพี่อัพรีบเคลีย์งานเคลีย์การบ้านมานั่งอ่านให้จิตใจกระชุ่มกระชวย(?)/ อ่านอกเรื่องมาเยอะเข้าเรื่องเลยดีกว่าคายองงงเป็นผู้หมวดตัวเล็กกับจงอินักเขียนนิยายอีโรติก>////< เป็นอะไรที่จัดว่าเด /อ่านไปให้ความรู้แบบคยองทั้งเท่ทั้งน่ารักในเวลาเดียวกันแบบนี้ถือว่าดี เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ~
    #230
    0
  16. #227 icelandqz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 22:14
    น่ารักง่าาาาาาา ผู้หมวดคยองซุ กับนักเขียนนิยายอีโรติคคิมจงอิน -///////////-
    #227
    0
  17. #226 ชานมโกโก้ (@nerpyglasses) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 22:13
    ทำไมรู้สึกว่าจงอินแลโรคจิตเล็กๆ5555
    สนุกดีนะ แหวกๆดี แต่คยองเท่ไปมั้ย55555
    #226
    0
  18. #225 SIMGHOST (@simghots) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 22:10
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยชอบบบบบบบบบบ คยองเด็ดมาก
    #225
    0
  19. #224 PeterpanTinkerbell (@petertinker) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 14:32
    โหยยย แลดูมุ้งมิ้ง[?]มากอ่าา

    ชอบๆๆๆ 
    #224
    0
  20. #223 Respire (@25772019) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 14:22
    โอ๊ยยยยยย น่ารักมากกกกกกกก จงอินจอมตื้อแถมต๊องอีกต่างหาก คยองโคตรเท่เลย ชอบที่สุด ช๊อตฟิคของไรท์จัดว่าเด็ดทุกตอน บอกเลย
    #223
    0