SF ไคโด้จำนวนนับ.

ตอนที่ 5 : จำนวนนับที่ห้า 'Run'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 มิ.ย. 57

จำนวนนับที่ห้า Run

บนโลกนี้มีคนอยู่หลายรูปแบบ แต่ผมรู้จักคนคนหนึ่งที่วิ่งเข้าหาทุกอย่างโดยไม่มีความกลัว เขาวิ่งหาความฝัน วิ่งหาความรักและความสำเร็จ แต่ผมไม่เคย ผมก็แค่เดินแบบคนธรรมดาแล้วรอให้ทุกอย่างวิ่งเข้ามาหาตัวผมเองก่อนจะวิ่งไปพร้อม ๆกับมัน

โดยลืมไปแล้วว่ามันก็สามารถวิ่งนำหน้าผมไปหรืออาจจะวิ่งหายไปเลยก็ได้

 

ถ้าวันนึงเขาหายไป ผมจะสามารถวิ่งตามเขาทันไหม

ผมไม่มั่นใจเลย...

 

따라 뛰어봐 (run), 처음부터 hello hello, 이요
วิ่งตามผมมา (วิ่ง), จากจุดเริ่มต้น hello hello,
이대로 너와 (run), 손을 놓지 말아요, 이요-
ยังไงก็ตามคุณและผม (วิ่ง), อย่าปล่อยมือนะ
호기심 가득한 너의 눈에 많은 보여주고파
ผมอยากให้คุณเห็นดวงตาของคุณเต็มไปด้วยความอยากรู้มากมายหลายสิ่ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A-yo, A-yo, คุณกำลังตกหลุมผมอีกครั้ง

“คยองซูอ่า” เสียงของผู้ชายผิวเข้มตัวสูง ๆดังมาจากกลางสนาม ทำให้คนตัวเล็กในชุดนักศึกษาที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์เป็นจุดสนใจของทุกคนในมหาวิทยาลัย ไม่ชอบเลยจริง ๆให้ตาย...

“อะไร จะทำงาน” คนโดนเรียกตะโกนกลับไปแล้วขมวดคิ้วหยิกงอใส่ ในมือถือปากกาสีฟ้าลายอุลตร้าแมนค้างเอาไว้ด้วยความหงุดหงิด

“งื้ออออ” คนโดนดุทำหน้าเด็กน้อยใส่ ก่อนจะชี้มือไปทางปลายสนาม มีธงปักอยู่เป็นสัญลักษณ์เด่นเหมือนทุกวัน พอคนตรงหน้าทำหน้าตางอแงสาว ๆที่นั่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลก็กรี๊ดกันระนาว หน้าตามุ้งมิ้งที่จะแสดงออกตอนอยู่กับคยองซูคนเดียว สิ่งนั้นยิ่งทำให้คนอื่น ๆตกหลุมรักเพียงแค่ได้สบตา

คนที่งอแงใส่เขาอยู่ตอนนี้ก็ไม่ใช่ใคร คิมจงอิคณะสัตวแพทย์ ปีสาม คนที่สนใจอะไรด้านนี้ในหัวของผมคือคนที่ดูนิ่ง ๆใจดีกับสัตว์และเป็นมิตร

เปล่า

จงอินก็แค่คนหล่อมากที่เป็นนักวิ่งกรีฑาระดับประเทศและรักสุนัขขั้นโคม่าแถมบ้าแฟนสุด ๆ

“ไม่เอา ไม่ว่าง”

“คยองซูอ่า..”

“...”

“ที่รักครับ”

คิดหรอว่าจะใจอ่อน

 

คิดถูก ._.

คยองซูถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นแล้วก้าวเท้าเล็ก ๆลงมาจากอัฒจันทร์โดยมีมือหนาช่วยพยุงเอาไว้จนแทบจะเป็นการกอด แม้เขาจะเขินมากที่คอหนา ๆและกระดูกไหปลาร้าของคนตรงหน้าแทบติดกับจมูกของตนก็ตามที แต่กลิ่นเหงื่อและหุ่นอันเพอร์เฟ็คของจงอินเป็นสิ่งที่เขาคุ้นชินดีจนไม่ได้แสดงอาการออกมา

“ครั้งเดียวนะ” ตัวเล็กทำตาโตใส่แต่หารู้ไม่ว่ามันน่ารักมากกว่าน่ากลัว ร่างเล็ก ๆที่เหมือนตุ๊กตาอ้อนแอ้นเดินตรงไปยังเส้นชัยก่อนจะกอดอกแน่น

“เตรียมตัว” เสียงของครูฝึกดังขึ้น เท้าหนา ๆครูดไปกับพื้นอย่างชำนาญแล้วตั้งท่าออกวิ่ง สายตาคมที่เคยกระจองอแงตอนที่อยู่กับคยองซูกลายเป็นสายตาของเสือชีตาร์เพียงแค่พริบตา คยองซูชอบตาของคิมจงอินในทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะจริงใจ น้อยใจ งอน ง้อ หรือแม้กระทั่งตอนหึง

เพราะสายตาของผู้ชายผิวเข้มคนนี้มีไว้มองโดคยองซู

“ไป !!”  ไวปานสายฟ้าฟาด ร่างสูง ๆนั่นไม่อยู่ตรงจุดสตาร์ทอีกต่อไป จงอินกำลังวิ่ง ตลอดการวิ่งทุกครั้งคยองซูต้องมายืนที่เส้นชัย และในขณะที่วิ่งจงอินจะไม่มองไปที่ใดนอกจากคยองซู

เพราะโดคยองซูคือเส้นชัยของเขา

 

และก็ห้ามใครเข้าเส้นชัยก่อนเขาทั้งนั้น

“ไง.. เร็วขึ้นนะ” ตัวเล็กเอ่ยปากถามคนที่หอบใส่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ จงอินยิ้มหน่อย ๆพร้อมกับปอยผมที่มีหยดเหงื่อ ตอนนั้นเองที่คยองซูหน้าแดงจนแฟนหนุ่มต้องก้มลงไปหอมแก้มเบา ๆ

“น่ารักขึ้นนะ”

O_O ไอ้ !!..!” คยองซูตาโตกับความไม่อายชาวบ้านของจงอินก่อนจะหันไปมองนักศึกษาคนอื่น ๆที่แทบจะมาเด็ดหัวเขาไปทิ้งแม่น้ำโขง

“อายทำไม”

“ก็คนเยอะ..”

“ก็คนเยอะไง..แต่รักคยองซูคนเดียว”

 

บ้า...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A-yo, A-yo, คุณกำลังตกหลุมผมอีกครั้ง

ทุกความสำเร็จต้องมีอุปสรรค

แต่ทุกอุปสรรคไม่ได้ทำให้เราสำเร็จ

 “ฉันน่ะแฟนเก่าพี่จงอินนะ คยองซูแล้วไง อย่าน่า”

 

ประสาท -_-

ตอนนี้ผมกำลังยืนพิงผนังข้าง ๆห้องอะไรสักอย่างของคณะสัตวแพทย์ เอาเป็นว่ามีผู้หญิงประมาณสามถึงสี่นางกำลังโม้กันโดยไม่สนใจยมบารในนรกกันเลยทีเดียว

ผมคิดว่ามันขำดีนะ เลยไม่คิดจะโต้ตอบอะไร

ปัญญาอ่อนดี ชอบ

 

“ทำอะไรน่ะคยองซู ?”

“อ้าว จงอิน” คนตัวเล็กหันไปทันร่างสูงที่พิ่งเดินเข้ามาขนาบข้างตอนไหนก็ไม่รู้ จงอินชะเง้อเข้าไปมองในห้องนั่นก่อนจะยิ้มออกมา

“ขี้หึง”

“มั่ว”

“ชิ”

“เชอะ” คยองซูเบ้ปากก่อนจะถอยหลังไปก้าวนึงเมื่อจงอินยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ๆแล้วหลับตาพริ้ม “อะไร”

“ก็เหมือนเดิมไง” ตัวสูงพูดยิ้ม ๆ สร้างความหมันไส้ให้คยองซูจนได้

 

จุ๊บ

 

“พอแล้ว..อาย” คนตัวเล็กพูดเสียงเบาแล้วเหล่ซ้ายทีขวาที ทำไมต้องมีแฟนขี้อ้อนนี่ไม่เข้าใจ เบื่อ

“อายมาก ๆเดี๋ยวอดนะ”

“ก็เห็นแจกตลอด ฉันไม่เคยอดนาย มีนายคนเดียวที่อดฉัน”

“เจ็บสัส”

“พูดไม่เพราะ -*-

“บ่นเป็นคุณยายไปได้.. เดี๋ยวไปกินไอติมกันไหม มื้อนี้คนหล่อเลี้ยง” จงอินพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มน่ารัก คยองซูเผลอใจเต้นไปกับใบหน้านั่นก่อนจะพยายามทำตัวปกติ

“กะ..ก็..” ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคเสียงเล็ก ๆของเด็กผู้หญิงคนนีงก็ดังขึ้น

“จงอิน !! อ๊ะ.. ยุ่งอยู่หรอ” นางผมยาวประบ่าและอยู่ในชุดนักกีฬาขาสั้นจู๋ ยัยนี่ใส่บิ๊กอายแถมแต่งหน้าแต่งตัวพรีเซนต์ตัวเองสุด ๆ

“มีอะไรหรอ ?” คนผิวเข้มหันไปถาม

“ครูฝึกเรียกน่ะ แล้วก็ไอ้บิลลี่เป็นอะไรก็ไม่รู้ ว่าที่สัตวแพทย์น่ะไปดูให้หน่อยสิ”

“อะไรเล่า ยังไม่รู้เลยว่าจะจบไหม.. อ้อ” จงอินพูดขำ ๆ ก่อนจะหันไปทางคยองซูที่ยืนมองอยู่สักพักได้ “นี่คยองซูนะ แฟนเรา”

“รู้แล้วน่า กะบอกคนทั้งประเทศเลยรึไง..” เพื่อนสาวพูดแล้วหันมาโค้งให้คยองซูหนึ่งที “สวัสดีค่ะ”

“อ๋อ.. คะ.. ครับ” คยองซูตอบแบบเกร็ง ๆ ก่อนที่จงอินจะตะโกนโหวกเหวกโวยวายเสียงดัง

“นายไปรอที่ร้านก่อนนะ แค่คุยธุระแปปเดียวไม่มีอะไรหรอก ห้ามไปกับคนอื่นด้วยนะ !!”

“ไปไหนก็ไปไป๊” ตัวเล็กพูดไล่ ๆแล้วมองแผ่นหลังหนา ๆนั่นวิ่งออกไปพร้อมกับผู้หญิง นาน ๆทีที่เขาจะเห็นจงอินมีเพื่อนผู้หญิง รู้สึกแปลกใจนิดหน่อยแต่อย่าไปคิดมากจะดีกว่า เขาคิดแบบนั้น...

 

แต่การคิดน้อยเกินไปก็ไม่ดีเช่นกัน

สองชั่วโมง...

คยองซูนั่งมองโต๊ะกระจกตัวเล็ก ๆจนแทบจะถอดจิตคุยกับมันได้อยู่แล้ว เขาสั่งน้ำกินไปแล้วถึงสองแก้วและถ้าจงอินยังไม่มาอีกภายในสิบวิเขาต้องไปสั่งไอติมขนาดยักษ์มากินแทนแน่ ๆ

 

แค่คุยธุระแปปเดียวไม่มีอะไรหรอก

 

“แปปนานจังนะ” คนตัวเล็กบ่นงึมงำก่อนจะลุกจากเก้าอี้ แต่ยังไม่ทันจะเดินไปถึงไหนคนตัวสูงในสภาพเหงื่ออาบร่างก็วิ่งเข้ามาทางประตูแล้วหยุดหอบอยู่ตรงหน้าเขาพอดี

“อะ.. ครูเขาดันพาคุยยาว..อา... โอ้ย”

“หายใจก่อนก็ได้มั้ง” คยองซูยืนมองตาปริบ สำหรับคนอื่นคงดูเป็นการเย็นชา แต่จงอินรู้ดีว่านั่นคืออาการห่วงใยในแบบของตัวเล็ก

“วันนี้คงไม่ว่างอ่ะ..คือ.”

“ช่างเถอะ เดี๋ยวกลับเอง ครูเขาให้ซ้อมไปแข่งหรอ พยายามเข้าล่ะ” คยองซูยักไหล่แบบไม่ถือสา จงอินยังคงหอบอยู่แต่ก็เดินตามตัวเล็กออกไปจากร้าน

“ไม่เป็นไรแน่นะ”

“อือ”

“..แต่” ตนตัวสูงไม่ค่อยแน่ใจกับคำพูดนั่นเท่าไหร่แต่คนที่เข้ามาขัดอีกครั้งก็คือผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว

“จงอิน ครูให้มาตามอีกแล้วแหนะ”  สาวเจ้าวิ่งตามมาในสภาพไม่ต่างกันนักคยองซูมองค้างอยู่ชัวครู่แล้วเดินสะพายกระเป๋าใบสีดำเล็ก ๆไว้

“ไปสิ”

“...อ่อ กลับดี ๆนะ”

 

มันก็แค่นั้น คยองซูก็แค่กลับบ้านคนเดียวเหมือนตอนไม่รู้จักจงอิน มันก็ไม่มีอะไรสักหน่อย..

แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่วันเดียว

จงอินโดนครูเรียกไปแบบไม่มีช่องว่าง โทรศัพท์ก็แทบไม่ได้ใช้ วัน ๆมีแต่ซ้อมวิ่ง พอจะไปดูตอนซ้อมก็โดนขอร้องว่าอย่าทำให้เขาเสียสมาธิ แต่กับสาวเจ้าคนนั้นดันวิ่งซ้อมคู่กันได้แบบเอกซ์คลูซีฟสุด ๆ

“ชักจะหงุดหงิดแล้วนะ” คยองซูบ่นงึมงำขณะนั่งมองไปที่สนาม ตอนนี้เขาอยู่ในตึกคณะอักษร หน้าต่างบานใหญ่ถูกเปิดเอาไว้ให้มีลมพัดเข้าสบายรวมถึงวิวของสนามซ้อมวิ่งที่ไกลสุดลูกหูลูกตาแต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาเห็นจงอินชัดน้อยลง

“ไง คยองซู”

“อ้าว ชานยอล ?” ตัวเล็กหันมามองเพื่อนตัวสูงโปร่งด้านหลัง ปาร์คชานยอล คนหูกางหน่อย ๆ หรืออาจจะไม่หน่อย ขายาว ตัวยาวหยั่งกะสัตว์ประหลาด พ่วงด้วยดีกรีแชมป์นักกีตาร์ระดับประเทศ

“ไง เห็นหงอย ๆ ไอ้จงอินนอกใจหรอ”

“ปากหรอน่ะ -*-

ชานยอลหยักไหล่กอนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้าง ๆของคยองซู “ผู้หญิงคนนั้นสวยดีนะ ว่าไหม”

“ถ้ามาหาเรื่องก็กลับไปเลย” ตัวเล็กชักสีหน้าพร้อมทำตาขวางใส่ แต่คนเป็นเพื่อนชินกับอาการแบบนี้ของคยองซูแล้ว พอโดนขัดใจหรือพูดอะไรแทงใจเข้าหน่อยก็เป็นงี้ทุกที

“ก็แค่พูดกันไว้ ระวังน้ำตาเช็ดหัวเข่า”

“ไม่มีทาง” คนโดนแหย่พูดกลับ ก่อนจะหันไปมองจงอินที่สนามต่อ “..มั้ง”

 

ก็สวยจริง ๆน่ะแหละ ._.

 

“ไม่หึงไง”

“หะ..จะให้ไปต่อยผู้หญิงรึไง พูดบ้าอะไรเนี่ย.. อีกอย่างจงอินไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก ครูฝึกบอกว่าอย่าทำให้หมอนั่นเสียสมาธิ” คยองซูหันมาโวยวายใส่ ชานยอลมองเพื่อนตัวเล็กสักครู่ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“จำได้มั้ย ตอนนายโดนรุ่นพี่ปีสี่รุมจีบกลางโรงอาหาร หมอนั่นทำยังไง”

“...วิ่งมาแบบนักกีฬาทีมชาติแล้วก็เตะอัดกำแพงทุกรายเลย”

“ตอนจีบนายแรก ๆล่ะ”

“มาหาทุกวัน ตามหยั่งกะปลิง”

“แล้วตอนเจอฉันครั้งแรกล่ะ”

“ดึงหู” คยองซูแอบยิ้มเมื่อนึกถึงตอนนั้น จงอินไม่รู้ว่าชานยอลเป็นเพื่อนสนิทของเขา หมอนั่นดึงหูกาง ๆของชานยอลจนแทบหลุด

“รู้อะไรไหมคยองซู.. หมอนั่นวิ่งเข้าหานายตลอด ถ้าวิ่งบ่อย ๆมันก็เหนื่อยได้นะ”

“...”

“ผู้หญิงหุ่นแซ่บสะท้านทรวงคนนั้นกำลังทำแบบเดียวกับที่จงอินทำกับนาย ขืนอยู่เฉย ๆได้กลายเป็นมือที่สามไม่รู้ตัวแน่”

“นายกำลังจะบอกว่าหมอนั่นจะนอกใจฉัน ?”

“เปล่า ฉันแค่ไม่ชอบที่นายไม่ยอมแสดงความรู้สึกออกมาตรง ๆ นายมั่นใจเกินไปว่าหมอนั่นจะไม่หนีนายไปไหน ที่คิดแบบนั้นก็เพราะว่าฝ่ายนู้นเป็นคนวิ่งตามตลอด” คยองซูขมวดคิ้วกับคำพูดแปลก ๆของเพื่อนตัวดี แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรขัด “บางทีน่าจะลองมองในทางกลับกันนะ ถ้านายต้องเป็นฝ่ายไล่ตามหมอนั่นตลอด โดยที่เขาไม่ได้แสดงความเป็นเจ้าของหรือความรักอะไรเลย แม้แต่อาการหึงหวงก็ยังไม่มี”

“...”

“คยองซูต้องป็นบ้าตายแน่ ๆเลยเนอะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A-yo, A-yo, คุณกำลังตกหลุมผมอีกครั้ง

คำพูดของชานยอลทำเขาสติแตก

“อ้าว ยังไม่กลับหรอ ?” เสียงของคนตัวสูงเรียกสติของคนตัวเล็กที่เดินก้มหน้ามองพื้นจนเกือบจะชนต้นไม้อยู่แล้ว

“..อ่า” คยองซูตอบรับสั้น ๆ แต่สายตาก็แอบมองอีกคนไปทั่ว จงอินในสภาพเหงื่ออาบร่างตอนซ้อมเสร็จมันทำให้เขาขาแข็ง ขยับไปไหนไม่ถูกทุกที

“ขอโทษนะ โทรศัพท์โดนยึดน่ะ” คนตัวสูงพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

“ไม่เป็นไร” ตัวเล็กตอบสั้น ๆ ก่อนจะเดินคู่ไปกับร่างสูง น่าแปลกที่คนข้าง ๆเดินตามเขามาเรื่อย ๆโดยไม่พูดจาอะไรสักคำ

 

บรรยากาศแปลก ๆแหะ

 

คยองซูทำท่าจะหันไปคุยกับอีกคน แต่อีกฝ่ายดันเปิดบทสนาพิลึก ๆขึ้นก่อน “ไม่เหงาหรอ”

“ไม่นี่.. ก็แค่กลับบ้านคนเดียว”

“หรอ..”

“...”

“...”

 

ผมพูดอะไรผิดรึเปล่า ?

“ผู้หญิงคนนั้นชื่อชินซองน่ะ เพื่อนสมัยเด็ก”

“อ่อ..” คนฟังได้แต่พยักหน้ารับ เพื่อนสินะ.. อืม

“คิดว่าไง ?”

“อะไร” คยองซูหันมาทำหน้าสงสัยใส่

“สวยไหม”

“..ก็สวยดี”

“แค่เนี้ย ?”

“อือ”

“...”

“นี่นายต้องการให้ฉันพูดอะไรเนี่ย” คนโดนถามเริ่มหมดความอดทน เขาไม่เข้าใจสิ่งที่จงอินพยายามจะสื่อ จริงอยู่ที่หมอนี่เป็นคนขี้อ้อน แต่ครั้งนี้มันแปลก ๆ

“...ช่างเถอะ” จงอินหยุดอยู่กับที่แล้วตอบคำถามสั้น ๆ สิ่งที่อยู่ใต้สายตาคมนั่นเขาไม่สามารถล่วงรู้ได้เลย “กลับบ้านดี ๆล่ะ”

“...”

ตอนนั้นคยองซูคิด ว่าควรจะวิ่งตามไปถามรึเปล่าว่าหมอนั่นเป็นอะไร แต่เพราะมัวแต่คิดเขาเลยไม่ได้ทำสักที รู้สึกตัวอีกทีก็ได้ทำร้ายจิตใจคนคนหนึ่งไปแล้ว

วันนั้นคยองซูเดินกลับบ้านคนเดียวอีกครั้ง โดยมีหูฟังเป็นเพื่อนร่วมทาง

 

따라 뛰어봐 (run), 처음부터 hello hello, 이요-
วิ่งตามผมมา (วิ่ง), จากจุดเริ่มต้น hello hello,
이대로 너와 (run), 손을 놓지 말아요, 이요-
ยังไงก็ตามคุณและผม (วิ่ง), อย่าปล่อยมือนะ
호기심 가득한 너의 눈에 많은 보여주고파
ผมอยากให้คุณเห็นดวงตาของคุณเต็มไปด้วยความอยากรู้มากมายหลายสิ่ง
여기서 너와 (now), 시간을 멈춰버려요--, 이요,
ที่นี้มีคุณและผม (ตอนนี้), หยุดเวลาซะ

 

คยองซูเป็นเส้นชัยของคิมจงอินก็จริง

แต่ถ้าหมอนั่นเจอเส้นชัยที่ดีกว่า เส้นชัยอย่างเขาจะทำอะไรได้

ตอนนี้คยองซูกับคิมจงอินเหมือนคนที่กำลังจะวิ่งผ่านกัน ไม่ใช่คนที่วิ่งมาด้วยกัน...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A-yo, A-yo, คุณกำลังตกหลุมผมอีกครั้ง

“โฮ้ยยย คยองซูเอ๊ยย”

“...”

“โฮ้ยยย !!”

“อะไร !!” คนตัวเล็กที่แอบงีบหลับไปตรงหน้าต่างตะโกนขึ้นเสียงดัง “ว่างมากรึไงชานยอล”

“ก็มากอยู่นะ ว่าแต่นายเหอะ..วันนี้คุยกับไอ้ดำนั่นยัง”

“...”

“ไปหาเลยไป๊ ไปตะโกนเลยว่า ‘จงอินของฉ๊านนนนนน !!’

“บ้า” คนโดนปลุกส่ายหน้ากับความบ้าบอของเพื่อน ใครจะไปทำแบบนั้น

 

เขาก็คิดแบบนั้นได้ไม่นานหรอก

ดวงตากลมคู่สวยก็ดันเหลือบไปเห็นผู้ชายร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงสนาม และคยองซูจะไม่รู้สึกอะไรเลยถ้าคนคนนั้นไม่ได้ยืนปั้นจิ้มปั้นเจ๋อกับผู้หญิงสวยสะดุดตาอีกเกือบยี่สิบคน จริงอยู่ที่หมอนั่นฮ็อตมาก แต่จงอินไม่เคยเล่นอะไรถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้ อะไรคือมีการเช็ดเหงื่อให้ ?

“ไง อยากตะโกนยัง” ชานยอลพูดแซว แหงสิ ถ้าเขาเป็นจงอินเขาคงสติแตกเหมือนกัน แฟนนิ่งอย่างกับขอนไม้ แถมความโรแมนติกก็ติดลบอีกต่างหาก

“ไม่มีไรหรอกน่า..”

“ไปที่สนามป่ะ”

“เฮ้ย !!” คยองซูแทบหั่วทิ่มกับพื้น มือหนา ๆของชานยอลลากเขาออกมาจากหน้าต่างบานใหญ่ แม้จะขัดขืนเท่าไหร่ก็สู้แรงควาย ๆนี่ไม่ได้จริง ๆ

“คยองซู ?”

“อ่ะ.. คุณชินซอง” ตัวเล็กทักคนสวยที่เดินเข้ามาหา

“ช่วงนี้ทะเลาะอะไรกับจงอินรึเปล่าคะ” คนที่เพิ่งมาพูดด้วยเสียงกระซิบกระซาบ แต่ต่อให้พูดดัง ๆไอ้คนที่อยู่ในวงล้อมชะนีผีสางนางไม้ก็คงไม่ได้ยิน “เห็นไม่ค่อยคุยกัน ถ้าเป็นเพราะฉันก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ”

“อ่อ.. มะ..ไม่ใช่หรอกครับ ไม่มีอะไร” คยองซูพูดปัดทันควัน แต่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับหญิงสาวข้างหลังอีกสิบกว่าคน

“ได้ยินว่าพี่สองคนเป็นแฟนกัน จริงรึเปล่าคะ ?”

“หะ..” คยองซูสะดุ้งกับคำถาม ตัวเล็กหันไปมองคนในชุดซ้อมวิ่ง หวังว่าหมอนั่นจะตอบเหมือนทุกครั้ง

 

เปล่าเลย

“ถามฝ่ายนู้นสิ”

“...”

“ทุกวันนี้ก็เหมือนไม่เป็นนี่”

 

ไม่ใช่แค่คยองซูที่ช็อค แม้แต่ชานยอลหรือชินซองและคนอื่น ๆก็ช็อคพอ ๆกัน นี่เป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นสีหน้าแบบนั้น จงอินพูดด้วยสีหน้าเหยียด ๆปนสมเพช แต่มันคือการสมเพชตัวเอง จุดนี้ทำให้คยองซูทำอะไรไม่ถูก ร่างสูงเดินผ่านเข้าไปโดยไม่สนใจความรู้สึกสักนิด ร่างทั้งร่างเหมือนโดนสะกดให้อยู่กับที่ หัวสมองตื้อราวกับหยุดทำงานไปแล้ว

“คะ..คยองซู” ชานยอลเขย่าไหล่เพื่อนเล็กน้อย ส่วนชินซองก็ได้แต่ยืนปิดปาก

“...”

“เป็นไรเปล่าว่ะ”

“ไม่เป็น..”

“...”

“ฮึก.. ไม่เป็น ฮือ”

“ไม่เป็นเหี้ยไรอ่ะ ไอ้สัส !!” ชานยอลแทบบ้าเมื่อเพื่อนตัวเล็กร้องไห้ โดคยองซูเดิมทีก็ตัวเล็กน่ารักอยู่แล้ว พอร้องไห้เลยดูเป็นสาวน้อยเข้าไปใหญ่ คยองซูเอาแขนเล็กปาดน้ำตาของตัวเองแต่ปากก็พูดว่าไม่เป็นไร ๆ

ตอนนี้เขาอยากจะวิ่งไปกอดจงอินแทบตาย แต่เขาก็กลัวสายตาแบบนั้นของอีกฝ่ายเช่นกัน

ความจริงแล้วคยองซูไม่ได้เดิน แต่เขายืนอยู่กับที่เลยต่างหาก มีแค่จงอินที่วิ่งอยู่ฝ่ายเดียว

 

“ไปร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นได้ไง !!”

“เอ๊ะ..” เหมือนโดนลากไปข้างหลัง แขนแกร่งของใครสักคนดึงเขาเอาไว้ มือหนา ๆที่คุ้นเคยดีเอื้อมมาปิดหน้าตัวเล็กเอาไว้ คยองซูไม่รู้ว่าโดนลากไปไหน แต่เขาได้ยินเสียงบ่นของอีกคนชัดเจน

“รักขนาดนี้ใครจะไปโกรธลงว่ะ !!”

“...”

“รู้ตัวบ้างไหมเนี่ย !! หา !

 

ผิดไหมที่คยองซูคิดว่าจงอินเหมือนคนบ้า

“เอามือออกน่า.. หยุดร้องแล้ว” ตัวเล็กบ่น

“ไม่” จงอินพูดด้วยน้ำเสียงสั่นหน่อย ๆ “นายหยุดร้องแต่ฉันกำลังเป็นบ้า รู้ตัวไหมว่ากว่าคนคนหนึ่งจะพูดบอกรักอะไรกับใครสักคนมันยากขนาดไหน !! ฉันแทบสติแตกตอนพูดแค่ครั้งเดียว แต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้.. !!” จงอินบ่นยาวเหยียดแบบไม่ยั้ง ที่เขายังไม่เปิดตาคยองซูตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมาก ก็หน้าเขาแดงแปร๊ดไปถึงหูแล้วก็เท่านั้น...

“รัก..”

“หะ”

“คยองซูรักจงอิน” คนตัวเล็กพูดออกมาโดยมีมือหนา ๆกั้นใบหน้าแดงแปร๊ดพอ ๆกันไว้ให้

“...”

“หึงด้วย หวงด้วย ไม่ชอบให้ไปอยู่กับใคร ฉะ..ฉันจะพูดครั้งนี้เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย จำเอาไว้นะ !!

“พูดต่อสิ” คนตัวสูงปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ ตอนนี้จงอินกำลังยืนอยู่หน้าอัฒจันทร์ หมอนนี่ยิ้มแป้นได้หน้าตากวนตีนเป็นที่สุด

“จะพูดแล้วไม่พูดอีกนะ !!” คยองซูตะโกนก่อนจะเขยิบถอยหลังช้า ๆออกห่างจากอีกคนมาพอสมควร

 

ใจเย็นคยองซู... นายทำได้ ._.

“โดคยองซูเป็นแฟนจงอิน !! เป็นคนเดียวด้วย ! จะไม่พูดอะไรน่าอายแบบนี้อีกแล้ว ไอ้บ้า !!” ตัวเล็กตะโกนไปหลับตาไ ใครจะมองอยู่ไม่รู้ไม่สน ฮือ T////T “แล้วก็ยัยพวกนี้ด้วย !!”

“คะ ?” กลุ่มหญิงสาวขบวนเมื่อกี้ชะงักกันไปเป็นแถบ ๆ

“หมอนี่ของฉัน ทีหลังฉันเช็ดเหงื่อให้เอง !! ถ้าไม่มีคนเช็ดให้มันก็เช็ดเองได้ ถ้าไม่ได้ก็ปล่อยมัน  !! แต่ห้ามใครทำนอกจากฉัน !!”

“...”

“ขะ..เข้าใจไหม !!” คยองซูตะโกนป็นครั้งสุดท้านก่อนจะหอบยาว ๆสายตาของคนครึ่งค่อยสนามทให้ขาเข่าอ่อน อยากจะล้มลงนอนแล้วกลิ้ง ๆๆๆๆไปเลย ฮือ

“ฮ่า ๆๆ ฮ่าฮ่า ๆๆ” เสียงหัวเราะของจงอินทำเอาตัวเล็กโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยง

“ขำบ้าอะไร !!”

“ก็มันขำ..ฮะ..ฮ่า ๆๆ”

“ไอ้ดำนี่..” คนโดนหัวเราะใส่หน้าขึ้นสี มือเล็กก้มลงถอดรองเท้าตัวเองออกก่อนจะขว้างใส่คนตัวสูงเน้น ๆ

“ถึงขึ้นเล่นรองเท้าเลยหรอ !!”

“เออ ! เอาไปเลย ไป๊ !” ตัวเล็กยังไม่เลิกปา ทำเอาอีกคนต้องวิ่งหนีไปรอบสนามโดยมีอีกคนวิ่งตาม นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ได้ที่เขาสนุกกันมากขนาดนี้ คนทั้งสองวิ่งไล่ตามกันจนลืมเวลา เสียงหัวเราะดังไปรอบสนาม  ก่อนที่คยองซูจะเป็นคนหมดแรงนั่งลงก่อน”

“ไง..เหนื่อยอ่ะดิ” คนที่เป็นนักกีฬาพูดทัก เอาจริง ๆเขายังวิ่งต่อได้อีกสิบรอบสบาย ๆ

“เหนื่อยดิ...”

“นี่..คยองซู” จงอินนั่งลงข้าง ๆตัวเล็กที่หอบเพราะความเหนื่อยอยู่ “นายกับฉันก็เหมือนคนที่เพิ่งเริ่มวิ่งพร้อม ๆกัน ถ้านายล้มฉันก็จะช่วย แต่ถ้าฉันล้มนายก็ต้องช่วย”

“แล้วถ้าล้มพร้อมกันล่ะ ?”

“ก็นอนมันตรงนั้นแหละ”

“เกือบคม” คยองซูหัวเราะขำ ก่อนที่ร่างสูงจะเป็นฝ่ายลุกขึ้นก่อน มือหนา ๆยื่นมาข้างหน้าตัวเล็ก

“กลับบ้านกัน” มือเล็ก ๆของอีกคนเอื้อมไปจับไว้โดยไม่เถียง

 

 

“อย่าปล่อยมือนะ”

The end.
 


ภาพลิงค์ที่แปะไว้



โง้ยยยยยยยยยยยย (●´3`)
ตอนนี้น่ารักอ่ะ ชอบ 555555555555
รู้สึกว่าไม่ค่อยเข้ากับเพลง แต่น่ารัก ยอม 5555
ติชมได้นะคะ จะเอาไปพัฒนาค่ะ /_\

#ไคโด้จำนวนนับ
รักคนอ่านทุกคนเยยย'

(c)  Chess theme

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

432 ความคิดเห็น

  1. #432 คุณโดดีโอ (@pprang39) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 15:48
    ตอนนี้น่ารักมากๆๆๆเลย เอ็นดูความหึง ความหวงกันและกัน สบายใจละเนอะจงอินคยองซูประกาศลั่นสนามละ ฮาตอนถ้าไม่มีคนเช็คก็ปล่อยมัน 55555
    #432
    0
  2. #422 Mysweet_Dyo (@MYSweet_Dyo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 22:48
    ฮือ น่ารักจนจะบ้าตรัยยยย T///T เอ็นดูความขี้หึงหวงของจงอินที่คอยวิ่งเข้าหาคยองซูอยู่ตลอด ชอบตอนที่เอาคยองซูไปยืนตรงเส้นชัยแล้ววิ่งเข้าหา โง้ย โรแมนติกเฟร่ออออ ละตอนร้องไห้คยองซูคือน่ารักมากๆๆๆ น่ารักจนแฟนต้องรีบเอามือมากันไว้ >< ต้องขอบคุณชานยอลนะที่คอยเตือนสติเพื่อนตัวเล็ก ตอนตะโกนประกาศตัวเป็นแฟนจงอินคือโคตรจะน่าเอ็นดู ถ้าไม่มีใครเช็ดเหงื่อก็ปล่อยให้มันเช็ดเอง ก๊ากเลยตรงนี้ 55555
    #422
    0
  3. #411 III--Poppy--III (@i-poppy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 02:01
    งินก็แค่อยากให้ตะยองหวงบ้างอ่ะ! ไมอ่ะ!! 5555555
    #411
    0
  4. #403 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 10:49
    หมีขี้น้อยใจ 555555555555555555555
    #403
    0
  5. #382 Chorchangs (@chorchangs) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2558 / 17:50
    ทำไมน้ำตาท่วม. ชอบบบบ.
    #382
    0
  6. #378 Rainyloveyou (@rainyrainy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 14:22
    เขินอ่า >< ช็อกมากอ่ะตอนที่จงอินบอกแบบนั้น แต่จบแบบแฮปปี้แล้วดีใจ ฮือ
    #378
    0
  7. #346 Yapa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 02:50
    น่าร้กง่า ชอบคาแร็คเตอร์คยอง
    #346
    0
  8. #340 KAKARN_MATO (@kakarn00) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:30
    งื้อออออออ
    #340
    0
  9. #334 `sn. (@sannaofficialsn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 12:35
    อ่านแล้วร้องไห้เลยตอนจงอินบอกเหมือนไม่ได้เป็นอะไรกันอยู่แล้วนิ จุกอ่าาา
    #334
    0
  10. #331 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 16:11
    คนนี้ของคยองงงงงงง55555
    #331
    0
  11. #326 GYJAE (@shinee-ring) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 21:53
    โง้ยแกอ่านแล้วเขินปากฉีกเลยแกกกกจะบ้าตาย
    มันสุดๆแล้วอ่ะเข้าใจเลยว่าทำไมจงอินถึงหลงคยองมากมายนัก
    เพราะคยองอ่ะทำไรก็น่ารักร้องไห้เราว่ายังน่ารักเลยอ่ะแก
    แกคิดสภาพตอนเด็กร้องไห้แล้วเบะปากหรือไม่ก็เอามือปิดปากดิแกมันฟีลนั้นเลยนะขอบอก
    คือขอลาตายนะถ้ามีแฟนแบบนี้คือน่ารักน่ากอดเกิ๊น ถ้าเป็นเราเราก็หวงนะเออ
    แอบหน่วงนิดนึงแต่สุดท้ายก็จบแบบน่ารักอีกจนได้
    สู้ๆนะจ้ะไรเตอร์นะ
    #326
    0
  12. #292 ดโยดีโอ,,(ಠ_ಠ ) (@muscovite) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 19:56
    ชอบจงินน้อยอกน้อยใจ
    #292
    0
  13. วันที่ 28 กันยายน 2557 / 13:03
    โง้ยยยยย ตอนนี้น่ารักมากง่าาาา ชอบตอนที่โดนจงอินลากไปปปกริ๊ดดดด เขินนน
    #284
    0
  14. #274 mew2233 (@mew2233) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 14:58
    น่ารักกก >/////< ชอบอ้ะชอบแนวนี้ ชอบมาก
    #274
    0
  15. #221 SIMGHOST (@simghots) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2557 / 23:12
    ชอบอ่ะะะะะะ มันละมุนดี ชอบบบบบบบบ
    #221
    0
  16. #219 t-t-thn (@thn-56) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2557 / 00:26
    น่ารักอ่ะะ ขอบบบบบ
    ฮาตอนที่บอกว่าถ้าเช็ดเหงื่อเองไม่ได้ก็ปล่อยมัน 555555555555555
    #219
    0
  17. #214 Maylymo (@moment008) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 18:38
    คือดีอะ >\\< ชอบบบ มาต่อตอนหน้าไวๆ นะคะ :3
    #214
    0
  18. #205 nimo (@zguna) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 00:16
    โฮยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ช่วงแรกๆอ่าน 5 บรรทัดหยุดที เงยหน้าขึ้นมาร้องฮื่อๆๆดิ้นอยู่คนเดียว คือมันน่ารัก มันอิจฉา เขารักกันไปป้ะ T///////T
    รักขนาดนี้จะโกรธลงได้ไง พบ้าาาาาาา อยากได้จงอินแบบนี้เซเว่นมีม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    ชอบตอนที่ถอยออกมาบอกรักด้วย แงงงง ถ้าไม่มีคนเช็ดก็ให้มันเช็ดเอง 555555555 ชอบบบบบบบบบบ คยองซูแบบนี้ก็น่ารัก แบบนี้ที่เซเว่นก็มีขายม้ายยยยยยยยยยยย หรือขายเป็นแพ็คคู่ ฮืออออออเลาจะเหมา น่ารักๆๆๆๆๆ
    ปล. เม้นท์วนอยู่ในอ่างมากกกกก แต่ชอบจริงๆนะ ^^
    #205
    0
  19. #202 Silver.N (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 14:34
    งืออออออออออ น่ารักไปแล้ววววว

    ตอนคยองบอกหึง หวงนี่ พอนึกภาพแล้วแบบ

    โอ๊ยยยย พี่ขอกอด!!! หน้าแดงๆ แบบนั้น ฮือออออ

    จงอินโคตรโชคดี ต่อจากนี้ก็วิ่งไปพร้อมๆ กันเนอะ

    #202
    0
  20. #201 MainKaiDO (@3o-3oz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 22:53
    อ่านแล้วเหมือนมันเตือนให้เราคิดอะไรเลยเนอะ .. คนนึงล้ม คนนึงจะช่วยพยุง  อย่าปล่อยมือนะ.. 
    #201
    0
  21. #199 แพะบยอน❤️ (@zpen) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 09:58
    เหงื่อมันเช็ดเองได้ โอเคเก็ทนะ 55555555555
    นั้งยิ้มคนเดียวบนรถเมล์อีกแล้ว งื้อออ (/////v/////)
    #199
    0
  22. #198 คายอง นัมจา~ (@ssunisa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 23:06
    คยองยังคงคอนเซปน่ารักเช่นเดิม>< จงอินตอนแรกฉันนึกว่านายจะนอกใจคยอะเเล้ว ทั้งสองคนห้ามปล่อยมือออกจากกันน่ะ!! แอบสงสารปารค์ชานคือแบบตอนเจอจงอินครั้งแรกก็ดึงหูกางๆก็เฮียแก-___-ซะแล้ว สุดท้ายนี้จงอิน!!!!นายแกล้งทำให้คยองหึงใช่มั้ย!!???
    #198
    0
  23. #197 'SuJu__*Eunhyuk*__HAEEUN' (@Myhaeeun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 03:51
    น่ารักมากกกก
    กกรี้ดดดดดด
    งุ้ยยยยยย
    เขินเว่ออออ
    #197
    0
  24. #196 LollyDYO (@fffffreeze) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 01:47
    ปาฟิคนี้ไปให้คยองซู น้องเขาแสดงออกขนาดนั้นละ 555 #มโนอยู่ๆ จงอินน่ารักอ่าาา คยองก็ตะโกนเอาซะสุดเสียงเลอ 555
    #196
    0
  25. #194 Gararing :\ (@qxgring) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2557 / 20:07
    รักขนาดนี้จะโกรธได้ไง โอ้ยยยย >< ดิ้นมากจริงๆ 



    #194
    0