( wannaone x you ft. produce101 ) BOYFRIEND ♡ เกินคำว่าแฟน

ตอนที่ 1 : ปฐมบท ♡ แต่งงานกันมั้ย? ( ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,090
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    5 ก.พ. 61

ปฐมบท รับผิดชอบ


มีน ; ให้กูรับผิดชอบมึงเถอะ

-

 

อะไรซักอย่างปลุกให้ฉันลืมตาตื่นขึ้นมา

 

ฉันหรี่ตาก่อนจะกระพริบซักสอง-สามทีเป็นการปรับโฟกัสสายตาก่อนจะเลื้อยมือควานหาโทรศัพท์มือถือที่มักชอบเปิดเพลงฟังก่อนนอนแล้วยัดไว้ใต้หมอนเสมอ

 

แต่ทำไมวันนี้ไม่เจอโทรศัพท์วะ...

 

ไม่ว่าจะพยายามควานมือหาโทรศัพท์มือถือแสนรักของตัวเองมากแค่ไหนก็ไม่เจอ – ฉันพงกหัวจากหมอนขึ้นมากะจะยกหมอนขึ้นมาดูจะได้รู้ว่ามือถือกลิ้งไปตรงไหนกันแน่ แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรฉันก็เพิ่งรู้ตัวว่านี่มันผิดปกติ...

 

ผิดปกติมาก...ทำไมตรงพนักตรงข้ามเตียงมีทีวี มีแจกันดอกไม้ มีกรอบรูปวางเต็มไปหมดวะ ห้องฉันมันมีแค่โต๊ะเครื่องแป้งกับโต๊ะเขียนหนังสือไม่ใช่เหรอ แล้วไอ้ของพวกนี้มาจากไหน?

 

และเหนือกว่าที่บรรยากาศห้องเปลี่ยนแปลกไป ก็คือบนเตียงไม่ได้มีฉันนอนอยู่คนเดียว

 

แต่มันมีผู้ชายหน้าตาคุ้นเคยที่ฉันรู้จักโคตรดีนอนหลับสนิทอยู่ด้วยนี่ไงโว้ย!

 

เมื่อเห็นหน้ามันแล้วฉันก็รู้ตัวได้เลยทันทีว่าห้องที่ฉันมานอนอยู่นี่คือห้องของ ‘มีน’ เพื่อนสุดแค้นแสนรักที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กนี่เอง

 

ไอ้มีนนอนหลับสนิทไม่รู้สึกตัวอะไรใดๆ ทั้งสิ้น กล้ามเนื้อขาวๆ ในร่มผ้าของมันโผล่พ้นชายผ้าห่มออกมาอวดให้ฉันเห็น – อันนี้ไม่ตกใจเท่าไหร่เพราะรู้ว่าไอ้มีนเป็นคนชอบนอนไม่ใส่เสื้อผ้า

 

แต่ฉันตกใจก็ตรงที่ว่า ทำไมฉันไม่ใส่เสื้อผ้าเหมือนมันล่ะวะเฮ้ย!!

 

“ฉิบหายแล้วไง...”

 

ฉันสบถกับตัวเองออกมาเบาๆ พลางมองไปที่พื้นห้อง - เสื้อผ้ากระจัดกระจายเต็มไปหมด ไม่ว่าจะเสื้อเชิ้ตสีขาวของไอ้มีน เสื้อแขนยาวสีชมพูของฉัน กางเกงของเรา และไม่เว้นแม้แต่กางเกงในและบราลูกไม้สีดำของฉันที่เพิ่งไปถอยซื้อตามนางแบบวิคตอเรียซีเคร็ตมาเมื่อเดือนที่แล้ว!

 

โอ้มายก็อด...

 

ตื่นมาไม่มีอะไรอยู่บนตัวแล้วเสื้อผ้าก็กระจัดกระจายไปคนละทิศละทางแบบนี้มันจะตีความหมายเป็นอะไรได้ล่ะ

 

คือ...ฉันกับไอ้มีน...เราได้กันแล้วเหรอวะ!?

 

ฉิบหายๆๆๆๆ!

 

ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับชีวิตตัวเอง มันอัศจรรย์ หรรษามาก ช่วยบอกวาดฟ้าคนนี้ทีว่ามันเป็นความฝันไม่ใช่ความจริง!

 

ฉันนั่งคร่ำครวญกับตัวเองอยู่ซักพักเพื่อทบทวนและเรียบเรียงเหตุการณ์แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าเรื่องราวมาจบลงแบบนี้ได้ยังไง ดังนั้นฉันจึงเบรกมันเอาไว้แล้วรีบใส่เสื้อผ้าของตัวเองเข้าที่ให้เรียบร้อยซะ

 

ฉันหันไปมองไอ้มีนที่ยังคงนอนนิ่งไม่ตื่นมาหืออืออะไรกับฉันซักคำ

 

คือต้องทำตัวยังไงล่ะต่อไปนี้ จะเรียกมันว่ามีนเพื่อนรักได้สะดวกใจอยู่มั้ย

 

ฉันคว้าเสื้อผ้าของมันที่กระจายอยู่ทั่วห้องไปใส่ตะกร้าผ้าในห้องมัน และเดินวนหากระเป๋าของตัวเองอยู่ทั่วห้องก่อนจะพบว่ามันกลิ้งไปอยู่ใต้เตียง ฉันรีบหยิบมันขึ้นไว้แนบอกแล้วย่องออกจากห้องมันด้วยความรวดเร็ว

 

เรื่องเกิดขึ้นยังไงไม่รู้แต่คือมันเกิดไปแล้วก็ให้มันแล้วไปล่ะกันวะ

 

แต่ฉันต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าฉันกับไอ้มีนมาจบลงแบบนี้ได้ยังไง!

 

#ฟิคแฟนมีน

 

( ก็เมื่อคืนเราไปปาร์ตี้ฉลองเรียนจบของพี่อุ่นไง แล้วมึงก็แดกไปเยอะมาก ใครยื่นไรให้ก็กินหมด สุดท้ายมึงก็เมาเรื้อนเหมือนหมาข้างถนน )

 

เอาล่ะ ฉันไม่มีเวลาจะมานั่งด่ามันเพราะคำพูดที่ว่าเมาเรื้อนเหมือนหมาข้างถนนหรอกนะเพราะตอนนี้ฉันต้องการจะรู้เรื่องฉันกับไอ้มีนมากกว่า

 

“เออแล้วไงต่อ”

 

( แล้วด้วยความที่มึงกับมีนอยู่คอนโดฯ เดียวกัน กูก็เลยบอกให้ไอ้มีนเอามึงกลับห้องไปนอน แค่นั้นแหละ )

 

“แค่นี้?”

 

( เออ แค่นี้ ทีเหลือกูไม่รู้แล้ว )

 

ฉันพูดขอบใจไอ้แบค หนึ่งในแก๊งเพื่อนของมีนที่สนิทกันไปสองสามคำแล้วชิงกดวางสายก่อนที่มันจะหาเรื่องมาถามต่อว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง

 

คนอื่นจะต้องไม่รู้เรื่องนี้เด็ดขาด!

 

ตอนนี้ฉันกลับมาอยู่ที่ห้องของตัวเองหลังจากที่อาบน้ำถูตัวเองทุกซอกทุกมุมไปนานกว่าสองชั่วโมง – ฉันเลือกที่จะโดดเรียนวันนี้ เพราะถ้าให้ไปมหาวิทยาลัยในชั่วโมงข้างหน้านี่ทุกคนจะต้องถามแน่ๆ ว่าคอฉันไปโดนอะไรมา

 

เออ คอฉันนี่มีแต่รอยสีแดงเต็มไปหมด!

 

จะเพราะใครถ้าไม่ใช่ฝีมือไอ้มีนเนี่ย!

 

ฉันไม่โกรธมันหรอกนะ บางทีมันก็อาจจะเมาเหมือนกันถึงมันจะดื่มได้ไม่เยอะเท่าไหร่แต่ก็เห็นว่าเมื่อวานที่งานฉลองเรียนจบของรุ่นพี่ที่คณะมันก็ดื่มไปสอง-สามแก้วได้ ซึ่งนั่นก็น่าจะพอทำให้ไอ้มีนมันเมาแล้ว แต่ส่วนฉันที่ไอ้แบคบอกว่าเมาเรื้อนเหมือนหมาข้างถนนนี่คาดเดาว่าไม่ต่ำกว่าสิบแก้วชัวร์

 

เออ งั้นฉันจะไม่โทษให้ไอ้มีนผิดคนเดียวแล้วกัน เอาเป็นว่าเรื่องนี้เมาทั้งคู่ล่ะกันว่ะ

 

ไอ้เรื่องได้กันน่ะไม่เท่าไหร่นะ แต่ถ้าตื่นมาแล้วไอ้มีนมันจำได้นี่จะมองหน้ากันติดอยู่มั้ยเนี่ยล่ะ สุดๆ แล้ว

 

ฉิบหายจริงๆ ถ้าตื่นมาแล้วไม่ใช่ไอ้มีนฉันคงไม่ต้องมานั่งคิดปวดสมองอยู่แบบนี้

 

กริ๊ง!

 

เสียงกริ๊งหน้าห้องดังขึ้นมา – ซึ่งฉันมั่นใจว่าคนที่มากดคือไอ้มีนแน่นอน เพราะมันไม่ใช่คนที่ชอบกดกริ่งหนน้าห้องชาวบ้านย้ำรัวๆ เหมือนพวกไอ้แบคหรือคนอื่นๆ, ซึ่งพอฉันออกไปชะโงกหน้าดูตรงช่องตาแมวก็พบว่ามันคือมีนจริงๆ

 

มึงจะมาทำไมเนี่ยมีนเพื่อนรัก...

 

ควรเปิดประตูดีมั้ยคะทุกคน หรือจะปล่อยให้มันยืนอยู่อย่างนั้นแหละ เพราะถ้าฉันไม่เปิดไอ้มีนมันก็ไม่กดกริ่งรัวๆ มารบกวนจิ—

 

กริ๊งๆๆๆ!

 

เออ ขอถอนคำพูดเมื่อกี๊ทิ้ง

 

ฉันได้แต่ถอนหายใจ ไหนๆ มันก็มาแล้ว เราก็เปิดประตูไปเจอหน้ามันให้จบๆ เหมือนเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะก็ได้มั้ง เผื่อมันจำไม่ได้จะได้ไม่ต้องไปนึกถึงอีกไง

 

“เปิดช้า”

 

พอฉันเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับมีน มันก็ปั้นหน้ายักษ์แล้วพูดขึ้นมาคำแรกทันทีทั้งๆ ที่ยังไม่เห็นหน้าฉันด้วยซ้ำไป – ฉันยิ้มแห้ง มีนดันประตูออกเปิดกว้างแล้วแทรกตัวเองเข้ามาในห้องฉันโดยไม่ถงไม่ถามความสมัครใจซักคำ

 

“ทำไรอยู่?”

 

มีนนั่งลงบนโซฟากลางห้อง มันทำหน้านิ่งเรียบแล้วหันมาถามฉันที่ยืนค้ำหัวมันอยู่ – คือก็ควรทำตัวให้ดูปกตินะ แต่ก็ไม่ได้กล้านั่งข้างมันเท่าไหร่เลย

 

“ทำไมไม่นั่ง?”

 

“เอ่อ..อ๋อ เออนั่งๆ”

 

พอได้ยินมันพูดฉันก็นั่งลงข้างๆ มันทันทีพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง

 

“ก็...กำลังหาอะไรกินอยู่”

 

ฉันเอ่ยปากตอบประโยคคำถามของมีนที่เอ่ยถามออกมาเมื่อกี๊นี้ มันพยักหน้าเข้าใจแล้วเหยียดตัวนอนพิงกับพนักพิงโซฟาของฉัน

 

มันจะจำได้ป่ะวะ อย่าจำได้เลยเถอะนะมึง

 

“วาด”

 

“ว ว่า?”

 

แต่จู่ๆ มันก็เรียกชื่อฉันขึ้นมาหลังจากที่ต่างคนต่างเงียบกันไป ฉันเอ่ยขานรับมันด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะร่าเริงแต่มันออกมาดันเป็นติดอ่างไปซะงั้น

 

“เมื่อคืนมึงมานอนห้องกูใช่ป่ะ”

 

ฉิบหาย

 

อย่าบอกนะ ว่าจำได้อ่ะ

 

“เอ่อ...ไอ้มีน คือมันไม่ใช่แบ-“

 

“แล้วแบบไหน?”

 

ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคดีมีนก็หันหน้ามันมามองจ้องหน้าฉันแทน สายตาของมันวันนี้ดูแหลมคมประหนึ่งสายตาของตำรวจกำลังสืบสวนนักโทษ สีหน้ามันไม่ได้มีความล้อเล่นอยู่บนหน้าเลย

 

คือปกติแล้วฉันเคยไปนอนห้องไอ้มีนก็จริงนะ แต่ก็ไม่บ่อย และไม่เคยมีอะไรไปมากกว่าการนอนเอาตีนก่ายกันไปมาเลย แล้วทุกครั้งพอตื่นมามันก็จะชอบมาเรียกฉันว่าเมียจ๋าๆ – แต่คือมันก็แค่เล่นๆ ไงเข้าใจใช่ป่ะ แต่คือครั้งนี้มันไม่ใช่อ่ะ มันมากกว่านอนหลับธรรมดา แต่มันเป็นนอนที่แบบ...ถึงสวรรค์เลยไง...

 

“ก็แบบว่า เอ่อ...นอนไง เออกูไปนอนห้องมึง นอนเฉยๆ”

 

ฉันพยายามปั้นหน้ายิ้มและบอกตัวเองให้ใจเย็นๆ ทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ดูเหมือนว่าการกระทำมันจะไม่แสดงออกตามที่ใจหวังไว้ ตอนนี้คือล่อกแล่กมากเว่อ

 

“อย่าหลอกตัวเอง วาดฟ้า”

 

อึก...

 

ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก – เกลียดชะมัดเวลาที่มีนเรียกชื่อฉันเต็มๆ แบบนี้

 

รู้สึกเหมือนกำลังโดนสอบสวนเลย

 

“มึงคิดว่ากูจำไม่ได้เหรอ?”

 

“...”

 

“เมื่อคืนมันยิ่งกว่าถึงสวรรค์อีกนะมึง”

 

ไอ้มีน! แล้วมึงจะพูดออกมาอีกทำไมเนี่ย!

 

แทบอยากจะคว้าหมอนอิงมายัดอุดปากไอ้มีนให้มันหยุดพูดเหลือเกิน - รู้แล้วว่าจำได้ แต่ไม่ต้องพูดออกมาก็ไม่ได้มีใครว่าไงวะ!

 

“เออ แต่มึงช่วยทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้เหรอวะ”

 

“มึงจะบ้าเหรอวาด นั่นครั้งแรกของมึงนะเว้ย”

 

“...”

 

“มึงเสียซิงให้ผู้ชายครั้งแรก มึงจะปล่อยผ่านไปเหรอ?”

 

มีนขมวดคิ้ว มันทำเสียงเข้มและสีหน้าดูจริงจังซะยิ่งกว่าคุยกันเรื่องสอบไฟนอลเสียอีก

 

“คือมันก็แค่ซิงอ่ะมึง มันไม่ได้มีผลกระทบอะไรต่อการใช้ชีวิตป่ะวะ”

 

“แล้วถ้ามึงท้องล่ะวาดฟ้า มึงยังจะทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่มั้ย?”

 

“...”

 

ท้อง...เหรอวะ

 

เออใช่ ฉันก็ลืมคิดเรื่องนี้ไปเลยทั้งๆ ที่มันเป็นเรื่องโคตรสำคัญ

 

ซวยที่แท้จริงแล้วไงล่ะ ถ้าสมมติว่าฉันท้องขึ้นมาจริงๆ นี่จะทำยังไงวะ ฉันยังเรียนไม่จบนะ เหลืออีกตั้งหนึ่งปี งานก็ยังไม่มีทำ เงินก็ได้จากที่ป๊ากับม๊าโอนมาให้ ถ้าเกิดฉันท้องขึ้นมาจริงๆ นี่...จะแบกหน้ากลับไปบอกป๊ากับม๊ายังไง

 

ฉิบหาย - สมองฉันคิดออกอยู่แค่คำนี้คำเดียวจริงๆ

 

สมัยนี้มันไม่ใช่ว่าป้องกันใส่ถุงยางแล้วมันจะไม่ท้องด้วยไง มันก็มีสิทธิ์ที่ถุงยางอนามัยมันจะไม่ได้มาตรฐาน ไม่มีคุณภาพในการป้องกัน หรือถุงอาจจะแตกได้ไง หรือดีไม่ดี...ไอ้มีนมันอาจจะไม่ได้ป้องกันตั้งแต่ทีแรก

 

“มึง...ได้ป้องกันป่ะ?”

 

ฉันมองหน้ามีนแล้วเอ่ยถามออกมาเสียงเบา – ฉันเพิ่งสังเกตแววตาของมีนตอนนี้ก็ดูมีความจริงจังและความเครียดอยู่ไม่ต่างกันเท่าไหร่

 

“ฮึ เมื่อคืนกูไม่ได้ป้องกัน”

 

ชัดเจนเลย

 

ต่อให้มันปล่อยนอก...แม่งก็มีสิทธิ์ท้องได้อยู่ดี

 

คือมองไปทางไหนก็มีแต่คำว่า ท้อง ท้อง ท้อง! ลอยเต็มไปหมด

 

แล้วฉันล่ะ วาดฟ้าคนนี้จะท้องมั้ย?

 

ถ้าท้องแล้วจะทำยังไงวะ

 

ป๊ากับม๊าต้องผิดหวังในตัวฉันแค่ไหน อุตส่าห์ยอมให้มาเรียนที่กรุงเทพฯ ไกลจากบ้านต่างจังหวัด ไกลจากป๊าม๊า เขาคาดหวังในตัวฉันมากขนาดไหน แต่ฉันกลับมาทำตัวแบบนี้

 

ถ้ากลับบ้านไปหาเขาแล้วบอกว่าตัวเองท้อง...เขาจะรู้สึกยังไง

 

“วาด กูขอโทษนะเว้ย”

 

“มะ ไม่ๆ มีนมึง มันไม่ใช่ความผิดมึงคนเดียวหรอก ความผิดเราทั้งคู่นี่แหละ”

 

ฉันพยายามฝืนรอยยิ้มยกยิ้มให้มันเห็นเผื่อว่าจะคล้ายความกังวลได้บ้าง แต่ก็ไม่เลยซักนิด แววตาไอ้มีนยังคงมีความกังวลและความเครียดฉายออกมาให้เห็นได้ชัดอยู่เหมือนเดิม

 

“ถ้ากูไม่ดื่ม กูก็คงไม่เมาแล้วพามึงมาทำเรื่องอะไรแบบนี้”

 

“มีน กูบอกว่ามันเป็นความผิดเราทั้งคู่ไงมึง”

 

“แต่กูเป็นผู้ชายป่ะวะ กูควรดูแลมึง พามึงไปส่งที่ห้องดิ ไม่ใช่พามึงเข้าห้องกูแล้วมาปล้ำมึงเนี่ย”

 

ฉันสนิทกับมีนมานานมากพอ ฉันรู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของมันไม่ใช่ผู้ชายนิสัยแย่ ถึงมันจะปากร้าย ขี้แกล้ง ทำเหมือนฉันไม่ใช่ชะนีไปบ้าง แต่ความจริงแล้วมีนเป็นผู้ชายที่โคตรสุภาพบุรุษ มันค่อนข้างให้เกียรติผู้หญิงมาก (ยกเว้นฉันที่สนิทกัน เลยเล่นถึงเนื้อถึงตัวกันพอได้หน่อย) และมีนเป็นคนที่สุภาพมากๆ ด้วย

 

เรื่องชั่วๆ ฉันกับไอ้มีนทำด้วยกันมาเยอะแยะตั้งแต่เด็กจนโต แต่ถ้าเวลาจะโดนลงโทษ มีนมักจะเสนอหน้าออกไปรับผิดแทนฉันเสมอ แม้ว่าเรื่องนั้นต้นเหตุจะไม่ใช่มันก็ตาม

 

“อย่าโทษตัวเอง มันเป็นความผิดของเราทั้งคู่ เราเมากันทั้งคู่ มันไม่ใช่ความผิดของมึงคนเดียวนะมีน”

 

ฉันยันตัวลุกขึ้นแล้วยืนตรงหน้ามีน มือลูบหัวมันเบาๆ เป็นการปลอบ อย่างน้อยก็ให้มันรู้ว่าคนผิดไม่ใช่มันคนเดียว เพราะฉันเองก็ผิดที่เมาเละเทะไม่รู้เรื่อง แล้วยังลำบากมีนมันหิ้วปีกขึ้นกลับคอนโดฯ อีก

 

“เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะเราต่างหาก ไม่ใช่เพราะมึงคนเดียวหรอก”

 

“...ขอโทษ”

 

แขนยาวๆ ของมีนถูกส่งมากอดเอวฉันเอาไว้ทั้งสองข้าง – มีนซุกใบหน้าลงกับหน้าท้องของฉันทำให้รู้สึกขนลุกนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้อยากที่จะผลักออก ได้แต่ยืนปล่อยให้มันกอดอยู่แบบนั้น

 

“กูขอโทษนะวาด...กูขอโทษ”

 

มีนไม่ใช่ผู้ชายอ่อนแอ เขาจะไม่ร้องไห้ออกมาให้ใครเห็น และถึงตอนน้ำเสียงของเขาจะฟังดูไม่ดีเอาซะเลย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้มีน้ำตาซักหยดไหลออกมา – ฉันลูบผมนิ่มของมันปลอบใจ

 

“พอแล้ว มึงหยุดขอโทษซักที ทำไปแล้วจะแก้ไขอะไรได้เล่า”

 

มีนยังไม่ยอมปล่อยแขนออกจากเอวฉัน มันเอาแต่กอดเอาไว้แบบนั้นและฉันก็รู้สึกว่ามันกอดแน่นกว่าเดิมด้วยซ้ำไป

 

“ปล่อยกูได้ยั--“

 

“กูจะรับผิดชอบมึง”

 

“ฮะ?”

 

“อย่างน้อยให้กูสบายใจและไม่รู้สึกผิดมากขึ้นกว่านี้นะวาด ให้กูรับผิดชอบมึงเถอะ”

 

มีนเงยหน้าจากท้องของฉัน แววตาของมันเต็มไปด้วยความกังวล มันยังคงรู้สึกผิดอยู่ถึงฉันจะบอกว่าเราทั้งคู่ผิดด้วยกันก็ตาม

 

เรื่องรับผิดชอบ...ความจริงคือมันก็จำเป็นนั่นแหละ มีนพูดถูกแล้วที่เขาจะรับผิดชอบฉันเพราะมันคือเรื่องที่ผู้ชายควรรับผิดชอบ แต่คือฉันเองที่ไม่ต้องการเท่าไหร่ ฉันไม่อยากให้มีนมายึดติดกับฉันเพียงเพราะเรื่องคืนเดียวที่เกิดขึ้นเพราะความไม่ได้ตั้งใจของเรา

 

“อย่าเลย มึงอย่าเอาชีวิตอิสระมึงมายึดติดกับกูเลยเถอะ กูไม่เป็นไรหรอก”

 

“ตอนนี้มึงไม่เป็นไร แต่ถ้าท้องขึ้นมาล่ะจะทำยังไง?”

 

“...”

 

“แล้วถ้าวันนึงลูกถาม ว่าพ่อเขาเป็นใคร มึงจะตอบว่าอะไร?”

 

ทะ ทำไมต้องมาพูดอะไรแบบนี้ให้ฉันฟังด้วยเนี่ย...

 

ฉันเป็นคนที่ค่อนข้างจะเซนซิทีฟเรื่องครอบครัวมากๆ ฉันคิดไว้เสมอว่าถ้าฉันมีครอบครัว ฉันจะต้องมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ เราจะมีกันพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก ไม่ให้ใครคนหนึ่งหายไปเด็ดขาด

 

แล้วยิ่งมีนมาถามแบบนี้...มันก็ทำให้ใจฉันรู้สึกห่อเหี่ยวลงไปเลย

 

ถึงตอนนี้จะยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันอาจจะท้องหรือไม่ท้องก็ได้ – แต่ถ้าสมมติว่าฉันท้องขึ้นมาจริงๆ แล้วจะไม่ให้มีนรับผิดชอบ ถ้าวันนึงลูกถามขึ้นมาแบบนั้นล่ะ ฉันจะทำยังไง

 

“อย่าคิดว่าที่กูทำเพราะเป็นแค่หน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ แต่เป็นเพราะกูเลือกแล้ว กูเลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่กับมึง กูไม่ห่วงชีวิตอิสระของตัวเองเลยถ้าคนๆ นั้นเป็นมึง”

 

แล้วประโยคที่พูดนี่...มีนหมายความว่ายังไงนะ

 

ฟังดูโคตรงงเลย

 

“เพราะฉะนั้น”

 

“...”

 

“แต่งงานกับกูนะวาด”

 

“ฮะ!!

 

อะไรนะ

 

ฉันหูฟาดไป หรือว่าดูซีรี่ส์เยอะเกิน หรือว่าอ่านนิยายมากมากเกินไปถึงได้ยินอะไรแบบนี้ออกมา

 

ไอ้มีนเนี่ยนะพูดว่า...

 

“แต่งงานกับมีนนะวาด”

 

โอ้มายก็อด

 

แค่รับผิดชอบเองต้องถึงขั้นแต่งงานเลยเหรอ คือมันไม่ต้องก็ได้หรือเปล่าอ่ะ

 

“ตะ ต้องแต่งงานเลยเหรอ?”

 

“ตามวัฒนธรรมไทย ผู้ชายกับผู้หญิงถ้าได้เสียกันแล้วก็ควรแต่งงานกัน”

 

โอ๊ย เออ อันนี้ก็รู้แหละ เคยเรียนวิชาหน้าที่พลเมืองมารู้อยู่ – แต่ว่ามันจะดีเหรอที่เราจะแต่งงานกัน เพราะเรายังเรียนไม่จบ เรากำลังจะขึ้นปีสี่ยังไม่ถือว่าจบ ถึงแม้ว่าจะเป็นปีสุดท้ายก็เถอะ งานก็ยังไม่มีทำ เงินก็ยังหาไม่ได้ด้วยตัวเองเลยนะ

 

“เอาจริงดิ?”

 

“เวลานี้กูไม่ล้อเล่นนะ”

 

“แต่เรายังเรียนไม่จบนะ”

 

“มีหลายคนตั้งเยอะแยะที่ยังเรียนไม่จบแต่ก็แต่งงานได้”

 

“เรายังไม่มีงาน ยังหาเงินด้วยตัวเองไม่ได้นะ”

 

“ทุกวันนี้กูก็มีงานทำนะเผื่อวาดไม่รู้ – กูเปิดสตูดิโอถ่ายรูปกับเพื่อนอยู่”

 

ตอนไหนวะ ไปทำกันตอนไหนทำไมไม่เห็นรู้เรื่องเลย

 

“กูมีรายได้พอประมาณ สามารถเลี้ยงมึงได้ เลี้ยงลูกได้ด้วยซ้ำ”

 

เขามีพร้อมทุกอย่างจริงๆ เหรอวะ เขาจะรับผิดชอบฉันด้วยวิธีนี้จริงๆ เหรอ เขาตัดสินใจจะเอาชีวิตอิสระที่เหลือของเขาทิ้งไปแล้วมาหยุดอยู่กับฉันเนี่ยนะ

 

“คือมีน มึงยังมีเวลาอีกเยอะแยะที่จะตามหาคนที่ใช่นะ มึงไม่ควรเอาชีวิตที่เหลือของมึงทิ้งแล้วมาผูกมัดกับกูด้วยการแต่งงาน”

 

“บอกแล้วไงว่ากูเต็มใจถ้าคนๆ นั้นเป็นวาดฟ้า ชีวิตอิสระบ้าบออะไรก็ช่างแม่งสิ ชีวิตกูคงไม่มีความสุขหรอกถ้าไม่มีมึง”

 

“...”

 

ที่พูดนี่คือ...หมายถึงยังไงวะ

 

มีนเลือกแล้วจริงๆ เหรอว่าจะเอาชีวิตที่เหลือมาอยู่กับฉันจริงๆ – วาดฟ้าชะนีน้อยคนนี้ที่ไม่มีอะไรดีซักอย่างทั้งหน้าตารูปร่าง หรือเรียนก็ไม่ได้เรื่อง ความเป็นกุลสตรีก็ไม่มีในตัว อ้อ ยังดีที่ทำอาหารพอกินได้อยู่ คิดออกก็มีข้อดีแค่เรื่องทำอาหารเนี่ย

 

จะเอางี้จริงๆ เหรอวะมีน?

 

“มึงตอบมาแค่สองคำ แต่ง หรือ ไม่แต่ง แค่นั้น”

 

แม่ง...เป็นสองคำที่ยากจะพูดออกมาโคตรๆ – เป็นเพื่อนสนิทกันอยู่ดีๆ ก็ถูกมาขอแต่งงาน ข้ามขั้นซะยิ่งกว่าขอเป็นแฟนอีกนะเว้ย!

 

ฉันควรแต่งมั้ย?

 

ฉันต้องนึกถึงอนาคตไว้สิถูกมั้ย - ตอนนี้ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างยังดูปกติ แต่ถ้าเกิดว่าวันใดซักวันหนึ่งมันเกิดมีสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่เจริญเติบโตอยู่ในท้องขึ้นมาล่ะจะทำยังไง

 

ฉันไม่ได้อยากมีลูกหรอกนะ แต่ก็ไม่ได้อยากให้เขาเกิดมาแล้วไม่มีพ่อด้วยเหมือนกัน...

 

“โอเค”

 

“...”

 

“กู...จะแต่งงานกับมึง”

 

๑๐๐ เปอร์เซ็นต์

 

 

TALK

เห่นโลวววววววววววว

เปิดตัวเรื่องพี่มีนมาก็ขอแต่งงานกันเลยนะคะ เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย พอเข้าใจอ่านแล้วโอเคหรือเปล่าคะ เรากลัวแต่งออกมาแล้วสื่อสารให้คนอ่านไม่เข้าใจเลยจริงๆ กลัวเขียนไม่รู้เรื่อง กลัวเนื้อเรื่องมันดูดำเนินขัดกับความเป็นจริง เป็นยังไงก็ช่วยคอมเม้นบอกฟีดแบ็ก ติชมเราด้วยนะคะ จะได้เอาไปปรับปรุงแก้ไขหากไม่ถูกใจใคร .  .

ตอนแรกก็คิดแหละว่าแต่งออกมางี้มันไม่น่าจะชื่อเรื่องว่า boyfriend มั้ยนะ แต่มันแก้ไม่ได้เพราะมันคือชื่อขึ้นต้นของซีรี่ส์ไง ก็เลย อืมๆ บอยเฟรนด์ไปแต่เนื้อเรื่องจริงๆ คือ husband นะคะทุกคนนน 555555555

เรื่องนี้ทำเป็นซีรี่ส์รวมกับ #ฟิคแฟนหลิน และ #ฟิคแฟนอง นะคะ อาจจะมีเพิ่มมาเรื่อยๆ เรื่องต่อไปจะเป็นของแดเนียลค่ะ ยังไงช่วยติดตามซีรี่ส์เรื่องนี้ด้วยนะคะ

#ฟิคแฟนมีน


PS.

แบค = แบคโฮ (พี่ดงโฮนั่นเองค่ะ)

พี่อุ่น = ซองอุน (พี่แกจะมาแต่ชื่อและมาแค่ตอนนี้ตอนเดียวแหละค่ะ 55555)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

245 ความคิดเห็น

  1. #220 ตีสาม (@ellelytao22) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 14:00
    โคตรสุภาพบุรุษษษ
    #220
    0
  2. #90 Senikame_1004 (@Senikame_1004) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 00:06
    ทำไมดี งืออออ
    #90
    0
  3. #86 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 10:48
    กี๊สสสน่ารักอะะ
    #86
    0
  4. #30 SummerBabeses (@babe11) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 20:49
    ชอบมาก มีนคืออบอุ่นเว่อร์ อยากเป็นวาดฟ้าจังเลยค่ะ -/////- 55555
    #30
    0
  5. #29 Leeway__ (@Leeway__) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 21:32
    รอค่าาาา
    #29
    0
  6. #26 XXIPkn (@isareepkn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 00:32
    พอคิดถาพตื่นมาแล้วเจอแบบนี้ก็อบบฟวปยปสกสกยด
    #26
    0
  7. #24 jaapc101 (@jaapc101) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 19:11
    นู้จะมีผัววววส
    #24
    0
  8. #22 Yaoyoo (@Yaoyoo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 10:03
    อยากได้มีน5555 ชอบบบบ
    #22
    0
  9. #20 Moneki (@Moneki) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 02:52
    นอนไม่หลับแล้วค่ะ ! //////
    #20
    0
  10. #19 iimaerp (@iimaerp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 22:51
    บัดซบนี่เราหยุดยิ้มไม่ได้!!!555
    #19
    0
  11. #18 mtxhmr (@mtxhmr) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 09:42
    ชั้นอยากได้ผู้ชายแบบเน้
    #18
    0
  12. #17 HJ25022016 (@icez_bndbi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 05:22
    โอ้ยเขินนนนนนนนนน ผช.แบบมีนหาได้จากที่ไหนน
    #17
    0
  13. #16 li.li.ly w (@sinc0397) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 02:30
    หู่ยยยยชอบๆๆ เราจะหาผชแบบนี้ได้ที่ไหน
    #16
    0
  14. #14 P.Pond (@love_5) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 01:51
    พี่มีนคิดไม่ซื่อกะวาดอยู่แล้วป่าวววว หุ้ยยยย เขิน -///-
    #14
    0
  15. #13 --EXOL-- (@09997022078) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 01:40
    โอ้ยยยยยยต่อๆๆน้าาาาชอบบบๆๆ
    #13
    0
  16. #12 I am Muzik (@ilovemuzik) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 23:16
    ทำไมชีวิตเราไม่มีผช.ดีๆแบบมีนหล่นมาทับบ้างคะ แงงงง ต้องการมีน1 อัตราค่ะ!!! พูดแบบไม่สตอ ถ้าได้กันงี้ เราอาจเป็นคนขอมีนแต่งงาน 5555555555555555555555555555555555555555555 รอตอนต่อไปค่าาา 
    #12
    0
  17. #11 A2KGB'jms (@auisweetie) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 23:15
    ตอนต่อไปของแดนเหรอคะ... พี่ยิมละะ 5555555
    #11
    0
  18. #10 cream_nuey (@creamnuey2) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 23:10
    รอเด้ออออ
    #10
    0
  19. วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 22:49
    รอๆๆๆๆๆ แต่นางเอกจะกินยาคุมมั้ย..
    #9
    0
  20. #7 pp.patrom (@Pp_sirapa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 22:11
    รอนะค่าาาาาา~
    #7
    0