[End] Stray Romance รักไม่จรจัด (binu)

ตอนที่ 17 : Chapter 17 : Clear Signal

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    10 พ.ค. 62

Chapter 17 : Clear Signal
Alette

          ตอนนี้เป็นเวลาตีสองและอึนอูยังคงนอนไม่หลับ

          เขาพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถหลับลงได้เลย สมองของเขาปฏิเสธที่จะให้เขาได้รับการพักผ่อนอย่างเต็มที่

          อึนอูไม่รู้เหตุผลที่ตัวเองรู้สึกแบบนี้มาก่อนจริงๆ หรอ? แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันชัดเจนแล้ว ชัดเจนว่าอึนอูชอบบิน

          และตอนนี้เขาไม่รู้ว่าตัวเขาเองต้องทำอะไรต่อไป

          อึนอูไม่ได้เป็นคนแปลกหน้าสำหรับความโรแมนติก เขาค่อนข้างที่จะมีความคิดแบบนี้บ่อยครั้งนิดหน่อย แต่เขาไม่เคยที่จะตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ แบบที่คนที่เขาคอยแอบมองและสนใจอาศัยอยู่ด้วยกันกับเขา คนที่อึนอูแอบชอบแล้วอยู่ใกล้ตัวตัวเองมากที่สุดก็คงจะเป็นครูซอน คุณครูวิทยาศาสตร์สมัยม.ปลายของเขาที่ดูดีมาก แถมยังทำตัวบ้าบอเพื่อตัวเขาเอง นั่นก็ใช้เวลาอยู่หลายวันที่จะต้องหลบหน้าและนั่งอยู่นิ่งในคลาสกว่าอึนอูจะยอมรับสภาพได้

          แต่เขาไม่สามารถหลบหน้าบินได้เลย เขาต้องเจอหน้าบินตลอด อึนอูกลัวเหลือเกินว่าบินจะจับได้ว่าอึนอูรู้สึกยังไง

          แม้ว่าอึนอูจะมีประสบการณ์มากมายกับการแอบชอบ แต่เขาไม่เคยจะต้องสารภาพรักกับใครมาก่อนเลยสักครั้ง เขาปกปิดความรู้สึกแล้วผลักลงไปเข้าไปในส่วนลึกเพื่อที่จะไม่มีใครสังเกตได้ อึนอูมั่นใจว่าลี โฮวอนอาจจะรู้ตัวในตอนนั้นแต่เขาก็ทำเป็นไม่รับรู้ เขารู้สึกสำนึกในบุญคุณของโฮวอนที่ทำเป็นไม่รู้เรื่องจริงๆ

          แต่บินจะไม่ทำแบบนั้น บินจะไม่ทำเป็นไม่รู้อะไรเลย เขาคงจะเผชิญหน้ากับอึนอูแล้วถามว่าอึนอูจะทำอะไรต่อไป?

          เขาคิดว่าเขาคงรับมันไม่ไหว บรรยากาศที่อึดอัด ความลังเล และการถูกปฏิเสธ

          ความหวาดกลัวหนักอึ้งอยู่ในอกของอึนอู มันคือโชคชะตาที่กำลังใกล้เข้ามามากทุกที อึนอูไม่เก่งเรื่องการโกหก ที่แย่กว่านั้นคือการปกปิดความรู้สึกตัวเอง เขารู้สึกว่าตัวเองทำเรื่องพวกนี้ได้ดีขึ้นตั้งแต่พบกับบินแต่เขาไม่เคยปิดบังอะไรจากบินเลยสักครั้ง เขาไม่เคยจำเป็นต้องทำ

          เวลาประมาณตีสองครึ่ง มีอีกหนึ่งความคิดคืบคลานเข้ามาในสมองของอึนอู แล้วถ้าบินรู้อยู่แล้วล่ะ? แล้วถ้าอึนอูอาจจะจ้องเขาชัดเจนเกินไปโดยไม่รู้ตัว บินคงรู้ทุกอย่างหมดแล้วใช่มั้ย?

          แน่นอนอยู่แล้วสิ อึนอูไม่ได้ปิดบังอะไรอีกแล้ว ตั้งแต่ที่เขาพยายามจะจูบบิน แค่นั้นมันยังไม่ชัดเจนพออีกรึไง

          อึนอูกำลังคิดว่าจะหยอกเล่นไปว่าเขาแค่จะหอมแก้มบินแบบที่เพื่อนทำกันแต่เขาดันทำพลาดไป แต่ถ้าพูดไปแบบนั้นจริงๆ มันคงโง่มาก คนเราไม่หอมแก้มเพื่อนกันหรอก อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในเกาหลีและไม่ใช่คนแบบอึนอูแน่นอน

          บินคงยังช็อคอยู่ในตอนนั้น เป็นไปได้ว่าเขาจะปฏิเสธอึนอูด้วยวิธีที่อ่อนโยน

          บินหลับอยู่ในห้องนั่งเล่น ร่างสูงบีบตัวอยู่บนโซฟาตัวเล็ก อึนอูพยายามต่อสู้กับแรงกระตุ้นที่อยากจะออกไปเช็คความเป็นอยู่ของเขา มันก็คงจะเป็นปกติที่เขาจะกังวลว่าเพื่อนเขาของจะหลับสบายดีหรือเปล่า แต่ตอนนี้มันเป็นความน่ากลัวแล้ว หรือความจริงมันอาจจะน่ากลัวมาตลอดอยู่แล้วแต่อึนอูพึ่งจะรู้ตัว

          เขาลุกขึ้นนั่งแล้วดึงแล็ปท็อปออกมา เขาจะต้องหาอะไรทำไม่งั้นเขาคงจะเป็นบ้าไปเสียก่อน อึนอูพับหน้าจอขึ้นก่อนจะพบว่ามันเปิดเครื่องอยู่ก่อนแล้ว บินคงจะไม่เคยจะปิดเครื่องหลังจากใช้เสร็จเลยสินะ

          แต่มีสิ่งหนึ่งบนเว็บเพจที่เปิดค้างไว้ทำให้อึนอูประหลาดใจ มันชุดแนวข้อสอบสอบเข้ามหาวิทยาลัย อึนอูจ้องมองอย่างสงสัย 

          บินกำลังทำอะไรอยู่นะ?

          ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของอึนอู ทำให้เขาต้องเปิดดูประวัติการใช้งาน บินได้ใช้อินเตอร์เน็ตเปิดมามากกว่าหนึ่งเว็บไซต์ เขาค้นหาทิปการเรียนด้วยตัวเอง และวิธีการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย หนึ่งในลิงค์เหล่านั้นเป็นคำตอบ อึนอูกดคลิกเข้าไปก่อนจะพบคำถามที่โหลดเสร็จภายในสองวินาที : คุณสามารถเข้ามหาวิทยาลัยได้หรือไม่ถ้าคุณไม่ได้จบมัธยมปลายมาก่อน?

          อึนอูจ้องค้างที่หน้าเว็บไซต์นั้น บินอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัย เขาไม่อยากอยู่ข้างถนนแบบนั้นอีกแล้ว เขาอยากเริ่มชีวิตใหม่ เขาอยากใช้ชีวิตแบบมนุษย์ ไม่ใช่แบบแมวอีกต่อไปแล้ว

          และมันทำให้อึนอูรู้สึกภูมิใจในตัวบิน การใช้ชีวิตแบบมนุษย์มันไม่ง่ายเลยโดยเฉพาะการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแบบนั้น แต่ถึงอย่างไรก็ตามบินก็ตัดสินใจที่จะทำ แต่ก็มีส่วนเล็กๆ ในความคิดของอึนอูที่หงุดหงิดนิดหน่อยที่บินไม่ยอมบอกเขาบ้างเลย แต่อึนอูก็ลบความคิดนี้ทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เขาปิดบังอะไรจากบินมากมาย หรือเรียกว่าพยายามปิดบังอะไรจากบินมากมายนั้นแหละ

          เขาสงสัยว่าอะไรที่ดลใจให้บินลองพยายามที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัย การใช้ชีวิตอยู่แบบมนุษย์คงเป็นข้อหนึ่ง แต่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นหนึ่งในสิ่งที่ยากที่สุดของชีวิตมนุษย์เราเลยนะ อึนอูกำลังจินตนาการบินที่เรียนอยู่ในคณะต่างๆ บริหารธุรกิจหรอ? แต่แบบนั้นก็จะทำให้คำโกหกที่อึนอูเคยโกหกจินอูไปเป็นจริงเลยน่ะสิ หรือจะเป็นคณะสังคมศาสตร์ แบบสังคมวิทยา หรืออาจจะเป็นวิทย์เพียวๆ เลยอย่างสาขาเคมี? บินดูไม่ชอบอ่านหนังสือเรียนของอึนอูชัดเจนเพราะฉะนั้นตัดกฎหมายออกไปได้เลย แอบน่าผิดหวังนิดหนึ่งแฮะ แสดงว่าบินกับเขาจะไม่ได้เข้าคลาสเรียนด้วยกันสินะ...

          อึนอูหยุดความคิดตัวเองลงก่อนจะถลำลึกไปไกลกว่านี้ ยังไงบินก็อาจจะไม่ได้เข้าที่ชุงแดก็ได้ เขาคงจะหลบหน้าอึนอูอย่างสมบูรณ์ ถ้าสถานการณ์จะจบลงแบบนั้น อึนอูก็คงต้องทำใจจมอยู่กับความรู้สึกนั้น

          คิดถึงเรื่องนี้ซ้ำๆ ก็คงไม่เปลี่ยนผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นได้หรอก อึนอูรู้อยู่แล้วแต่เขาหยุดคิดไม่ได้ เขารู้เช่นกันว่าเขาควรรักและใส่ใจในช่วงเวลาที่เหลืออยู่ให้มากที่สุดเมื่อทุกสิ่งตอนนี้มันยังเป็นเหมือนเดิม แต่เขาก็ทำแบบนั้นไม่ได้เช่นกัน

          ทุกอย่างมันกำลังเปลี่ยนไป ทีละเล็กทีละน้อย และอึนอูทำอะไรไม่ได้สักอย่าง

          เขาลบร่องรอยที่ตัวเองสอดแนมไปก่อนจะวางแล็ปทอปลงตรงที่ที่เขาหยิบขึ้นมา ในเวลาประมาณตีสามครึ่ง อึนอูถึงได้นอนหลับลงเสียที




          มันช่างเป็นเช้าที่ยากลำบาก

          การนอนดึกเมื่อคืนทำให้อึนอูรู้สึกอ่อนเพลีย ตาของเขาพร่ามัวและไม่สามารถตอบสนองอะไรได้เลยระหว่างที่ทานข้าวเช้า แต่อึนอูก็ไม่พลาดที่จะสังเกตได้เช่นกันว่าบินเงียบกว่าปกติ

          "นายโอเครึเปล่า?" ในที่สุดอึนอูก็ถามขึ้นหลังจากที่ทั้งสองจัดการกับมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว

          "ฉันหรอ? นายมากังวลเกี่ยวกับฉันเนี่ยนะ?" เขายิ้มบางให้กับอึนอูขณะที่เก็บรวบรวมจานที่ใช้แล้ว "นายแทบจะเปิดตาไม่ขึ้นแล้วนั่น"

          "ฉันสบายดีนะ แค่เมื่อคืนนอนไม่หลับนิดหน่อย" อึนอูตอบไป เขาไม่รู้ว่าเขากำลังรู้สึกแย่เพราะการนอนหลับไม่เพียงพอหรืออาการคิดมากไปของสมองตัวเอง "นายไม่ค่อยพูดเลยตอนที่กินข้าวเมื่อกี้"

          "ฉันคิดว่านายดูไม่ค่อยมีอารมณ์อยากคุยด้วยเท่าไหร่อ่ะ" เขากำลังวุ่นวายอยู่ที่อ่างน้ำ "ฉันไม่ได้ทำตัวเป็นเด็กๆ ขนาดนั้นนะ"

          มีรอยยิ้มออกมาจากน้ำเสียงของบิน ทำให้อึนอูต้องยิ้มออกมาเมื่อได้ยินแบบนั้น "ฉันรู้น่า" เขาพูดพร้อมกับยิ้มหวานออกมา

          "ถ้านายอยากได้อะไร บอกฉันได้เลยนะ ฉันอยู่ตรงนี้"

          เขาดูมุ่งมั่นตอนที่พูดประโยคนั้นมาก ทำให้อึนอูต้องยิ้มออกมากว้างกว่าเดิม "ฉันรู้แล้ว ว่าแต่ทำไมอยู่ดีๆ ถึงพูดขึ้นมาล่ะ?"

          "ไม่มีอะไร" ตอนนี้เสียงของเขาดูแปลกขึ้นมานิดหน่อย "ฉันแค่—แค่คิดอะไรเมื่อคืน"

          นั่นทำให้ท้องของอึนอูบิดเป็นเกลียว เมื่อคืนเขาคิดอะไรอยู่นะ? "โอ้" เป็นแค่คำเดียวที่อึนอูพูดออกมาได้ เขาทำเป็นเดินไปที่กระเป๋าเป้เปิดตรวจดูว่าเอาหนังสือใส่กระเป๋าถูกเล่มมั้ย แต่ในความเป็นจริงแล้วเขาแค่หาข้ออ้างให้อยู่ห่างจากบินเท่านั้น

          "ฉันคิดอะไรเยอะแยะเลยล่ะ" น้ำเสียงของบินยังดูแปลกอยู่

          "จริงหรอ?" อึนอูคิดอะไรไม่ออกเลยว่าต้องพูดออกไปยังไงดี เขาแทบจะบ้าแล้ว บินรู้แล้ว เขารู้แล้วแน่ๆว่าอึนอูชอบเขา

          "จริงสิ บางทีฉันก็ต้องใช้สมองบ้างนะ" บินพูดติดตลก แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้รู้สึกตลกเหมือนอย่างที่เขาพูด เขากำลังกังวล

          อึนอูไม่ได้ตอบอะไร เขารู้สึกกังวลยิ่งกว่าเสียงของบินที่พูดออกมาเมื่อกี้อีก เขาเลี่ยงออกไปเข้าห้องน้ำอยู่นาทีสองนาทีเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างเขากับบินแต่สุดท้ายเขาก็เดินออกมา บินกำลังรอเขาอยู่แล้วเดินตามเขาเงียบๆ มายังประตูห้องเพื่อรอส่งอึนอูเหมือนกับที่เขาทำเสมอ

          เมื่อประตูเปิดขึ้น อึนอูหันหลังกลับมาหาบิน "นายอยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย?"

          มีรอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าของบิน "อยู่ได้ครับ" บทสนทนานี้แทบจะกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาสองคนไปแล้ว ทั้งคำถามและคำตอบเดิม

          "เดี๋ยวตอนเที่ยงฉันกลับมานะ" เขาพูดไปแบบนั้นทั้งที่ไม่รู้ว่าบินอยากให้เขากลับมาหรือเปล่า มันคงไม่แปลกหรอกใช่มั้ย?

          แต่ก็ต้องประหลาดใจ เมื่อสิ่งที่ได้รับกลับเป็นรอยยิ้มที่ดูมีความสุขจากบินแทน "อย่าเลทนะ ฉันไม่อยากมานั่งหิวเพื่อรอนายอ่ะ"

          อย่างไรก็ตามทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำให้อึนอูยิ้มกลับไป "นายก็หิวตลอดแหละบินนี่"

          "นั่นแหละคือเหตุผลที่นายต้องรีบกลับมาไง" 

          รอยยิ้มของบินปัดเป่าควมกังวลอึนอูไปหมด "โอเค เจอกันนะ" อย่างเช่นเคย อึนอูเอื้อมมือแล้วบีบแขนบีบเบาๆ เพื่อเป็นการบอกลา

          บินตอบสนองด้วยการโน้มตัวไปข้างหน้าแล้วจูบลงบนแก้มใสของอึนอู

          อึนอูชะงักไป สมองของเขาหยุดทำงานเมื่อริมฝีปากของบินสัมผัสกับผิวของเขา เขายังรู้สึกเหมือนสัมผัสนี้มันยังประทับอยู่บนแก้มอยู่เลย อึนอูมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง

          "เจอกันนะครับ" บินยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดออกมาเบาๆ สมองของอึนอูแทบจะไม่ทำงานตอนที่เขาผละตัวเองออกมาจากอพาร์ตเมนต์อย่างนุ่มนวลจนกระทั่งประตูปิดลงโดยมีบินที่กำลังยิ้มอยู่หลังประตูบานนั้น

          อึนอูเพ่งมองประตูที่ได้ปิดลงไปแล้ว บินจูบเขาแล้ว บินจูบเขาแล้วจริงๆ บินแนบริมฝีปากลงบนแก้มของอึนอูแล้วจูบเขา

          ในขณะที่สมองของอึนอูกำลังว่างเปล่าแต่ร่างกายของเขากลับมีพลัง เขารีบสาวเท้าลงบันไดโดยไม่แม้แต่จะคิดที่ยืนรอลิฟต์ด้วยซ้ำ เขามีเรียน ร่างกายของเขากำลังบังคับให้เขาไปยังห้องเรียน

          เขาก็ยังมาสายอยู่ดี แต่ดีที่มีหนึ่งที่นั่งว่างอยู่ตรงมุมห้องซึ่งทำให้เขาดีใจ มันไม่มีทางที่จะทำตัวเองให้มีสมาธิในห้องได้เลยตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่อยากนั่งตรงที่ที่เขาจะต้องตั้งใจเรียนอย่างมุ่งมั่น

          เขากำลังตื่นตัวมากในตอนนี้แต่อยู่ในสภาพที่งุนงง อย่างน้อย ณ ตอนนี้ ในหัวของเขาก็มั่นใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ได้เป็นภาพหลอนจริงๆ สัมผัสที่อบอุ่นบนแก้มนุ่ม เขายังรู้สึกเหมือนบินยังหายใจรดอยู่ข้างๆ เขาอยู่เลย

          นี่ไม่ใช่ความฝันและนี่ก็ไม่ใช่อุบัติเหตุด้วย บินจงใจที่จะจูบอึนอูที่แก้มแน่นอน

          หนึ่งในความคิดของอึนอูพยายามแย้งว่าบินทำแบบนั้นไปเพราะเห็นว่าเขาเป็นเพื่อน แต่เขาก็ดับความคิดนั้นลง เขาได้หลอกตัวเองแบบนั้นไปแล้ว เพื่อนที่ไหนเขาจะมาจูบกันที่แก้มล่ะ ไม่ใช่ในเกาหลีและไม่ใช่คนแบบอึนอูที่จะทำแบบนั้นแน่ๆ บินรู้อยู่แล้ว เขาพูดถูก เขาไม่ได้ทำตัวเป็นเด็กๆ แบบนั้นอีกแล้ว

          ดังนั้นเขาจึงจูบแก้มอึนอูเพราะรู้ว่าอึนอูจะยอมให้เขาทำ

          แสดงว่า

          มีเพียงหนึ่งประโยคสรุปสั้นๆ จากการคิดโดยใช้หลักตรรกวิทยาทั้งหมด

          บินชอบเขา

          มันไม่มีทางเป็นอย่างอื่นได้แล้ว บินชอบอึนอูและไม่ได้ชอบแบบเพื่อน นั่นคือเหตุผลที่เขาจูบอึนอูเพื่อที่อึนอูจะได้รับรู้ ก็นะ ตอนนี้อึนอูรู้แล้ว

          และมันทำให้เขากลัว

          เขากำลังอยู่ในขอบเขตที่เขาไม่คุ้นเคย อึนอูไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อน คุณครูซอนไม่รู้ตัว ลีโฮวอนทำเป็นไม่รู้ แต่เขาทั้งสองไม่เคยมีใครทำแบบนี้เลย

          สิ่งนี้เป็นสิ่งใหม่ มันทั้งแปลก ทั้งเสี่ยง และทำให้เขาเกรงกลัว เหตุการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนและอึนอูไม่เคยต้องการให้มันเป็นแบบนี้

          โรอุนเข้ามาจีบเขาและอึนอูก็ได้ยืนยันและยอมรับอย่างมั่นใจในครั้งหนึ่ง จากความพยายามของอึนอูทั้งหมดในเรื่องความสัมพันธ์มันจะเป็นไปในทิศทางเดียวกัน เขาจะพบเจอกับคนคนนี้ เขายอมรับที่จะลองดู จากนั้นพวกเขาก็ไปเดทด้วยกันบ้าง และที่สุดมันก็ยึดติดอยู่กับโรอุน

          แต่ตอนนี้ลำดับมันเรียงกันมั่วไปหมดพอเป็นเรื่องบิน อึนอูรู้จักเขาดี เขาใช้เวลามากมายอยู่กับบิน กินข้าวกับบิน พวกเขาอาศัยอยู่ในห้องเดียวกัน 

          และตอนนี้ก็กลายเป็นแบบนี้

          บินตัดสินใจแล้วว่าเขาชอบอึนอู เขารู้จักกับอึนอูมามากกว่าสองเดือนก่อนจะตัดสินใจว่าตัวเองชอบเขา มันควรจะทำให้อึนอูมีความสุขแต่กลับไม่ใช่ พอได้คิดว่าบินชอบเขาจากนิสัยของอึนอูจริงๆ มันกลับทำให้ในก้อนในอกของเขาหนักอึ้ง

          เพราะอึนอูรู้ตัว เขารู้จักตัวเองดี เขามันทั้งแปลก ขี้กังวล ชอบทำตัวยึดติด ขี้หึง  ขี้น้อยใจ แล้วก็น่ารำคาญ เขาไม่เก่งเลยกับเรื่องการคบหาดูใจกับใคร เขาไม่เก่งจริง เขาไม่ดีพอสำหรับบิน

          บินสมควรที่จะได้รักกับคนที่มั่นคงและพึ่งพาได้ คนที่คอยใส่ใจเขาโดยไม่คิดเห็นแก่ตัวว่าบินจะชอบเขากลับหรือไม่ เขาอาจจะหลงผิดคิดว่าอึนอูจะเป็นคนคนนั้น แต่อึนอูไม่ได้เป็นอย่างนั้นจริงๆ เขาจะต้องพังความสัมพันธ์ลงแน่ๆ

          ทุกครั้งที่ความสัมพันธ์มันพังลง ปัจจัยสำคัญมันคืออึนอูเสมอ เขาเป็นคนทำมันพังทั้งนั้น  เขาพังมันลงทีละเล็กน้อยโดยที่เขาไม่รู้ตัวจนกระทั่งทุกอย่างมันอึดอัดและหนักเกินไปจนต้านทานไม่ไหวอีกแล้ว ตามมาด้วยการบอกเลิก ถึงแม้ว่าจะจบลงด้วยดีแค่ไหน แต่สุดท้ายอึนอูก็ไม่สามารถกลับเข้าไปอยู่ในชีวิตคนที่เลิกกับเขาไปได้อีกต่อไปแล้ว

          และเขาไม่อยากมันเกิดขึ้นกับบิน

          จอน จองกุกพุ่งตัวเข้าในห้องเรียนทันทีทันใดทำให้อึนอูหลุดจากการเหม่อลอย ศาสตราจารย์โบกมือให้เขาที่กำลังโค้งนับขอโทษเหมือนอย่างที่เธอทำเสมอ หนุ่มนักศึกษาในชุดวอร์มเดินมายังหลังห้องแล้วนั่งลงตรงที่นั่งที่ว่าง เขาสบตากับอึนอูตอนที่วางกระเป๋าลงก่อนที่ทั้งสองจะยิ้มให้กันและกัน จองกุกมาเข้าคลาสช่วงเช้าสายเสมอ มันแทบจะกลายเป็นกิจวัตรไปแล้ว

          เหตุการณ์ที่คุ้นเคยที่เกิดขึ้นทำให้อึนอูคลายความเครียดลงได้เล็กน้อย เขาชอบความคุ้นเคย ประสบการณ์ใหม่ๆ มันก็ดีเช่นกันแต่เขารู้สึกว่าความคุ้นเคยมันทำให้เขารู้สึกปลอดภัย

          เขาได้ไถลตัวเข้าไปอยู่กับบางอย่างที่ไม่คุ้นเคยกับบินและมันทำให้อึนอูกลัว

          เขาหายใจเข้ายาวและลึกเพื่อทำให้ตัวเองสงบลง ทุกอย่างมันยังไม่เปลี่ยนไป ยังไม่ใช่ตอนนี้ เขาแค่ต้องทำให้ตัวเองสงบลง เขาจะต้องทำให้ตัวเองหลุดออกจากการคิดมาก โฟกัสกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาและตั้งใจเรียน เขาทำได้อยู่แล้ว อึนอูทำได้

          หลังจากที่ผ่านมื้อเที่ยงในวันนี้ มันจะมีอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนไป



          ดูเหมือนว่าอึนอูจะกลับมายังอพาร์ตเมนต์เร็วเกินไป เขาจ้องมองประตูที่ถูกแต่งแต้มสี ความคิดของเขามันทั้งว่างเปล่าและมีอะไรเยอะแยะในเวลาเดียวกัน เขายังคิดอะไรมากไม่ค่อยได้ เขาแค่ต้องทำใจให้สงบ ทำตัวให้ปกติ แล้วเขาจะโอเคเอง

          อึนอูปลดกลอนประตูแล้วเดินเข้าไปยังอพาร์ตเมนต์

          บินกำลังนั่งรอเขาอยู่ในห้องนั่งเล่น เขากระโดดขึ้นทันทีที่เห็นอึนอู "อึนอู" รอยยิ้มนั้นดูเป็นกังวล

          "บิน" อึนอูไม่รู้เหมือนกันว่าเขาทำหน้ายังไง จะเป็นสีหน้ากังวลเหมือนที่บินเป็นอยู่หรือเปล่า เป็นไปไม่ได้เลยที่จะอ่านอารมณ์ของบินออกตอนนี้

          "นายไปเปลี่ยนเสื้ออาบน้ำก่อนเถอะ" รอยยิ้มกังวลยังอยู่บนหน้าของเขาอยู่ "เดี๋ยวฉันเริ่มทำข้าวให้"

          "โอเค" เขาพูดแต่ตัวเขายังไม่ขยับ

          ทั้งสองคนยังยืนอยู่แบบนั้น ทำเพียงมองหน้ากันและกัน ดูเหมือนบินกำลังรอให้อึนอูพูดอะไรบางอย่าง อึนอูไม่รู้ว่าเขาจะต้องพูดอะไรออกไป แล้วสุดท้ายในที่สุดบินก็หันหน้าหนี ทำให้อึนอูสามารถเดินออกไปยังห้องนอนของตัวเองได้

          บรรยากาศมันช่างหนาทึบและหนักหน่วง อึนอูเกลียดมัน มันเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการ เหมือนกับพวกเขากำลังเต้นระบำอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดอยู่ทุกเมื่อ

          เมื่อเขาปล่อยให้ตัวเองได้อยู่คนเดียวแล้ว อึนอูจึงออกมาจากห้อง บินอยู่ในห้องครัวกำลังมีปัญหากับการใช้มีดอยู่ เขากำลังหั่นอะไรบางอย่าง แต่เสียงที่มีดกระทบลงบนแผ่นเขียงมันดูช่างประหลาด

          ถึงแม้จะเกิดเรื่องอะไรก็ตาม สิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำให้อึนอูยิ้มได้ "เอามาให้ฉันเร็ว" เขาเดินเขาไปหาบินแล้วหยิบมีดออกมาจากมือบินอย่างอ่อนโยน

          "ฉันทำได้นะ" บินคัดค้าน ผักที่เขาง่วนกับการหั่นอยู่นานถูกตัดออกหมดแล้วแต่ไม่ได้ดีสักเท่าไหร่

          "ฉันรู้ว่านายทำได้ แต่ให้ฉันทำดีกว่านะ เดี๋ยวนายทำอย่างอื่นนะ โอเค้?"

          "โอเค" บินพูดพร้อมทำปากเบะๆ เป็นเด็ก ทำให้อึนอูยิ้มกว้างออกมากว่าเดิม ก่อนจะหันไปตั้งใจหั่นเจ้าผักยุ่งๆที่บินได้ตัดไว้

          บินดึงกระทะและหม้อออกมาจากตู้ขณะที่อึนอูกำลังหั่นผักเพื่อเป็นส่วนผสมของน้ำซุป อึนอูหั่นไปอย่างไม่ร้อนรน ความรู้สึกหนักในอกเริ่มเบาลงเรื่อยๆ การได้ทำอาหารกับบินตอนเที่ยงแบบนี้ การได้เตรียมส่วนผสมต่างๆ ในตอนที่บินคอยจัดการอุปกรณ์ให้เขา ทำให้เขารู้สึกโอเคขึ้น แบบนี้แหละที่ดีและคุ้นเคย

          บินออกไปจากห้องครัวเมื่อเขาเตรียมอุปกรณ์เครื่องครัวเสร็จ เป็นไปได้ว่าคงจะไปนั่งเล่นอยู่ที่โซฟา ครั้งนี้เขาทั้งสองคงได้มีโอกาสมานั่งกินข้าวเที่ยงอยู่หน้าทีวี เป็นสิ่งที่คุ้นเคยอีกสิ่งหนึ่ง

          เวลาไม่นานต่อจากนั้นบินเดินกลับมายังห้องครัว อึนอูกำลังหั่นผักขมใบสุดท้าย แม้ว่าจะอึนอูหันหลังให้เขา แต่เขาสามารถรับรู้ได้ว่าบินกำลังยืนอยู่ข้างหลัง "บินนี่ นายช่วยเอาแครอทให้ฉันอีกได้มั้ย?" เขาพูดขึ้นทั้งที่ยังไม่หันหลังกลับ

          "อึนอู นายเป็นคนโปรดของฉันนะ"

          อึนอูนิ่งแข็ง เขามองไปข้างหน้าสามารถรับรู้เสียงหัวใจที่กำลังเต้นแรงดังก้องอยู่ในหู เขายังคงถือมีดค้างไว้กลางอากาศและใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อขยับให้มันลงมาแนบกับเขียง คอของเขาแห้งเป็นผง เขาจึงเลียฝีปากครั้งแล้วครั้งเล่า พยายามทำให้เปียกชื้นเพื่อที่เขาจะได้พูดออกไปได้

          ในที่สุดอึนอูจึงพูดต่อ "แครอทหน่อย"

          เขาสัมผัสได้ถึงความลังเลของคนที่อยู่ข้างหลังเขา เขาไม่ได้หันหลังไปเผชิญหน้ากับบิน "อึนอู นายได้ยินที่ฉันพูดรึเปล่า?" เขาพูดอย่างไม่มั่นใจ "ฉันบอกว่า"

          "ขอแครอทหน่อย" ใจของเขายังคงเต้นแรง มือทั้งสองข้างสั่นไปหมด "เอาอีกแค่อันเดียวก็คงจะพอแล้วแหละ"

          "อึนอู" เสียงของบินเหมือนกำลังจะแก้ต่างอะไรซักอย่าง "นาย...ฉันคิดว่า...ฉันจำเป็นต้องบอกนาย

          "ขอแครอทหน่อยบินนี่" อึนอูพูดเสียงดังยิ่งกว่าเก่า มหัศจรรย์มากที่น้ำเสียงของเขายังคงที่ปกติ อึนอูยังยืนอยู่ที่เดิม ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น ศีรษะของเขาก้มลง พยายามโฟกัสกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแต่เขากลับทำไม่ได้เลย

          บรรยากาศข้างหลังเขานิ่งเงียบ จากนั้นมีเสียงบางอย่างวางดังตุ้บอยู่บนเคาน์เตอร์ข้างๆ เขา แครอทนั่นเอง

          อึนอูหยิบขึ้นมาก่อนจะก้มหน้าลงล้างแล้วหั่นเป็นลูกเต๋าสี่เหลี่ยมเล็กๆ พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่มันไม่มีประโยชน์ มือของเขาทั้งสองข้างยังคงสั่นระริกราวกับไม่มีวันหยุด

          การทำอาหารต้องใช้เวลา อึนอูรออยู่ที่หน้าเตา ก้มหน้าลงดูในหม้อทุกวินาที เมื่อเสร็จสิ้น เขาจึงเสิร์ฟอาหารสองชุดก่อนจะนั่งลงที่นั่งประจำที่มีบินนั่งอยู่ตรงกันข้าม

          พวกเขากินข้าวอยู่ในความเงียบ อึนอูใช้เวลาในการกินข้าวทั้งหมดกับการก้มหน้าและไม่พูดอะไรออกมาเลย ในขณะเดียวกันบินก็กินช้ามาก เมื่ออึนอูกินเสร็จแล้วบินจึงรวบรวมจานแล้วไปล้างที่อ่างน้ำ ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาทั้งนั้น

          หลังจากอาหารเที่ยง อึนอูเข้ามายังห้องนอนแล้วนอนลงบนเตียงก่อนจะจ้องมองชีทต่าง เขาจมอยู่ในกองชีทนั้นเป็นชั่วโมง นอนว่างเปล่าและคิดถึงทุกเรื่อง บินไม่ได้เข้ามาหาเขาเลย

       อึนอูลุกขึ้นเพื่อออกไปทำข้าวเย็นก่อนจะเจอบินนั่งอยู่ที่โซฟา เขาไม่ได้ดูทีวี เขาทำแค่นั่งเฉยๆและเหม่อลอย เขาเงยหน้าขึ้นมาเมื่ออึนอูเดินเข้ามาในห้อง อึนอูเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว

          เขาเริ่มลงมือทานมื้อเย็น บินไม่ได้อาสาที่จะช่วย การทำข้าวเย็นครั้งนี้เสร็จไปอย่างรวดเร็วก่อนที่จานอาหารจะถูกเสิร์ฟวางลงที่ที่คุ้นเคย อึนอูนั่งลงแล้วลงมือทานโดยมีบินนั่งอยู่ตรงข้ามเหมือนอย่างเคย

          อาหารมื้อนี้รสชาติแย่มากสำหรับอึนอู เขาแทบจะสำลักออกมาทุกคำ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้หยุดกิน เขายังพยายามก้มหน้าก้มตาต่อไป ไม่เงยหน้าขึ้นมาเด็ดขาดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เขารู้สึกได้ว่าบินหยุดกินแล้วมองมาที่เขา อึนอูปฏิเสธที่จะไม่เงยหน้าขึ้นมา เขาทำไม่ได้จริงๆ

          "ฉันว่าฉันควรย้ายออก"

          อึนอูไม่แม้แต่จะยกศีรษะขึ้นมา บินไม่ได้ดูเศร้าตอนที่เขาพูดออกมา มันรู้สึกได้ว่ามันมีโพรงหลุมอยู่ในน้ำเสียงของเขา อึนอูจินตนาการถึงสีหน้าเขาไม่ออกและเขาก็ไม่อยากจะเห็นสีหน้านั้นด้วย

          "ตอนนี้ทุกอย่างมันอึดอัดไปหมดแล้ว" เสียงของเขายังคงเรียบและดูว่างเปล่า "ฉันไม่อยากให้นายอึดอัด ที่นี่มันอพาร์ตเมนต์ของนาย ฉันคิดว่าฉันเป็นภาระมามากพอแล้ว"

          เหมือนมีอะไรบางอย่างติดอยู่ที่คอของอึนอู อะไรบางอย่างที่กำลังติดอยู่ในหลอดลมทำให้เขาหายใจไม่ออก เขาพยายามที่กลืนก้อนนี้ลงไปแต่มันกลับติดอยู่อย่างนั้น เขาชะงักขึ้นมาจริงๆ เขาหยุดเคี้ยวอาหาร—ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่—และตอนนี้เขากำลังจ้องมองไปยังจานที่ว่างเปล่าไปครึ่งหนึ่ง

          "ฉันขอโทษนะ" บินพูดต่อ เสียงของเขาไม่ได้ดูว่างเปล่าอีกแล้ว มันเริ่มรู้สึกมีอะไรบางอย่างแต่งแต้มจางๆ ที่อึนอูไม่เข้าใจ "ฉันแค่คิดว่า....ฉันขอโทษละกันนะ"

          บางอย่างกำลังเผาไหม้อยู่ที่หางตาของอึนอูทั้งสองข้าง เขากระพริบตาพยายามที่จะเมินมันไป เขาพยายามที่จะสงบลง เขาจำเป็นต้องทำแบบนั้น

          บินไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกแล้ว ทั้งสองคนอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครลงมือทานอาหารต่ออีกแล้ว อึนอูพูดอะไรออกมาไม่ได้เลย ทุกอย่างที่เขากำลังกลัวมันกำลังเกิดขึ้นอยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว แต่เขากลับพูดอะไรออกไปไม่ได้เลย

          ขาควรบอกให้บินอยู่ อึนอูรู้ว่าเขาควรทำอย่างนั้น แต่มันจะเป็นยังไงต่อล่ะ? มันก็จะแปลกแล้วก็อึดอัดซึ่งบินรู้อยู่แล้วว่ามันจะเกิดขึ้น เขาไม่ใช่เด็กๆ แล้ว

          ทุกอย่างมันจบแล้ว

          ในที่สุดบินลุกขึ้นแล้วเริ่มเก็บถ้วยชามและจาน อึนอูนั่งจนกระทั่งเขาจัดการทุกอย่างเสร็จแล้วจึงลุกขึ้น เขาเดินตรงไปยังเตียงนอนที่ที่เขารู้สึกปลอดภัย อบอุ่น และเงียบเหงา เขานอนอยู่อย่างนั้นรอบินเดินเข้ามาในห้อง แล้วจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นว่าบินจะบอกว่าเขาจะอยู่ต่อ จนกระทั่งอึนอูเผลอหลับไปตอนตีสามครึ่ง



          เมื่ออึนอูตื่นขึ้นมา บินก็ได้จากไปแล้ว

          เขาเดินสำรวจไปรอบอพาร์ตเมนต์ทุกส่วน เขาอยู่คนเดียว บางทีตอนกลางคืนหรือตอนหัวรุ่ง บินคงจะแพ็คของบางอย่างแล้วออกไป

          เขาออกไปโดยไม่กล่าวลาสักคำ

          อึนอูยืนอยู่ในถิ่นของเขาเองแต่กลับรู้สึกว่างเปล่า ผ้าห่มที่ถูกพับไว้บนโซฟาเป็นเพียงหลักฐานเดียวที่บอกว่าบินเคยอยู่ที่นี่มาก่อน อึนอูคลี่มันออกมาก่อนจะห่อผ้าห่มรอบตัวเขาเองแล้วนั่งอยู่บนโซฟา

          หางตาของเขากำลังร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง อึนอูพยายามกระพริบตาเพื่อไล่มันออกไป มันกำลังแผดเผาอยู่ในร่างกายของอึนอู เขาสามารถรู้สึกถึงน้ำตาที่กำลังรื้นขึ้นมา น้ำตาที่หวาดกลัวว่าจะไหลออกมา เขาหายใจเข้าลึกพยายามให้คงที่ที่สุด เขาจะต้องไม่ร้องไห้ เขาร้องไห้ไม่ได้นะ ทุกอย่างมันกำลังดีแล้ว

          เหมือนที่คนเขาชอบพูดกันไง คนเรามักจะสูญเสียสิ่งที่ไม่คู่ควรกับเรา



—————————————


ยื่นทิชชู่ให้คนละแผ่นนะคะ TT

#StrayRomance #รักไม่จรจัดบีนู ❤️


















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #27 Hirotic Kim (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 01:23
    อึนอู ทำไมทำแบบนี้อะ ทำไมคิดเองเออเองอยู่คนเดียว สงสารบินมากๆๆๆ แงงงงง ร้องไห้แล้วค่ะ /รับทิชชู่มาสั่งน้ำมูก
    #27
    0
  2. #26 Moon🌜 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 00:01
    ขอโกรธอึนอูได้มั้ยอ่ะ ฮือออออ
    #26
    0