[End] Stray Romance รักไม่จรจัด (binu)

ตอนที่ 13 : Chapter 13 : Warm Soup

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    10 พ.ค. 62

Chapter 13 : Warm Soup

Alette

               



               มีอะไรผิดปกติทันทีที่บินตื่นขึ้นมา


               เขาควรถูกอึนอูปลุกด้วยการเขย่าหรือถูกขู่ว่าจะกินมื้อเช้าโดยที่ไม่รอ เวลามันอาจจะเช้าเกินไปสำหรับคนปกติทั่วไป แต่สำหรับบินนั้น เขายอมที่จะตื่นแต่โดยดีเพราะเขาจะไม่พลาดโอกาสที่จะได้กินข้าวกับอึนอูเด็ดขาด


               แต่ในวันนี้เวลาล่วงเลยมาจนเกือบเที่ยงวันแล้ว บินพยายามปลุกตัวเองให้ตื่นก่อนจะค่อยๆคลานลงมาจากเตียงด้วยความงุนงง เข็มนาฬิกาปลุกข้างเตียงบอกเวลาผ่านเลขสิบเอ็ดมาแล้วแต่ผ้าม่านยังคงถูกปิดไว้ เขาขยี้ตาเมื่อเดินออกมาจากห้องนอน อึนอูออกไปเรียนโดยที่ไม่ปลุกเขาหรือเปล่านะอึนอูทำตัวแปลกๆ เมื่อคืนตอนที่บินเจอเขานั่งอยู่ที่ข้างนอกบันไดอพาร์ตเมนต์ แต่อึนอูคงไม่ออกไปโดยไม่ปลุกเขาหรอกใช่มั้ย?


               บินคิดทบทวนอีกครั้งในขณะที่เขาเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นก่อนจะพบว่าผ้าห่มหลายผืนยังคงแผ่กระจายไปทั่วโซฟา มันดูผิดปกติยิ่งกว่าเดิมอีก อึนอูไม่ออกไปข้างนอกโดยไม่ลืมพับเก็บผ้าห่มก่อนแน่นอน นอกจากว่าเขาจะสายมากๆแล้ว หรือเปล่าบินเกือบจะคิดว่ามันเป็นแบบนั้นแล้วถ้าเขาไม่ดันเหลือบไปเห็นผมสีดำขลับที่โผล่ออกมาจากผ้าห่มเสียก่อน


               อึนอูทำไมนายยังอยู่นี่อยู่เลย ไม่ใช่ว่าวันนี้นายมีเรียนหรอ?” บินนั่งลงบนโซฟาก่อนจะเอื้อมมือดึงผ้าห่มลงจากหน้าของคนที่ยังนอนอยู่อย่างนุ่มนวล


               อึนอูลืมตาขึ้นช้าๆสบตากับบินแล้วยิ้มออกมา อื้อ ขอนอนอีกนาทีนึงนะ” เสียงของเขาแหบแห้งเหลือเกิน ฉันแค่รู้สึกเหมือนเป็นไข้นิดหน่อย” ใบหน้างดงามนั้นบวมจากการนอนหลับ เมื่อพูดจบเขาจึงมุดตัวลงไปในผ้าห่มมากกว่าเดิม


               ตอนนี้เกือบสิบเอ็ดครึ่งแล้วนะ” บินพูดด้วยน้ำเสียงกังวล นายโอเคหรือเปล่า?”


               ฉันสบายดี” อึนอูตอบ แต่บินไม่เชื่อ เขาวางมือทาบกับหน้าผากของอึนอูก่อนจะร้องออกมาเสียงดังเมื่อรับรู้ถึงอุณหภูมิที่แผ่ออกมา


               นายไม่สบายนะ” ตอนนี้ความกังวลกำลังทำให้บินปั่นป่วน นายตัวร้อนจี๋เลย


               จริงหรอ?” อึนอูทำหน้าบูดบึ้ง ฉันโอเคดีน่าไม่ได้หนักอะไรขนาดนั้นหรอก” 


               บินเริ่มอารมณ์ขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่ฉันไม่ให้นายไปไหนทั้งนั้นแหละ” เขาเดินมาหาอึนอูก่อนจะดันคนป่วยให้นอนลงอย่างเดิมด้วยความอ่อนโยน นายควรนอนพักดีกว่านะ


               “ฉันยังไปเรียนคลาสสุดท้ายทันนะ” อึนอูยืนกราน แต่เห็นได้ชัดเจนว่าเขาก็ไม่ได้แน่วแน่ขนาดนั้น เสียงของเขาดูอ่อนแอ อีกทั้งตอนที่บินดันเขาลง เขาแทบจะไม่มีแรงที่จะดันมือบินกลับด้วยซ้ำ


               “นายจะไม่ทำอะไรทั้งนั้นนอกจากนอนแล้วก็พักผ่อนซะ!” บินรู้ตัวว่าเขาจะเริ่มคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่แล้ว แต่ก็พยายามที่จะทำให้ใจสงบลงอยู่ เขาไม่เคยต้องดูแลอึนอูเวอร์ชันคนป่วยคนนี้เลยสักครั้ง เอาจริงๆแล้วเขาไม่เคยต้องดูแลคนป่วยเลยสักคน เขาไม่เคยคุ้นชินกับการต้องดูแลใครคนอื่นเลย แต่นี่ไม่ใช่ใครที่ไหน นี่คืออึนอู อึนอูคนที่ให้ที่อยู่และให้อะไรอีกมากมาย อึนอูคนที่ดูแลเขาและทำอาหารให้เขาทุกวัน อึนอูคนที่ทำให้เขามีความสุขและรู้สึกอบอุ่นเสมอ จะทำยังไงดีถ้าบินไม่สามารถดูแลเขาได้ในเวลาที่อึนอูต้องการเขาแล้วถ้าบินทำอะไรพลาดไปแล้วทำให้อึนอูป่วยมากกว่าเดิมอีกล่ะแล้วถ้า


               บินนี่นายโอเครึเปล่า?”


               บินถูกกระชากออกจากภวังค์ความคิด อึนอูเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยความกังวล


               ทำไมนายถึงถามฉันอย่างนั้นล่ะ?” เสียงของบินดังจนแทบจะตะโกนตอนนี้นายกำลังป่วยทำไมนายถึงยังถามฉันแบบนี้อีก?”


               เพราะว่านายยืนแช่แข็งอยู่แบบนั้นมาซักพักแล้วไง” รอยยิ้มบางระบายขึ้นบนใบหน้าของอึนอู ฉันโอเคจริงๆนะวันนี้ฉันน่าจะไปทำงานได้แหละ


               ฉันจะเป็นคนตัดสินใจเรื่องนั้นเอง” บินพูดไปแบบนั้นแม้ตัวเองจะยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าต้องดูแลคนป่วยยังไง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนป่วยจะหายดีแล้วออกไปข้างนอกได้ตอนไหน เขารู้แค่ว่าเขาจะไม่ปล่อยให้อึนอูออกไปทำงานทั้งที่สภาพร่างกายยังเป็นแบบนี้อยู่ วันนี้ให้ฉันดูแลนายนะ


               ฉันบอกนายแล้วไงว่าฉันสบายดี” ถึงอึนอูจะพูดแบบนั้นแต่เสียงของเขาช่างอิดโรย


               “แค่อยู่ห้องแล้วพักผ่อนก่อน โอเค้?” เขามองเข้าไปในตาของอึนอูพยายามสื่อให้เห็นถึงความรู้สึกเป็นห่วงที่เขามีอยู่ในใจ สุดท้ายอึนอูจึงยอมปิดตาลงแต่โดยดี 


               “ขอบคุณครับ” บินตอบพร้อมถอนหายใจด้วยความโล่งใจ วิญญาณของบินได้ออกจากร่างไปแล้ว ดีที่อย่างน้อยอึนอูก็ไม่เถียงอะไรเขากลับมา


               เขายังคงยืนอยู่ที่เดิมแล้วคิดอย่างถี่ถ้วน ประสบการณ์การดูแลคนป่วยหนึ่งเดียวของบินได้มาจากละครที่เขาดู มันจะเป็นแนวทางให้ได้บ้างไหมนะเขาตัดสินใจที่จะผสมสิ่งที่เคยดูจากละครปนกับสัญชาตญาณของตัวเอง ถ้าเกิดมันมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น (ซึ่งบินขอให้มันไม่เป็นอย่างนั้นไว้เขาจะค่อยเสิร์ชจากอินเตอร์เน็ตหรือโทรหาใครสักคนแล้วกัน


               โอเคอย่างแรก” บินพูดพร้อมปรบมือหนึ่งที ฉันจะพานายไปที่เตียงนะ


               เขาช้อนแขนทั้งสองข้างไปใต้ร่างคนป่วยแล้วอุ้มขึ้นมาก่อนที่คนโดนอุ้มจะมีโอกาสได้คัดค้าน อึนอูตัวเบามากเลยบินรู้อยู่ก่อนแล้ว เพราะเขาเคยให้อึนอูขี่หลังตอนเดินกลับมาจากชุงแดในวันนั้น แต่แค่ตอนนี้มันมีความกังวลมากกว่า เขาสามารถรู้สึกไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอึนอูที่กำลังร้อนระอุจากพิษไข้ผ่านแขนของเขา


               ฉันเดินเองได้ วางฉันลงเถอะ” อึนอูพูดขณะที่บินกำลังอุ้มเขาเข้าไปในห้องนอน


               นายตัวเบามากเลย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก


               แล้วถ้านายติดไข้ฉันล่ะเดี๋ยวนายก้ไม่สบายด้วยหรอก” อึนอูพูดอย่างแผ่วเบา


               บินวางเขาลงบนเตียงก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมตัวคนป่วย ฉันไม่ติดหรอก” เขาพูดพลางสำรวจให้แน่ใจว่าทุกตารางนิ้วบนตัวของอึนอูมีผ้าห่มปกคลุมแล้ว เพราะว่านายอยู่ข้างนอกหนาวๆแบบนั้นเมื่อคืนไง นายก็เลยมาป่วยแบบนี้” เมื่อเขาสำรวจทุกจุดจนพึงพอใจ เขาสบตากับอึนอูจนพอใจก่อนจะคลายยิ้มออกมา ฉันไม่เคยป่วยอยู่แล้ว รอฉันก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปทำข้าวเช้าให้กิน


               บินไม่รอคำตอบ เขามุ่งหน้าไปยังห้องครัวทันที มันค่อนข้างสายเกินไปแล้วสำหรับการทานข้าวเช้า บินหวังว่าถ้าย้อนเวลาไปได้เขาน่าจะตื่นให้เร็วกว่านี้ เขาไม่รู้ว่าอึนอูจะกินได้มากสักแค่ไหน แต่เขาจะไม่มีทางให้อึนอูอดข้าวเช้าโดยเด็ดขาด บินเดินลากเท้าไปยังตู้ลิ้นชักก่อนจะเปิดแล้วหยิบซองผงซุปออกมา มันก็คงจะดีต่อสุขภาพใช่มั้ยซุปเป็นหนึ่งในไม่กี่อย่างที่บินทำแล้วสำเร็จนอกเหนือจากราเมนที่ดูแล้วคงจะไม่ดีต่อสุขภาพสักเท่าไหร่ เขายังพอมีขนมปังกับแอปเปิ้ลหนึ่งลูกในครัวอยู่ บินเคยเห็นในละครในฉากที่พระเอกหั่นแอปเปิ้ลให้เป็นรูปกระต่ายหน้าตาน่ารัก แต่ในชีวิตจริงบินไม่มีทางที่จะหั่นแอปเปิ้ลให้สวยงามแบบนั้นได้แน่ๆ เขาหวังว่าอึนอูคงจะพอใจกับชิ้นแอปเปิ้ลรูปทรงปกติธรรมดานะ


               เมื่อบินถือถาดอาหารกลับเข้ามาในห้องนอนอึนอูก็ยังคงนอนอยู่ที่เดิมเหมือนตอนแรกก่อนที่บินจะออกจากห้องมา มื้อเช้าครับ” เขาพูดพลางวางถาดอาหารลง หวังว่าจะพอกินได้นะ


               ขอบคุณนะ” อึนอูดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง บินรีบเข้าไปช่วยประคองเขา แต่อึนอูกลับดันมือของเขาออกไป ฉันรู้สึกว่ายังไม่ค่อยอยากกินอะไรเท่าไหร่อ่ะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด


               กินเท่าที่กินได้ก็พอ กินไม่หมดก็ไม่เป็นไร แต่นายมียาที่ต้องกินหลังอาหารนะ


               อึนอูยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเริ่มลงมือกินเขากินน้อยกว่าที่บินคิดไว้ แต่บินรู้ว่าเขาพยายามแล้ว บินจึงไม่ได้ต่อว่าอะไร และเจ้าคนป่วยก็ได้บอกบินด้วยว่าต้องหยิบยาตัวไหนมากจากชั้นวางซึ่งบินดีใจที่เป็นแบบนั้น เพราะเขาไม่ไว้ใจตัวเองที่จะหยิบขวดยาเหล่านั้นออกมาเลย  หลังจากเอาโต๊ะเล็กที่เอาวางถาดอาหารเช้าออก อึนอูก็ล้มตัวนอนลงแล้วมุดตัวลงไปในผืนผ้าห่มอีกครั้ง อากาศตอนนี้ไม่ได้หนาวเลยแต่อึนอูกำลังตัวสั่นประหนึ่งกำลังโดนแช่แข็ง


               ไม่เป็นไรหรอก” เขาพูดขึ้นเมื่อเห็นสีหน้ากังวลของบิน ฉันหนาวปกติแหละ ธรรมดาของคนเป็นไข้แหละมั้ง เดี๋ยวก็หาย


               “นายจะต้องหาย” บินข่มขู่ทำให้อึนอูต้องยิ้มออกมา


               นายไปกินข้าวเช้าเถอะ” อึนอูพูดด้วยน้ำเสียงอิดโรยและแหบแห้ง มันยิ่งทำให้บินรู้สึกเจ็บปวดเมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้น


               เดี๋ยวฉันกินอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก” บินนั่งลงข้างหมอนที่อึนอูกำลังหนุนนอนอยู่ นายต้องพักผ่อนนะ เข้าใจมั้ยครับ?”


               โอเค” อึนอูตอบด้วยเสียงนุ่มๆ เปลือกตาของเขาได้ปิดลงเรียบร้อยแล้ว


               บินยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นสักพัก เขาไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองจะต้องทำอะไรต่อไป อึนอูได้หลับไปแล้ว หมายความว่าเขาไม่จำเป็นต้องมีบินในตอนนี้ แสดงว่าเขาสามารถออกไปทานข้าวเช้าได้ เขาค่อนข้างหิวอยู่พอตัวเนื่องจากไม่มีอะไรตกถึงท้องมาประมาณสิบสองชั่วโมงแล้ว บินรู้ว่าเขาควรไปหาอะไรกิน แต่เขาก็ไม่อยากให้อึนอูต้องอยู่คนเดียว หรือนอนคนเดียว หรืออะไรก็แล้วแต่ อีกอย่างถ้าอึนอูตื่นขึ้นมาแล้วต้องการอะไร แต่บินดันกำลังยุ่งอยู่กับการกินที่อีกห้องล่ะ??


               สุดท้ายเขาตั้งใจทำมื้อเช้าของตัวเองอย่างลวกๆ ด้วยเมนูขนมปังทาแยมแล้วเอามากินในห้องนอนของอึนอู เขานั่งอยู่ข้างๆ อึนอูตลอดและพยายามทำให้ตัวเองยุ่งๆ เข้าไว้ เขาออกไปไหนไม่ได้-- ไม่ได้แน่นอน--เขาจะไม่ออกไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วนั่งดูทีวี เขาจึงนั่งอ่านหนังสือของอึนอูไปเรื่อยๆ และคอยเช็คอยู่ตลอดว่าอึนอูนอนหลับสบายดีหรือเปล่า


               อึนอูก็ยังคงดูงดงามอยู่เสมอแม้จะเป็นในตอนหลับ แต่หน้าของเขาบ่งบอกถึงพิษไข้ที่มีอยู่ มันทำให้บินกังวลมากที่สุด อึนอูยังคงยืนยันอยู่ตลอดว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ถ้าเขาเป็นล่ะ? แล้วถ้าบินยิ่งทำให้มันแย่กว่าเดิมอีกล่ะ?


               บินยื่นมือไปลูบเส้นผมของอึนอูอย่างอ่อนโยน อึนอูขยับตัวนิดหน่อยเมื่อได้รับสัมผัสก่อนที่จะนิ่งสงบลงอีกครั้ง






               จินอูยังมีเวลาเหลืออีกสี่สิบนาทีก่อนจะถึงคลาสถัดไป และเขาได้ใช้เวลาที่มีอยู่นี้นั่งอยู่ที่ร้าน Sunshine มยองจุนกำลังยุ่งอยู่กับการตะโกนด่าจอน วอนอูที่ได้ทำเครื่องชงกาแฟพังอีกแล้ว ดังนั้นจินอูจึงจัดการหยิบของที่ตัวเองที่ต้องการเองซึ่งมยองจุนไม่ได้ว่าอะไรอยู่แล้วก่อนจะนั่งลงบนเคาน์เตอร์แล้วลงมือจัดการกับเค้กชิ้นนั้น เขาแค่รู้สึกดีที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของบรรยากาศที่อบอุ่นในร้านคาเฟ่แห่งนี้ อึนอูคงจะมาที่ร้านเร็วๆ นี้แหละ จินอูน่าจะได้พูดคุยกับเขาบ้างนิดหน่อยก่อนที่จะเดินกลับไปชุงแด


               จินอูวางจานเค้กลงตรงที่มยองจุนเสิร์ฟไว้ก่อนที่โทรศัพท์ของเขาจะดังขึ้น ปลายสายคืออึนอู จินอูยักไหล่แล้วกดรับ "หวัดดี"


               "ปาร์ค จินอู ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณนายมากๆ นะที่รับสาย ฉันอยากให้นายช่วยหน่อย ฉัน--"


               นี่... ไม่ใช่อึนอูนี่หว่า จินอูฟังเสียงทุ้มแหลมที่กำลังพ่นคำออกมาเป็นไฟแลบอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ จนกระทั่งเขาคิดว่าเขารู้แล้วว่าคนที่พูดอยู่กับเขาคือใคร


               "นี่คือ.. มุน บิน ป้ะ?" ในที่สุดเขาก็สามารถพูดแทรกได้


               "ใช่ นี่บินเอง แต่ตอนนี้มันไม่สำคัญหรอก!" สุดท้ายบินก็หยุดตะโกนใส่โทรศัพท์สักที "ฉันอยากให้นายมาที่นี่ตอนนี้เลย นายคงจะไม่ได้ยุ่งอะไรอยู่ใช่มัั้ย ไม่สิ ไม่ว่านายจะยุ่งหรือไม่ยุ่ง ยังไงนายก็ต้องมาที่นี่อยู่ดี"


               "อะไรนะ? ที่ไหน?" จินอูกำลังงุนงงกับสถานการณ์ตอนนี้ "ทำไมนายถึงใช้โทรศัพท์ของอึนอูโทรมาล่ะ?"


               "เพราะฉันอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ของเขาไง ที่นี่แหละที่นายต้องมา"


               "เร็วๆ หน่อยนะครับ อึนอูไม่สบายอยู่ ผมไม่รู้จะต้องทำยังไง"


               จินอูหยิบกระเป๋าของเขาขึ้นมาแล้ว "ไม่สบายหรอ? ไม่สบายขนาดไหนอ่ะ?" เขาหันไปสบตามยองจุนก่อนที่จะเดินออกมาจากร้านคาเฟ่ มยองจุนพยักหน้ารับรู้แล้วส่งสัญญาณมือให้โทรหาเขาทีหลังด้วย


               "โอเค ก็ เขามีไข้เมื่อเช้า" บินพูดด้วยความเร็วปกติมากกว่าเดิม "ฉันทำข้าวเช้าให้เขากิน ให้เขากินยาแล้วก็นอนพัก จากนั้นเขาก็ตื่นมากินข้าวเที่ยงแล้วก็นอนต่อ แต่ฉันกังวลอ่ะ เพราะเหมือนอาการเขาไม่ดีขึ้นเลย ฉันก็เลยลองเสิร์ชหาในเน็ตดู แล้วมันบอกว่าอึนอูเป็นกาฬโรคหรอ? ฉันไม่รู้ว่ากาฬโรคคืออะไร ฉันก็เลยลองหาดูว่ามันคืออะไร แล้วมันก็บอกว่าไอโรคนี้มันทำให้คนยุโรปตายเป็นล้านคนแล้ว! แล้วอึนอูจะติดเชื้อมาจากคนยุโรปมาได้ยังไง!? หรือติดมากจากฉัน? ฉันเป็น--"


               น้ำเสียงของเขาเริ่มขึ้นสูงขึ้นและดูว้าวุ่นใจขึ้นมาอีกครั้ง จินอูจึงพูดแทรก "บิน อึนอูไม่ได้เป็นกาฬโรคหรอก" จินอูพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ตอนนี้ไม่มีใครเป็นโรคนั้นแล้ว โรคนั้นมันหายไปตั้งประมาณ.. เจ็ดร้อยปีได้แล้วมั้ง อึนอูมีไข้ใช่มั้ย?"


               "ใช่" บินเริ่มสงบลง "เขารู้สึกหนาวมากก่อนหน้านั้น แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่เป็นแล้วล่ะ"


               "โอเค ฉันกำลังไปแล้ว" จินอูกดวางสายก่อนจะรีบสับเท้าเดินไปอพาร์ตเมนต์ของอึนอูอย่างรวดเร็ว


               ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น จินอูก็ได้มาอยู่หน้าห้องของอึนอูที่มีประตูเปิดอยู่และบินยืนอยู่ข้างๆ นั้น ดูเหมือนบินจะใส่เสื้อผ้าของอึนอู เป็นชุดที่อึนอูใช้ใส่นอนบ้างอยู่บ้างบางครั้งบางคราว แต่จินอูก็ไม่ได้ออกความเห็นอะไรออกไป สีหน้าผู้ชายตรงหน้าเขาคนนี้กำลังเต็มไปด้วยความกังวล


               "ขอบคุณพระเจ้า ในที่สุดนายก็มา" บินพูดขึ้นขณะที่จินอูกำลังก้าวเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ "เขาอยู่ในห้องนอน ตามฉันมา"


               มีกองผ้าห่มวางกระจายอยู่ทั่วโซฟา จินอูก็ไม่ได้พูดถึงมันอีกเช่นกัน แต่เขากลับถามขึ้นมาแทน "เขาเป็นไข้หนักมากรึเปล่า?"


               "ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ ฉันไม่รู้ว่าเทอร์โมมิเตอร์อยู่ตรงไหน" เขาเดินนำหน้าเข้าไปในห้องอึนอูก่อนก่อนจะพูดขึ้น "อึนอู มีคนมาเยี่ยมนายแหละ"


               "บิน ที่นี่ไม่ใช่ห้องผู้ป่วยที่โรงบาลนะ" เสียงของอึนอูพูดขึ้นแต่ดูเบากว่าปกติ "ฮยองไม่ต้องไปฟังเขาหรอก ผมสบายดีครับ"


               จินอูเข้าประตูห้องมาเจออึนอูกำลังนอนอยู่บนเตียง มีแค่ผ้าห่มผืนบางปกคลุมตัวเขา อาการของเขาดูไม่สู้ดีสักเท่าไหร่ หน้าของเขาบวมฟูฟ่อง เป็นไปได้ว่าคงมาจากการนอนพักผ่อน และตาของเขาก็เป็นสีแดงก่ำอีกด้วย


               "ว่าไง ได้ยินว่านายป่วยหรอ?" จินอูนั่งลงข้างเขาก่อนจะยกมือขึ้นมาวางลงบนหน้าผาก "นายตัวรุมๆ นะ ดูไม่ได้อาการแย่ขนาดนั้น แล้วไปทำอะไรมาถึงเป็นแบบนี้ได้ล่ะ?"


               "เขานั่งอยู่ด้านนอกโดยไม่ใส่เสื้อโค้ท นั่นแหละทำไมถึงป่วยแบบนี้ เพราะเขามันทึ่ม" บินพูดขึ้น


               จินอูหันมามองอึนอูแล้วเลิกคิ้วขึ้น แต่อึนอูก็ไม่ได้มีคำอธิบายอะไร เขาแค่พูดขึ้นว่า "ฮยอง ฮยองช่วยบอกบินหน่อยได้มั้ยครับว่าผมไม่ได้ติดเชื้อกาฬโรค"


                แบบนั้น จินอูทำให้ได้นะ "กาฬโรคมันหายไปเป็นร้อยๆ ปีแล้ว" จินอูรู้เรื่องพวกนี้เพราะอยู่ดีๆ วันหนึ่งมยองจุนก็อยากดูสารคดีขึ้นมา คงมีแต่พระเจ้าที่รู้ว่าทำไมมยองจุนถึงทำแบบนั้น "นายต้องหยุดเอาอาการไปหาในเน็ตได้แล้ว ฉันเห็นด้วยกับอึนอูนะ เขาไม่ได้เป็นหนักอะไรขนาดนั้น พักอีกสักหน่อยเดี๋ยวก็คงจะหายแล้ว"


               บินดูเหมือนจะเชื่อเขาแล้ว เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจก่อนจะริมฝีปากบางจะยกยิ้มขึ้น นั่นน่าจะเป็นยิ้มแรกที่จินอูได้เห็นตั้งแต่เดินเข้ามาในอพาร์ตเมนต์วันนี้ "ผมขอโทษแทนเขาด้วยนะที่โทรตามฮยองมา แต่ยังไงก็ขอบคุณที่มานะครับ"


               "อ่าห้ะ แน่นอนสิ" จินอูลุกขึ้น "ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เพราะเมื่อกี้ฉันก็อยู่ที่ร้าน Sunshine อยู่แล้ว เดี๋ยวคืนนี้ฉันกลับมาเยี่ยมนายใหม่ โอเคมั้ย? พักผ่อนเยอะๆ นะ"


               อึนอูยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เขาก่อนจะล้มตัวนอนลง บินเดินตามไปส่งจินอูที่หน้าประตู "ขอบคุณที่มานะ" เสียงของเขาดูแปลกนิดหน่อย "ยิ่งมาแบบกระทันหันแบบนี้ด้วย"


               "ฉันบอกแล้วไงว่าไม่มีปัญหา" เขาก็อยากจะถามบินอยู่หรอกว่าเขามาที่อพาร์ตเมนต์อึนอูตั้งแต่ตอนไหนและมาทำไม แต่คงจะต้องอุบไว้ก่อน จินอูคิดว่ายังไงเขาก็คงจะไม่ได้คำตอบที่ซื่อสัตย์อยู่แล้ว 


               เขายังคงนิ่งอยู่เพราะสัมผัสได้ว่าเหมือนบินอยากจะพูดอะไรบางอย่างอีก และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ "ขอบคุณนะครับ ขอบคุณที่เป็นเพื่อนของอึนอู เขาควรที่จะมีใครสักคนที่พึ่งพาได้อยู่ข้างๆ เขา ฉันรู้ว่าฉันทำตัวไม่ค่อยดีกับนายมาตลอด แต่จริงจังเลย ขอบคุณจริงๆ นะครับ"


               สีหน้าเขาดูจริงจังมาก จินอูยิ้มออกมา "ครับ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรหรอกนะถ้านายจะเป็นคนที่พึ่งพาไม่ได้ แต่นายมีความห่วงใยเอาใจใส่ ฉันคิดว่าสิ่งนั้นแหละเป็นสิ่งที่อึนอูต้องการมากที่สุด"

 

               บินกระพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจก่อนจะยิ้มออกมาเช่นกัน






               จินอูได้กลับมาหาตอนเย็นอย่างที่เขาพูดไว้ แต่แตกต่างที่คราวนี้เขาพาเพื่อนในแก๊งค์คนอื่นๆมาด้วย


               บินนั่งอยู่ที่ปลายเตียงในร่างของแมว มยองจุนกังวลใหญ่กับอาการตัวร้อนของอึนอู เขาจึงพยายามทำให้อึนอูรู้สึกสบายใจขึ้น ซานฮายืนท่าทางแปลกประหลาด เขาดูกังวลไม่ต่างจากบินเลย ส่วนมินฮยอกยืนนิ่งไม่พูดอะไรมากหลังจากที่ถามอาการของอึนอูอยู่ข้างๆซานฮา แต่เขาก็แอบชำเลืองมองบินเป็นครั้งคราว สุดท้ายมินฮยอกจึงอุ้มบินขึ้นแล้ววางลงที่อกของอึนอู


               ขอบใจนะมินฮยอก” อึนอูพูดขึ้นขณะที่บินม้วนตัวอยู่ตรงหน้าของเขา บินรับรู้ถึงบทสนทนาผ่านสายตาระหว่างอึนอูกับมินฮยอก แต่บินไม่สนอยู่แล้ว แค่ตอนนี้เขาได้อยู่ใกล้ชิดกับอึนอู เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว


               มินฮยอกกับจินอูออกไปยังห้องครัวเพื่อทำอาหารเย็น ขณะเดียวกันกับที่ซานฮากับมยองจุนคุยเล่นสนุกกับอึนอูอยู่ในห้องนอน มยองจุนทำให้คนป่วยหัวเราะด้วยการเล่าเรื่องที่วอนอูทำเครื่องชงกาแฟพังอีกแล้ว บินรู้สึกสำนึกในบุญคุณมยองจุนเป็นที่สุด ด้วยความที่มินฮยอกทำอาหารเก่งกว่าบินมาก อึนอูจึงได้กินมื้อเย็นอย่างเอร็ดอร่อย หลังจากที่เขากินเสร็จ อึนอูก็ได้บอกให้เพื่อนของเขาทั้งสี่คนกลับบ้านไป


               ฉันนอนนี่ก็ได้นะ ฉันไม่อยากให้นายอยู่คนเดียวตอนไม่สบายอ่ะ” มยองจุนพูดขึ้น


               ผมไม่เป็นไรครับฮยอง แถมผมก็ไม่ได้อยู่คนเดียวซักหน่อย” บินคลอเคลียอยู่ที่ไหปลาร้าของอึนอู ไถหัวขึ้นและลง ร่างกายของอึนอูยังคงร้อนจากอาการไข้อยู่


               แต่มันเป็นแมวนะ ฉันก็เข้าใจนายแหละ มูนมันน่ารักเป็นเด็กดี บลาบลาบลา แต่นายก็ควรที่จะมีคนดูแลนายด้วย


               แต่เขาก็ไม่ได้ดูอาการหนักขนาดนั้นนะฮยอง ผมว่าอึนอูฮยองคงอยากอยู่เงียบๆบ้าง” คราวนี้มินฮยอกเป็นคนพูดขึ้นมา


               ใช่ ถูกต้องเลยครับ” อึนอูเห็นด้วย บินอยากจะจุ้บมินฮยอกสักหลายทีที่พูดแบบนั้น


               ท้ายที่สุดมยองจุนจึงยอมแพ้ เขาและซานฮากลับบ้านไป ก่อนกลับซานฮาได้หันกลับมาพูด เดี๋ยวผมมาหาพรุ่งนี้เช้านะ หายไวๆน้าครับฮยอง


               จินอูและมินฮยอกได้ออกไปด้วยกันไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ถ้านายอยากได้อะไร โทรหาฉันเลยนะไม่ต้องลังเล” จินอูกล่าว มินฮยอกทำแค่ส่งสายตาเป็นข้อความให้บิน ดูแลเขาให้ดีๆนะครับ ครับๆ บินจะพยายามครับมินฮยอก


               เมื่อแน่ใจแล้วว่าผู้มาเยือนทั้งสี่ได้ออกไปจากอพาร์ตเมนต์ บินจึงกลายร่างกับมาเป็นมนุษย์การกลายร่างก็ยังคงง่ายดายเหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็น แต่บินรู้สึกสบายดีแล้วตลอดเวลาที่อยู่ในร่างแมว เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะอาการดีขึ้นด้วยตัวเอง


               อึนอูรอให้เขาเดินกลับเข้ามาในห้องนอน นายจะนอนที่ไหนคืนนี้?” ผ้าห่มยังคงคลุมตัวเขาอยู่ เขานอนม้วนตัวเป็นลูกบอลกลมๆ ภายใต้ผ้าห่มผืนนั้น


               นั่นสิ วันนี้เป็นยังเป็นตาที่ฉันได้นอนบนเตียงอยู่” 


               ก่อนที่อึนอูจะทันรับรู้ บินก็ได้ขึ้นมาล้มตัวนอนลงอยู่ที่หลังของอึนอูแล้วเขาเอาแขนโอบรอบอึนอูก่อนจะดึงเข้ามาให้ใกล้ชิด ใกล้จนกระทั่งอกของเขาสัมผัสกับแผ่นหลังของอึนอู


               อึนอูยังคงนอนแน่นิ่ง เป็นไปได้ว่ายังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ ก่อนจะพูดขึ้น บิน ออกไปเถอะ เดี๋ยวนายจะไม่สบายเอานะ


               ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ติดไข้นายหรอก” บินพูดพลางจัดผ้าห่มให้ดี อันนี้เป็นข้อนึงของผู้กลายร่างนะ พวกเราจะไม่ติดพวกโรคธรรมดาๆ” มันไม่ใช่ความจริงหรอกและบินก็จะไม่บอกความจริงกับอึนอูด้วย เมื่อเขาจัดการห่อผ้าห่มคลุมตัวเองเสร็จ บินจึงพูดขึ้นต่อ นอกจากว่านายจะรู้สึกอึดอัด ถ้าเป็นแบบนั้นเดี๋ยวฉันจะลุกออกไปเอง


               มีเสียงเงียบเป็นเวลานานก่อนจะมีเสียงนุ่มๆ แทรกขึ้นมา ฉันไม่อึดอัด


               บินยิ้มให้กับหลังศีรษะของอึนอู งั้นก็โอเค ฝันดีนะครับอึนอู” เขาพูดก่อนเอื้อมมือไปปิดไฟที่โคมไฟตรงหัวเตียง 


               เขายังไม่ค่อยง่วงเท่าไหร่ แต่บินก็พอใจที่จะกอดอึนอูไว้จนกว่าอีกฝ่ายจะหลับไป เขารู้สึกสบายใจที่สุดเวลามีอึนอูนอนหลับอย่างสบายอยู่ข้างๆเขา ถึงแม้ว่าตัวของอึนอูจะอบอุ่นเกินไปสำหรับแผงอกของบินก็ตาม แต่บินก็มีความสุข


               บินหลับตาฝันกลางวัน ฝันว่าตัวเองจะได้ทำแบบนี้อีกครั้งเมื่ออึนอูรู้สึกดีขึ้น ตอนที่เขาสบายดีแล้ว แต่อยู่ดีๆ บินก็รับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนบนอกของเขา บินคิดว่าอึนอูหนาวขึ้นมาอีกครั้งในตอนแรก แต่จากนั้นเขารับรู้ได้ว่าอึนอูไม่ได้แค่กำลังตัวสั่นเท่านั้น


               เขากำลังร้องไห้


               "นี่อึนอู นายโอเครึเปล่า?" บินกระชับกอดขึ้นให้แน่นขึ้นทันที "เกิดอะไรขึ้นหรอ?"


               "ฉันขอโทษ" เสียงของอึนอูสัมผัสได้ถึงน้ำตาที่กำลังรินไหล "ฉันขอโทษนะบินนี่"


               "อะไรหรอ นายขอโทษฉันทำไม?" บินยกมือแล้วเริ่มเอานิ้วสางลูบไปตามผมของอึนอู พยายามทำให้คนร่างบางสงบลง หรือเป็นเพราะพิษไข้หรือเปล่านะที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้? มันคงจะเกิดขึ้นได้ใช่มั้ยเวลาคนเราไม่สบาย?


               "เพราะว่านายดีกับฉันมาเสมอเลย ฉันมันเห็นแก่ตัว"


               นี่นายกำลังพูดถึงเรื่องอะไรอึนอู? นายเป็นคนที่ใจดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอเลย แต่บินไม่ได้พูดออกไป เขาลุกขึ้นนั่งแล้วเอื้อมมือไปเปิดไฟที่หัวเตียงแทน อึนอูมองหน้าเขาด้วยความประหลาดใจก่อนจะกระพริบตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาทั้งสองข้างนั้น คนร่างหนาหายใจเข้าลึกก่อนจะพูดออกมา "ไม่เป็นไรหรอกนะที่นายจะเห็นแก่ตัวบ้าง ถ้าการเห็นแก่ตัวแล้วมันทำให้นายมีความสุข ฉันก็มีความสุขเหมือนกันนะ"


               ดวงตากลมโตจ้องมองค้างมาก่อนที่จะมีน้ำตามากมายหลั่งไหลออกมา


               เขามุดตัวลงผ้าห่มอีกครั้งเพื่อปิดบังใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาแต่บินไม่ปล่อยให้เขาทำแบบนั้น บินดึงคนร่างบางขึ้นทั้งผ้าห่ม น่าประหลาดใจที่อึนอูยอมเขา บินโอบแขนรอบตัวเขาแล้วดึงให้มาแนบชิดกับแผงอกหนาจนกระทั่งเขาสามารถสัมผัสได้ถึงน้ำตาของอึนอูที่กำลังซึมซับเข้ามาผ่านเสื้อของเขา


               "ไม่เป็นไรนะครับ" บินช่วยพูดให้สงบลง ความจริงบินก็ไม่ค่อยรู้ว่าเพราะอะไรอึนอูถึงร้องไห้หนักขนาดนี้ แต่ปล่อยให้เขาร้องไห้ออกมาให้หมดจะเป็นวิธีที่ดีกว่า


               สุดท้ายร่างของอึนอูเริ่มหยุดสั่นจนเริ่มแน่นิ่ง  บินคิดว่าเขาคงจะเผลอหลับไปแล้ว บินกำลังจะพยุงให้เขาล้มตัวนอนลง อยู่ดีๆ ก็มีเสียงนุ่มๆ ของอึนอูก็พูดขึ้นมาทั้งที่ตัวของอึนอูยังคงแนบชิดกับอกของบินอยู่แบบนั้น "ฉันกลัวว่านายจะติดไข้ฉันจัง"


               "ฉันไม่ติดหรอก ฉันสัญญานะ" บินยิ้มกับตัวเอง


               ความเงียบมาเยือนอีกครั้งเป็นเวลานาน นานจนกระทั่งบินตระหนักได้ว่าสิ่งที่อึนอูอยากจะพูดออกมาคงมีเพียงเท่านี้ เขาจึงดันอึนอูให้ล้มตัวนอนอีกครั้งก่อนที่จะอึนอูจะพูดอะไรบางอย่างออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงเบามาก เบาขนาดที่ว่าสามารถฟังได้ยากมากกว่าเสียงกระซิบเสียอีก


               "ฉันกลัวว่านายจะเบื่อฉัน"


               บินนิ่งไป อึนอูคิดแบบนั้นหรอ? คิดว่าบินจะต้องมาเหนื่อยกับการที่ต้องอยู่กับเขา?  เขาดูไม่ออกจริงๆ หรอว่าบินรู้สึกยังไงกับเขา? 


               "ไม่มีทาง ฉันสัญญาอึนอู"


               และมันคือความจริง


               อึนอูไม่ได้ตอบอะไร แต่บินกระชับกอดให้แน่นมากขึ้นจนกระทั่งอึนอูหลับตาลงสู่ห้วงนิทรา




               บินหลับไม่สนิทดีเท่าไหร่ตลอดคืน เขากลัวว่ามยองจุนกับซานฮาจะมาเจอเข้าในตอนเช้า เขาตื่นขึ้นมาในเวลาเจ็ดโมงเช้าก่อนจะลืมตาขึ้นมาพบอึนอูที่ตื่นอยู่ก่อนแล้ว ผ้าห่มที่ห่มเขาอยู่เมื่อคืนถูกเตะออกไป


               "นายควรนอนก่อนนะ" บินพูดพร้อมกับหาวออกมา


               "ฉันหายดีแล้ว" อึนอูยิ้มให้เขา "เห็นมั้ย?"


               มือขาวดึงมือของบินมาทาบหน้าผาก มันไม่ได้ร้อนเหมือนก่อนหน้านั้นแต่ยังคงมีเหงื่อระบายอยู่บ้าง "ยังไงนายก็ไม่ควรไปเรียนก่อนนะวันนี้" บินพูดก่อนปัดผมหน้ามาของอึนอูที่ปรกลงมาที่หน้าผากขึ้น "เผื่อไว้ก่อนนะครับ"


               อึนอูอ้าปากพะงับเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างก่อนจะเปลี่ยนใจ เขาจึงแค่พยักหน้า


               บินเริ่มคลานลงจากเตียง ฝ่าเท้าสัมผัสกับพื้นก่อนจะที่ถูกอึนอูจับแขนเสื้อไว้ "เอ่อ ฉันขอโทษเรื่องเมื่อคืนนะ" อึนอูพูดด้วยน้ำเสียงแปลกๆ แก้มใสเริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้น "เพราะว่าฉันเป็นไข้ แล้วก็กินยาอะไรแบบนั้น... ขอโทษนะ นายคงอึดอัดน่าดูเลย"


               "มันก็แปลกนิดหน่อย" บินพูดก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย "ไม่ต้องกังวลนะ แค่ตอบแทนฉันด้วยมื้อเย็นอร่อยๆ ก็พอ"


               อึนอูยิ้มก่อนจะหัวเราะแล้วตบบินเข้าให้ที่เอว บินยิ้มให้ก่อนจะออกไปซ่อนร่องรอยที่เป็นหลักฐานว่าตัวเองอยู่ในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้


               มยองจุนและซานฮาปรากฏตัวขึ้นในหนึ่งชั่วโมงต่อมาก่อนจะเริ่มทานข้าวเช้า ถึงแม้ว่าอึนอูจะบอกว่าเขาสบายดีพอที่จะทำข้าวกินเองได้แล้วก็ตาม บินยอมให้ซานฮาอุ้มเขาไปมาขณะเดียวกันกับที่มยองจุนได้เดินเข้าไปยังห้องครัวแล้วเดินไปที่ตู้ลิ้นชัก แต่ระหว่างกินข้าวเช้า บินก็นั่งอยู่บนตักของอึนอูอยู่ตลอด


               "อย่าแม้แต่จะคิดมาทำงานนะวันนี้ ฉันไม่อยากได้ยินข้ออ้างว่านายมาเพราะชดเชยที่นายหยุดไปเมื่อวันพุธ นายต้องพักผ่อน เค้?"


               "ครับคุณผู้ชาย" อึนอูยิ้มกว้าง "แต่ยังไงผมก็หายดีแล้วนะครับ"


               "ไม่รู้แหละ" มยองจุนพูดพลางแกว่งส้อมไปมาหน้าเขา "นายห้ามมา"


               เขากับซานฮากลับไปเมื่อทานมื้อเข้าเสร็จ เพราะซานฮาต้องไปโรงเรียนและมยองจุนจะต้องไปเปิดร้านคาเฟ่ "โทรหานะถ้าอยากได้อะไร" เขาหันมาพูดก่อนออกไป "ฉัน ไม่ก็จินอูก็ได้"


               "เดี๋ยวผมมาหาใหม่ตอนเย็นนะฮยอง ผมไม่สนหรอกถึงฮยองจะบอกว่าฮยองหายแล้ว ผมแค่อยากมาหาฮยอง โอเค้?"


               "โอเค" ยิ้มระบายบนใบหน้าหนุ่มเจ้าของห้อง "บาย"


               ซานฮาโบกมือให้ครั้งสุดท้ายก่อนจะปิดประตูลง อพาร์ตเมนต์กลับมาเงียบลงอีกครั้ง


               บินกระโดดออกมาจากตัวของอึนอูก่อนจะวิ่งไปยังอีกห้องเพื่อกลายร่าง เมื่อเขากลับมาพร้อมกับดึงคอเสื้อที่ติดอยู่ที่ห้อง ในเวลาเดียวกันกับที่อึนอูลุกขึ้นจากเตียงแล้วเหยียดตัวยืดเส้นยืดสาย


               "ฉันไม่นอนอยู่บนเตียงทั้งวันหรอกนะ มานี่เร็ว"


               เวลาผ่านไปบินถึงที่ได้รับรู้ว่าอึนอูกำลังหมกมุ่นกับอะไรบางสิ่ง นี่เป็นครั้งแรกหลังจากที่อึนอูและเขาจะได้ทำอะไรด้วยกันทั้งวันอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้มานาน และบินอยากใช้เวลาในวันนี้ให้คุ้มค่า แต่อึนอูดูห่างเหินแปลกๆ บินรู้สึกว่าเขาดูไม่ค่อยอยากจะดูการแข่งขันกีฬาเท่าไหร่ เขาจึงเปลี่ยนเป็นช่องละครที่อึนอูกำลังตามดูย้อนหลังอยู่ ระหว่างที่ดูละครนั้น บินได้แอบเหลือบมองไปที่อึนอูก่อนจะพบว่าสายตาอึนอูไม่ได้จับจ้องอยู่บนจอทีวีเลย เขากำลังเหม่อลอยจ้องมองไปยังบนตักที่ว่างเปล่า บินพยายามเริ่มบทสนทนา แต่คำตอบที่เขาได้รับทั้งหมดกลับเป็นคำตอบที่สั้นกระทัดรัด อึนอูกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ


               จินอูมากินข้าวเที่ยงกับอึนอู บินอยู่ในร่างแมวแล้วพยายามทำตัวติดกับอึนอูไว้ไม่ห่าง เขาอาจจะเล่าอะไรให้จินอูฟังบ้างก็ได้ แม้เขาก็ไม่ชอบที่จะอยู่รอบๆตัวอึนอูในร่างแมวอยู่ดีก็ตาม


               ระหว่างทานข้าวเที่ยง อึนอูก็ยังคงดูเหม่อลอยอยู่ แต่จินอูก็ไม่ได้ว่าอะไร แม้จะเห็นได้ชัดว่าเขาสามารถสังเกตได้ ก่อนที่จินอูจะออกจากห้องไป เขาหันหลังมาหาอึนอูก่อนจะพูดขึ้น "ถ้านายมีปัญหาอะไร แค่โทรหาฉัน นายรู้ใช่มั้ย?"


               อึนอูยิ้ม "ครับฮยอง แน่นอนสิ ขอบคุณที่มาหานะครับ"


               จินอูยกยิ้มกลับก่อนจะพยักหนัาแล้วจากไป


               บินเตรียมที่จะวิ่งกลับไปยังห้องนอนเพื่อกลายร่าง แต่อึนอูกลับกอบโกยเขาขึ้นมาจากโต๊ะก่อนจะกอดเขาไว้แน่น "อยู่กับฉันแบบนี้ซักพักนึงก่อนได้มั้ยบิน?" เขาอุ้มบินขึ้นมาก่อนจะกดจมูกลงไปบนกลุ่มขนนุ่มนั้น


               นี่ทำให้บินประหลาดใจ อึนอูไม่เคยขอให้เขาทำแบบนี้มาก่อน แต่แน่นอนว่าเขาจะไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว เขาจึงคลอเคลียไปบนใบหน้าของอึนอูเพื่อเป็นการอนุญาต


               "ขอบคุณนะ เดี๋ยวฉันจะทำอะไรให้กินทีหลังโอเคมั้ย? ตอนนี้ฉันแค่อยากอยู่กับเจ้าเหมียวแบบนี้"


               บินทำให้เขาได้อยู่แล้ว อึนอูอุ้มเขาเข้ามายังห้องนอน เขาพาเจ้าแมววางลงบนตักขณะที่อ่านหนังสือกฏหมายของตัวเอง บินไม่ได้ว่าอะไรกับการได้รับสัมผัสแบบนี้ แต่เขาจะชอบมากกว่านี้ถ้าได้อยู่ในร่างมนุษย์


               อึนอูเงียบแปลกๆ มาเกือบทั้งบ่าย ปกติเขาจะพูดคุยกับบินเสมอแม้ว่าบินจะอยู่ในร่างแมว แต่เกือบทั้งวันวันนี้อึนอูแทบจะไม่พูดและไม่มีสมาธิทำอะไรเลย เขาทำเพียงแค่อ่านหนังสือไม่กี่หน้า จดโน้ตได้ไม่กี่นาทีก็วางลง เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน เขานอนราบเรียบไปกับเตียงทั้งที่บินยังอยู่บนอกของเขาก่อนจะพูดขึ้น "นายอยู่ในร่างนี้มาซักพักแล้วเนอะ" นี่เป็นประโยคแรกหลังจากที่เขาไม่ได้พูดมาเป็นเวลาหลายชั่วโมง


               บินยกหัวขึ้นแล้วพยักหน้า อึนอูมองเขา สบตาเข้าไปลึกถึงดวงตาสีเขียวมรกต จนกระทั่งบินเริ่มรู้สึกอึดอัด โดยไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้า แขนขาวทั้งสองข้างโอบรอบตัวบินก่อนจะกลิ้งให้บินมาอยู่ข้างตัวของเขาและกอดเขาเอาไว้แน่น "ฉันอยากให้นายกลับมาเป็นร่างมนุษย์อีกครั้งนึงบินนี่" น้ำเสียงของเขาอู้อี้อยู่เหนือคอของบิน "ฉันมีอะไรบางอย่างจะให้นาย"


               อึนอูปล่อยเขาไป บินลุกนั่งและพยายามนึกว่าอึนอูกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาอ่านสีหน้าของอึนอูไม่ออกเลยจริงๆ สุดท้ายบินยอมแพ้ก่อนจะวิ่งเหยาะๆ ไปยังอีกห้องเพื่อกลายร่าง อึนอูดูแปลกๆ ตลอดทั้งวันและมันทำให้บินกลัง เขานึกย้อนไปถึงวันที่เขาเจออึนอูนั่งอยู่คนเดียวในอากาศหนาวข้างนอกเหม่อมองไปยังท้องฟ้าที่ว่างเปล่า หวังว่าจะไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นนะ


               บินเดินเข้ามาในห้องนอนอย่างระมัดระวังก่อนจะพบอึนอูนั่งอยู่ที่ปลายเตียง


               อึนอูเงยหน้าขึ้นเมื่อเขาได้เข้ามายังในห้องแล้ว เขายิ้ม แต่รอยยิ้มนี้กลับดูโศกเศร้า "บินนี่" เขาพูดพร้อมกับยื่นมือออกมา "ฉันขอโทษนะ อันนี้ฉันให้นาย"


               มันคือกระดาษแผ่นเล็กแผ่นหนึ่ง ที่มีชื่อและเบอร์โทรศัพท์อยู่บนนั้น





—————————————


ไม่ร้องนะอึนอู T^T

#StrayRomance #รักไม่จรจัดบีนู ❤️


ขอโทษนะคะ หายไปนานเลย ไปดูคอนมา หนุ่มน่ารักมากๆๆ เลยเน้อ :)

     

               










               






          







           


               
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #18 Moon🌜 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 01:00
    โง้ยยยยยยยยย แมวบินน่ารักกดด
    #18
    0